Halloween!

Ieder jaar opnieuw: mogen wij gaan "Trick or Treat"-en? En elk jaar zeg ik "nee, Australiërs doen dat niet". Dit jaar kwam de vraag vroeger dan verwacht. Ik haalde ons kroost op bij de Kids Club waar ze in het Halloween-thema geknutseld hadden. In het shoppingcenter was bovendien een Halloween-parade en mochten de kinderen van winkel tot winkel gaan, zo'n beetje als Nieuwjaarke Zoeten bij ons. Ik was te moe om echt weerstand te bieden en dacht dat dit misschien een afdoende oplossing was voor meer zeurpartijen morgen en zaterdag.
We hadden maar een uurtje tijd om ons klaar te maken en iets kopen wilde ik niet, dus werden de kleerkasten en verkleeddoos aangesproken voor een paar enge kostuums en accessoires.
In het shoppingcenter was het trick-or-treaten eigenlijk al voorbij en begon nog net de stoet met verkiezingen van engste, lelijkste, origineelste en creatiefste kostuum. De kids even meegelopen, dan nog een paar winkels binnengestapt (zonder mij!) voor een snoepje: en voilà, geen gezeur meer!

Waar ik werk.

Elke donderdag pendel ik naar de stad (met de bus) om er te werken in de Mitchell Library. Dat is een oud gebouw naar Australische normen, in gebruik genomen rond 1910. De centrale ruimte is een grote leeszaal waar je allerlei boeken, oude landkaarten, foto's, kerkarchieven, enz. kan raadplegen. Er wordt dus niets uitgeleend.
Ik zit meestal in het achterste stuk van de Library, de "Special Collections Area".
Daar kan je nog oudere werken gebruiken dan in de rest van de leeszaal. Zo heb ik vandaag foto's genomen van een boekje dat geschreven werd in 1701!
Gewone kopies nemen mag niet. Alleen scans door het bib-personeel of foto's zonder flash. Het resultaat viel heel erg mee. Zo kan ik deze teksten thuis vertalen en kan ik de slechtst leesbare manuscripten ter plaatse doen.
Omdat ik toch mijn camera bij had, heb ik nog een paar kiekjes genomen van de indrukwekkende leeszaal, waar het heel plezierig werken is. Het is er zo rustig!
De voorgevel van de bib staat in de steigers. Zo kan ik spijtig genoeg niet meer op de trappen gaan zitten om mijn bokes op te eten terwijl ik geniet van de zon, het uitzicht op de botanische tuinen én alle sportievelingen bewonder die tijdens hun middagpauze in The Domain gaan joggen, voetballen, boksen enz.
Nog een paar kiekjes uit de inkomhal. De vloer daar wordt gesierd door een grote kaart van Tasmanië gemaakt door Nederlandse ontdekkingsreizigers.

Alice Springs

De twee eerste weken van oktober was het hier vakantie. Tijdens de eerste week zijn we meestal rustig thuis gebleven. Het weer was wisselvallig, dus de druk om persé buiten te gaan en vanalles te doen was heel klein. Gewoon wat bijkomen van een heel druk trimester, een filmpje meegepikt ("Up", héél mooie beelden en een ontroerend verhaal), jeugdtheater "Pinocchio" en een namiddagje gebuurt bij Anne samen met Sabine.

