Marie's lucky day

Deze morgen zijn we met Marie op haar jaarlijkse controle bij de cardioloog geweest. Alle drie met een klein "hartje" ernaartoe, een kwartier later heel opgewekt en blij terug buiten. Alles was goed, dus dochterlief kan er weer een jaartje tegen (op hout kloppen als ik zulke dingen zeg).

Het was héél warm vandaag dus is er volop geplonst in het zwembad. Senne was er ook, altijd te vinden voor dolle waterpret.
Na de middag werd er met een partijtje Monopoly gestart. Willem en Senne haakten al eerder af, maar Marie en Moeke May (die dinsdagmorgen is aangekomen) hebben er een marathonsessie van gemaakt. Na zo'n 3 uur was Marie stinkend rijk en zat moeke totaal aan de grond. Misschien moet Marie haar geluk maar eens proberen in de Lotto!Meer familienieuws:
Jan is deze namiddag vertrokken voor zijn tweede tripje naar München in twee weken tijd. Na Duitsland is hij nog twee dagen in België (voor een feest, "o.a." zal hij me zeggen) en daarna voor een vijftal dagen in Dubai (voor een jeepsafari, "o.a." natuurlijk).

Terwijl Toon zijn tweede pukkeltje heeft op zijn kin -"Oh my GOD!"-, heeft Willem te kampen met andere leeftijdsgebonden natuurfenomenen: 2 losse tanden. Totnutoe is hij nog maar 2 melktandjes, de onderste, kwijt. Een van de dagen zullen de bovenste sneuvelen. Hij ziet er nu heel grappig uit, met zijn twee konijnentandjes.Zoals gezegd, bloedheet vandaag. Deze avond zijn we wat verfrissing gaan zoeken in Dee Why. Eerst fish & chips gekocht en op de dijk gepicknickt: zalig, voor herhaling vatbaar!

Wat nieuws?

Niet echt veel te melden, een beetje the usual stuff.

Marie is vorige week "gepromoveerd" in haar zwemles. Zij zwom samen met Willem in Aqua 7. Vorige week heeft ze eventjes een try-out gedaan in het grotere zwembad en gisteren heeft ze dan voor het eerst in Aqua 9 gezwommen. Trots en opgewonden dat ze was. In onze zwemschool zijn er 3 zwembaden. Zij zit nu in het 15-meter bad, terug naar waar wij 5 jaar geleden allemaal begonnen zijn: Toon en Marie in hun kleine zwemklasje, ik met Willem in de baby-klas. In dezelfde hoek van het zwembad waar zij 5 jaar geleden huilend aan de kant hing en de muur niet wilde loslaten, dook ze nu het startblok af (eerste keer, auw die buik) en zwom baantje na baantje in haar prachtige freestyle: een lust voor het oog. Tegen het einde van de les was ze natuurlijk heel moe, maar goed gedaan meisje!

Willem is vorige week begonnen aan zijn... Christmas list. Op weg van school naar huis was hij al aan 't zingen van "I want a hippopotamus for X'mas...". Thuisgekomen nam hij een blad papier en begon te tekenen en schrijven. Nog een "paar" spellingsfoutjes, maar hier zouden ze zeggen: he's had a go! (Hij heeft geprobeerd.) Dear Santer, please make my wishs troo. Toon vertelde hem: De vroeger je begint, de meer je gaat willen. (the sooner..., the...) Een waarheid als een koe natuurlijk... of als een hippo.
Echt groot nieuws voor Willem: hij heeft zijn eerste "wobbly tooth"!!! Een paar weken geleden had hij me nog verteld (letterlijk, in de typische Engels-Nederlands mix): Mama, ik wil een tand "loezen". Ik heb nog geen enkele tand ge"loest" en als ik grown-up ben gaat iedereen mij uitlachen omdat ik nog al mijn baby-teeth heb.
Hij is nu dus in de zevende hemel, maar ik vind het maar niks. Op zulke momenten word je nog eens met je neus op het feit gedrukt dat je kinderen zo snel groot worden: geen kinderen in pampers meer, geen kleuters meer, nu ook geen kinderen met babytandjes meer...
Trouwens, iemand vertelde me dat als je kinderen hun tanden laat beginnen te wisselen, dat ze dan ook later in hun puberteit komen. Hoopgevend, ware het niet dat onze dochter zich nu al een puber waant :-).

Toon en ik zijn naar de podoloog geweest. Buddy had Toon's steunzolen half opgegeten. Het leder van de ene was wég en in de andere stond een barst, dus er moesten nieuwe gemaakt worden. Volgens de podoloog krijgt hij om de haverklap mensen met hetzelfde probleem over de vloer. Honden blijken een voorliefde voor steunzolen te hebben, en er is een wetenschappelijke verklaring voor. Steunzolen zijn gemaakt uit polypropyleen, hetzelfde materiaal waar ook honden-kauw-speelgoed uit gemaakt is. Beter oppassen met het nieuwe paar!

