Merry Christmas!

Wij wensen ieder een gezellig kerstfeest
en een gezond en gelukkig nieuwjaar!

Bij ons zijn de kerstfeestelijkheden ondertussen al begonnen. Deze avond zijn we naar de mis van 6u geweest. De kerk zat afgeladen vol, zelfs buiten zaten er heel wat "toeschouwers". Reden van al die drukte: tijdens deze misviering wordt het kerstverhaal uitgebeeld door een hele groep kinderen. Zelfs "Bishop Nicholas" was ter plaatse. Hij legde uit hoe de echte Sint-Nicholaas aan de oorsprong lag van de figuur Santa Claus, de kerstman. Zie je wel, wij hebben toch de echte!
Daarna zijn we iets gaan drinken bij Cathy en Frank die logeren in het huis van Anne en Filip.
En nu hopen de kids dat Santa hier deze nacht een bezoek zal brengen, ook al is niet hij maar Sinterklaas de echte kinder- en mensenvriend.

Een beetje uitleg bij de foto's:
begin links bij 2009 en volg in klokwijzerzin:
- Januari: Spirit of Tasmania. Prachtige reis.
- Februari: uitje voor mama die ging skiën in Frankrijk met Karin, Jos, Tuur en Fien en een hele groep Cahier-ers.
- Maart: kampeerweekend met "de Belgen".
- April: vakantie aan Canton Beach ten noorden van Sydney.
- Mei: herfst in Bowral, in de Southern Highlands.
- Juni: moemoe stierf op 95-jarige leeftijd een paar dagen voor onze reis naar België.
- Juli: weekendje Ardennen met de familie Van Mirlo; kayaken op de Amblève rond Durbuy.
- Augustus: strandwandeling met o.a. Buddy.
- September: Marie deed haar Eerste Communie.
- Oktober: Vakantie naar Uluru.
- November: Jan en Inn op Dinner Dance (galabal georganiseerd door oudercomité Corpus Christi)
- December: kerst in Oz. Kids tijdens hun optreden op het kerstconcert op school + kerstversiering in Davidson, waar een hele straat spectaculair verlicht wordt.

Toon is tien (deel II)

Gisteren had Toon 12 jongens uitgenodigd voor een sleepover party. Uiteindelijk zijn er 8 gekomen, meer dan genoeg voor ons ;-). Toon had alles goed geprogrammeerd: om 5 uur aftrap in het zwembad. Het was niet heel warm, maar toch gezwommen, daarna wat gevoetbald en toen had Jan de hamburgers klaar voor het avondeten. Daarna hebben ze zich allemaal geïnstalleerd in de speel-/slaapkamer voor hun eerste film. De filmkeuze kon niet iedereen bekoren dus de film werd voortijdig onderbroken voor de verjaardagstaart, met 3 maanden vertraging maar soit. Tijdens de tweede film hebben 2 jongens rustiger oorder opgezocht in Toon's slaapkamer. Toen waren ze nog met 7. Die zeven hebben het lang volgehouden. Een derde film moest er nog aan geloven en zelfs dan wisten ze van geen ophouden, tot wij er een stokje voorstaken en het licht én de tv uitgingen. Jan had nachtwacht en heeft ze rond half twee stil gekregen.
Deze morgen waren ze om half zeven uit de veren. Ze hebben zich redelijk stilletjes teruggetrokken in Toon's kamer tot de laatste vriend zijn roes had uitgeslapen, een beetje ontbijt en dan... film, de meest luidruchtige van allemaal: "Transformers", ver-schrik-ke-lijk. Omdat er nog altijd één was die nog geheel niets gegeten had (noch hamburger, noch taart, wel chips, geen ontbijt) heb ik mijn laatste konijn uit de hoed getoverd: wafels volgens het recept van het rusthuis. En jawel, allemaal hebben ze ervan gesmuld! Daarna recht het zwembad in (yuk, met een buik vol wafels) en dan zijn de mama's en papa's hun lievelingen terug komen afhalen...
Onze eerste sleepover party: zeker geen slechte ervaring, we zijn allemaal alleen wat slaapdronken, maar dat halen we deze nacht wel in.
Een paar fotootjes:

Nog een staartje...