Op zondag 11 oktober zijn we vertrokken naar Alice Springs, de meest centrale stad van Australië, middenin the Red Centre. 'The Alice' (zo wordt het hier genoemd) ligt op 2805 km van Sydney, dus iets te ver om met de auto te rijden, tenminste als je maar een week hebt. Jan had nog meer dan genoeg Qantas-punten (een man hebben die veel reist biedt voordelen, één dus), dus wij zondagochtend om 5.15u uit ons bed om -via Brisbane- tegen de middag in The Alice te landen (1,5 uur achter op Sydney).
Het was er bloedheet: 37°C. In Sydney was het bij ons vertrek koud, nat en winderig.
Voor de eerste nacht hadden we een hotel geboekt. Het lag net buiten het stadscentrum, net over de Todd rivier, die -zoals alle rivieren die wij in de streek hebben gezien- compleet droog staat. Nadat we ons geïnstalleerd hadden in onze kamers (Jan met Willem en Marie in één, Toon en ik in de andere; zo gaat dat met 5) zijn we naar de stad gegaan om iets te eten en de stad een beetje te verkennen. Veel viel er niet te beleven: alle straten lagen er zo goed als verlaten bij: het was zondag en te heet om iets te doen. Waarschijnlijk zat iedereen thuis in z'n zwembad of binnen met de airco aan. Je vraagt je ook af wie hier in godsnaam komt wonen.
Wie we wel zagen in de stad waren aboriginals die in groepjes door de straten slenterden of in de droge rivierbedding of in het park lagen te lanterfanten. Een paar actievelingen probeerden een schilderij aan de man te brengen. Hoewel Alice Springs er tijdens de week heel anders uitziet -tot best wel gezellig-, is dat het beeld dat ons het best bijblijft. Er is hier wel degelijk een probleem. Onder de Aboriginal bevolking in de Northern Territory (de staat waarin Alice Springs ligt) bestaat er heel veel drank- en sexueel misbruik. De hygiënische omstandigheden -omgeving + persoonlijke hygiëne- zijn abominabel. De levensverwachting van een aboriginal man is zo'n 40 jaar korter dan die van een blanke! Een diepgeworteld en heel complex probleem dus, waarvoor geen kant-en-klare oplossing bestaat. En als buitenstaander voel je die spanning tussen blank en zwart.
Lang hebben we het niet volgehouden in de stad. De kinderen, die natuurlijk ook moe waren van het slaaptekort, zeurden over de hitte tot ze in het zwembad van het hotel lagen. 's Avonds hebben we lekker gegeten in het restaurant en zijn we op tijd gaan slapen.

Maandagmorgen is Jan vroeg opgestaan en bij Britz onze campervan/motorhome gaan halen. Zodra de inhoud van onze koffers netjes in de kastjes geladen was, zijn we naar het centrum gereden om boodschappen te doen. Het was geen sinecure om een parkeerplaatsje te vinden met zo'n groot geval, maar na een paar rondjes konden we bij Coles terecht voor een week proviand.
Een uur later alles in de koelkast gepropt en we konden "on the road", op weg naar Uluru.

Een paar indrukken van Alice Springs:

De week

We zijn ondertussen een week terug van Alice Springs. Veel tijd om na te genieten hebben we niet gehad. Jan had een heel drukke week en ik ben een beetje overmoedig geweest bij het vastleggen van zomersporten. We proberen een paar nieuwe sporten uit: Marie en Toon hockey (gedurende zes weken), en Willem's droom komt eindelijk uit: hij moest en zou cricket spelen.
Komen daar nog bij: mijn werk dat ik eind november zeker af wil hebben, het jaarboek waarvoor ik dringend aan mijn pagina's moet beginnen, vergaderingen oudercomité, bedankjes Fun Fair versturen naar alle sponsors, eindejaarsgeschenkjes leraars organiseren, kerstkadootjes kopen, reis plannen. Eigen schuld... mijn eerste voornemen voor volgend jaar: leren 'nee' zeggen.

Dit was onze agenda:

Zaterdagavond: terug om 9 uur.
Zondag:
* valiezen uitpakken, wassen
* Toon en Marie hockeytraining van 4 tot 5.

Maandag:
* ik mammografie om 10.30
* Toon en Marie hockeytraining van 3.15 tot 4.30

Dinsdag:
* ik yoga van 9.15 tot 10.30
* uurtje vertaald
* zwemles Toon en Willem van 4 tot 4.30; Marie van 4.30 tot 5
* voetbal Willem van 5.30 tot 6

