De week

We begonnen de week met een trieste noot. Onze haan is niet meer. Hij had al een paar weken uitstel van executie gehad. Luciano, de papa van Sandra, de mama van Olivia van Willem's klas (om precies te zijn) ging hem komen halen, maar dat was nog niet gelukt. Gisterochtend begon hij om half zeven aan een heel kraaiconcert (minstens 10 keer) en dat was "den druppel". Jan heeft hem in een doos gestoken en ik heb hem bij Luciano afgedropt. Ik heb toch een paar keer aan hem gedacht...
Nu is het niet alleen dat wij het vervelend vinden dat hij ons wakker maakt en dat hij geen eieren legt, maar je mág in de "suburbs" van Sydney zelfs geen haan hebben. De kans was groot dat onze buren hun beklag zouden doen bij de gemeente.
Er was even twijfel, maar onze andere kip blijkt dan toch een kip te zijn. Hoewel ze ook haar eerste ei nog moet leggen, hebben we deze morgen toch geen gekraai meer gehoord. Zij is voorlopig dus veilig.

Ik had een vrije dag gisteren. Ook al werk ik slechts 2 dagen per week (in praktijk anderhalve) leek het toch heel wat, mijn maandag gewoon thuis zijn. De reden was dat ik Buddy moest afhalen in de kennel en daarna is het niet meer de moeite om naar 't stad te gaan. Hij was er sinds vrijdagnamiddag. Zijn verblijf kostte nog maar eens een pak meer dan dat van ons alle 5 samen: 130 dollar alstublieft!

Vandaag op het nippertje toch nog Maartse grappen in Sydney. Na een maand prachtweer, kregen we dit: En het ziet er naar uit dat we nog meer van datte krijgen:
Weerbericht (naar beneden scrollen voor Sydney).

Hopelijk is het zaterdag iets beter of de eerste voetbal- en netbalmatchen worden afgelast. Onze sporters zitten op hete kolen voor de aftrap van het seizoen. Het wordt trouwens al een puzzel.

Marie speelt om 8h15 netbal in South-Turramurra. Zij speelt elke keer op dezelfde plaats op hetzelfde uur. Over het uur alleen dit: het weekend beginnen om kwart na zeven 's morgens om dan om kwart voor acht ter plaatse te zijn, is niet mijn ding en zeker ook niet dat van Jan. Máár, het heeft zo ook zijn voordelen: we zullen tenminste een parkeerplaats vinden, want het zijn de eerste matchen in Canoon Road, het netbal-Mekka van onze gemeente Ku-Ring-Gai. Er liggen maar liefst 25 netbal-velden. 25 velden x 2 teams = 50 teams van elk een 9-tal spelers -7 op het veld + zeg 2 reserve- = 450 spelers, dus pakweg een 420 auto's tegelijkertijd + overlap met de match erna. 5 match-tijden per zaterdagvoormiddag komt neer op een dikke 2000 spelers per speeldag! En dan is er ook nog een andere locatie met een vijftal velden. De Aussies zijn inderdaad fanatieke sporters!

Toon speelt om 8h30 voetbal in Gordon in "ons hondenpark". Tegen Luna misschien, St. Ives U10D?
Willem speelt om 10h00 voetbal in St. Ives. Bij hem zullen we dus alle twee kunnen supporteren.

Kamperen in Cattai NP

Wat een prachtig weekend hebben wij gehad! Samen met nog 5 andere Belgische gezinnen zijn we gaan kamperen in Cattai National Park. Dat ligt aan de Hawkesbury River op een uurtje rijden van Sydney.
Onze groep: Sabine en Bart met Celine, Thibaut en Julie, Eva en Jurgen met Rosemarie en Jan-Willem, Anne en Filip met Rune, Luna en Senne, Shirley en Peter met Nolle, Chris met Julian.

