Om nooit te vergeten.

Eindelijk! Op 5 januari trokken we met ons gezelschap van 11 (Koen -Jan's broer- en Inge, Kamil, Stella en Roos, Moeke May en wijzelf) naar de Zuidkust met onze nieuwe camper-trailer.
De verwachtingen hoog gespannen natuurlijk, niet alleen omdat we op vakantie gingen met onze familie maar ook omdat we ons nieuw speelgoed eens konden uittesten.

Rond de middag zaten de trailer en onze auto's volgestouwd met respectievelijk kampeerspullen, visgerief, eten en mensen.
Jan nam het voortouw en de meisjesauto volgde braaf.
In Wollongong merkten Inge en ik even rook aan de rechterband. Misschien geremd? Nieuwe banden, nieuwe remmen? Even gecheckt met Jan via de radio. We zullen het in 't oog houden. Probleem lijkt opgelost.

Een uurtje verder, ter hoogte van Kiama, merken we terug rook. We hebben echter geen tijd om Jan te verwittigen. Plots vliegt het wiel ER AF! OMG (Oh my God!) in het kwadraat! We houden tegelijkertijd de auto en het wiel in de gaten. De auto begint niet te slingeren of gaat niet overkop, of botst niet tegen de rotswand zoals we vreesden, maar Jan zet auto met 6 passagiers en scheve trailer netjes aan de kant.

Het wiel rijdt in volle vaart over de middenberm, rijdt dan spook terwijl er in de verte twee tegenliggers aankomen, verdwijnt dan in de berm met dichte struiken en dan vliegt het een tiental meter in de lucht (waarschijnlijk tegen iets aan gebotst) en ploft dan terug in het struikgewas. Oef... niks geraakt: een wonder! Als je bedenkt wat er had kunnen gebeuren als zo’n groot wiel met zo’n snelheid frontaal op je afkomt of erger nog uit de lucht op je auto ploft... brrr.

the accident scene just past Kiama.

Gone is the wheel of our brand new trailer!

Zodra we van de schrik bekomen zijn (ik was aan de kant gegaan om te voorkomen dat we niet op Jan zouden botsen), volgen we en stappen we uit. Jan denkt dat er iets van de trailer gevlogen is of dat hij een platte band heeft. “Schatteke, ge hébt genen band meer!”.

Ik zag ons al terug thuis zitten met de hele bende... dag uitstapje en voor volgende week dag vakantie.

Na het eerste mirakel (geen slachtoffers en afgezien van de trailer geen schade), kregen we nog een geschenk uit de hemel: na zo’n 15 minuten (Jan was 000 aan ‘t bellen, wat een heel proces is) komt er een lege takelwagen voorbij. Inge wuift naar hem, hij stopt en nog eens 15 minuten later zijn we alle drie op weg naar Nowra, waar onze reddende engel ons aflevert bij South Coast Trailers waar we net voor sluitingstijd 5 uur landen.

Second miracle of the day (besides no one hurt): empty towing truck drives past 15 minutes after it happened.

On our way to Nowra.

Trailer afgeladen en dan voor 11 man een onderkomen gezocht. De eerste camping is vol, maar in het eerste motel waar we checken hebben ze nog 3 kamers. Oef... een nieuw motel, ernaast een Sports Club waar we kunnen eten.
De volgende morgen is de trailer om half elf klaar en kunnen we onze tocht verderzetten.

So grateful for their excellent service.De volgende morgen is de trailer om half elf klaar en kunnen we onze tocht verderzetten.

After spending the night in a nearby brand new motel (with 11 people),
our trailer was repaired and ready to continue our journey
(much to my surprise; I thought "there goes our holiday").

Leuk campingske (Hidden Creek Real Camping) in de bossen bij Huskisson (Jervis Bay).
Heel content van onze trailer. Terry, de man van wie we de trailer hebben gekocht heeft zijn werk (tentzeil maken + alle accessoires installeren) duidelijk beter gedaan dan de kluns die de aanhangwagen in elkaar gezet heeft.

Despite everything happy with our purchase. A tour:

Sorry, this is before we made the beds :).

Master bedroom. Er... no ensuite.

Dus we besluiten er een nachtje bij te doen om de eerste verloren nacht te compenseren. Foute beslissing? Zaterdag was het prachtweer, dus genoten van de extra tijd. Zondagnacht begon het wat te drupppelen. Zondagmorgen “all hell broke lose”.