Woensdag een kopje koffie gedronken voor het goede doel. De Australische kankerliga organiseert elk jaar een Biggest Morning Tea, 't is te zeggen stimuleert mensen om een theekransje te organiseren met de nodige tombola's en fundraising. Bij ons waren 3 Corpus-moeders de initiatiefnemers. Een van hen heeft vorig jaar een 3-jarig dochtertje verloren dat een heel agressieve hersentumor had. Ondertussen heeft de hele actie weeral een dikke 2 miljoen dollar opgeleverd. Jawel, Australië leeft op liefdadigheid.

Donderdag een blitsbezoekje aan de dierenarts. Buddy had al een paar dagen diarree en dat is niet bepaald aangenaam, noch voor de zieke noch voor zijn omgeving. Bleek redelijk in orde te zijn, een beetje verhoogde temperatuur en misschien een beetje kortademig. Remedie: een shot Imodium-soort in zijn mond en pilletjes voor de rest van de week. Ondertussen is hij er weer bovenop.

Na onze wekelijkse portie sport op zaterdag zijn we even naar en door Ikea gespurt om een nieuwe ladenkast te kopen, kwestie van onze slaapkamer een beetje clutter-free te maken. Weer geen relaxed winkelen, want zoals een andere shopper bij de ingang opmerkte: het was er een "cesspool of germs", letterlijk een beerput vol bacteriën :-).
Het aantal gevallen van swine-flu stijgt hier met de minuut, vooral in Victoria, waar er nu een dikke 500 zieken zijn. Op alle scholen geldt hier trouwens de regel dat kinderen die op reis zijn geweest naar risico-landen, bij hun terugkeer 7 dagen in quarantaine moeten blijven, dus niet naar school mogen (of moeten). Spijtig voor onze kids: wij vliegen (eind deze maand) naar en terug van België via Abu-Dhabi en voor zover ik weet is het Midden-Oosten nog redelijk gespaard gebleven van de griep (of houden ze het nieuws tenminste voor zich).
Deze morgen zag ik in het station het Chinees dametje dat een verstel-ateliertje heeft met een maskertje. Deze avond had ze er nog één op. Om daar een hele dag door te ademen (en 't is daar al benauwd in die voetgangerstunneltjes), oef!

Zondag was ik "sponsor" voor het Vormsel van Nicholas M. Vormelingen worden hier niet tot bij de bisschop geleid door hun ouders, zoals bij ons, maar door hun sponsor. Meestal is dat de meter of peter, maar het kan eender wie zijn. Nicholas had mij dus gekozen. Waarom is mij een raadsel. Ik heb altijd gedacht dat hij mij een verschrikkelijke zeur vond, want elke keer als hij hier is, moet ik kijven voor het ostentatief boeren aan tafel, gillen, lopen door het huis en andere delicten. Misschien dacht hij dat op deze manier onze kinderen gegarandeerd op zijn feestje zouden zijn. Of misschien vindt hij me toch leuker dan ik dacht :-).

Tussen alle sociale en andere verplichtingen door doe ik nog altijd mijn best (is misschien echt niet goed genoeg) om zoveel mogelijk werkuren bij elkaar te sprokkelen. Als er één ding is wat ik geleerd heb de laatste maanden, is het wel dat het mij zo goed als onmogelijk is om een job met vaste uren te doen. Met zo goed als geen sociaal netwerk én met een man die zo vaak weg is (en zelfs als hij er is, niet echt/echt niet om op te rekenen) zijn alle voorziene en onvoorziene omstandigheden voor mijn rekening. Dus deze job is mij op het lijf geschreven: totale flexibiliteit!

Gisteren waren alle moeders op school uitgenodigd voor het Mothers Breakfast. Moeders en kinderen kunnen vanaf half acht aanschuiven voor koffie en thee, pannenkoekjes, poffertjes, vers fruit, croissantjes, cake, de typische "scones met room en jam": kortom een heel festijn waar vooral de kinderen zich te goed aan doen.








Over onvoorziene omstandigheden gesproken: gisteren hadden Toon en Marie nog maar eens het onheilsbericht bij dat er luizen zijn gesignaleerd in de klas. Nog maar eens een uitgebreide kambeurt voorafgegaan door een flinke splash conditioner. Beiden OK bevonden.

Als het kriebelt.... moet je sporten!