We zijn vrijdagavond vertrokken. Het was niet meer gelukt om voor het donker aan te komen (zelfs niet te vertrekken), maar we hebben het gevonden.
Zaterdagmorgen hebben we een mooie bushwandeling gemaakt. Dat idee viel niet meteen in goede aarde bij de kinderen, maar met al hun getetter hadden ze maar amper door dat ze aan het wandelen waren. De Willemkes moesten wel wat aangepord worden, maar af en toe een snoepje hielp.
In de namiddag hebben we de Hawkesbury-oever verkend. Spijtig genoeg geen groot strand op onze camping, alleen een aanlegsteiger. Bart en Filip verzorgden boot- en kayakritjes op de rivier, Toon en Willem deden nog eens een poging om vis te vangen en uiteindelijk mochten alle kids echt zwemmen in de rivier want het werd iets te warm op de steiger. Dolle pret met de kayak!
Wat het vissen betreft: Willem en Toon hebben hun eerste vissen gevangen en ook Nolle had beet! Er gaat dus nog meer gevist worden.
's Avonds een lekker BBQ-buffet en daarna straffe verhalen rond het kampvuur. En het werd een beetje laat...
's Morgens een trage start, een lang-uitgerekt ontbijt en de grote opruim. Toen alles ingepakt was, zijn we nog met z'n allen naar Wisemans Ferry gereden, waar we gepicknickt hebben in een idyllisch park aan de Hawkesbury. De kids hebben nog eens geplonst in de rivier onder het goedkeurend oog van mama's en papa's.
Daarna huiswaarts gekeerd.
Conclusie: mooie omgeving, prachtweer, leuk samen gespeeld, veel gelachen, goed gezelschap en boeiende babbels. Wanneer zijn we nog eens weg?
Meer foto's.

Moemoe is 95

Gisteren is moemoe, Julia Bastijns, 95 jaar geworden!
Binnen 5 jaar vieren wij dus haar honderdste.
Lieve moemoe, wij wensen je een prettig feestje vandaag. Binnen een paar maanden zien we je weeral terug.
Dikke kussen van ons allemaal.

Open Day

Vrijdagmorgen was het open-deur op school. Deze is vooral bedoeld voor nieuwe families die een beslissing moeten nemen omtrent de school waar ze hun kinderen naartoe willen sturen. Alle huidige families zijn ook welkom. Het programma is bedoeld om de school te "showcasen", te laten zien wat we in huis hebben. Marie was een van de leerlingen die hun tekstje mochten voorlezen: "Why I like learning at Corpus Christi".
Verder zongen de Song Club en het koor, speelde het viool-ensemble (waar binnenkort ook Marie bij zal zijn) en als afsluiter was er de Concert Band, waarin Toon trompet speelt. Het is het tweede jaar dat hij speelt. Vorig jaar startte hij bij de Training Band. Zij speelden 3 opgewekte deuntjes, waarvan hier "Freedom's March" and "Fun Fun Fun" van de Beach Boys (Willem dacht de Beach Balls).

Earth Hour

Weet je nog? Vorig jaar zaten wij ineens in het VRT-journaal . Op 29 maart deden wij samen met miljoenen andere gezinnen in Australië een uurtje het licht uit om de actie te steunen die zegt dat we met z'n allen een stapje terug moeten met ons energieverbruik. Australië weet al van de globale opwarming want het proces is nu al bezig. De bosbranden die onlangs een groot deel van Victoria in de as legden en meer dan 100 slachtoffers maakten, werden veroorzaakt door de uitzonderlijke hitte en droogte. Voor de toekomst worden er nog veel meer ernstige bosbranden voorspeld. Ook cyclonen, overstromingen, alle extreme weersomstandigheden zijn een rechtstreeks of onrechtstreeks gevolg van de opwarming. En de hele wereld zal er mee te maken krijgen. En onze kinderen gaan er helemaal niet onderuit kunnen.