Woensdag:
* ik osteopaat om 10.30; dokter voor resultaat mammo om 12.00 (gelukkig OK), uurtje vertaald in de namiddag
* Willem crickettraining van 5.30 tot 6.30 (mee met Marie M.)
* Marie eerste hockeymatch van 5.50 tot 6.30* Toon eerste hockeymatch van 6.40 tot 7.20. Als zijn mond er een beetje raar uitziet: zij hebben allemaal een mouthguard in (zoals boksers; om hun gebit te beschermen mocht er toch eens een stick hoger rondgezwierd worden dan mag; het is dus héél stil op het veld: hoogstens wat gemompel :-) ). Ook scheenlappen. Totnutoe is de schade beperkt gebleven. Er zijn heel strenge regels voor het gebruik van de stick.Donderdag:
* hele dag in bib gewerkt. 's Morgens nog een babbeltje gedaan en beetje gids gespeeld voor een groepje Belgische toeristen die fotootjes aan 't nemen waren buiten de bibliotheek. Altijd leuk begin voor je dag!
* Toon voetbal van 6.15 tot 6.45 (mee met vriend Charles)
* Willem en Marie naar Kids Club (naschoolse opvang)
* Jan diner met werk

Vrijdag:
* Toon band training om 7.50
* ik Dinner Dance vergadering van 9.30 tot 11.30
* boodschappen + uurtje vertaald
* Willem schooldisco van 4.15 tot 6: thema "beach party"* Toon en Marie disco van 6.15 tot 8* ik van beide sessies foto's genomen voor jaarboek, daarna onmiddellijk naar boekenclub. Boek "Caesarion" van Tommy Wieringa besproken; meningen verdeeld; ik raad hem aan. Weeral een heel gezellige avond, gehost door Marike, die spijtig genoeg in januari naar Londen wordt "overgeplaatst" met haar man en kids.

Zaterdag:

* Willem eerste cricketmatch om 10u. Eerst nog vlug naar de winkel gespurt voor zijn witte broek en "groin guard" (plastieken 'cup' ter bescherming van zijn edele deeltjes; ter info: wordt in een speciale onderbroek gestoken; Willem was er héél trots op :-) ). Een match duurt ongeveer 2,5 uur. Hoe ouder, hoe langer. Volgend jaar 4 uur, enz. enz. Een echte match kan tot 5 dagen (inderdaad!) duren. Dit was ook mijn allereerste cricketmatch en ondanks Ian's dappere poging om mij alles uit te leggen,beperkt mijn kennis van het spel zich nog altijd tot het aller-elementairste.

Hij ziet er zo écht uit, niet?

Opgetuigd om te "batten"; nog vlug een paar ballen oefenen vooraleer hij de "pitch" op moet.
Instructies van de coach voor het "fielden". Tijdens de tweede helft moet het andere team batten en worden onze spelers verdeeld over het veld (en bij de "wicket") om de bal te onderscheppen. De "fielders" moeten een voor een "bowlen".
Hier is Willem de "bowler". Heeft net de bal gegooid. Moet proberen de "wicket" (de witte paaltjes) te raken die verdedigd worden door de "batter" van het andere team. Ik weet al iéts meer dan voor de match. Komt nog in orde!

* Jan heeft in de voormiddag een fietsenrek op mijn auto geplaatst. In de namiddag is hij met de kids naar de BMX-track in Terrey Hills gereden. Nu dit plaatsje ontdekt is, zullen we er ongetwijfeld nog héél vaak naartoe moeten.
* 's avonds B. (Cochlear Mechelen) op bezoek.

Vandaag:
Normaal zouden we gaan wandelen met A en F, maar het weer zit niet mee. Het giet al de hele dag. Jan heeft de gazon gemest en die floreert weeral.
De kids hebben hun huiswerk gemaakt (omdat de week sowieso al tsjokvol zit) en spelletjes gespeeld en ik zou aan het strijken "moeten zijn".

Morgen vliegen we er weer in. Deze week komen er nog de volgende vaste afspraken bij:
* Marie repetitie string group maandagmorgen 8u
* Willem pianoles maandagnamiddag 3u20
* ik conditietraining vrijdagmorgen 9u30 en hopelijk 1x naar de fitness: moet dringend terug iets aan mijn conditie (en figuur) gaan doen.

Hiep hiep!

Kamil wordt vandaag 7 jaar.
Gelukkige verjaardag, Kamil! We wensen je een fantastische dag.

