Waar ik werk.

Elke donderdag pendel ik naar de stad (met de bus) om er te werken in de Mitchell Library. Dat is een oud gebouw naar Australische normen, in gebruik genomen rond 1910. De centrale ruimte is een grote leeszaal waar je allerlei boeken, oude landkaarten, foto's, kerkarchieven, enz. kan raadplegen. Er wordt dus niets uitgeleend.
Ik zit meestal in het achterste stuk van de Library, de "Special Collections Area".
Daar kan je nog oudere werken gebruiken dan in de rest van de leeszaal. Zo heb ik vandaag foto's genomen van een boekje dat geschreven werd in 1701!
Gewone kopies nemen mag niet. Alleen scans door het bib-personeel of foto's zonder flash. Het resultaat viel heel erg mee. Zo kan ik deze teksten thuis vertalen en kan ik de slechtst leesbare manuscripten ter plaatse doen.
Omdat ik toch mijn camera bij had, heb ik nog een paar kiekjes genomen van de indrukwekkende leeszaal, waar het heel plezierig werken is. Het is er zo rustig!
De voorgevel van de bib staat in de steigers. Zo kan ik spijtig genoeg niet meer op de trappen gaan zitten om mijn bokes op te eten terwijl ik geniet van de zon, het uitzicht op de botanische tuinen én alle sportievelingen bewonder die tijdens hun middagpauze in The Domain gaan joggen, voetballen, boksen enz.
Nog een paar kiekjes uit de inkomhal. De vloer daar wordt gesierd door een grote kaart van Tasmanië gemaakt door Nederlandse ontdekkingsreizigers.

Vorige week

Ons internet is een paar dagen buiten strijd geweest. Dan besef je pas hoeveel tijd je doorbrengt aan de computer: gewoon wat surfen, een mailtje hier en daar. Zonder voel je je direct helemaal geïsoleerd van de buitenwereld.
De laatste weken heb ik thuis gewerkt, en ook dat liep wat vierkant. Ik gebruik een online woordenboek Frans-Engels en zoek voortdurend vanalles op in Wikipedia. Vandaag is er een technieker van Telstra langsgeweest. Volgens hem waren er veel problemen in de buurt. Hij heeft een onderdeeltje vervangen in onze internet-box. De kabel, waar het volgens Jan aan ligt, kon hij niet checken omdat het te nat was en hij niet geëlektrocuteerd wilde worden: fair enough! Het belangrijkste is dat ik veel sneller online ben en ook blijf, dus voorlopig heeft hij gelijk gekregen. (Jan hoopt natuurlijk stiekem dat het opnieuw mis gaat...)

Hoogtepunt vorige week was een theatervoorstelling die gratis uit de lucht kwam vallen. Marie M. was door een vriend uitgenodigd om naar het toneel te gaan. Vrienden van hem hadden het stuk mee geschreven. Door omstandigheden kon hij op het laatste nippertje niet meer, dus mocht ik mee. Het stuk heet Breast Wishes, een musical comedy. De Vagina-monologen heb ik nooit gezien, maar ik neem aan dat het in dezelfde trend was.

Wij hebben ons kostelijk geamuseerd. Het was ongelooflijk grappig, knap geacteerd, mooi gezongen. Thema's: verschillende maten en gewichten, beha's, vergroting, borstvoeding en natuurlijk kon ook het hoofdstuk borstkanker niet ontbreken, heel aangrijpend gebracht maar zelfs daar ontbrak de komische noot niet. Als je in de buurt woont: een sterke aanrader!