Morgen kan je stemmen: voor de aarde of voor globale opwarming.
Earth Hour is twee jaar geleden in Sydney begonnen. Ondertussen zijn er wereldwijd steden die meedoen.
Het doet me plezier dat er dit jaar ook heel wat Belgische steden deelnemen aan Earth Hour, hopelijk ook heel veel gezinnen. Een uurtje in het donker is niets. Het is zelfs gezellig. Rustig eten, geen ruzie over de televisie (die zet je ook uit), een spelletje spelen bij kaarslicht, en op het gemak naar bed. Wij hebben het vorig jaar een hele avond volgehouden.

DUS NIET VERGETEN: ZATERDAG VAN 8u30 tot 9u30

VOTE EARTH

YOUR LIGHT SWITCH IS YOUR VOTE

This year, Earth Hour has been transformed into the world’s first global election, between Earth and global warming.

For the first time in history, people of all ages, nationalities, race and background have the opportunity to use their light switch as their vote – Switching off your lights is a vote for Earth, or leaving them on is a vote for global warming. WWF are urging the world to VOTE EARTH and reach the target of 1 billion votes, which will be presented to world leaders at the Global Climate Change Conference in Copenhagen 2009.

This meeting will determine official government policies to take action against global warming, which will replace the Kyoto Protocol. It is the chance for the people of the world to make their voice heard.

Earth Hour began in Sydney in 2007, when 2.2 million homes and businesses switched off their lights for one hour. In 2008 the message had grown into a global sustainability movement, with 50 million people switching off their lights. Global landmarks such as the Golden Gate Bridge in San Francisco, Rome’s Colosseum, the Sydney Opera House and the Coca Cola billboard in Times Square all stood in darkness.

In 2009, Earth Hour is being taken to the next level, with the goal of 1 billion people switching off their lights as part of a global vote. Unlike any election in history, it is not about what country you’re from, but instead, what planet you’re from. VOTE EARTH is a global call to action for every individual, every business, and every community. A call to stand up and take control over the future of our planet. Over 74 countries and territories have pledged their support to VOTE EARTH during Earth Hour 2009, and this number is growing everyday.

We all have a vote, and every single vote counts. Together we can take control of the future of our planet, for future generations.

VOTE EARTH by simply switching off your lights for one hour, and join the world for Earth Hour.

Saturday, March 28, 8:30-9:30pm.

Verdienstelijke kids

Onze eerste Merit Awards van het jaar zijn binnen.
Willem: "for always staying on-task",
om zijn aandacht altijd bij zijn werk te houden. Dat heeft hij nodig in zijn klas met "meer dan 29 kinderen". Het zijn er 30 om precies te zijn, maar om de een of andere reden zegt Willem altijd "meer dan 29".
Gisteren toen ik in de klas ging helpen met lezen/schrijven zag ik met eigen ogen een staaltje van zijn focus. De andere 2 jongens aan zijn tafel waren een beetje aan 't lummelen en Willem deed aanvankelijk ook wel mee, maar schoot toen toch goed in gang en maakte zijn hele verhaal af, mét illustraties. Net zoals Toon heeft ook Willem oog voor detail. Eén van de mannetjes in zijn verhaal tekende hij met een Ipod.

Toon: "for writing which is always surprising, creative and humourous", voor zijn schrijven dat altijd verrassend, creatief en humoristisch is.
Een staaltje van zijn creatief werk:
huiswerk van deze week. Maak een gekke zin met een van de spellingwoorden:
"On the weekend the local preschool was silent until a stampede of toddlers came running. One particular toddler has black blood and was pure evil, so he brought his science kit and blew up the preschool." Kijkt te veel filmpjes denk ik :-).

En tijdens dezelfde assembly viel ook Marie in de prijzen. In de wekelijkse rubriek "Thank you for keeping our school clean and tidy. We will now draw a raffle ticket." kwam Marie's naam uit de bus. Ze kreeg een bonnetje voor een granita uit de canteen als dank voor haar bijdrage om de speelplaats netjes te houden.

Motivatie is alles!

65!

Voke wordt 65 jaar vandaag!

