Fraser Island October 2011

Van april tot eind september: van de ene vakantie naar de andere. Uiteraard zat de periode ertussenin bomvol met andere leuke (en minder leuke) gebeurtenissen: het leven van alledag, aangevuld met Nationale Feestdag met de Belgische Club, Fun Fair en Parents & Friends Day op school, Toon's Night of the Notables, Cochlear's product recall, Willem's communie. Daar komen ook nog wel een paar kiekjes van.

Eerst wilde ik jullie onze foto's van Fraser Island laten zien, een eiland net ten noorden van Brisbane waar we samen met onze vrienden Bart en Sabine (met kids Céline, Thibaut en Julie) en Shirley en Peter (met zoon Nolle) een fantastische vakantie beleefden in de eerste week van oktober.
Fraser Island is het grootste zand-eiland ter wereld en staat op de UNESCO werelderfgoed-lijst.
Omwille van al dat zand mag/kan je er alleen met 4WD's rondrijden, wat het natuurlijk extra aantrekkelijk maakt voor Jan en alleman ;-).

De natuur is er overweldigend mooi: azuurblauwe oceaan, parelwitte stranden, dicht regenwoud, leuke meren, visparadijs en een populatie dingo's (wilde honden) van het zuiverste ras. Deze dingo's hebben niet altijd een even goede reputatie. Door hun contact met mensen (die zich niet altijd aan de regels houden: met rust laten, vooral géén eten geven) zijn er die heel agressief uit de hoek komen en in het verleden is er zelfs een dodelijk ongeval gebeurd.
Vandaar dat we met ons kroost veilig op een omheinde camping verbleven: Dilli Village, onze thuisbasis vlakbij het strand zodat we onmiddellijk op verkenning konden gaan over "de snelweg", het strand.

Klik op de foto om ze te vergroten.

April 2011 - Skiën in Hochgurgl, Oostenrijk

't Is alweer bijna 2 maanden geleden dat we terug kwamen van onze skivakantie in Oostenrijk, dus hoog tijd om de foto's te laten zien.
Voor onze kids was het de allereerste keer dat ze op de latten stonden, maar na een paar dagen was dat niet meer echt te zien. Marie bleef nog voorzichtig haar ploeg oefenen, maar de jongens vorderden al naar een beginnende parallel en elk wipje op en buiten de piste hebben ze getest!
Hoofdzaak was dat ze er alle drie heel veel deugd aan beleefden en Toon na de eerste dag al besloot dat "skiën de leukste sport is die hij tot dusver had gedaan".
Wij hebben allemaal ook ongelooflijk genoten van ons gezelschap: Koen en Greet met Wout, Emiel en Anna, Marc en Hilde met Emma en Yvonne en Dominiek met Kaat, Leen en Dries. En ook het verblijf in een echt hotel, waar je bed wordt gemaakt, je badkamer wordt gepoetst en je je eten krijgt voorgeschoteld, was een ongekende luxe.
Zeker voor herhaling vatbaar wat ons betreft. Vraag is alleen hoe, waar en wanneer?


Zie maar hoe gedisciplineerd onze kids de berg afkomen.
In order of appearance: Koen gevolgd door 1) Anna, 2) Wout, 3) Emiel, 4) Marie, 5) Emma, 6) Emiel, 7) Toon, 8) Dries, 9) Jan, 10) Greet, 11) Hilde en afsluiter Marc op de snowboard.

Onze vakantie in Crowdy Bay NP

Onze tweede vakantie in januari verliep iets minder chaotisch dan onze eerste kampeertrip. Toen al ons kampeermateriaal droog was, hebben we alles terug ingepakt en zijn we noordwaarts gereden, richting Crowdy Bay National Park. We blijven flexibel in onze bestemmingen. Deze keer beslisten we toen we al in de auto zaten dat het Crowdy Bay zou worden en niet Turon Gates.
Het bleek een uitstekende keuze: rustige camping (zelfs toen een heel kroostrijke Italiaanse familie zich met een feestzaal van een shelter, 6 tenten en minstens zoveel auto's naast ons installeerde) in een prachtig natuurgebied. We hadden elke dag wel regen verwacht, maar het bleef kurkdroog, zonnig en warm.
We hadden het strand bijna voor ons alleen, de kids hebben weer naar hartelust kunnen fietsen en wij hebben genoten van al het moois dat de natuur hier te bieden heeft.

Mirazozo?

We vliegen erin, deze week! Onder het motto "alles eruit halen wat er nog in zit" (in de vakantie), gingen we vandaag met Nolle en Shirley de stad onveilig maken.
Deze morgen konden we (ondanks het feit dat ik geen tickets online had kunnen bemachtigen) een kijkje nemen in Mirazozo, van buiten ziet het eruit als een enorm springkasteel, van binnen een prachtig schouwspel van kleuren met oorstrelende muziek om je helemaal in hogere sferen te brengen (zonder 4 kinderen dan).
Na een uurtje gemirazozood te zijn, hadden we wat frisse lucht nodig. Wandelingetje door Botanic Gardens, hongerigen spijzen, daarna de watertaxi (yes!) voor ons alleen van Opera House naar Darling Harbour (als 't chique volk recht in the middle of the action afgedropt). Het Maritime Museum bezocht waar de tentoonstelling "Planet Shark" liep. Interessante weetjes en filmpjes over haaien gezien: intrigerende beesten, ook al maken ze in plastiek iets minder indruk.

