Merry Christmas!

Wij wensen ieder een gezellig kerstfeest
en een gezond en gelukkig nieuwjaar!

Bij ons zijn de kerstfeestelijkheden ondertussen al begonnen. Deze avond zijn we naar de mis van 6u geweest. De kerk zat afgeladen vol, zelfs buiten zaten er heel wat "toeschouwers". Reden van al die drukte: tijdens deze misviering wordt het kerstverhaal uitgebeeld door een hele groep kinderen. Zelfs "Bishop Nicholas" was ter plaatse. Hij legde uit hoe de echte Sint-Nicholaas aan de oorsprong lag van de figuur Santa Claus, de kerstman. Zie je wel, wij hebben toch de echte!
Daarna zijn we iets gaan drinken bij Cathy en Frank die logeren in het huis van Anne en Filip.
En nu hopen de kids dat Santa hier deze nacht een bezoek zal brengen, ook al is niet hij maar Sinterklaas de echte kinder- en mensenvriend.

Een beetje uitleg bij de foto's:
begin links bij 2009 en volg in klokwijzerzin:
- Januari: Spirit of Tasmania. Prachtige reis.
- Februari: uitje voor mama die ging skiën in Frankrijk met Karin, Jos, Tuur en Fien en een hele groep Cahier-ers.
- Maart: kampeerweekend met "de Belgen".
- April: vakantie aan Canton Beach ten noorden van Sydney.
- Mei: herfst in Bowral, in de Southern Highlands.
- Juni: moemoe stierf op 95-jarige leeftijd een paar dagen voor onze reis naar België.
- Juli: weekendje Ardennen met de familie Van Mirlo; kayaken op de Amblève rond Durbuy.
- Augustus: strandwandeling met o.a. Buddy.
- September: Marie deed haar Eerste Communie.
- Oktober: Vakantie naar Uluru.
- November: Jan en Inn op Dinner Dance (galabal georganiseerd door oudercomité Corpus Christi)
- December: kerst in Oz. Kids tijdens hun optreden op het kerstconcert op school + kerstversiering in Davidson, waar een hele straat spectaculair verlicht wordt.

Toon is tien (deel II)

Gisteren had Toon 12 jongens uitgenodigd voor een sleepover party. Uiteindelijk zijn er 8 gekomen, meer dan genoeg voor ons ;-). Toon had alles goed geprogrammeerd: om 5 uur aftrap in het zwembad. Het was niet heel warm, maar toch gezwommen, daarna wat gevoetbald en toen had Jan de hamburgers klaar voor het avondeten. Daarna hebben ze zich allemaal geïnstalleerd in de speel-/slaapkamer voor hun eerste film. De filmkeuze kon niet iedereen bekoren dus de film werd voortijdig onderbroken voor de verjaardagstaart, met 3 maanden vertraging maar soit. Tijdens de tweede film hebben 2 jongens rustiger oorder opgezocht in Toon's slaapkamer. Toen waren ze nog met 7. Die zeven hebben het lang volgehouden. Een derde film moest er nog aan geloven en zelfs dan wisten ze van geen ophouden, tot wij er een stokje voorstaken en het licht én de tv uitgingen. Jan had nachtwacht en heeft ze rond half twee stil gekregen.
Deze morgen waren ze om half zeven uit de veren. Ze hebben zich redelijk stilletjes teruggetrokken in Toon's kamer tot de laatste vriend zijn roes had uitgeslapen, een beetje ontbijt en dan... film, de meest luidruchtige van allemaal: "Transformers", ver-schrik-ke-lijk. Omdat er nog altijd één was die nog geheel niets gegeten had (noch hamburger, noch taart, wel chips, geen ontbijt) heb ik mijn laatste konijn uit de hoed getoverd: wafels volgens het recept van het rusthuis. En jawel, allemaal hebben ze ervan gesmuld! Daarna recht het zwembad in (yuk, met een buik vol wafels) en dan zijn de mama's en papa's hun lievelingen terug komen afhalen...
Onze eerste sleepover party: zeker geen slechte ervaring, we zijn allemaal alleen wat slaapdronken, maar dat halen we deze nacht wel in.
Een paar fotootjes:

Nog een staartje...

Nog een staartje aan mijn bewogen dag gisteren. Deze morgen bij de oogarts in Chatswood besef ik dat mijn bankkaart niet op de vertrouwde plaats in mijn portemonnee zit. Heb gelukkig nog genoeg cash bij (normaal zo goed als niets) en buiten besef ik dat ik gisteren bij McDonalds betaald heb met mijn kaart. Gebeld en gelukkig ...is ze terecht. Was een goedkope ochtend in Chatswood Chase (groot shopping center)!

