Fotografieles

Nu ik weer vertrokken ben met mijn blog...
Na al die jaren dat het op mijn "to do"-lijstje heeft gestaan (zeg maar 20 jaar), ben ik eindelijk een fotografiecursus begonnen in het plaatselijke Community College.
Elke les (8 in totaal) hebben we een bepaald thema (product shoot, night shoot, portret, Photoshop, landschap). Tijdens de les krijgen we dan eerst uitleg over een of ander technisch aspect van fotograferen en daarna passen we de theorie toe in een fotosessie. Ook voor huiswerk moeten we dan foto's maken in het thema.

Deze week hadden we onze eerste "show and tell"-les waarvoor we allen onze foto's van de afgelopen weken moeten meebrengen. Die bekijken we dan in groep en onze leraar Ray Williams geeft commentaar over alle technische en esthetische aspecten van de foto's. Voor de product shoot had ik thuis juwelen gefotografeerd in een geïmproviseerde studio: deels overdag buiten op het terras (met hoofdkussens, boeken enz. tot het begon te regenen), deels 's avonds en 's morgens op de strijkplank in onze family room. Ik heb altijd al bewondering gehad voor fotografen, maar nu ik meer kijk heb op de logistieke kant van de zaak neemt mijn respect alleen maar toe. Ik heb mijn strijkplank, fototoestel, 'make-do' belichting en mezelf in alle mogelijke bochten moeten wringen om bevredigende foto's te maken. Maar het resultaat mocht er zijn en zowel mijn 'meester' als medestudenten vonden mijn eerste product shoot heel geslaagd. Ray gaf me al tips voor als ik deze richting in wil gaan "if you want to go down this path".
Ze zijn lang niet perfect, maar ik ben toch trots genoeg om ze te laten zien en misschien bak ik er voor de rest niks meer van, dus voilà!

Er was er nog eentje jarig

...Dat kan je wel zien, dat was mij. (zoals onze kinderen dat zeggen: "it was me".)
Om de geschiedenis niet te vervalsen en mijzelf niet de euuwige jeugd te geven (zou toch niet pakken), een korte vermelding van mijn "speciale dag".
Toon had me vrijdagavond gevraagd of ik "tot tien uur in mijn bed kon blijven". Geen probleem, dacht ik, maar ik had zoveel te doen dat het om half negen toch begon te kriebelen. Marie kwam nog even polsen hoe oud ik nu net was (je zou van minder de tel kwijt raken) zodat ze haar tekening kon aanpassen... "Wrijf het er maar in, ja!" Na een dik uur mocht ik me beneden vertonen waar ik ontvangen werd met een serenade van Marie op de viool en daarna Toon met de trompet. De tafel was gedekt met alles wat er in de ijskast te vinden was en iedereen had een tekening gemaakt. Toon had er zelfs een biljet van 5 Dollar bij gedaan :-) .

Waar ik 's zaterdags meestal op mijn gemak de krant lees bij een kopje koffie, heb ik dat uitgerekend nu niet kunnen doen. Te druk met lolly-bags, vlug nog boodschappen doen, taartvorm gaan lenen van Rosie (over-buurvrouw) taart bakken, icing maken.
Marie (McKenzie) had aangeboden om te komen babysitten zodat Jan en ik op ons gemak konden gaan eten. Op het uur dat onze tafel geboekt was, stond ik echter nog Willem's taart te versieren. Telefoontje en op 10 minuutjes omgekleed en wat opgekalefaterd.

Omdat het allemaal rap-rap moest, hadden we geboekt in een plaatselijk restaurant Tables, in het voorjaar nog in het nieuws toen een aantal klanten ferm ziek werden van een asperge-roomsaus die te lang bewaard was gebleven. Een oudere man heeft het niet overleefd en toen is er uiteraard een rechtszaak van gekomen die nog niet beslecht is, geloof ik. Maar we dachten dat het hier in ieder geval veilig moest zijn gezien dit hen geen tweede keer zou overkomen.
En voilà, zelfs de oesters hebben we overleefd.
We waren op tijd thuis, maar zijn toch nog te lang opgebleven...
dus deze avond op tijd erin! Slaapwel.