Nog een staartje aan mijn bewogen dag gisteren. Deze morgen bij de oogarts in Chatswood besef ik dat mijn bankkaart niet op de vertrouwde plaats in mijn portemonnee zit. Heb gelukkig nog genoeg cash bij (normaal zo goed als niets) en buiten besef ik dat ik gisteren bij McDonalds betaald heb met mijn kaart. Gebeld en gelukkig ...is ze terecht. Was een goedkope ochtend in Chatswood Chase (groot shopping center)!

Gelukkig is het weekend en kan ik een beetje uitblazen. Hoewel, deze avond hebben we een kerstfeestje met Year 1. De kids gaan allemaal logeren bij de Jackson Family (van school). Had gevraagd of hun dochter kon babysitten, maar zij ging al naar een andere Year 1 familie. Dus had de mama voorgesteld dat ze zouden komen logeren. Zij hebben nog 3 jongens, waarvan een bij Toon in de klas en de jongste bij Marie. Willem kent hen ook goed, dus geen probleem. Het zal wel raar doen. Dit is de allereerste keer dat onze kinderen allemaal samen weg zijn. Wat helemaal ongelooflijk is, ze brengen Willem morgenochtend zelfs (om 8u) naar zijn cricketmatch, want hun jongste speelt een half uur later in dezelfde straat! Ik kan mijn oren nog altijd niet geloven.

Morgenavond is het kerstfeest van Cochlear. Het is op een andere plaats dan gewoonlijk, en in plaats van een 'sit-down' dinner is het een cocktailparty. Wat wel blijft, is het optreden van de Cochlear band die een heel bekende gitarist hebben, niemand minder dan Jan. Na alle optredens van Toon en Marie in concertband en string ensemble is het dus nu Jan's beurt om te schitteren op het podium.

Zondag speelt Jan cricket met de vaders van Willem's team, hoewel hij dat zelf nog niet weet. Gevolgd door een BBQ.
En dan beginnen we aan onze laatste 3 dagen van dit schooljaar!

Het leven zoals het (gelukkig niet altijd) is

Voor de niet-facebookers, een "korte" samenvatting van mijn dag:

Deze morgen op om 7u, douche, Toon geholpen met zijn KK scroll die hij gisteren niet gemaakt had omdat hij op onze nieuwe Wii had gespeeld, grrr! Ware het niet voor zijn KK, hij zou zelf de kastanjes uit het vuur kunnen halen. (KK = Kris Kringle, in de klas trekken ze namen en de geheime uitverkorene verwennen ze met allerlei kleine attenties: kaartjes, zelfgemaakt kleurboek, een snoepje enz. of ze helpen hem/haar om hun tafel op te ruimen, enz. De laatste dag maken ze een lijstje met alles wat ze voor zijn KK hebben gedaan en die moet dan raden wie de weldoener was).
7u30 lunchbox Toon gemaakt.
7u45 Toon naar school gebracht voor ochtendkerstconcert op de speelplaats.
Om 8u10 kom ik terug thuis (20 minuten voor de volgende school run), en daar komt Willem onder de camper trailer uit gekropen, in zijn pyama.
Vlug ontbijt + lunchbox Marie, Willem en Inn gemaakt, vlug tanden poetsen, foto's op USB gezet voor jaarboek.
8u40 terug naar school met andere twee. Blijkt dat Marie haar viool heeft vergeten: grrr.... whatever: dan geen les.

Nogal laat aan het station, dus verste parkeerplaats op de verste parking. Trein vertrekt net: whatever, ga niet lopen; koffietje gekocht en volgende poging.
Gelukkig kan ik wat bekomen in de rustige Mitchell Library. Hard gewerkt, goed vertaald: 18de eeuwse tekst over hoe de Franse ontdekkingsreizigers handel dreven met de "wilden", wat ze ruilden (glazen kralen, bijlen, nagels, stukjes ijzer waren heel populair): leuk.