Smile :)))

Ijsje met zicht op de stad als afsluiter en dan moe maar voldaan de trein in! Merci Shirley en Nolle! It was fun!

En nu de leuke momenten... in Sydney

Wij vinden het altijd leuk om bezoek te krijgen (hint hint), maar naar dit bezoek werd maandenlang met veel anticipatie uitgekeken. Inge en Koen zouden met de Kerst naar Tasmanië op reis gaan en daarna nog 10 dagen naar Sydney komen! Er is serieus afgeteld ten huize Janssen maar uitgerekend op 1 januari was het zover. De hele familie zakte af naar de luchthaven om Inge en Koen, Kamil, Stella en Roos af te halen.

Er was op voorhand een hele agenda opgesteld, maar natuurlijk ging de tijd veel te snel en blijft er nog meer dan genoeg over voor een volgend bezoek ;-).
Een greep uit de activiteiten: het nieuwe jaar gevierd, gezwommen (het was snikheet), een lange wandeling gemaakt door Sydney, musea bezocht (want het regende), ferry genomen, lekker en plezant etentje bij Babs en Hans (merci!), naar de Barrenjoey-vuurtoren gewandeld en "ge-boogie-board" in de wilde golven, een memorabele kampeertrip, een afscheidsetentje bij "ons restaurant" Papa's Pizza.
We hebben er allemaal van genoten om eens echt tijd door te brengen met elkaar. Zelfs als we samen in België zijn, heeft iedereen het veel te druk met de respectievelijke agenda's. De kinderen hebben veel plezier gemaakt met elkaar en wij hebben ons best gedaan om over van alles en nog wat bij te babbelen.
Dankjewel Koen en Inge en Moeke May voor de mooie dagen.
Nu wachten we op Tuur en Fien ;-).

Klik eerst op foto om te vergroten, dan linksboven op "Full Screen".

Om nooit te vergeten.

Eindelijk! Op 5 januari trokken we met ons gezelschap van 11 (Koen -Jan's broer- en Inge, Kamil, Stella en Roos, Moeke May en wijzelf) naar de Zuidkust met onze nieuwe camper-trailer.
De verwachtingen hoog gespannen natuurlijk, niet alleen omdat we op vakantie gingen met onze familie maar ook omdat we ons nieuw speelgoed eens konden uittesten.

Rond de middag zaten de trailer en onze auto's volgestouwd met respectievelijk kampeerspullen, visgerief, eten en mensen.
Jan nam het voortouw en de meisjesauto volgde braaf.
In Wollongong merkten Inge en ik even rook aan de rechterband. Misschien geremd? Nieuwe banden, nieuwe remmen? Even gecheckt met Jan via de radio. We zullen het in 't oog houden. Probleem lijkt opgelost.

Een uurtje verder, ter hoogte van Kiama, merken we terug rook. We hebben echter geen tijd om Jan te verwittigen. Plots vliegt het wiel ER AF! OMG (Oh my God!) in het kwadraat! We houden tegelijkertijd de auto en het wiel in de gaten. De auto begint niet te slingeren of gaat niet overkop, of botst niet tegen de rotswand zoals we vreesden, maar Jan zet auto met 6 passagiers en scheve trailer netjes aan de kant.

Het wiel rijdt in volle vaart over de middenberm, rijdt dan spook terwijl er in de verte twee tegenliggers aankomen, verdwijnt dan in de berm met dichte struiken en dan vliegt het een tiental meter in de lucht (waarschijnlijk tegen iets aan gebotst) en ploft dan terug in het struikgewas. Oef... niks geraakt: een wonder! Als je bedenkt wat er had kunnen gebeuren als zo’n groot wiel met zo’n snelheid frontaal op je afkomt of erger nog uit de lucht op je auto ploft... brrr.

the accident scene just past Kiama.

Gone is the wheel of our brand new trailer!

Zodra we van de schrik bekomen zijn (ik was aan de kant gegaan om te voorkomen dat we niet op Jan zouden botsen), volgen we en stappen we uit. Jan denkt dat er iets van de trailer gevlogen is of dat hij een platte band heeft. “Schatteke, ge hébt genen band meer!”.

Ik zag ons al terug thuis zitten met de hele bende... dag uitstapje en voor volgende week dag vakantie.

Na het eerste mirakel (geen slachtoffers en afgezien van de trailer geen schade), kregen we nog een geschenk uit de hemel: na zo’n 15 minuten (Jan was 000 aan ‘t bellen, wat een heel proces is) komt er een lege takelwagen voorbij. Inge wuift naar hem, hij stopt en nog eens 15 minuten later zijn we alle drie op weg naar Nowra, waar onze reddende engel ons aflevert bij South Coast Trailers waar we net voor sluitingstijd 5 uur landen.

Second miracle of the day (besides no one hurt): empty towing truck drives past 15 minutes after it happened.

On our way to Nowra.

Trailer afgeladen en dan voor 11 man een onderkomen gezocht. De eerste camping is vol, maar in het eerste motel waar we checken hebben ze nog 3 kamers. Oef... een nieuw motel, ernaast een Sports Club waar we kunnen eten.
De volgende morgen is de trailer om half elf klaar en kunnen we onze tocht verderzetten.

So grateful for their excellent service.De volgende morgen is de trailer om half elf klaar en kunnen we onze tocht verderzetten.

