Woensdagnamiddag zijn we vertrokken naar
Canton Beach. Het was maar een uurtje rijden, dan nog een uurtje opzetten en we konden genieten van onze strandvakantie. We zaten op een camping met vooral sta-caravans. Een typische opstelling in zo'n "dorp" bestaat uit een oude caravan waar dan een "kotje" aan is gebouwd en een -meestal omheind- terras ervoor. De meeste vaste bewoners waren er niet.
Buiten dit dorp (met echte straten mét keurige straatnaambordjes) waren er aan de rand van de camping gewone kampeerplaatsen. Wij stonden echt aan de buitenkant tegen een bosrand, daarachter een breed "gras-strand" en dan het meer. Op vijf minuutjes rijden zaten we aan de zee. Een ideale plaats voor een paar dagen ertussenuit.
Waarom kamperen voor ons boven hotels gaat: als we kamperen krijgen de kids de kans om kind te zijn zoals wij dat vroeger konden: er samen -zonder ouders- op uit trekken, op straat fietsen, wat in het water "prossen", gaan vissen, in bomen klimmen (niet dat ik dat veel gedaan heb). Kortom, ze krijgen een beetje vrijheid die niet meer mogelijk is met het hedendaagse drukke verkeer en uit angst dat ze gure types zouden tegenkomen.
Spijtig genoeg had ik geen boek bij. Ik dacht dat het nog in camper lag, maar helaas. Een paar tijdschriften hebben me ook wel wat bezig gehouden, maar dat is niet hetzelfde. Door het tijdschrift "Creating Keepsakes" heb ik wel terug zin gekregen om nog eens te beginnen
scrapbooken (foto-albums maken). Dat is hier een echte hobby én business. Je hebt hele winkels vol met albums, papier in alle maten en kleuren, sjablonen, stickers, klinknageltjes, cijfers & letters, stempels, enz. enz. Héél leuk om uren in te grasduinen, maar je vergaloppeert je al snel totdat je aan de kassa komt...
Vorig jaar zijn we een aantal keer bijeen gekomen om samen wat te knippen ("cropping" in vaktaal) en plakken, maar na de winter zijn we stilgevallen. Ik ben nog wel verre van een pro (zoals bijvoorbeeld mijn vriendin Marie). Mijn pagina's zijn wel héél sober in vergelijking met de échte ontwerpen. Maar oefening zal ook hier wel kunst baren, misschien? In ieder geval moet ik al mijn foto's van het pre-digitale tijdperk verwerken. En dan zal ik eens héél goed moeten nadenken over mijn aanpak. Want het nadeel van digitale foto's is dat je er dui-zen-den op je PC hebt staan, in ons geval per maand of per vakantie, maar voor de rest totaal ongeordend.
Spannende Rummicub
Go-carts te huur op de camping
Pelikaan-voedertijd in The Entrance
We waren een beetje beperkt in onze activiteiten omdat Buddy erbij was. Een wandeling in een nationaal park kan niet, zelfs niet met hem aan de leiband. Dat is uiteraard een maatregel om de wilde dieren te beschermen. Het blaffen en zelfs de geur van honden kan genoeg zijn om de dieren af te schrikken en uit hun natuurlijk omgeving te verdrijven. Huisdieren kunnen ook dragers zijn van ziektes waarvoor wilde dieren gevoelig zijn.
We konden ook maar via één ingang op het strand. Het nut daarvan ontgaat me wel een beetje want van daar wandel je dan natuurlijk automatisch de andere toegangen voorbij. Maar ja, het komt er natuurlijk op neer dat hondenbaasjes zich bewust zijn van hun rechten en plichten én dat ze het strand vooral proper achterlaten.
Buddy's eerste strandervaring
Een hondenleven...
Poging tot portret voor onze versgeverfde murenWe hebben drie dagen prachtweer gehad. Zaterdag zouden we vertrekken want dan werden er een paar buien voorspeld én die hebben we gekregen. Voordat we de camper opgedoekt hadden, kregen we een verschrikkelijke bui "op ons dak" (spijtig genoeg niet alleen dat). Grrrr#*´%!.&{@|§! Soms zouden mannen beter naar hun vrouw moeten luisteren...
Thuis krijgt alles en iedereen een flinke wasbeurt.