Gisteravond 3 SMS-jes: soccer/netball is on!
Deze morgen zag het er nog bedenkelijk uit (niet moeilijk om kwart voor zeven 's morgens), maar het is over gebleven.

Om half acht was ik al met Marie op pad. Ook al zou het parkeren gemakkelijk zijn, de verkeersdrukte op weg naar de netbalvelden was er niet minder om. Het kan ook eigenlijk niet anders. De 25 velden liggen op het einde van een doodlopende straat, net in de bush eigenlijk. Die straat vormt dus één grote bottle neck. Ook mijn koffie moest wachten want ook daar stond een heel lange rij. Idem dito voor de BBQ: jaja, die staat 's morgens al aan voor spek met eieren, én worst. Een "sausage sizzle" hoort er hier altijd bij.

Ons team moest nog een beetje inspelen op elkaar, logisch eigenlijk want het is een nieuw samengesteld team. Gisteren hadden ze ook geen training gehad o.w.v. de vrije dag op school. Ze kregen dus wel een beetje "op hun kas". De eindscore was 7-3. Volgende keer beter. Marie heeft in ieder geval meer dan haar best gedaan. Ook al was ze een kleine muis in vergelijking met de speelsters van het andere team, overal dook ze op en riep ze om de bal. Doe zo voort meisje!

Klein maar dapper!

Toon was ondertussen aan het voetballen in Gordon. Ook voor hen een trage start. Ze hebben nog helemaal geen training gehad, hun trainer Joe was er ook niet en ze waren dus niet optimaal georganiseerd. Ook voor hen werd het een nederlaag: 11-4.

Ook wij waren niet zo goed georganiseerd want nu Toon voor het eerst zijn voetbalschoenen terug aan had, bleken die iets te klein te zijn.

foto's genomen met Jan's GSM.

Na netbal zijn Marie en ik rechtstreeks naar Toolang Road in St. Ives gereden, voor Willem's match. Omdat Jan niet antwoordde, had ik hem een SMS-je gestuurd. Toen we in Toolang aankwamen, ben ik me eerst een koffie gaan kopen en toen zag ik Toon, meegekomen met een vriend bleek later. Ik veronderstelde dus dat Jan en Willem er ook waren, maar toen de match om 10 uur begon, bleken die nog niet op het appél te zijn. Telefoontje en... Jan zat thuis de krant te lezen met een kopje thee. Dacht dat hij om kwart ná en niet vóór tien daar moest zijn. Typisch? Het duurde gelukkig niet lang voor hij er was. Stel je voor dat Willem zo zijn eerste match had gemist. Het kind was als eerste op, zó opgewonden!

Willem heeft de eer hoog gehouden: gewonnen met 7-2. Ik had hem natuurlijk deze morgen al voorgehouden dat het daar niet op aankwam, maar desalniettemin :-).

Voilà, we zijn gelanceerd, maar om wille van Pasen hebben we al meteen 3 weken rust. Een beetje absurd, maar kunnen we tenminste nog eens uitslapen.

Verdienstelijke kids

Onze eerste Merit Awards van het jaar zijn binnen.
Willem: "for always staying on-task",
om zijn aandacht altijd bij zijn werk te houden. Dat heeft hij nodig in zijn klas met "meer dan 29 kinderen". Het zijn er 30 om precies te zijn, maar om de een of andere reden zegt Willem altijd "meer dan 29".
Gisteren toen ik in de klas ging helpen met lezen/schrijven zag ik met eigen ogen een staaltje van zijn focus. De andere 2 jongens aan zijn tafel waren een beetje aan 't lummelen en Willem deed aanvankelijk ook wel mee, maar schoot toen toch goed in gang en maakte zijn hele verhaal af, mét illustraties. Net zoals Toon heeft ook Willem oog voor detail. Eén van de mannetjes in zijn verhaal tekende hij met een Ipod.

Toon: "for writing which is always surprising, creative and humourous", voor zijn schrijven dat altijd verrassend, creatief en humoristisch is.
Een staaltje van zijn creatief werk:
huiswerk van deze week. Maak een gekke zin met een van de spellingwoorden:
"On the weekend the local preschool was silent until a stampede of toddlers came running. One particular toddler has black blood and was pure evil, so he brought his science kit and blew up the preschool." Kijkt te veel filmpjes denk ik :-).

En tijdens dezelfde assembly viel ook Marie in de prijzen. In de wekelijkse rubriek "Thank you for keeping our school clean and tidy. We will now draw a raffle ticket." kwam Marie's naam uit de bus. Ze kreeg een bonnetje voor een granita uit de canteen als dank voor haar bijdrage om de speelplaats netjes te houden.

Motivatie is alles!