Om 4u15 gestopt, flink doorgestapt naar het station. Als ik de trappen naar het perron afloop, hoor ik de trein al. Even spurtje, hop in de trein, deuren dicht. Oef: ik heb het gehaald. Ga genoeg tijd hebben om me te organiseren voor deze avond. Bel nog even met Linda (God bless her) die Toon en vriend Alex mee naar de voetbal zal nemen en bij mij thuis zal afzetten. De moeder van Alex brengtt Marie en haar dochter naar een vioolconcert in Lindfield. Na de voetbal zal ik naar daar gaan, nog een stukje concert meepikken, kinderen wisselen en terug naar huis gaan.
Mis poes!
Na Chatswood verdwijnt de trein in een heel lange tunnel. Hier klopt iets niet, blijkt ook de knappe man naast mij te denken. Hij staat op en begint te GSM-en. Ik kijk op de spoorkaart voor mij en weet al snel hoe laat het is (letterlijk!). Deze trein gaat naar Epping. In het eerstvolgende station stap ik uit en wacht samen met nog 3 andere gedupeerden (tot mijn grote opluchting ben ik niet het enige kieken) op de trein terug naar Chatswood. We zijn nog kalm!
15 minuten later loop ik van het perron in Gordon naar mijn verst afgelegen plaats op de parking, vlieg als een gek naar huis, pak een banaan, kleed, sokken, schoenen en viool voor dochterlief en spurt naar de kids club waar ik mijn 2 jongste kinderen bij de kraag vat en in de auto duw. Dochter kan zich gedeeltelijk omkleden en belt aan bij de familie Herrera terwijl ze haar sokken en schoenen aandoet. Moeder met jongste zoon naar huis waar ze van plan is om in het zwembad te duiken om te bekomen van alle emoties en oververhitting. Een snelle controle leert dat het water slechts 26 graden warm is, dus ik hou het maar op de douche.
Zodra de jongens thuis zijn en nadat ik eindelijk mijn sleutels heb gevonden die ik allang in mijn handtas had gegooid, met zijn allen de auto in naar Lindfield. Het is nog wat zoeken naar het juiste lokaal en we lopen net de zaal binnen (alle ogen op mij, 2 zwetende voetballers en een vuile Willem gericht) als Marie naar voor gaat voor haar solo (waarvoor ze niks geoefend heeft want ze ging er geen doen), in haar uniform met een vlek op. Blijkt dat alle meisjes daar zitten in hun mooiste kleedje met een mooie strik in hun onberispelijk gekamde haar... Marie speelt het stuk "Go tell aunt Rodie", naar eigen zeggen moest ze daarvoor niet oefenen (volgens Toon wel) want ze had het al een miljoen keer gespeeld. In het kort: ik ben heel trots dat mijn dochter daar ondanks alle strubbelingen om hier te geraken toch kalm staat te spelen voor een zaal van pakweg 50 mensen, maar krimp ineen bij elke piepende noot. Deze avond is genoeg om haar nooit nog een viool te laten vastpakken. Maar -na haar optreden- geniet ik in alle kalmte van het prachtige samenspel van het string ensemble en hoop dat Marie ooit zo mooi speelt als de grote meisjes.

Koken doe ik vandaag niet, no way, dus naar McDonalds als compensatie voor mijn kinderen voor het feit dat ze zo'n verschrikkelijk chaotische moeder te hebben.
Thuisgekomen blijkt dat een van de buitendeuren een hele dag heeft opengestaan (enfin, niet op slot), de handwas van Marie haar kleedje mislukt zodat het nu -11uur- in het wasmachien zit en morgen om 8u droog moet zijn en nu... zit ik hier met mijn Amaretto on the rocks en vraag me af wat er nu in godsnaam nog kan misgaan... :-)

Klaar

De schoentjes staan klaar met een wortel voor het paard. Sint en Piet krijgen hier TimTammekes (dé overheerlijke Aussie chocolade koekjes; "Goed," zei Toon, "die werken altijd" en hij kan het weten!), door te spoelen met een pintje (voor Piet) en een glas melk (voor Sint). We hebben liedjes gezongen, enfin ik heb liedjes gezongen en Toon en Marie hebben geprobeerd om mee te zingen. Dan zijn onze kindjes allemaal samen in bed gekropen: Toon en Marie in Toon's stapelbed en Willem eronder in het logeerbed. Het was toch een beetje te spannend, zo'n paar vreemdelingen in huis midden in de nacht en de Janssen kinderen zijn sowieso nogal bang aangelegd. Allemaal samenhokken dus met duidelijke instructies dat ze het bed niet uit mogen voordat ze alle drie wakker zijn. Volgens Willem konden ze zo het opstaan goed coördineren en zou niemand stiekem al een kijkje kunnen nemen. Ook al afgesproken dat ze op ons niet moeten wachten, want "het duurt toch altijd een uur voordat papa en mama uit hun bed zijn" (weet je ook weeral). Op Jan moeten ze sowieso niet wachten, want die zit momenteel nog in het vliegtuig van Singapore naar Sydney. Wie weet zit de Sint op dezelfde vlucht, want ik denk niet dat hij in één nacht per stoomboot in zo'n verre uithoek van de wereld geraakt. We kunnen het hem morgen vragen. Morgen brengt hij alle Belgen in Sydney een bezoek: SPANNEND!