After spending the night in a nearby brand new motel (with 11 people),
our trailer was repaired and ready to continue our journey
(much to my surprise; I thought "there goes our holiday").

Leuk campingske (Hidden Creek Real Camping) in de bossen bij Huskisson (Jervis Bay).
Heel content van onze trailer. Terry, de man van wie we de trailer hebben gekocht heeft zijn werk (tentzeil maken + alle accessoires installeren) duidelijk beter gedaan dan de kluns die de aanhangwagen in elkaar gezet heeft.

Despite everything happy with our purchase. A tour:

Sorry, this is before we made the beds :).

Master bedroom. Er... no ensuite.

Dus we besluiten er een nachtje bij te doen om de eerste verloren nacht te compenseren. Foute beslissing? Zaterdag was het prachtweer, dus genoten van de extra tijd. Zondagnacht begon het wat te drupppelen. Zondagmorgen “all hell broke lose”.

We waren allemaal wakker geworden van het lawaai buiten en bleven maar in ons bed liggen. We konden toch niets doen buiten. Het zou wel opklaren. Tot een dwarspaal van ons dak naar beneden kwam en bleek dat er zich al een serieus waterreservoir had gevormd op het dak.

En dan was het pompen of verzuipen. Het water stond buiten 10-15 cm hoog. Ik binnen beginnen opruimen met 6 opgesloten kinderen terwijl Jan, Koen, Inge en May buiten dweilden met de kraan open. We waren zaterdagavond laat teruggekomen van het strand, en hadden alle strandlakens en zwemgerief buiten op een picknicktafel laten liggen. Een hele rij schoenen buiten, de open keuken vol met eten en kookgerei...hmm... voortaan beter organiseren.

Sunday morning: deluge at Hidden Creek Camping in Huskisson.Could hardly close the trailer. Drove to Nowra where we had br-unch and
re-organized the tent.

Na een dik uur opruimen en afbreken kregen we de trailer maar amper toe. Het bovenzeil was nog voor een stukje open. Er zat teveel water in de tent en in de haast hadden we er nog wat spullen bovenop gegooid. Zo goed en zo kwaad als het ging alles vastgemaakt en de camping en andere gedupeerden achtergelaten (onze buren waren ocharme de dag voordien aangekomen voor 10 dagen en in hun tent stond 10cm water). Nog snel gedoucht, droge kleren aangetrokken en dan een halfuur gereden tot in Nowra waar we gebruncht hebben in McDonalds. Dan naar de Bunnings om de tent te reorganiseren (begon het natuurlijk wéér te stortregenen toen we er net aan bezig waren), net en spanners gekocht voor het bagagerek en dan NAAR HUIS. Voorbij Kiama nog eens een safety stop gedaan om lading en trailer te controleren.

Thuis aangekomen direct het wasmachien op en natuurlijk alle kleddernatte spullen uitgehangen om te drogen. Gelukkig kwam de zon erdoor en het drogen was al aardig aan ‘t vorderen, tot we gingen eten en het ondertussen weer begon te drashen dat ‘t niet schoon was. Alles was weer kletsnat.

THE AFTERMATH:

En -voor de Facebook-vrienden- terwijl half Australië (bij wijze van spreken) onder water staat, staat onze achterburen hun fontein nog duchtig te "wateren", waardoor ik telkens in paniek schiet "oh nee, het regent weer!".

;-) for the Facebook friends: while half of Australia is flooded (as a matter of speech), our neighbours still feel the need to run their bl***y fountain. Total lack of respect ;-(.
(and after this morning I constantly panick "OMG it's raining again" :-))) ).

Stand van zaken op maandagavond: 7 droge slaapzakken, 1 droge luchtmatras, 4 droge matjes, 2 droge tafels, 5 droge stoelen, 1 droge kleine tent, 1 droge voorluifel, een stuk of 8 machines gewassen en gedroogd of aan 't drogen, 1 trailer met tent aan 't drogen onder de carport.

Moraal van het verhaal:

Als je met een aanhangwagen rijdt (in Oz), controleer je blijkbaar best regelmatig je wielen om te zien of ze nog vast zitten. Een pleister op onze wonde: in de werkplaats in Nowra stond een peperdure nieuwe off-road camper-trailer (King of the Off-Road) waarmee exact hetzelfde was gebeurd. Gedeelde smart...

Houd je kampeerplaats netjes ;-) zodat je in geval van nood zo snel mogelijk kan opkrassen.

Als je daar doornat in het water staat bedenk je je wel dat dit maar een tent met wat "vakantiespullen" is. Op dit moment staan duizenden huizen in Queensland en noord New South Wales onder water... wat een ellende.

We hebben al bij al DIKKE chance gehad. Hopelijk hebben we ons geluk niet opgebruikt voor dit jaar... maar dan zou ook onze dosis pech op moeten zijn. Hoewel, heb deze morgen mijn kleine teen zo goed als gebroken toen hij in botsing kwam met een trip-trap ;-).

De plannen: woensdag vertrekken we terug, naar de bestemming waar het minst regen wordt verwacht voor de rest van de week. Onze drempel voor nattigheid is iets verlaagd.

Grote vakantie 2009-2010

View all

Get your own

Ik weet het: ik sta vééér achter.