Moeke is jarig!

Moeke May vierde gisteren haar verjaardag.
Proficiat, Moeke!

Wij zijn weg!

Morgenvroeg vertrekken we naar Alice Springs. In de "buurt" van Alice Springs gaan we -eindelijk- Uluru zien, en de Olga's en Kings Canyon.
We vliegen via Brisbane, vertrek om 7u! Dus opstaan om half vijf: pijnlijk. Morgenavond slapen we nog in een hotel. Vanaf maandag hebben we een motorhome gehuurd.
Spannend! Meer nieuws volgende week.

België - de Zoo

We bezoeken altijd wel een of andere dierentuin tijdens onze vakantie in België, maar nu moesten we gewoon naar Antwerpen. Van zodra Baby K het daglicht zag in mei, waren de plannen al gesmeed. De Moekes stonden ook te popelen om samen met hun kleinkinderen op kraambezoek te gaan.
Het weer was een beetje spelbreker in de morgen, een beetje veel. Het góót. Dus eerst regenjassen gekocht en alle binnenverblijven van de dieren bezocht. Dan geluncht en toen we terug buiten kwamen, scheen de zon. Het voordeel van slecht weer in de morgen is dan weer dat het nergens te druk is en je alle dieren goed kan zien.
Uiteraard was het doel van onze reis -en die van alle andere bezoekers- baby Kai Mook! Ook al groeit hij een kilo of zo per dag, hij was nog altijd zó klein en schattig! Nu misschien zijn verre neefje Luk Chai in Sydney nog bezoeken. Maar schattiger dan dit... zeg nu zelf: dat kan niet!

België - dagje Brussel

Al zo vaak gepland, nu eindelijk gedaan: een dagje Brussel met de kids. Het stadscentrum zal voor volgende keer zijn, maar we zijn alvast begonnen met Mini-Europa en het als nieuw blinkende Atomium. Gingen met ons mee: Karin, Jos en Fien en Karin, Hanne en Jonas. Lise en Tuur waren op Chiro-kamp. Die kunnen van de foto's genieten.
In de voormiddag hebben we heel Europa platgelopen. Alle belangrijkste gebouwen hebben we gezien. We waren onder de indruk van de mooie architectuur, de feiten en cijfers (bijv. de maquette van de Brusselse Grote Markt heeft 19.000 werkuren en €350.000 gekost!) en het oog voor detail. Zeker de moeite.

In de namiddag stapten we naar het Atomium. Genoten van weidse panorama's in de bovenste bol, spijtig genoeg zonder uitleg zodat we zelf moesten uitzoeken wat waar te zien was: niet eenvoudig. Genoten ook van de tentoonstelling met foto's uit de oude doos, van toen het Atomium geopend werd tijdens de Wereldtentoonstelling. Ook genoten van de expo "Het Atomium in het Stripverhaal", waarvan er nu een exemplaar aan onze keukenmuur prijkt. Zo hebben we hier een kleurrijk aandenken aan een mooie dag. De kids hebben zich uitgeleefd in de "kinderbol" waar ze met metalen blokken hun eigen architecturaal talent konden botvieren.

België - Bokrijk

Voor mij al jaren geleden, Jan was er nog nooit geweest, en de kids evenmin. Tijd voor een brokje Vlaamse geschiedenis. Met Greet en Koen, Anna, Emiel en Wout trokken we naar het openluchtmuseum in Bokrijk.
De kids waren niet wat je noemt wild enthousiast bij de gedachte aan wandelen van het ene oude huis naar het andere. Maar ze waren snel geboeid door de dieren op de boerderij en de oude ambachten. Er was niet zoveel volk (slecht weer), dus overal mochten ze meedoen en konden ze vragen stellen over het hoe, waarom, enz. Na alle concentratie en aandacht nog even de speeltuin in en de dag is compleet. Bokrijk is een aanrader!

Alle foto's:

België - treinen in de Noorderkempen!

