Carwash yeah!

Deze morgen hadden we terug een prachtige hemel, de vertrouwde staalblauwe. Het stof is gaan liggen.
De luchtkwaliteit is bijna terug normaal. Gisteren werden er zo'n 15.500 microgram stofdeeltjes opgemeten per kubieke meter: niet gezond! Vandaag zitten we bijna terug aan de normale 10 microgram. We mogen dus onze normale activiteiten hernemen, inclusief sporten: wat een geruststelling ;-) !

Wat te verwachten was: alle carwashes draaien op volle toeren. Ze hebben in allerijl reclamespotjes opgenomen voor op de radio. Mijn Magna zal nog even moeten wachten. Geen tijd en geen zin om een halfuur aan te schuiven. Misschien overleeft hij het zelfs niet, twee wasbeurten in een week. Normaal zijn dat er twee per jaar!

Blowin' in the wind...

Elk jaar in de lente krijgen we hier "spring storms". Deze lente (ook al is het temperatuursgewijs eerder zomer) vormt geen uitzondering op deze regel.
De afgelopen nacht kregen we echter meer dan alleen wind. Ik was al een paar keer wakker geworden van de wind en vroeg me af wat er allemaal zou zijn weggewaaid rond ons huis. Om 6 uur kwam Marie naar boven. "Mama, de lucht ziet zo helemaal mooi oranje!" De wind kwam duidelijk uit het rode centrum van Oz. Het was prachtig. Ook toen het al lichter was, hing er een oranje gloed in de lucht. De keerzijde van al dat moois was dat alles onder het rode woestijnzand zat. Alle auto's kwamen precies recht van een trip door de Northern Territory. Uiteraard was die van mij pas eergisteren naar de carwash geweest. Na wekenlang met een smerige auto te hebben rondgereden, dacht ik dat het de moment was om er eindelijk eens iets aan te doen. Mis poes! De man van de carwash kan beter bij de weerdienst gaan werken. Toevallig hadden ze net een promotie: 2de beurt aan vermindere prijs.
Deze namiddag kregen we een bericht dat alle voetbalmatchen zijn afgelast vanwege "high particle levels and hazardous air quality" (te veel fijn stof in de lucht). Er wordt ook gevreesd dat het stof (vandaag kwam er per uur 75.000 ton in de zee terecht; nu verplaatst de massieve stofwolk zich noordwaarts) ecologische systemen zou aantasten, waaronder het kwetsbare Great Barrier Reef.
Dat de wind maar snel gaat liggen...

Gepikt bij Eva (sorry maar ik wou ze jullie niet onthouden): hier staan nog meer foto's.

De week

We begonnen de week met een trieste noot. Onze haan is niet meer. Hij had al een paar weken uitstel van executie gehad. Luciano, de papa van Sandra, de mama van Olivia van Willem's klas (om precies te zijn) ging hem komen halen, maar dat was nog niet gelukt. Gisterochtend begon hij om half zeven aan een heel kraaiconcert (minstens 10 keer) en dat was "den druppel". Jan heeft hem in een doos gestoken en ik heb hem bij Luciano afgedropt. Ik heb toch een paar keer aan hem gedacht...
Nu is het niet alleen dat wij het vervelend vinden dat hij ons wakker maakt en dat hij geen eieren legt, maar je mág in de "suburbs" van Sydney zelfs geen haan hebben. De kans was groot dat onze buren hun beklag zouden doen bij de gemeente.
Er was even twijfel, maar onze andere kip blijkt dan toch een kip te zijn. Hoewel ze ook haar eerste ei nog moet leggen, hebben we deze morgen toch geen gekraai meer gehoord. Zij is voorlopig dus veilig.

Ik had een vrije dag gisteren. Ook al werk ik slechts 2 dagen per week (in praktijk anderhalve) leek het toch heel wat, mijn maandag gewoon thuis zijn. De reden was dat ik Buddy moest afhalen in de kennel en daarna is het niet meer de moeite om naar 't stad te gaan. Hij was er sinds vrijdagnamiddag. Zijn verblijf kostte nog maar eens een pak meer dan dat van ons alle 5 samen: 130 dollar alstublieft!

Vandaag op het nippertje toch nog Maartse grappen in Sydney. Na een maand prachtweer, kregen we dit: En het ziet er naar uit dat we nog meer van datte krijgen:
Weerbericht (naar beneden scrollen voor Sydney).