We waren allemaal wakker geworden van het lawaai buiten en bleven maar in ons bed liggen. We konden toch niets doen buiten. Het zou wel opklaren. Tot een dwarspaal van ons dak naar beneden kwam en bleek dat er zich al een serieus waterreservoir had gevormd op het dak.

En dan was het pompen of verzuipen. Het water stond buiten 10-15 cm hoog. Ik binnen beginnen opruimen met 6 opgesloten kinderen terwijl Jan, Koen, Inge en May buiten dweilden met de kraan open. We waren zaterdagavond laat teruggekomen van het strand, en hadden alle strandlakens en zwemgerief buiten op een picknicktafel laten liggen. Een hele rij schoenen buiten, de open keuken vol met eten en kookgerei...hmm... voortaan beter organiseren.

Sunday morning: deluge at Hidden Creek Camping in Huskisson.Could hardly close the trailer. Drove to Nowra where we had br-unch and
re-organized the tent.

Na een dik uur opruimen en afbreken kregen we de trailer maar amper toe. Het bovenzeil was nog voor een stukje open. Er zat teveel water in de tent en in de haast hadden we er nog wat spullen bovenop gegooid. Zo goed en zo kwaad als het ging alles vastgemaakt en de camping en andere gedupeerden achtergelaten (onze buren waren ocharme de dag voordien aangekomen voor 10 dagen en in hun tent stond 10cm water). Nog snel gedoucht, droge kleren aangetrokken en dan een halfuur gereden tot in Nowra waar we gebruncht hebben in McDonalds. Dan naar de Bunnings om de tent te reorganiseren (begon het natuurlijk wéér te stortregenen toen we er net aan bezig waren), net en spanners gekocht voor het bagagerek en dan NAAR HUIS. Voorbij Kiama nog eens een safety stop gedaan om lading en trailer te controleren.

Thuis aangekomen direct het wasmachien op en natuurlijk alle kleddernatte spullen uitgehangen om te drogen. Gelukkig kwam de zon erdoor en het drogen was al aardig aan ‘t vorderen, tot we gingen eten en het ondertussen weer begon te drashen dat ‘t niet schoon was. Alles was weer kletsnat.

THE AFTERMATH:

En -voor de Facebook-vrienden- terwijl half Australië (bij wijze van spreken) onder water staat, staat onze achterburen hun fontein nog duchtig te "wateren", waardoor ik telkens in paniek schiet "oh nee, het regent weer!".

;-) for the Facebook friends: while half of Australia is flooded (as a matter of speech), our neighbours still feel the need to run their bl***y fountain. Total lack of respect ;-(.
(and after this morning I constantly panick "OMG it's raining again" :-))) ).

Stand van zaken op maandagavond: 7 droge slaapzakken, 1 droge luchtmatras, 4 droge matjes, 2 droge tafels, 5 droge stoelen, 1 droge kleine tent, 1 droge voorluifel, een stuk of 8 machines gewassen en gedroogd of aan 't drogen, 1 trailer met tent aan 't drogen onder de carport.

Moraal van het verhaal:

Als je met een aanhangwagen rijdt (in Oz), controleer je blijkbaar best regelmatig je wielen om te zien of ze nog vast zitten. Een pleister op onze wonde: in de werkplaats in Nowra stond een peperdure nieuwe off-road camper-trailer (King of the Off-Road) waarmee exact hetzelfde was gebeurd. Gedeelde smart...

Houd je kampeerplaats netjes ;-) zodat je in geval van nood zo snel mogelijk kan opkrassen.

Als je daar doornat in het water staat bedenk je je wel dat dit maar een tent met wat "vakantiespullen" is. Op dit moment staan duizenden huizen in Queensland en noord New South Wales onder water... wat een ellende.

We hebben al bij al DIKKE chance gehad. Hopelijk hebben we ons geluk niet opgebruikt voor dit jaar... maar dan zou ook onze dosis pech op moeten zijn. Hoewel, heb deze morgen mijn kleine teen zo goed als gebroken toen hij in botsing kwam met een trip-trap ;-).

De plannen: woensdag vertrekken we terug, naar de bestemming waar het minst regen wordt verwacht voor de rest van de week. Onze drempel voor nattigheid is iets verlaagd.