Voke, wij wensen je een gelukkige verjaardag en nog vele fantastische jaren met ons en plezier met je paarden.

Dikke kussen van ons allemaal!

Wie het breed heeft...

laat het breed hangen :-)
Zou in het Engels vertalen als: "They that have plenty of butter can lay it on thick."
Vorige vrijdag hebben wij -9 year-one mums- ons eens flink in de wattekes laten leggen. Wij hebben genoten van een "Sparkling High Tea" in The Tea Room Gunners' Baracks. "High Tea" is hier een begrip. Het is een sjiek theekransje meestal opgediend in een sjiek etablissement.

Het was een prachtige dag. De kinderen waren op school. Het uitzicht vanop het terras was grandioos. Het gezelschap was vrolijk. De hapjes waren verfijnd en lekker. Niet voor elke week, maar je moet alles eens gedaan hebben...

Hi ladies, on the website of The Tea Room it says: "Enjoy an afternoon of decadence with traditional afternoon tea accompanied by Sydney's most magnificent harbour views."
Well, that's exactly what we did. Thanks again for the lovely afternoon!

Allemaal beestjes

't Was hier weer een beestenboel de afgelopen week.
Vorige zondag kwam ik nietsvermoedend met mijn wasmand de trap af toen er iets onder het terras vluchtte. Ik had Godzila even in het nauw gedreven. Hij twijfelde, bekeek me eens goed en waagde het dan toch om er onderuit te komen. Toon had ondertussen het fototoestel gehaald zodat ik nog eens een poging kon doen om een close-up van onze bezoeker te maken. En dit is het resultaat. Volgende keer probeer ik nog wat dichter te komen.

(Je weet dat je op de foto kan klikken?)

Maandagavond -Jan zat op hotel in Sydney- zag ik in mijn ooghoek een insect op de muur in de hall. Oef, geen kakkerlak. Maar wow, het was een mega-mier van zo'n 3,5 cm. Eerst natuurlijk geprobeerd een foto te nemen, maar toen viel ze van de muur ergens onder de trap. Ik wilde niet het risico nemen dat iemand er met zijn blote voeten op zou trappen. Marie en Toon komen 's nachts regelmatig naar onze slaapkamer. Als je weet hoe een klein mierenbeetje pijn kan doen, wat zou een beet van dit exemplaar dan wel niet zijn? Uiteindelijk toch gevonden en na een korte strijd (zij ging in de aanval) in een potje gedaan zodat Toon haar de volgende dag mee naar school zou kunnen nemen. Onderzoek op internet wees uit dat het meer dan waarschijnlijk een bull ant was. De koningin, de grootste uit de kolonie, zou 's avonds op zoek naar eten gaan, wat klopte. Toon heeft haar de volgende dag op school vrijgelaten.Twee dagen later op onze slaapkamer nog een creepy crawlie. Dit mooie groene beestje, een vijftal centimer, familie van de sprinkhaan? Jan heeft hem terug buiten gezet.
En dan kwam Willem (als laatste van de drie) nog thuis met een brief die begon met de zin: "There has been an outbreak of head lice in your child's class": luizen gesignaleerd. Konden we nog maar eens op zoek naar beestjes. Gelukkig geen gevonden. Onze natuurlijke preventiespray (een brouwsel van wodka, geranium, lavendel, eucalyptus en water) stinkt verschrikkelijk, maar heeft misschien toch zijn nut.