In een poging om mijn achterstand een beetje in te halen, begin ik bij het begin (van het jaar): onze vakantie aan de zuidkust. Eigenlijk was die bestemming niet gepland, maar overkwam die ons gewoon omdat de oorspronkelijke bestemming (het noorden) héél nat was en we geen zin hadden in minstens een week regen. Op de dag dat we zouden vertrekken zijn we dus thuis gebleven en heeft Jan in allerijl een alternatieve route uitgestippeld.

Onze eerste kampeerplaats was een klein campingske in het Eurobodalla National Park waar we nog net de laatste plaats konden inpikken. We stonden net tegenover een "inlet", een soort ondiepe lagune waar de kids veilig konden spelen. Het strand was, naar Australische gewoonte, bijna voor ons alleen. De dame van de camping had ons gewaarschuwd dat het met oudjaar wel eens druk zou kunnen worden. De jongeren uit het dorp hadden de gewoonte om hun vrienden op de camping te komen bezoeken. We hadden onze voorzorgen genomen (ijskast met alcohol binnen), maar uitgerekend op oudejaarsavond begon het te regenen, dus hebben we niet lang wakker gelegen van het feestgedruis.

Op 1 januari zijn we rond de middag vertrokken naar de volgende bestemming, op een goed uur hiervandaan. We waren nog maar een kilometer onderweg of we hoorden een gerammel aan de camper. Jan besloot na een vluchtige controle achter de auto (niet achter de camper) dat het een ketting was die over de weg sleepte. Terug vertrokken en 100m verder terug gestopt. Deze keer wel iets grondiger gekeken. Bleek dat de 2 fietsen op de camper van het fietsrek waren gevallen en al die tijd over het asfalt hadden gesleept. Marie haar spiksplinternieuwe fiets en Willem's geërfde fiets waarop net een paar nieuwe accessoires waren geplaatst: verdórie! Balans: zadels van beide fietsen half weggeschaafd, handvatten weg, nieuwe snelheidsmeter kapot, schrammen, én Willem's wielen com-pleet ka-dul! Eventjes geduurd voor we over de commotie heen waren.

Onze stopplaats was Tathra, net voorbij Bega (bekend van kaas én woonplaats van Toon's juf nu zij Corpus vaarwel gezegd heeft). We zaten op een commerciële camping tussen zwembad, badkamers en recreatieruimte geprangd. Het strand was -weeral- heel mooi, maar de eerste dag hebben we vooral naar fietswielen gezocht. De tweede dag kwamen we op het strand Marie's schoolvriendinnetje tegen met haar en nog een andere Corpus-familie. Ja, Oz is klein...
Tathra was maar een tussenstopje.

Na drie nachten in Tathra reden we door naar Mallacoota, een klein kustplaatsje net over de Victoriaanse grens. Onderweg "picknick with a view" in Eden, in het Ben Boyd National Park. Mallacoota mag er ook wezen. Het is een piepklein stadje, maar het ligt aan een enorm uitgestrekte inlet: binnenmeren die samen een omtrek hebben van meer dan 600 kilometer. Stad en inlet maken deel uit van het Croajingolong National Park.
We hebben gewandeld, een bootje gehuurd zodat de kids konden vissen (mét succes), goanna's bekeken in de camping van het NP, ons kas opgevreten in het traagste restaurant in Oz, op de camping naar live-muziek van onze buren geluisterd (prachtige gitaar en samenzang van al onze lievelingsnummers), gefietst, gelezen, gespeeld, lekker gekookt: kortom alles wat je op vakantie doet.
Na een paar dagen bleek dat Jan "dringend" naar Duitsland moest, dus hebben we de Victorian Alps, waar we al een weekje geboekt hadden, moeten laten voor de volgende keer. Na een week kregen we een kredietnota voor één nacht, de nacht dat de camping geëvacueerd was om wille van brandgevaar...
Al bij al een deugddoende vakantie, maar we moeten ze letterlijk nog afwerken.

Marie's lucky day

Deze morgen zijn we met Marie op haar jaarlijkse controle bij de cardioloog geweest. Alle drie met een klein "hartje" ernaartoe, een kwartier later heel opgewekt en blij terug buiten. Alles was goed, dus dochterlief kan er weer een jaartje tegen (op hout kloppen als ik zulke dingen zeg).

Het was héél warm vandaag dus is er volop geplonst in het zwembad. Senne was er ook, altijd te vinden voor dolle waterpret.
Na de middag werd er met een partijtje Monopoly gestart. Willem en Senne haakten al eerder af, maar Marie en Moeke May (die dinsdagmorgen is aangekomen) hebben er een marathonsessie van gemaakt. Na zo'n 3 uur was Marie stinkend rijk en zat moeke totaal aan de grond. Misschien moet Marie haar geluk maar eens proberen in de Lotto!Meer familienieuws:
Jan is deze namiddag vertrokken voor zijn tweede tripje naar München in twee weken tijd. Na Duitsland is hij nog twee dagen in België (voor een feest, "o.a." zal hij me zeggen) en daarna voor een vijftal dagen in Dubai (voor een jeepsafari, "o.a." natuurlijk).

Terwijl Toon zijn tweede pukkeltje heeft op zijn kin -"Oh my GOD!"-, heeft Willem te kampen met andere leeftijdsgebonden natuurfenomenen: 2 losse tanden. Totnutoe is hij nog maar 2 melktandjes, de onderste, kwijt. Een van de dagen zullen de bovenste sneuvelen. Hij ziet er nu heel grappig uit, met zijn twee konijnentandjes.Zoals gezegd, bloedheet vandaag. Deze avond zijn we wat verfrissing gaan zoeken in Dee Why. Eerst fish & chips gekocht en op de dijk gepicknickt: zalig, voor herhaling vatbaar!