Hopelijk is het zaterdag iets beter of de eerste voetbal- en netbalmatchen worden afgelast. Onze sporters zitten op hete kolen voor de aftrap van het seizoen. Het wordt trouwens al een puzzel.

Marie speelt om 8h15 netbal in South-Turramurra. Zij speelt elke keer op dezelfde plaats op hetzelfde uur. Over het uur alleen dit: het weekend beginnen om kwart na zeven 's morgens om dan om kwart voor acht ter plaatse te zijn, is niet mijn ding en zeker ook niet dat van Jan. Máár, het heeft zo ook zijn voordelen: we zullen tenminste een parkeerplaats vinden, want het zijn de eerste matchen in Canoon Road, het netbal-Mekka van onze gemeente Ku-Ring-Gai. Er liggen maar liefst 25 netbal-velden. 25 velden x 2 teams = 50 teams van elk een 9-tal spelers -7 op het veld + zeg 2 reserve- = 450 spelers, dus pakweg een 420 auto's tegelijkertijd + overlap met de match erna. 5 match-tijden per zaterdagvoormiddag komt neer op een dikke 2000 spelers per speeldag! En dan is er ook nog een andere locatie met een vijftal velden. De Aussies zijn inderdaad fanatieke sporters!

Toon speelt om 8h30 voetbal in Gordon in "ons hondenpark". Tegen Luna misschien, St. Ives U10D?
Willem speelt om 10h00 voetbal in St. Ives. Bij hem zullen we dus alle twee kunnen supporteren.

Advance Australia Fair*

* volkslied.

26 januari is het Australia Day! Het weer zag er 's morgens allesbehalve feestelijk uit, maar er moest eerst toch nog gewerkt worden. Tine en Goof moesten hun camper nog poetsen en kregen de bereidwillige hulp van Toon, Marie en Willem, vooral toen de tuinslang eraan te pas mocht komen.Ikzelf heb me in de keuken teruggetrokken. Eerst een bananencake gebakken want er lagen weer een paar bijna zwarte bananen en dan "sausage rolls", mini-worstenbroodjes met kippengehakt, ricotta en basilicum. Ik had het recept in mijn New Idea (natuurlijk de enige reden waarom ik roddelboekskes koop) zien staan als typische Australische kost voor de nationale feestdag. Mijn allereerste sausage rolls waren goed gelukt, al zeg ik het zelf.

Na de middag zijn we met z'n allen naar de stad gereden. Onderweg begon het een beetje te drizzelen, maar niet getalmd. We hadden net de echte botenparade gemist (waar we niet speciaal voor gekomen waren maar toch), maar er was nog meer dan genoeg te beleven...Tegen de tijd dat we de brug over gewandeld waren was het echt aan het regenen, geen stortbui maar een druilerige regen die gewoonlijk voor de rest van de dag is. En ja, nog een korte pauze, maar toen hield het niet meer op. De feestdag waarvoor zoveel activiteiten werden georganiseerd en waarvoor zoveel feestvierders uitgedost in de "national colours" gekomen waren, zag er heel wat minder uit.Iedereen haastte zich van de ene plaats naar de andere en zocht beschutting op overdekte terrassen. In plaats van te wandelen zijn we met de ferry van Circular Quay naar Darling Harbour gegaan. Een half uur wachten want ook deze boot hadden we weer net gemist. We dachten dat Sydney Aquarium nu dé plaats was om te bezoeken maar de laatste boot zou al over een uur vertrekken, dus de Aquarium viel ook al in het water. Na een ijsje/koffie zijn we dus terug de boot opgegaan en naar huis gereden. Het was niet echt onze dag. Gelukkig maakte het kangoeroegebraad (wat kan er typischer Australisch?) veel goed. We houden van kangoeroes, dus je mag er niet te veel bij stilstaan, maar kangoeroevlees wordt gepromoot als zijnde een ecologisch verantwoorde keuze. Het is gezond, zuiver vlees (geen hormonen of andere rotzooi) dus "Good for You", en bovendien vervuilen kangoeroes de atmosfeer niet door -zoals runderen- massaal veel methaangassen uit te scheiden, dus ook "Good for the Environment".

Moraal van het verhaal: ook in Australië kan het weer je parten spelen...