Zeg nooit Chiquita...

tegen een Australische banaan.
Zoals je misschien weet, beschermt Australië de eigen landbouw hardnekkig. Onder het mom van geen vreemde ziekten binnen te laten, worden landbouwproducten uit andere landen zoveel mogelijk geweerd. Zo ook bananen. Zelfs toen een paar jaar geleden zowat alle bananenplantages in North Queensland vernield werden door een tyfoon, kwamen er geen vreemde bananen binnen, met als gevolg dat we maandenlang geen bananen konden eten omdat ze vreselijk duur waren. Een collega van Jan kreeg er toen zelfs eentje als verjaardagscadeau :-).
Terecht? Wij vinden in ieder geval dat de kwaliteit en de smaak van de Aussie bananen moet onderdoen voor die van de Chiquita, maar smaken verschillen. In ieder geval worden de Aussies veel sneller overrijp, maar niet getreurd.
Zien je bananen er uit zoals die van ons vandaag, dan kan je er dit mee maken:


De bekende "banana cake" -of "banana bread"- maak je als volgt:

Ingrediënten:
125 g margarine (ik gebruik altijd boter)
1,5 cup zelfrijzende bloem (1 cup = 128 g bloem of suiker) (zeven hoeft niet)
1 cup suiker
3 eieren
3 heel rijpe bananen, geplet
1/2 koffielepel bicarb-soda opgelost in 3 soeplepels hete melk
(optioneel - heb ik nog nooit gedaan ivm verbod op noten op school:
1/2 cup in stukjes gesneden -"roughly chopped" walnoten)

Boter smelten en met suiker vermengen. Eieren, bananen, bloem en rest van de ingrediënten toevoegen en goed roeren (niet nodig om echt te kloppen of mixen). In een ingevette cakevorm gieten (ik gebruik altijd bakpapier). Ik gebruik meestal een langwerpige vorm, maar in het recept staat een ronde met gat in het midden. Zelfs cupcakes heb ik ooit gedaan.
In een matig warme oven bakken voor ongeveer 35 minuten (matig zou 180-190°C zijn). Ik check altijd met mijn breinaald om te zien of hij in het midden doorbakken is. De bovenkant is meestal flink bruin voordat de binnenkant OK is.

Hij is supersnel gemaakt en bij mij nog nooit mislukt.
Het is een cake die je gemakkelijk een aantal dagen kan bewaren. In het Engels zeg je "moist" wat vertaalt als "vochtig", wat je natuurlijk niet echt zegt als je het over een cake hebt in het Nederlands. Wij zouden het beschrijven als "helemaal niet droog".
(P.S. op de foto bakte ik een dubbele portie.)
Smakelijk!

Opgeknipt staat netjes!

jarig

PROFICIAT!

Tijdens mijn vakantie werd Fien 9,

Tuur een dikke 12
















en was ook Inge jarig.

Ondertussen in Oz...

Terwijl ik een frisse neus haalde in de Franse Alpen, zwommen onze kids er de stukken af tijdens het Swimming Carnival van onze school. Dat is een zwemwedstrijd waaraan alle leerlingen, behalve de kleinsten die water-estafetten doen, meenemen. De allerbesten gaan hogerop, naar de zwemwedstrijden van het bisdom enz.
Op de foto's zie je onze kinderen uitgedost in het geel en goud. Dat is omdat ze deel uitmaken van het Gold Colourhouse.
Alle kinderen op school zijn ingedeeld in 4 colourhouses: gold, green, red and blue. Het is voor deze colourhouses dat ze punten vergaren tijdens het swimming carnival en athletics carnival (gewoon door mee te doen, niet omdat ze de besten zijn), maar ook tijdens een gewone schooldag kunnen ze punten verdienen voor hun "team" door heel goed mee te werken in de klas, door formulieren op tijd binnen te brengen, door de speelplaats te helpen opruimen, enz. Het is dus een motivatie om het goed te doen. Elke week tijdens de "assembly" wordt de puntenstand gegeven, voor de rest hebben we er weinig "last" van.
Onze kids hebben het uitstekend gedaan. Toon werd eerste in 25 m freestyle (crawl), eerste in 25m backstroke (rug) en tweede in 25m breaststroke (schoolslag).
Marie werd tweede in 25m freestyle en derde in 25m breaststroke.Willem was een van de drie year-one's die meededen met de zwemwedstrijd. En hij heeft na een spannende race de 25m freestyle gewonnen!
Wij natuurlijk apetrots op onze waterratten... en blij dat jaren zwemlessen hun vruchten afwerpen.