Voor de rest heb ik tweemaal de canteen gedaan op school en de andere dagen geprobeerd om te werken. Geprobeerd, ja, want hoewel ik thuis werk om tijd te winnen (geen gependel), verlies ik tijd door nog even de wasmachine te starten, de was uit te hangen, de keuken op te ruimen, de hond uit te laten, eventjes mijn mail te checken. En voor je het weet, is het tijd om de kids af te halen. Discipline, my dear! Niet dat ik mijn werk niet graag doe, daar niet van. Ik geniet ervan om mijn hersenen nog eens te activeren. En de oude teksten die ik aan het vertalen ben zijn vaak heel boeiend, soms wat langdradig, maar het blijft een uitdaging om de oubollige woorden en zinsconstructies zo te draaien en keren tot ik een leesbare en begrijpelijke Engelse tekst op papier krijg. En het gevoel dat ik zelf geld verdien -hoe weinig dan ook- is ook niet onprettig.

Vrijdagavond zijn we naar een schooldebat gaan kijken of -beter- luisteren. Onze school heeft twee "debating teams". Zij nemen het elke week op tegen een team van een andere school. Het thema wordt de week voordien opgegeven. Ook de stellingname van je team wordt opgegeven. De ene keer verdedig je de stelling, dan ben je "the affirmative team". De andere keer ben je het er niet mee eens, ben je "the negative team". Elke spreker van het team heeft zijn taak. De eerste definieert het thema en legt de aanpak van zijn team uit. De tweede brengt de argumenten naar voor. De derde weerlegt de tegenargumenten. De vierde vat alles nog eens samen. De "adjudicator" (jury) legt na het debat (van een half uur) uit welke de positieve punten waren en waar nog verbetering mogelijk is en hoe. En dan is er natuurlijk een winnend team.
De stelling vorige week was dat reclamespotjes voor junkfood tijdens kinderzendtijd afgeschaft zouden moeten worden. Ons team moest de stelling verdedigen. Ik stond ervan versteld hoe kinderen van 11 jaar zich zo kunnen verwoorden -voor een publiek- en vooral hoe zij kunnen inpikken op de tegenargumenten en die weerleggen. Ze leren daar de technieken voor, maar toch. Ik was onder de indruk. Ons team had spijtig genoeg verloren, maar het was de eerste keer van het hele seizoen. Toon wil volgend jaar ook meedoen, zegt hij. We shall see!

Drukke weken

Hallo! Ik ben er weer, voor eventjes. Gewoon even laten weten dat ik ermee weg ben. Voor 2 weken in België en Frankrijk. Zaterdag 21 feb. vertrek ik met ons Karin, Jos en Fien en een aantal vrienden naar La Plagne om mij nog eens op de latten te wagen. Op 28 feb. zijn we terug thuis, hopelijk (gezien mijn lange inactiviteit in de sneeuw) in een stuk.

De afgelopen weken zijn verschrikkelijk hectisch geweest.
Kinderen naar school, gemiddeld 3 vergaderingen 's avonds elke week (ik ben lid van de Executive -staat chique hé- van het Oudercomité, hier P&F ofte Parents and Friends Association). Marie doet haar Reconciliation (eerste biecht) in april dus ook daarvoor al een paar vergaderingen achter de rug. Gisteren nog snel 3X oudercontact afgewerkt.
Daarnaast ben ik begin deze maand beginnen werken. Officieel is mijn titel "research assistant" aan de Universiteit van NSW. Ik werk nu voor een andere prof geschiedenis en vertaal voor hem oude Franse manuscripten, 18de eeuw, in verband met expedities naar Australië. Ik werk in de Mitchell Library, een mooie omgeving, heel stil en rustig (in tegenstelling tot de chaos hier thuis).

We (moeke May) en ik hebben ook onze slaapkamer geschilderd.

En dan ben ik alles beginnen organiseren om zo dadelijk in de taxi te springen. Die stond trouwens deze nacht al voor de deur. Jan had hem online besteld, om 2am in plaats van 2pm. Effen schrikken!

Misschien tot ziens in België!

voor:
na:

Woensdag 1 oktober - werk aan de winkel

Ik moet dringend mijn vertalingen afwerken. Omdat dat met kids thuis niet lukt, gaan ze vandaag een hele dag naar de Kids Club (de voor-en naschoolse + vakantie-opvang op school). Zo hebben ze ook eens wat afwisseling. Vandaag is het Middeleeuwse thema-dag: spelletjes, eten, knutselen. Ik drop ze 's morgens om 8 uur af en ben om kwart voor zes klaar met mijn vertaalwerk: net op tijd!