Een gelukkige jarige

27 november 2002: we hadden hem al eerder verwacht (op Marie's verjaardag) maar hij gaf toch de voorkeur aan zijn eigen speciale dag. Een koude winterdag. In Antwerpen waren er "rassenrellen" op de Turnhoutse baan. Wij hadden andere zaken aan ons hoofd. Na een uurtje weeën, en nog geen 10 minuten in het relaxerende bad (het was nog niet vol), werd ik naar de verloskamer gereden. De vroedvrouw dacht dat ik een beetje overhaast was toen ik haar vroeg of de gynaecoloog er al was, tót ze de proef op de som nam. Uiteindelijk was Willem er voor de dokter: sorry, dit is mijn derde, ik wacht niet!
Willem was een stevige baby, de zwaarste van alle drie: ik was zo trots op zijn 3,790kg en stevige billen. Al in het moederhuis was hij een doordrijvertje: als hij honger had, hield hij vol, geen ontkomen aan. Dat uithoudingsvermogen heeft hij nog steeds: hij kan blijven zingen (100x zelfde refrein), blijven lachen, maar ook blijven zeuren (bijv. ik wil een motor, waarom kunnen wij geen motor hebben, wanneer mag ik een motor kopen, enz. enz.)
Willem was (als hij geen honger had) een heel contente baby. En ik weet het: "eigen kind, mooi kind", maar als ik zijn babyfoto's bekijk, kan ik er nog altijd niet over wat een schoon ventje hij was. Hij is nog altijd een vrolijke jongen, boordevol energie. 's Ochtends danst hij rond en zingt. "Full of beans" (springbonen gegeten).
Toon is zijn idool, vandaar dat hij zich vaak stoerder voordoet dan hij werkelijk is. Spijtig, want ik zou hem zo graag nog wat kleiner houden.
Zijn grote passie op het moment is cricket. Woensdagavond had hij zijn uniform al netjes op zijn stoeltje liggen. Ook in voetbal gaat hij ervoor en met zijn sterke benen kan hij ook een stevig stukje zwemmen.

Tweede verjaardag dus deze week en iedereen zal het geweten hebben.
De hele week heeft hij me op het hart gedrukt welke cricket bat hij wilde hebben.

De hele week werd iedereen in zijn klas al duchtig voorbereid op de grote dag. Gisteren was hij zo "excited", zei hij, dat hij de hele weg van de klas naar de kids club al springend heeft afgelegd. Deze morgen was hij om 7 uur op ons bed aan 't springen: ik ben 7 (herhaal 7x).

Happy birthday!

Marie is jarig!

Happy Birthday, Marie!

Op 24 november 2000, 9 jaar geleden dus, werd Marie geboren. Haar eerste weken op deze aardbol verliepen niet echt zoals gepland (héél zachtjes uitgedrukt). Wij hebben gebeden en zij heeft gevochten voor haar prille leventje. Die "rocky start" heeft ze achteraf meer dan goed gemaakt. Van het moment dat ze 's morgens wakker werd tot ze 's avonds ging slapen, overal en altijd lachte Marie. En zo beschrijven de meeste mensen haar hier nog: "She always has a smile on her face." Thuis verandert die glimlach wel eens in een donderwolk, maar met twee broers is het leven niet altijd rozengeur en manenschijn :-). Voor de rest: een bezige bij, organisatietalent, girly girl, modebewuste ijdeltuit, fanatieke netbal- en hockeyspeelster, elegante zwemster, giechelmie, zot geval.

Marie heeft vandaag een nieuwe fiets gekregen. Het verjaardagsfeestje komt later nog. Te druk nu met nog maar 3 weken school voor de grote vakantie.