On top of the world...

Mijn eerste zaterdag in België heb ik eerst lekker uitgeslapen. 's Middags samen met Jos en Karin en kids gegeten. Wat inkoopjes gedaan. Om 5 uur verzamelen aan de Cahier waar we inscheepten in onze touringcar (zeg nooit bus tegen...) van Sunweb, een Nederlandse organisatie. In Eindhoven maakten we al een eerste tussenstop -op de luchthaven notabene- voor een bakje koffie. De volgende stop was Maastricht waar we nog een aantal skiërs oppikten, waaronder Pipo, laatste lid van onze groep.
En daarna werd het wárm in de bus, zo warm dat we er misselijk van werden en er al een enkeling in zijn ontbloot bovenlijf zat :-). De chauffeurs konden er blijkbaar niets aan doen, totdat ze de bus "effe aan de kant gooiden (in Luxemburg) en het ding reset-ten": oef!

Aankomst in Hotel L'Aigle Rouge in La Plagne rond 7u30, net op tijd voor het ontbijt. Na een half uur in het hotel wisten we meteen wat voor ons de meest typerende eigenschap van dit budgethotel (eigendom van Skiworld, uitgebaat door een team jonge Belgen) zou worden: PROPVOL. De receptie van 1m² propvol met valiezen en in- en uitcheckende gasten, de eetzaal propvol tafels waar je met de knieën tegen die van je overbuur zat en waar je alleen in en uit kon als de hele zaal collectief zijn buik introk, de bar annex ontbijtbuffet propvol met een lange rij ontbijters, de kamer propvol met bedden (in ons geval: ik sliep bij ons Karin en Jos) en valiezen. We kleedden ons noodgedwongen om vóór het hotel -voordeel: je bént wakker- en stonden rond een uur of tien klaar voor onze eerste afdaling.
's Avonds konden we na de nodige organisatie aan de receptie in onze kamers. Handdoeken waren er niet voor iedereen want de wasmachine was kapot. De tv's werkten niet want de antenne had het -net voor onze aankomst waarschijnlijk- laten afweten. De technieker moest uit België komen, tja... Voor het avondeten werden we in de eerste shift ingedeeld die om 6 uur moest aanrukken. Het eten was heel lekker en gevarieerd, maar de porties waren wat nipt voor een bende jonge mannen (en vrouwen) die de hele dag actief zijn geweest in de frisse Alpenlucht.
Dat mijn materiaal niet direct modern was, wist ik al. Maar dat er in het hele skigebied geen lange lat meer te bespeuren viel (ik heb er welgeteld 4x2 gezien), daar had ik me niet aan verwacht. Carve-skis die zowat 20-30cm korter zijn dan mijn klassiekers zijn nu gewoon dé norm. En toch lukte het nog. De eerste voormiddag heb ik me heel koest gehouden (niet dat ik dat daarna niet meer deed) en heb ik alle techniekjes die ik in alle jaren bij Groep S heb geleerd nog eens opgefrist. Het zicht was niet ideaal -wat mist en sneeuw- maar de sneew per-fect. En voilà 7 jaar en 3 kinderen verder en "Inn did it"!
Gevallen? Ze zeggen altijd dat volgens de statistieken de derde dag de gevaarlijkste is, en ik wilde geen uitzondering zijn op de regel. Toen wij bijna thuis waren, dachten An en ik een alternatieve route te nemen. De vorige dagen hadden we al een paar keer een ijzige piste moeten trotseren, en nu gingen we een nieuwe piste verkennen. En daar ging het mis. Op een gegeven moment schuif ik onderuit en blijf ik schuiven, sneller en sneller, op mijn achterwerk dwars over de piste en er was geen stoppen aan. Ik zag de rand van de piste dichter en dichterbij komen en dan ging het een beetje naar beneden, een bos in. Op het laatste nippertje ben ik erin geslaagd om me op mijn buik te gooien en mijn handen te gebruiken als ploegende remmen.
Dit was de druppel... Daarna ben ik in de winkel carve-skis en andere skischoenen gaan huren, om aan den lijve te ondervinden of die toch echt zoveel beter skiën. Het eerste uur was ik daar echt niet van overtuigd. Ik vond ze net als een boodschappenwagentje dat zijn eigen weg wil gaan, maar na een paar pistes kreeg ik de ietwat andere techniek toch onder de knie. En ja, als ik nog eens ga skiën denk ik dat ik mijn oude trouwe skis maar thuis laat.