Terug van weggeweest

Gisteren zijn we terug thuis gekomen van onze "grote" vakantie die iets minder groot is geworden dan gepland. Donderdagochtend had Jan een tele-conference en bleek dat hij deze dinsdag in München werd verwacht. Hij zit dus nu op het vliegtuig en vliegt van het ene extreem -40°C in Sydney- naar het andere -min 10-20°C in München? Hier extreem gevaar voor bosbranden, waar hij morgen van het vliegtuig stapt alles in de war gestuurd door extreem winterweer. Raar...
Alvast een paar kiekjes van onze reis:
En voor ons Karin: nog wat fauna. Maar anderhalve meter groot!

Deel III van onze trip: Kata Tjuta

Dinsdagmorgen zijn we voor dag en dauw opgestaan om Uluru bij zonsopgang te zien. De kinderen hebben we gewoon in hun bedden laten liggen. Mag eigenlijk niet, maar voor zo'n stukje en op zo'n uur maken we een uitzondering.
Hoewel de zon nog niet op was, werd het onderweg al licht. De kleuren van de woestijn waren zo al heel mooi.
We waren -weer- niet de enigen op de baan, maar we verloren onze voorganger uit het zicht en wisten niet waar de zonsopgang-parking was. Eigenlijk is er die niet echt, tenminste niet zo georganiseerd als die voor de zonsondergang. We zijn dan maar helemaal rond de rots gereden, vonden niet direct hét ideale plaatsje en zijn op het laatste nippertje bij een andere auto gestopt. We hebben de zon zien opkomen, maar het effect was niet zo spectaculair als dat van de zonsondergang. Waarschijnlijk stonden we dus inderdaad op de verkeerde plaats.
Met de kinderen nog in bed zijn we doorgereden naar Kata Tjuta, vroeger The Olgas genoemd, in hetzelfde National Park. Toch een klein uurtje rijden. Bij aankomst hebben we eerst nog platte rust genomen en daarna onze tafel en stoelen buiten gezet en een stevig ontbijt genuttigd.
Daarna insmeren, rugzak klaar en weeral op pad.
We zouden tot de eerste lookout gaan, maar daar waren we al na een half uur, dus zijn we maar doorgestapt naar de tweede. Het was een prachtige wandeling, heel anders dan die rond Uluru. Hier loop je tussen de rotsen door, bergop, bergaf en krijg je telkens een ander uitzicht. De kinderen vonden het ook leuk om af en toe te kunnen klauteren. Het uitzicht bij de tweede lookout was nog spectaculairder dan bij de eerste. Content dat we verder gegaan zijn!
Op de parking komen we nog een groepje Antwerpenaren tegen dat op rondreis is in Australië. De grootvader van één van hen is ooit nog hoofdonderwijzer geweest in Minderhout.

Na onze babbel trekken we door naar onze volgende bestemming: Kings Canyon. Op onze terugweg zien we een kudde wilde kamelen, weeral een "Australisch" dier dat we kunnen aanvinken op onze lijst "gezien in het wild".
Kamelen zijn geen oorspronkelijke Australische dieren. Van 1840 tot 1907 werden er tussen de 10 en 20.000 dromedarissen ingevoerd in Australië om als transportmiddel te dienen (o.a. in de goudmijnen) en om te helpen bij het verkennen van het nieuwe continent. Toen ze later vervangen werden door auto's, werd een deel afgemaakt, maar de meerderheid werd gewoon losgelaten in de woestijn. Omdat de omstandigheden voor een kameel hier optimaal zijn, tieren ze welig. Hun impact op het milieu is echter niet zo goed: ze vertrappelen de inheemse planten of eten ze op, drinken het schaarse water op of bevuilen het zodat de inheemse dieren er geen meer hebben. Ze beschadigen (vertrappelen of rollen erover) Aboriginal kunst en ceremoniële plaatsen, maken omheiningen van boerderijen kapot en zijn letterlijk een "gevaar in het verkeer" in de outback. Om hun groeiende aantallen binnen de perken te houden worden ze afgemaakt, vanuit helikopters doodgeschoten. Als mensen iets meer zouden denken voor ze iets doen...

Onze wandeling door Kata Tjuta:

Alice Springs

De twee eerste weken van oktober was het hier vakantie. Tijdens de eerste week zijn we meestal rustig thuis gebleven. Het weer was wisselvallig, dus de druk om persé buiten te gaan en vanalles te doen was heel klein. Gewoon wat bijkomen van een heel druk trimester, een filmpje meegepikt ("Up", héél mooie beelden en een ontroerend verhaal), jeugdtheater "Pinocchio" en een namiddagje gebuurt bij Anne samen met Sabine.