Deel III van onze trip: Kata Tjuta

Dinsdagmorgen zijn we voor dag en dauw opgestaan om Uluru bij zonsopgang te zien. De kinderen hebben we gewoon in hun bedden laten liggen. Mag eigenlijk niet, maar voor zo'n stukje en op zo'n uur maken we een uitzondering.
Hoewel de zon nog niet op was, werd het onderweg al licht. De kleuren van de woestijn waren zo al heel mooi.
We waren -weer- niet de enigen op de baan, maar we verloren onze voorganger uit het zicht en wisten niet waar de zonsopgang-parking was. Eigenlijk is er die niet echt, tenminste niet zo georganiseerd als die voor de zonsondergang. We zijn dan maar helemaal rond de rots gereden, vonden niet direct hét ideale plaatsje en zijn op het laatste nippertje bij een andere auto gestopt. We hebben de zon zien opkomen, maar het effect was niet zo spectaculair als dat van de zonsondergang. Waarschijnlijk stonden we dus inderdaad op de verkeerde plaats.
Met de kinderen nog in bed zijn we doorgereden naar Kata Tjuta, vroeger The Olgas genoemd, in hetzelfde National Park. Toch een klein uurtje rijden. Bij aankomst hebben we eerst nog platte rust genomen en daarna onze tafel en stoelen buiten gezet en een stevig ontbijt genuttigd.
Daarna insmeren, rugzak klaar en weeral op pad.
We zouden tot de eerste lookout gaan, maar daar waren we al na een half uur, dus zijn we maar doorgestapt naar de tweede. Het was een prachtige wandeling, heel anders dan die rond Uluru. Hier loop je tussen de rotsen door, bergop, bergaf en krijg je telkens een ander uitzicht. De kinderen vonden het ook leuk om af en toe te kunnen klauteren. Het uitzicht bij de tweede lookout was nog spectaculairder dan bij de eerste. Content dat we verder gegaan zijn!
Op de parking komen we nog een groepje Antwerpenaren tegen dat op rondreis is in Australië. De grootvader van één van hen is ooit nog hoofdonderwijzer geweest in Minderhout.

Na onze babbel trekken we door naar onze volgende bestemming: Kings Canyon. Op onze terugweg zien we een kudde wilde kamelen, weeral een "Australisch" dier dat we kunnen aanvinken op onze lijst "gezien in het wild".
Kamelen zijn geen oorspronkelijke Australische dieren. Van 1840 tot 1907 werden er tussen de 10 en 20.000 dromedarissen ingevoerd in Australië om als transportmiddel te dienen (o.a. in de goudmijnen) en om te helpen bij het verkennen van het nieuwe continent. Toen ze later vervangen werden door auto's, werd een deel afgemaakt, maar de meerderheid werd gewoon losgelaten in de woestijn. Omdat de omstandigheden voor een kameel hier optimaal zijn, tieren ze welig. Hun impact op het milieu is echter niet zo goed: ze vertrappelen de inheemse planten of eten ze op, drinken het schaarse water op of bevuilen het zodat de inheemse dieren er geen meer hebben. Ze beschadigen (vertrappelen of rollen erover) Aboriginal kunst en ceremoniële plaatsen, maken omheiningen van boerderijen kapot en zijn letterlijk een "gevaar in het verkeer" in de outback. Om hun groeiende aantallen binnen de perken te houden worden ze afgemaakt, vanuit helikopters doodgeschoten. Als mensen iets meer zouden denken voor ze iets doen...

Onze wandeling door Kata Tjuta:

The race that stops the nation

De eerste dinsdag van november is het Melbourne Cup: dé hoogdag voor paardenrace-fanaten. Om klokslag 3 uur vindt de race der races plaats. Gokken is verboden in Australië, met 2 uitzonderingen: "2 up" op Anzac Day en de Melbourne Cup. Op een dag zoals vandaag wordt er zo'n 50 miljoen dollar doorgedraaid.
Als je niet bij de gelukkigen bent die in een of andere VIP-marquee in Melbourne rondflaneert met een nieuwe outfit en een extravagante hoed of 'fascinator' (een haarversiersel), zit je thuis, op school of op het werk aan het scherm gekluisterd. Of je gaat naar een van de vele Melbourne Cup-lunches die overal te lande worden georganiseerd. Onder het motto "je moet alles eens meegemaakt hebben", ben ik vandaag met een paar school and gym mums naar het Stamford Hotel in Ryde getrokken om de Cup te vieren én de 50ste verjaardag van Vanessa. We hebben ook een gokje gewaagd, maar zijn er niet rijk van geworden. Ik had toch Kevin Rudd's idee moeten volgen: 'Shocking' gaat de geschiedenis in als de winnaar van 2009.

Deel II van onze trip: Uluru

Op maandagmiddag zijn we naar Uluru vertrokken. We hadden een dikke 600 km voor de boeg. Ondertussen zijn we twee tankstations tegengekomen, voor de rest woestijn, een weg waar je altijd rechtdoor gaat en één keer rechts.