Buiten het skiën heb ik ongelooflijk genoten van het buiten zijn, van de weidse landschappen met besneeuwde bergtoppen, vooral de 3 laatste dagen toen het prachtweer was. Eén van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien, was toen we met de eikes-lift naar de gletsjer gingen. De hele vallei lag onder een dik wolkendek en wij kwamen daar stilletjes aan bovenuit. We zagen alleen nog een aantal bergtoppen, daartussen wolken als een dikke laag wattekes, en een staalblauwe lucht erboven. We zeiden tegen elkaar dat het net was alsof we naar de hemel gingen, zo mooi!
Zes dagen skiën waren wel genoeg voor mij. Ik heb al mijn spieren en knoken nog eens duchtig getest en weet nu dat ze nog wel tegen een stootje kunnen.
Na ons laatste avondmaal zijn we met Henk en Joerek veilig terug huiswaarts gekeerd, met een goed gevoel omdat we wisten dat Henk de car ook effe aan de kant zou gooien mocht de verwarming op tilt slaan. Zonder incidenten omdat we nu ook de veiligheids-DVD van de touringcar hadden gezien (en we wisten hoe we precies gebruik moesten maken van het toilet)! Ondanks de kleine biervoorraad aan boord een aangename terugreis omdat we nu ook de film hebben gezien die wel degelijk bestemd was voor de terugreis, compleet met voorfilm, muziek en reclame! Leuke jongens die Hollanders, toch?Meer foto's van Pummelski op de website van Cahier de Brouillon.

België

Ondertussen ben ik weeral een dikke week terug in Sydney en het lijkt al een ver verleden, maar ik bén er twee weken tussenuit geweest, zonder man en zonder kinderen.

Hoewel ik nerveuzer werd naarmate de vertrekdatum dichterbij kwam, heb ik "de knop" redelijk snel kunnen omdraaien -op de luchthaven :-)- en heb ik genoten van twee weken zonder dagelijkse beslommeringen.
De reis ging als een "piece of cake". Zonder kids reis je echt "light". Eén stuk handbagage, één formuliertje invullen, één paspoort boven halen en nauwgezet terug wegsteken, één paar schoenen uitdoen, enz. Zalig: eerst een glaasje champagne en wat lekkers in de lounge op de luchthaven en dan 8 uur onderweg naar Bangkok zonder lastig gevallen te worden. Gewoon mijn boek uitgelezen, gegeten en gedronken. Wat dat drinken betreft, had de steward mij liever meer zien drinken, maar ik houd het liever matig op het vliegtuig. Trouwens, te veel alcohol is niet goed voor DVT (deep vein thrombosis, risico op bloedklonters). In Bangkok heb ik nog een boek gekocht, maar omdat ik een boek liefst wat laat bezinken voor ik een nieuw begin, heb ik een film gekeken. Het filmaanbod was niet denderend en mijn keuze evenmin (Nights in Rodanthe) maar als Richard Gere hoofdrolspeler is, kan de plot wat minder ;-).

In België stond het ontvangstcomité -ma en pa- me al op te wachten. Het was koud, niet moeilijk als je ineens een 25-tal graden zakt. Het was al zes jaar geleden dat ik nog een winter meemaakte in België en tijdens de rit naar huis viel het me op hoe grijs en kaal ons landje eruit ziet in de winter: geen blaadjes aan de bomen, weiden kortgegraasd en modderig, lucht grijs: sorry, ik vond het niet direct een aangenaam zicht en vroeg me af hoe ik daar in godsnaam ooit terug aan zou wennen. De gum trees hier blijven het hele jaar groen of als het heel lang heel droog is een beetje grijsgroen, maar blaadjes zijn er altijd.