Op zondag 11 oktober zijn we vertrokken naar Alice Springs, de meest centrale stad van Australië, middenin the Red Centre. 'The Alice' (zo wordt het hier genoemd) ligt op 2805 km van Sydney, dus iets te ver om met de auto te rijden, tenminste als je maar een week hebt. Jan had nog meer dan genoeg Qantas-punten (een man hebben die veel reist biedt voordelen, één dus), dus wij zondagochtend om 5.15u uit ons bed om -via Brisbane- tegen de middag in The Alice te landen (1,5 uur achter op Sydney).
Het was er bloedheet: 37°C. In Sydney was het bij ons vertrek koud, nat en winderig.
Voor de eerste nacht hadden we een hotel geboekt. Het lag net buiten het stadscentrum, net over de Todd rivier, die -zoals alle rivieren die wij in de streek hebben gezien- compleet droog staat. Nadat we ons geïnstalleerd hadden in onze kamers (Jan met Willem en Marie in één, Toon en ik in de andere; zo gaat dat met 5) zijn we naar de stad gegaan om iets te eten en de stad een beetje te verkennen. Veel viel er niet te beleven: alle straten lagen er zo goed als verlaten bij: het was zondag en te heet om iets te doen. Waarschijnlijk zat iedereen thuis in z'n zwembad of binnen met de airco aan. Je vraagt je ook af wie hier in godsnaam komt wonen.
Wie we wel zagen in de stad waren aboriginals die in groepjes door de straten slenterden of in de droge rivierbedding of in het park lagen te lanterfanten. Een paar actievelingen probeerden een schilderij aan de man te brengen. Hoewel Alice Springs er tijdens de week heel anders uitziet -tot best wel gezellig-, is dat het beeld dat ons het best bijblijft. Er is hier wel degelijk een probleem. Onder de Aboriginal bevolking in de Northern Territory (de staat waarin Alice Springs ligt) bestaat er heel veel drank- en sexueel misbruik. De hygiënische omstandigheden -omgeving + persoonlijke hygiëne- zijn abominabel. De levensverwachting van een aboriginal man is zo'n 40 jaar korter dan die van een blanke! Een diepgeworteld en heel complex probleem dus, waarvoor geen kant-en-klare oplossing bestaat. En als buitenstaander voel je die spanning tussen blank en zwart.
Lang hebben we het niet volgehouden in de stad. De kinderen, die natuurlijk ook moe waren van het slaaptekort, zeurden over de hitte tot ze in het zwembad van het hotel lagen. 's Avonds hebben we lekker gegeten in het restaurant en zijn we op tijd gaan slapen.

Maandagmorgen is Jan vroeg opgestaan en bij Britz onze campervan/motorhome gaan halen. Zodra de inhoud van onze koffers netjes in de kastjes geladen was, zijn we naar het centrum gereden om boodschappen te doen. Het was geen sinecure om een parkeerplaatsje te vinden met zo'n groot geval, maar na een paar rondjes konden we bij Coles terecht voor een week proviand.
Een uur later alles in de koelkast gepropt en we konden "on the road", op weg naar Uluru.

Een paar indrukken van Alice Springs:

De laatste dag

Op onze allerlaatste vakantiedag hebben we nog een "verborgen schat" ontdekt in ons eigen St. Ives. Na hier een dikke vijf jaar gewoond te hebben, hebben we gisteren het allermooiste plekje van de buurt ontdekt.
Anne, Sabine, Eva en ik (samen goed voor 14 kinderen; Anne spande de kroon met 6 stuks!) zijn naar The Cascades gewandeld en hebben daar vervolgens de kinderen een aantal uren laten plonsen en ravotten in het ondiepe water terwijl wij onze hartjes nog eens konden ophalen door uitvoerig bij te kletsen.
Iedereen genoten, wij in het herfstzonnetje en de kids in het koele water (brrr). Het is nog maar eens gelukt om ons kroost ervan te overtuigen dat wandelen ook leuk kan zijn. Toon vond het geweldig en kan niet wachten om Jan zijn favoriete plekje te laten zien!

Tasmania - Cradle Mountain

Oorspronkelijk zouden we van het noorden naar de oostkust rijden. Maar toen bleek dat alle campings daar volzet waren tot de volgende week, hebben we onze route wat aangepast: zo flexibel dat we zijn! We trokken nu eerst naar het Cradle Mountain-Lake St. Clair National Park. Op zich was het niet zo ver rijden, maar toch deden we er langer dan verwacht over. De Tasmaanse wegen zijn nogal kronkelig.
De camping was geboekt voor twee nachten. Het bleek er wel een aantal graden frisser te zijn. Toen we geïnstalleerd waren, zijn we de omgeving een beetje gaan verkennen om te zien wat we de volgende dag zouden doen. We waren nog maar net vertrokken toen we een aantal wagens langs de kant van de weg zagen en mensen die druk aan 't fotograferen waren: een wombat! Nog nooit een gezien, behalve in de zoo. Wij in zeven haasten ons fototoestel en camera meegegrist en uitgebreid foto's gaan nemen. Het beest liet het zich allemaal welgevallen en graasde rustig voort. We dachten dat we nu echt chance hadden gehad, maar daarna kwamen we om de vijf voet een wombat tegen :-).
De volgende dag zouden we een wandeling rond het meer maken met uitzicht op de Cradle Mountain. Terug op de camping hebben we allemaal onze eerste douche in drie dagen genomen: heerlijk! De kids zaten ook al bijna door hun voorraad kleren, maar de wasmachines waren drukbezet. Het was zo koud dat we binnen hebben gegeten. Al goed, want het begon te gieten, de hele nacht. En ook de volgende voormiddag bleef het regenen. Ons plan viel dus in het water. Toen het net na de middag opklaarde zijn we met de shuttle-bus tot in de buurt van Waldheim Chalet gereden. Dat is een replica van een chalet dat in 1912 gebouwd werd door de Oostenrijker Gustav Weindorfer en zijn vrouw. Dank zij hen is het gebied rond de Cradle Mountain een nationaal park geworden. Omdat het nog altijd droog was, hebben we nog een wandeling gemaakt door Waldheim Forest, een prachtig stukje regenwoud, en daarna zijn we over een boardwalk terug richting Visitor Centre gewandeld. De natuur is erg ruw en ongeschonden: prachtig.
We hadden nog graag Tasmanian Devils gezien, maar het geleid bezoek in het Devil Park was al volzet. De Tasmanian Devil is een heel bijzonder diertje, een vleesetend buideldier met krachtige kaken met heel scherpe tandjes :-), maar de soort is sinds mei 2008 officieel erkend als "met uitsterven bedreigd". Sinds begin jaren '90 is het aantal devils dramatisch uitgedund door een soort kanker, de Devil Facial Tumour Disease. Over de oorzaak ervan tast men nog altijd in het duister. Hopelijk wordt er snel een remedie gevonden, want het zou jammer zijn als deze soort volledig zou verdwijnen.
Die avond was het bitter koud. De extra dekens werden boven gehaald en we hebben allemaal goed geslapen, maar 's morgens hadden we schrik om uit onze warme slaapzakken te komen: brrr! Toen we buitenkwamen bleek er ijs op onze voortent te liggen. Het was toen -4°C, frisjes voor een zomervakantie. Het was een prachtige dag en die wandeling zou zeker heel mooi zijn geweest, maar het zal voor de volgende keer zijn.