Willem's Birthday Bash

Het is gelukt! Gisterenavond viel de regen nog met bakken uit de hemel, maar deze morgen scheen de zon. Net voor tienen waren we in het park Darnley Oval zodat we nog konden klaarzetten voor onze gasten arriveerden.
We hadden het park zo goed als voor onszelf alleen. De afspraak was dat Jan voor het entertainment van de gasten zou zorgen en ik voor de catering. Alles liep gesmeerd. Ze hebben gevoetbald, Dikke Bertha gespeeld, "What's the time Mr. Wolf?", een kleine schattenjacht gehouden, Chinese voetbal gedaan, wat ze wel heel leuk vonden, en ook in het speeltuintje hun hartje opgehaald. Net voor aankomst van de ouders nog gezongen voor de jarige en taart gegeten, of niet gegeten, want velen hadden het te druk om te eten. Er was dus nog een stevig stuk over. En ik gisteren maar denken dat ze te klein zou zijn.
Toen alles opgeruimd was, kon Willem thuis zijn kadootjes uitpakken. De volgende dagen (of weken) kan hij al het nieuws uitproberen. Nu had hij alleen oog (en tijd) voor zijn super-soaker, een mega-waterpistool. Toon en Willem vochten een "waterslag" uit in de tuin en eindigden in het zwembad.
Deze avond allemaal op tijd het bed in, want iedereen was moe. En dat geldt ook voor mij.

Jan is deze namiddag naar de US vertrokken. Deze morgen kreeg hij een telefoontje van Qantas met de melding dat de vlucht een aantal uur vertraagd was. Daardoor kon hij tot half zes thuis blijven in plaats van om één uur te vertrekken. Kwam ons prima uit! Hopelijk betekent dat niet dat ze nog in allerijl een technisch defect hebben moeten oplossen, want de laatste tijd zijn er regelmatig berichten van mankementen bij "de veiligste maatschappij ter wereld".
Deze week zit Jan in Boulder, Colorado. Hij is vrijdagochtend terug thuis, net op tijd dus voor Sinterklaas.
We gaan echter wel een van de highlights van het jaar missen: het diner van de Raad van Bestuur van Cochlear, altijd een leuke avond, niet in het minst door de locatie. Deze keer gaat het voor de derde keer door in Guillaume at Bennelong, een toprestaurant in het Opera House. Eerst een aperitiefje op een privé-terrasje tussen de befaamde "zeilen" van het Opera House mét uitzicht op de brug natuurlijk, dan vooral de heerlijke "Blue Swimmer Crab" (zie menu), lekkere wijn en nog een fles champagne mee naar huis om de dames te bedanken voor de steun geleverd aan hun drukke en toegewijde Cochlear-echtgenoten.
Niet dit jaar dus, hoewel ik mijn fles champagne wel heb gekregen. Kan ik me woensdag in mijn eentje bezatten...

Willem is 6 jaar!

Na zowat een jaar plannen (aftellen, verjaardagsfeestje, wie uitnodigen, lijsten met cadeaus) is het vandaag Willem zijn beurt. Onze benjamin is zes geworden... Wij kijken met lede ogen toe hoe onze "baby" nu ook al geen 5 meer is, maar een lagere school-kind.
Volgens hem is het OK: "we kunnen (mogen?) hem nog steeds oppakken," zei hij deze morgen.
Gisteren hebben we zijn cupcakes gebakken en versierd. Deze morgen riep hij, zodra hij wakker was om kwart voor zeven, luidkeels "Het is mijn verjaardag vandaag!" en kwam vervolgens bij ons (boven) aangestormd om het heuglijke nieuws te verkondigen.
Hij heeft toch nog een half uur kunnen wachten tot hij zijn cadeau kreeg. Ondertussen was hij zelfs al aangekleed.
Altijd even spannend bij Willem. Het is erop of eronder als je hem een cadeau geeft. Hij kan héél blij zijn, maar ook érg teleurgesteld. Gelukkig werd zijn Lego goedgekeurd en hij heeft het dan ook héél vaak herhaald, dat dit écht een supercadeau was.

Op school werd hij in de klas onthaald met een dikke knuffel van Mrs Lawrence. Willem straalde.

Deze namiddag kon hij niet wachten om zijn Lego-kustwacht in elkaar te zetten en is hij er al een uren zoet mee geweest. Na de telefoontjes uit België zijn we even naar McDonald's gegaan. Jan moest met het werk gaan eten en ik had geen zin om de gebruikelijke pannenkoeken te bakken (al te veel zoetigheid op de laatste dagen) en Maca's is ook altijd een schot in de roos.

Zondagmorgen vieren we Willem's verjaardag in het park. Zijn eerste échte verjaardagsfeestje: spannend!

Bedankt voor de kaarten en telefoontjes!