Toen we aankwamen in Ayers Rock Resort was het net donker. Met de campervan geen probleem. Je komt op je kampeerplaats aan, zet je tafel en stoelen en voilà: klaar is kees! Een paar kleine aanpassingen binnen en je kan slapen. Pure luxe!
De volgende dag hebben we het National Park een beetje verkend. We zijn eerst naar het Cultureel Centrum gereden waar je kan lezen, zien en horen welke betekenis Uluru heeft voor de oorspronkelijke aboriginal bevolking. Voor hen is en blijft Uluru een heilige plaats en ze vinden het OK dat er zoveel bezoekers komen, maar vragen wel dat hun cultuur gerespecteerd zou worden en dat je bijvoorbeeld Uluru niet beklimt of geen foto's maakt op bepaalde plaatsen die voor hen van grote rituele waarde zijn.
Uluru beklimmen: het wordt dus afgeraden, maar ik moet eerlijkheidshalve ook bekennen dat de klim wel héél zwaar lijkt: steil omhoog en dan nog erger, recht naar beneden met zicht op de diepte: brrr. Je hebt alleen een ketting om je aan vast te houden, dezelfde ketting voor omhoog en omlaag. Nee, niet weggelegd voor mensen met hoogtevrees of met kinderen of met beide.
We hebben een kort wandelingetje gemaakt om een beetje te acclimatiseren. Voor de zonsondergang dachten we misschien een kameeltochtje te doen, maar dat bleek 95 dollar per persoon te kosten, een beetje veel vonden we om een uur op een kameel te zitten. (We zouden het in Kings Canyon wel doen; daar bleek de "camel handler" echter met vakantie te zijn.)
Dus zijn we zelf maar naar de zonsondergang gaan kijken die hier keurig georganiseerd is. Je rijdt naar de "sunset parking" en wacht daar met tal van medekijkers op het ultieme moment, en dan: kliek, kliek, kliek! Het moet wel gezegd: het is een adembenemend zicht. de rots die constant van kleur verandert, de lucht in een zachtblauw-roze. We hebben zolang mogelijk genoten.

We zijn dan wel niet óp Uluru geweest, we hebben er wel helemaal rondgewandeld. De kids zijn nooit laaiend enthoesiast met het vooruitzicht op wandelen, maar naar goede Aussie gewoonte hadden we "awards" aangekondigd: één voor het kind dat het minst zou zeuren, één voor het kind dat het meest hulpvaardig zou zijn en één voor het kind dat het flinkst zou stappen. Het heeft gewerkt!
Willem heeft het naar het einde van de wandeling toe een beetje moeilijk gekregen -zijn voeten deden pijn-, maar we hebben de 10,5 km in 3,5 uur afgelegd, geheel volgens de schatting van de brochure. Wat de awards betreft: Marie heeft het minst gezeurd, Toon het flinkst gewandeld (maakt er altijd een erezaak van om op kop te lopen) en omdat Willem niet in aanmerking kwam voor 1 noch 2, was hij het hulpvaardigst geweest (hij had de rugzak heel efficiënt klaargemaakt: geen onbelangrijk onderdeel van een wandeltocht!). Allemaal blij, vooral toen later bleek dat er een ijsje aan vasthing!
Op de camping aangekomen zijn we gaan zwemmen terwijl Jan lekker gekookt heeft. De recepten uit zijn kampeerkookboek zijn meestal voltreffers, het moet gezegd.
Allemaal moe en tevreden naar bed. De volgende ochtend zouden we naar de zonsopgang gaan kijken, dus ik mocht het niet te laat maken in "De eenzaamheid der priemgetallen"...

Verse eieren!

Vrijdag 30 oktober 2009
Ei 1 en Ei 2
6 cm, 45 g

Toon, Marie, Willem, Jan en Inn
kondigen u met trots aan dat hun kippen elk een ei gelegd hebben en
dat vanaf heden elke dag doen!

Halloween!