Dit is echt het einde van mijn opdracht. Toen we hier net woonden kwam onze buurvrouw Marie (die op de universiteit van New South Wales werkt) af met de vraag of ik interesse had om thuis te werken voor een prof geschiedenis. Prof. Brawley begon toen aan een boek over de diplomatieke betrekkingen tussen Nederland en Indonesië in de jaren '40. Hij focust op een Indonesische familie die na de Japanse invasie van Indonesië naar Australië uitwijkt. Als de vader (die werkt voor de Nederlandse Inlichtingendienst) omkomt in een vliegtuigongeval, neemt zijn vrouw die taak van hem over. Omwille van het "White Australia"-beleid dat in die tijd werd gevolgd, worden Mevr. Jacob en 8 van haar kinderen met deportatie bedreigd. Om dit te voorkomen huwt ze hun huisbaas en wordt Mrs. O'Keefe. Hoe het uiteindelijk afloopt, weet ik nog niet omdat de laatste teksten in het Engels zijn en ik die dus niet hoef te vertalen (wat meteen de drang om ze te lezen wegneemt). Ik weet wel dat 2 kinderen nog altijd in Australië zijn.

Prof. Brawley had voor zijn onderzoek alle nodige documenten opgezocht en gekopieerd in archieven in Nederland, Engeland en Australië, maar uiteraard was het merendeel hiervan in het Nederlands. Ik ben dan begonnen met alle documenten (briefwisseling, militaire rapporten, krantenartikels, alles) te vertalen op cassette zodat hij eerst een selectie kon maken en zien welke documenten relevant waren voor zijn onderzoek.
Aanvankelijk heb ik zo'n 1000 pagina's vertaald. Eind vorig jaar kwamen er nog een aantal Nederlandse documenten boven water.

Ik heb het altijd heel interessant gevonden. Omdat ik simultaan vertaalde -dus las en onmiddellijk mondeling vertaalde- was ik de hele tijd 100% geconcentreerd op mijn werk: de perfecte manier om dagelijkse beslommeringen met kinderen, huishouden enz. te vergeten!
Het onderwerp was ook heel boeiend, het taalgebruik heel stijf en formeel. Ik heb vaak gelachen, maar ook gevloekt en gefoeterd als ik met een alinea-lange zin begon en na een paar regels muurvast kwam te zitten: waar is hier in godsnaam het werkwoord? De 'stop' en 'rewind'-knopjes op de cassetterecorder zijn héél intensief gebruikt.

Een voorbeeld van een draak van een zin:
Extract uit een brief dd. 28 november 1946 gericht aan Zijne Excellentie den Minister van Overzeesche Gebiedsdeelen te 's Gravenhage:

"Met verwijzing naar het ministerieel schrijven van 9 november jl. Commissariaat voor Indische Zaken, afdeeling A, no. 11/312 heb ik de eer Uwe Excellentie mede te deelen, dat, gelijk ik Haar reeds bij mijn codetelegram No. 50 berichtte, ik na overleg met Hs. Ms. Gezant te Melbourne en den Legercommandant besloten heb der Australische Regeering te doen mededeelen, dat, zoo deze zou volharden in hare weigering de 300 te Casino gedetineerde Indonesische militairen naar Morotai te doen vervoeren, waar zij hun verdere straf zouden uitzitten, in ieder geval op 15 December a.s. het Nederlandse bewakingsdetachement zou worden teruggetrokken, zoodat de betrokken Indonesiërs vanaf dien datum ten laste van laatstgenoemde Regeering zouden komen."

En de volgende zin...
"UHoogEdelGestrenge gelieve de hernieuwde verzekering van mijn hoogachting te willen aannvaarden."
... is nu gewoonweg: "Yours sincerely"