Click to enlarge and to read captions.

Tasmania - Narawntapu National Park

Daar stonden we dus, om 6 uur in Devonport. Alle vijf nog slaapdronken. Vlug een blik op de kaart en beslissen waar we naartoe gaan. Wij hadden op voorhand wel een beetje overlegd welke plaatsen we zeker wilden aandoen, maar hadden nog niet echt een volgorde uitgedokterd en zéker niets geboekt. Dat doen we alleen voor onze hond :-).
We besloten (of vooral Jan, de chauffeur) om zo dichtbij mogelijk te blijven, want we zouden zeker nog een goeie siesta nodig hebben vandaag.
Het werd Narawntapu National Park, een uurtje rijden van Devonport. Het Visitors centre was nog niet open, een primeur voor mensen die gewoonlijk net op de valreep aankomen. Dus zochten we zelf een plaatsje zo goed als op het strand, Bakers Beach. Eerst wat eten en dan allemaal terug naar bed. De eerste dag hebben we niet veel gedaan. Ons ingeschreven, aas gekocht (white bait, kleine visjes; blijkbaar kan je ze ook grillen op de BBQ), wat gewinkeld. De jongens moesten natuurlijk hun hengels inwijden en trokken enthousiast naar "ons" strand (dat we de hele tijd zo goed als voor ons alleen hadden), zonder succes. Volgende keer beter.
De volgende dag hebben we een mooie wandeling gemaakt naar Archers Knob, een bergtop waar je 360° uitzicht hebt over de kust en de Asbestos bergketen. We zijn niet tot helemaal aan de top geraakt, want we wilden die namiddag nog naar de Penguin Talk van ranger John. We hoopten eigenlijk echte penguins te zien, maar daarvoor moest je iets verderop en liefst 's avonds. John had een opgezet exemplaar bij.
We hebben wel veel geleerd over pinguïns, met als belangrijkste boodschap dat ze eigenlijk best wel een hard leven hebben. Ze slapen maar een paar uurtjes per etmaal. De rest van de tijd brengen ze in het water door -kilometers leggen ze af- op zoek naar eten. Op weg naar en van het water (hun nesten liggen altijd redelijk ver van het strand, in het gras, waar er beschutting is) schuilen er altijd gevaren. Daarom leggen pinguïns die afstand zo voorzichtig af: beetje voortwaggelen, stoppen, rondkijken, verder stappen, enz. In Tasmania werden de vorige weken heel wat pinguïns gedood, waarschijnlijk door een grote loslopende hond. Het beest was nog altijd niet gevat. John vertelde ons ook -het was een gruwelijk verhaal- van een aantal jongeren die na een avondje stappen een pinguïnkolonie aanvielen. Ze knuppelden een aantal jongen gewoon dood. John vertelde van een pinguïnkoppeltje dat de volgende dagen bleef treuren om hun verloren jong. Schattige diertjes.

Narawntapu was een prachtige start voor de rest van het eiland. Het was er prachtig, zalig rustig, heel winderig wel, maar we moesten verder.

Meer foto's van het eerste deel van onze reis.

Tasmania - the "Spirit"

Na een hele dag inpakken stonden we op zaterdag 3 januari klaar om de tocht naar Melbourne aan te vatten. Het vertrek was natuurlijk weer iets later dan gepland, maar uiterlijk om 5 uur moesten we in Albury zijn. Dat ligt net op de grens tussen New South Wales en Victoria. Ik had er een kennel gevonden voor Buddy waar hij voor minder dan de helft van de prijs kon verblijven in vergelijking met de kennels hier in de buurt. Het was even zoeken midden tussen de velden, maar we waren er netjes op tijd, namen afscheid van onze "pooch" en zochten voor onszelf een camping. De eerste keer dat we de camper trailer opzetten, moet er nog heel wat georganiseerd worden. Bij het inpakken blijft hij namelijk gewoon dicht en schuiven we alles (kleren, eten, speelgoed enz.) gewoon naar binnen. Het was niet direct een eersteklas camping maar het was er proper en rustig én er was een zwembad zodat de kids zich konden uitleven na de lange dag in de auto.