Gelukkig is het weekend en kan ik een beetje uitblazen. Hoewel, deze avond hebben we een kerstfeestje met Year 1. De kids gaan allemaal logeren bij de Jackson Family (van school). Had gevraagd of hun dochter kon babysitten, maar zij ging al naar een andere Year 1 familie. Dus had de mama voorgesteld dat ze zouden komen logeren. Zij hebben nog 3 jongens, waarvan een bij Toon in de klas en de jongste bij Marie. Willem kent hen ook goed, dus geen probleem. Het zal wel raar doen. Dit is de allereerste keer dat onze kinderen allemaal samen weg zijn. Wat helemaal ongelooflijk is, ze brengen Willem morgenochtend zelfs (om 8u) naar zijn cricketmatch, want hun jongste speelt een half uur later in dezelfde straat! Ik kan mijn oren nog altijd niet geloven.

Morgenavond is het kerstfeest van Cochlear. Het is op een andere plaats dan gewoonlijk, en in plaats van een 'sit-down' dinner is het een cocktailparty. Wat wel blijft, is het optreden van de Cochlear band die een heel bekende gitarist hebben, niemand minder dan Jan. Na alle optredens van Toon en Marie in concertband en string ensemble is het dus nu Jan's beurt om te schitteren op het podium.

Zondag speelt Jan cricket met de vaders van Willem's team, hoewel hij dat zelf nog niet weet. Gevolgd door een BBQ.
En dan beginnen we aan onze laatste 3 dagen van dit schooljaar!

Het leven zoals het (gelukkig niet altijd) is

Voor de niet-facebookers, een "korte" samenvatting van mijn dag:

Deze morgen op om 7u, douche, Toon geholpen met zijn KK scroll die hij gisteren niet gemaakt had omdat hij op onze nieuwe Wii had gespeeld, grrr! Ware het niet voor zijn KK, hij zou zelf de kastanjes uit het vuur kunnen halen. (KK = Kris Kringle, in de klas trekken ze namen en de geheime uitverkorene verwennen ze met allerlei kleine attenties: kaartjes, zelfgemaakt kleurboek, een snoepje enz. of ze helpen hem/haar om hun tafel op te ruimen, enz. De laatste dag maken ze een lijstje met alles wat ze voor zijn KK hebben gedaan en die moet dan raden wie de weldoener was).
7u30 lunchbox Toon gemaakt.
7u45 Toon naar school gebracht voor ochtendkerstconcert op de speelplaats.
Om 8u10 kom ik terug thuis (20 minuten voor de volgende school run), en daar komt Willem onder de camper trailer uit gekropen, in zijn pyama.
Vlug ontbijt + lunchbox Marie, Willem en Inn gemaakt, vlug tanden poetsen, foto's op USB gezet voor jaarboek.
8u40 terug naar school met andere twee. Blijkt dat Marie haar viool heeft vergeten: grrr.... whatever: dan geen les.

Nogal laat aan het station, dus verste parkeerplaats op de verste parking. Trein vertrekt net: whatever, ga niet lopen; koffietje gekocht en volgende poging.
Gelukkig kan ik wat bekomen in de rustige Mitchell Library. Hard gewerkt, goed vertaald: 18de eeuwse tekst over hoe de Franse ontdekkingsreizigers handel dreven met de "wilden", wat ze ruilden (glazen kralen, bijlen, nagels, stukjes ijzer waren heel populair): leuk.