Veel tijd had ik niet in Minderhout. Mijn skigerief eens bekeken en alvast in mijn valies gegooid. Een dut in de namiddag en 's avonds viel ik al snel in slaap.
Voor het skiën: zie volgende post.

Zaterdag 28 februari kwamen we 's morgens vroeg aan in Hoogstraten. 's Avonds stond de volgende speciale gelegenheid op het programma die ik kon meepikken: het 25-jaar huwelijksfeest van Marij (mijn nicht die altijd naast ons heeft gewoond) en Jef. Marij had haar trouwalbum meegebracht. Amai, hoe wij er toen uitzagen: hilarisch! of net niet...
Ik had gedacht dat ik het niet te laat zou maken, maar ik amuseerde me té goed. Een echte fuif met goede muziek en lekker eten: daarvoor moet je toch in België zijn.

Zondag heb ik het rustig gehouden. Eerst nog eens goed uitgeslapen en dan bij ons Karin en Jos gaan eten. In de namiddag een wandeling gemaakt in Minderhout. Ver geraakte ik niet want ik kwam verschillende bekenden tegen waarmee een babbeltje geslaan moest worden. 's Avonds had ik met Trix en Els afgesproken in een bistro, excuseer Mangerie, in Hoogstraten waar het niet alleen voor de klanten gezellig vertoeven is. Ook het personeel had dikke pret ;-). Het eten was ook lekker en bijpraten met goede vriendinnen is natuurlijk nooit een probleem. Toen de hele keet leeg was en de rolluiken naar beneden werden gelaten (en dat was geen kot in de nacht), zijn we naar een andere plaats op zoek gegaan, wat niet zo eenvoudig is op een zondagavond in Hoogstraten.
Maandag ben ik overdag met Marij, tante Hilda en mijn moeder in Turnhout gaan winkelen, kwestie van niet met een leeg valies terug naar huis te moeten :-). Mijn middelbaar heb ik voor een stuk aan het Graf gestudeerd, dus het is leuk om daar nog eens terug te komen.
Maandagavond afspraak oep't Plaain, de Dageraadplaats in Antwerpen. Het was ook al weer een paar jaar geleden dat ik daar geweest was en vroeger -vooral pre-kinderen- kwamen we daar minstens een keer per week: god, waar is de tijd?
's Avonds een gezellig etentje met Maaike, Greet, Lieve, May en Karin. Hilde had ik vooraf nog even bezocht om bij te praten en Anne-Mie was er door een gebrek in mijn organisatie ocharme geheel overgeschoten. Sorry Anne-Mie: zoals beloofd starten we volgende keer bij jullie!
Dinsdag ben ik met mijn ma naar Antwerpen gereden. Mijn bergschoenen waren aan nieuwe zolen toe en bij de Kampeerder konden ze daarvoor zorgen. Zoveel herinneringen aan elke straat in Antwerpen! Geluncht in de Stadsfeestzaal die bijna onherkenbaar is geworden, heel mooi.
's Avonds nog Chinees gegeten met de familie,
woensdag wat boodschapjes gedaan en
op naar de luchthaven.
Mijn verblijf zat erop. Het skiën was superleuk, het verblijf in Minderhout was net lang genoeg om me niet te gaan vervelen (zonder kinderen, was en plas), het thuisfront was overeind gebleven (hoewel Toon een kleine week ziek is geweest), DUS: we besluiten voorzichtigjes dat deze formule voor herhaling vatbaar is.
Nog eens een dikke merci aan Moeke May die me de kans gaf om dit snoepreisje te ondernemen en aan mijn familie voor de zoals gewoonlijk super ontvangst!