De volgende dag konden we op ons gemak naar Melbourne vertrekken. We moesten pas om 7 uur inschepen op de Spirit of Tasmania. Eerst nog wat boodschappen gedaan in Albury en dan rustig vertrokken.
We waren ruim op tijd in Melbourne. Nog even een wandelingetje op de dijk en dan konden we beginnen aanschuiven om op de boot te rijden. Ik had in Albury nog vers fruit gekocht, maar moest het spijtig genoeg inleveren aan de quarantine. Totaal niet aan gedacht dat er hier ook een "fruit ban" zou zijn. Het inschepen ging redelijk vlot. Het ruim van zo'n schip ziet er heel indrukwekkend uit, maar eens je boven in de lounge komt, ziet het er uit als een hotel en voel je je al beter thuis. We gingen eerst naar onze cabins. We hadden er twee want er kunnen max. 4 personen in een cabin overnachten. Dat heb je met 3 kinderen: alles is op gezinnen van vier voorzien. De kinderen vonden de cabins geweldig. Ze wilden natuurlijk allemaal boven slapen. Voor Willem zag ik dat niet zitten want hij woelt en wroet nogal in zijn slaap.
Eerst nog denken aan de reispillen. Wij worden allemaal redelijk snel zeeziek. Onze terugkeer van Kangaroo Island in 2006 zit ons nog vers in het geheugen... Je weet natuurlijk niet hoe de zee zal zijn en misschien heb je geen pillen nodig, maar ergens wil je niet het risico nemen want als je zeeziek bent voel je je zo ellendig en dat wil je écht niet meemaken. Slikken dus! Na een douchke zijn we iets gaan eten. Je hebt een "chique" restaurant aan boord en een selfservice. We wilden wel op ons gemak iets eten, maar het restaurant zat vol tot een uur of tien: te laat. We zouden op onze terugweg wel op tijd reserveren.
Na het eten nog even naar een bar, kwestie van de sfeer op het schip op te snuiven. In de bar zaten stoere kerels van een motorbende "the Fourth Reich", de een al meer gepierced en getatoeëerd dan de ander -sommigen zagen er zelfs uit als "de ideale schoonzoon"- maar allemaal hadden ze wel minstens één swastika en adelaar ergens op hun outfit. Je vraagt je toch af hoe iemand het in zijn hoofd haalt om zo openlijk uit te pakken en mensen te bruuskeren met zijn sympathie voor Hitler en kompanen. Ik vond dat ze hen maar eens een paar weken met een teletijdsmachine op vakantie moesten sturen naar Auschwitz om te zien of ze dan nog zo'n fans zouden zijn.
Onze eerste nacht verliep rustig hoewel Jan en ik niet zo goed geslapen hadden. Om 5 uur werden we gewekt: tijd om op te staan en je klaar te houden om naar de garages te gaan. Om 6 uur lopen we de haven van Devonport binnen. Al bij al een leuke ervaring, de Spirit.

Thuis op kamp

We hebben al een paar regenachtige dagen gehad. Misschien leuk en gezellig voor even, maar de fun is er rap af.

Gisteren ben ik met de kids naar Ikea gereden, in de hoop dat ze een plaatsje in de kids club zouden hebben. Mis poes, de kans dat het daar lukt is 0,0. De (standaard) wachttijd was een uur. Gewoon mee de winkel in dus. We zijn er gewoon doorgecrosst, ten eerste omdat je met 3 kinderen waarvan 2 jongens elkaar constant zitten ambeteren niet echt relaxed kunt rondkijken en ten tweede omdat ik absoluut voor de verkeersdrukte terug thuis wilde zijn. Mijn auto begon namelijk vreemde geluiden te maken net voor we aankwamen, en ik vreesde dat we in panne zouden vallen op de drukke drievaksbaan naar huis. Mijn remblokjes zijn nu dus dringend aan vervanging toe. Gevolg is dat ik de volgende dagen thuis zit met mijn kroost. Morgen gaan ze wel naar Marie zodat ik thuis kan werken. Op die manier verlies ik geen tijd met te pendelen naar 't stad.Vandaag hebben we ons oude tentje uit de kast gehaald en opgesteld op het terras. Zondag waren we naar een campingshow geweest en hadden de kids graag een tentje mee naar huis genomen. Ik was blij verrast dat de tent nog heel uit de zak kwam. Ik verwachtte op zijn minst schimmel, maar vond alleen vogelkaka, wie weet uit welk land? Goh, herinneringen. Waar heeft die tent allemaal gestaan? Zimbabwe, een aantal Werchters, de laatste reis was waarschijnlijk Chili in 1997. In een van de matjes zat nog een plukje lang acajou haar: waar is de tijd?
De kids hebben er in ieder geval hun amusement mee gehad. Ze hebben zich helemaal geïnstalleerd. Onze matjes vonden ze wat hard. Volgens Marie hoefde er geen licht in, want het was "als in de oude dagen". In het Engels zeg je "the olden days". Of ze er ook echt in zullen slapen deze nacht? Ik hoorde Marie praten over een inbraak thuis bij een vriendinnetje van school. Dus misschien ken ik het antwoord al.