Om 4u15 gestopt, flink doorgestapt naar het station. Als ik de trappen naar het perron afloop, hoor ik de trein al. Even spurtje, hop in de trein, deuren dicht. Oef: ik heb het gehaald. Ga genoeg tijd hebben om me te organiseren voor deze avond. Bel nog even met Linda (God bless her) die Toon en vriend Alex mee naar de voetbal zal nemen en bij mij thuis zal afzetten. De moeder van Alex brengtt Marie en haar dochter naar een vioolconcert in Lindfield. Na de voetbal zal ik naar daar gaan, nog een stukje concert meepikken, kinderen wisselen en terug naar huis gaan.
Mis poes!
Na Chatswood verdwijnt de trein in een heel lange tunnel. Hier klopt iets niet, blijkt ook de knappe man naast mij te denken. Hij staat op en begint te GSM-en. Ik kijk op de spoorkaart voor mij en weet al snel hoe laat het is (letterlijk!). Deze trein gaat naar Epping. In het eerstvolgende station stap ik uit en wacht samen met nog 3 andere gedupeerden (tot mijn grote opluchting ben ik niet het enige kieken) op de trein terug naar Chatswood. We zijn nog kalm!
15 minuten later loop ik van het perron in Gordon naar mijn verst afgelegen plaats op de parking, vlieg als een gek naar huis, pak een banaan, kleed, sokken, schoenen en viool voor dochterlief en spurt naar de kids club waar ik mijn 2 jongste kinderen bij de kraag vat en in de auto duw. Dochter kan zich gedeeltelijk omkleden en belt aan bij de familie Herrera terwijl ze haar sokken en schoenen aandoet. Moeder met jongste zoon naar huis waar ze van plan is om in het zwembad te duiken om te bekomen van alle emoties en oververhitting. Een snelle controle leert dat het water slechts 26 graden warm is, dus ik hou het maar op de douche.
Zodra de jongens thuis zijn en nadat ik eindelijk mijn sleutels heb gevonden die ik allang in mijn handtas had gegooid, met zijn allen de auto in naar Lindfield. Het is nog wat zoeken naar het juiste lokaal en we lopen net de zaal binnen (alle ogen op mij, 2 zwetende voetballers en een vuile Willem gericht) als Marie naar voor gaat voor haar solo (waarvoor ze niks geoefend heeft want ze ging er geen doen), in haar uniform met een vlek op. Blijkt dat alle meisjes daar zitten in hun mooiste kleedje met een mooie strik in hun onberispelijk gekamde haar... Marie speelt het stuk "Go tell aunt Rodie", naar eigen zeggen moest ze daarvoor niet oefenen (volgens Toon wel) want ze had het al een miljoen keer gespeeld. In het kort: ik ben heel trots dat mijn dochter daar ondanks alle strubbelingen om hier te geraken toch kalm staat te spelen voor een zaal van pakweg 50 mensen, maar krimp ineen bij elke piepende noot. Deze avond is genoeg om haar nooit nog een viool te laten vastpakken. Maar -na haar optreden- geniet ik in alle kalmte van het prachtige samenspel van het string ensemble en hoop dat Marie ooit zo mooi speelt als de grote meisjes.

Koken doe ik vandaag niet, no way, dus naar McDonalds als compensatie voor mijn kinderen voor het feit dat ze zo'n verschrikkelijk chaotische moeder te hebben.
Thuisgekomen blijkt dat een van de buitendeuren een hele dag heeft opengestaan (enfin, niet op slot), de handwas van Marie haar kleedje mislukt zodat het nu -11uur- in het wasmachien zit en morgen om 8u droog moet zijn en nu... zit ik hier met mijn Amaretto on the rocks en vraag me af wat er nu in godsnaam nog kan misgaan... :-)

Klaar

De schoentjes staan klaar met een wortel voor het paard. Sint en Piet krijgen hier TimTammekes (dé overheerlijke Aussie chocolade koekjes; "Goed," zei Toon, "die werken altijd" en hij kan het weten!), door te spoelen met een pintje (voor Piet) en een glas melk (voor Sint). We hebben liedjes gezongen, enfin ik heb liedjes gezongen en Toon en Marie hebben geprobeerd om mee te zingen. Dan zijn onze kindjes allemaal samen in bed gekropen: Toon en Marie in Toon's stapelbed en Willem eronder in het logeerbed. Het was toch een beetje te spannend, zo'n paar vreemdelingen in huis midden in de nacht en de Janssen kinderen zijn sowieso nogal bang aangelegd. Allemaal samenhokken dus met duidelijke instructies dat ze het bed niet uit mogen voordat ze alle drie wakker zijn. Volgens Willem konden ze zo het opstaan goed coördineren en zou niemand stiekem al een kijkje kunnen nemen. Ook al afgesproken dat ze op ons niet moeten wachten, want "het duurt toch altijd een uur voordat papa en mama uit hun bed zijn" (weet je ook weeral). Op Jan moeten ze sowieso niet wachten, want die zit momenteel nog in het vliegtuig van Singapore naar Sydney. Wie weet zit de Sint op dezelfde vlucht, want ik denk niet dat hij in één nacht per stoomboot in zo'n verre uithoek van de wereld geraakt. We kunnen het hem morgen vragen. Morgen brengt hij alle Belgen in Sydney een bezoek: SPANNEND!