Een primeur in de Noorderkempen! Eindelijk is het treinspoor in gebruik dat er al jaren ligt de wachten op de TGV. Er rijdt nu een gewone, spiksplinternieuwe trein tussen Antwerpen en Brecht. Parkeerplaats zat in Brecht, je rijdt de files op de E19 voorbij en op 15 minuten zit je in het hartje van Antwerpen. We hebben er al gretig gebruik van gemaakt. Tops!

België - weekend Ardennen

Onze eerste grote uitstap was naar de Ardennen met de familie Van Mirlo (moemoe's kinderen, klein- en achterkleinkinderen). Het was al lang gepland. Nu moemoe net gestorven was, werd het nog een beetje specialer.
We logeerden allemaal in een groot huis in Erezée. We zijn een dagje gaan kayaken, hebben gewandeld, gebarbecued, de kids veel gespeeld, allemaal veel gepraat en gelachen.
Meer foto's:

België - thuisfront

Zoals gewoonlijk logeerden we afwisselend bij Moeke en Voke en bij Moeke May, beide in Minderhout, slechts op 1km afstand van elkaar! Thuis spelen de kinderen met hun neefjes en nichtjes en doen ze alle dingen die kleinkinderen bij en met hun grootouders doen. Vanuit de thuisbasis trekken we erop uit (in alle richtingen) om onze vrienden te bezoeken.
Een paar fotootjes:

België - afscheid van moemoe

De ene vakantie is nooit dezelfde als de andere, maar dit jaar was ons verblijf in België compleet anders. We zouden op donderdag naar België vertrekken. Zondag kwam het bericht dat moemoe sinds zaterdag in het ziekenhuis lag. Ze had een hartaanval gehad de week ervoor (zonder het te weten; ze werd alleen erg moe). Ze ging stilletjes aan achteruit, elke dag een beetje meer moe tot ze in de nacht van dinsdag op woensdag overleed. We zijn allemaal erg dankbaar dat we moemoe zo lang bij ons mochten hebben. Ze is 95 jaar geworden in goede gezondheid en stilletjes en waardig mogen sterven.
Natuurlijk missen we haar en het is nog altijd wennen aan de gedachte dat ze er niet meer is. Ze is er ALTIJD voor ons geweest. Het is een troost te weten dat ze nu terug bij vovo is en al haar familie en vrienden die ze overleefde. Ze is nu zeker koffiekes aan 't schenken in de hemel, met een gouden lepeltje en een speculaaskoekje...

Verzet!

Gisteren zijn we hier terug overgeschakeld op Daylight Saving Time. We hebben onze klok een uur verder gezet zodat ik 's morgens hopelijk niet meer zo vroeg wakker word van het licht en we 's avonds een uurtje langer buiten kunnen zien voor voetbal, cricket, hockey, zwemmen en BBQ!
Het uurverschil met België is nu dus 9 uur.

Mijn frank was trouwens redelijk laat gevallen. Toen ik wakker werd, had ik er even aan gedacht "Was toch vandaag? Moet het eens nazien" maar daarna rats vergeten. In de media wordt er hier met geen woord over gerept. In België krijg je nog een herinnering.
Ik had sowieso een rustig dagje thuis gepland -het regende toch- en zelfs toen in het shopping center alle winkels al toe waren om 4 uur dacht ik dat het te maken had met het lange weekend. (Vandaag is het hier Dag van de Arbeid.) Marie kwam vroeger dan verwacht thuis van een dagje uit met Anne en Filip: nog altijd niks door. Toen ze zei dat de klok verkeerd stond, beweerde ik nog "nee, zie maar, op die andere is het even laat". En toen ze zei dat het op de klok in de auto van A&F al na vijf uur was... begon het te dagen :-). Beter laat dan nooit, letterlijk!

Craft & Fun Fair

Even terug in de tijd...
Hoe het komt dat ik het sinds onze terugkeer van België zó druk had. Op zondag 13 september was het de jaarlijkse Craft & Fun Fair op school.
Het was nu de derde -en laatste- keer dat ik de Silent Auction op mij nam, een activiteit die hier op geen enkele fundraiser ontbreekt. Twee jaar geleden stopte mijn voorgangster ermee en er waren niet direct vrijwilligers om het van haar over te nemen. Tijdens een vergadering voor class mums heb ik me dan kandidaat gesteld om het te doen, niet wetende wat het inhield, maar toen iedereen zowat achterover viel van verbazing begreep ik al snel dat er een serieuze adder onder het gras zat: héél veel werk. Maar ja, iemand moet het doen. Het brengt elk jaar heel wat geld op.
Voorbereiding: je bezoekt, belt, schrijft, emailt zoveel mogelijk winkels, organisaties, sportclubs met de vraag om te sponsoren. In het beste geval is het antwoord positief. Zij schenken een waardebon voor een etentje, massage, tennislessen, fitness-lidmaatschap, bijlessen Engels, enz. of geven je een paar Pandora-bedeltjes, een voetbal, alles kan. Al die donaties worden verpakt, de bons gekopieerd en voor elk van hen wordt er een "bidding sheet" gemaakt waarop iedereen zijn bod kan schrijven. Het is verkoop bij opbod -auction-, maar op papier -silent-. Tegen het einde van de dag wordt het bieden afgesloten. Dan kan het soms spannend zijn als twee mensen absoluut hetzelfde willen. De laatste bieder heeft de prijs en 'mag' betalen.
Voor de school is het pure winst. Voor de koper kan het een absoluut koopje zijn. Zo hadden we een paar designer zonnebrillen die 3-400 dollar waard waren en voor 40 en 100 dollar respectievelijk zijn verkocht.
Hoewel we er in het huidige economische klimaat aanvankelijk geen goed oog in hadden, hebben we toch donaties ingezameld ter waarde van 12.000 dollar, verkocht voor een totaal van 5.500 dollar. Geen slecht resultaat, voorwaar!

De hele fair is een serieuze inspanning voor de hele school. Iedereen wordt verondersteld zijn bijdrage te leveren. Er zijn internationale "food stalls" waarvoor het eten wordt klaargemaakt door families van school. Zo is er Indisch, Chinees, Italiaans, BBQ en Zuidafrikaanse desserts. Volgend jaar misschien Belgische wafels? Er is een tombola waarvoor elke familie een kleinigheid meebrengt, een kraam met geschenkdozen die door elke familie gevuld worden met eigen inspiratie, een "gourmet" stall (nog zo'n typisch Angelsaksisch fenomeen) waarvoor elke familie een taart bakt of jams en chutneys maakt, een Vlaamse kermis en echte foorattracties voor de kids, tweedehands boeken, speelgoed, juwelen- en snuisterijen: alles!
Als je zoveel aanbiedt en verdient (totale opbrengst 42.000 dollar!!!) -voor een schooltje met slechts 190 families-, betekent het natuurlijk dat iedereen paraat moet zijn: een ware krachtslag voor de hele school en een zucht van opluchting dat deze drukke trimester achter de rug is.
Terwijl de ouders druk bezig zijn met alle voorbereidingen, kijken de kinderen reikhalzend uit naar de grote dag. Wij hebben hier natuurlijk ook geen kermis zoals in België, dus voor hen is dit een waardig alternatief. Het was een prachtige dag, uitzonderlijk warm 33°C en de kids hebben zich rot geamuseerd met hun vrienden, en daar gaat het om, meer dan om het geld (hoewel dat al eens vergeten wordt...).

JANSSEN-BIJDRAGE

1: flyers (pamfletten) posten met de glimlach.
2: de Fun Fair Gazette uitrapen.
3-5: eindelijk is het zover! Willem in actie
4-6-7: Toon en Marie aan het werk in Concert Band en String Group
8: nog niet genoeg rommel thuis?
Ontbreekt: Jan in de Italiaanse kraam

SILENT AUCTION

1: onze living voller en voller
2: onze kraam (rechts van ons de Gift Boxes)
3-6: onze klanten keuren de "goodies"
4: voor die ene keer dat ik op de foto sta
5: net voor het afsluiten van het bieden. Gegadigden blijven bij hun bidding sheet om indien nodig nog op te bieden tot de laatste snik.