Ieder jaar opnieuw: mogen wij gaan "Trick or Treat"-en? En elk jaar zeg ik "nee, Australiërs doen dat niet". Dit jaar kwam de vraag vroeger dan verwacht. Ik haalde ons kroost op bij de Kids Club waar ze in het Halloween-thema geknutseld hadden. In het shoppingcenter was bovendien een Halloween-parade en mochten de kinderen van winkel tot winkel gaan, zo'n beetje als Nieuwjaarke Zoeten bij ons. Ik was te moe om echt weerstand te bieden en dacht dat dit misschien een afdoende oplossing was voor meer zeurpartijen morgen en zaterdag.
We hadden maar een uurtje tijd om ons klaar te maken en iets kopen wilde ik niet, dus werden de kleerkasten en verkleeddoos aangesproken voor een paar enge kostuums en accessoires.
In het shoppingcenter was het trick-or-treaten eigenlijk al voorbij en begon nog net de stoet met verkiezingen van engste, lelijkste, origineelste en creatiefste kostuum. De kids even meegelopen, dan nog een paar winkels binnengestapt (zonder mij!) voor een snoepje: en voilà, geen gezeur meer!

Waar ik werk.

Elke donderdag pendel ik naar de stad (met de bus) om er te werken in de Mitchell Library. Dat is een oud gebouw naar Australische normen, in gebruik genomen rond 1910. De centrale ruimte is een grote leeszaal waar je allerlei boeken, oude landkaarten, foto's, kerkarchieven, enz. kan raadplegen. Er wordt dus niets uitgeleend.
Ik zit meestal in het achterste stuk van de Library, de "Special Collections Area".
Daar kan je nog oudere werken gebruiken dan in de rest van de leeszaal. Zo heb ik vandaag foto's genomen van een boekje dat geschreven werd in 1701!
Gewone kopies nemen mag niet. Alleen scans door het bib-personeel of foto's zonder flash. Het resultaat viel heel erg mee. Zo kan ik deze teksten thuis vertalen en kan ik de slechtst leesbare manuscripten ter plaatse doen.
Omdat ik toch mijn camera bij had, heb ik nog een paar kiekjes genomen van de indrukwekkende leeszaal, waar het heel plezierig werken is. Het is er zo rustig!
De voorgevel van de bib staat in de steigers. Zo kan ik spijtig genoeg niet meer op de trappen gaan zitten om mijn bokes op te eten terwijl ik geniet van de zon, het uitzicht op de botanische tuinen én alle sportievelingen bewonder die tijdens hun middagpauze in The Domain gaan joggen, voetballen, boksen enz.
Nog een paar kiekjes uit de inkomhal. De vloer daar wordt gesierd door een grote kaart van Tasmanië gemaakt door Nederlandse ontdekkingsreizigers.

Alice Springs

De twee eerste weken van oktober was het hier vakantie. Tijdens de eerste week zijn we meestal rustig thuis gebleven. Het weer was wisselvallig, dus de druk om persé buiten te gaan en vanalles te doen was heel klein. Gewoon wat bijkomen van een heel druk trimester, een filmpje meegepikt ("Up", héél mooie beelden en een ontroerend verhaal), jeugdtheater "Pinocchio" en een namiddagje gebuurt bij Anne samen met Sabine.

Op zondag 11 oktober zijn we vertrokken naar Alice Springs, de meest centrale stad van Australië, middenin the Red Centre. 'The Alice' (zo wordt het hier genoemd) ligt op 2805 km van Sydney, dus iets te ver om met de auto te rijden, tenminste als je maar een week hebt. Jan had nog meer dan genoeg Qantas-punten (een man hebben die veel reist biedt voordelen, één dus), dus wij zondagochtend om 5.15u uit ons bed om -via Brisbane- tegen de middag in The Alice te landen (1,5 uur achter op Sydney).
Het was er bloedheet: 37°C. In Sydney was het bij ons vertrek koud, nat en winderig.
Voor de eerste nacht hadden we een hotel geboekt. Het lag net buiten het stadscentrum, net over de Todd rivier, die -zoals alle rivieren die wij in de streek hebben gezien- compleet droog staat. Nadat we ons geïnstalleerd hadden in onze kamers (Jan met Willem en Marie in één, Toon en ik in de andere; zo gaat dat met 5) zijn we naar de stad gegaan om iets te eten en de stad een beetje te verkennen. Veel viel er niet te beleven: alle straten lagen er zo goed als verlaten bij: het was zondag en te heet om iets te doen. Waarschijnlijk zat iedereen thuis in z'n zwembad of binnen met de airco aan. Je vraagt je ook af wie hier in godsnaam komt wonen.
Wie we wel zagen in de stad waren aboriginals die in groepjes door de straten slenterden of in de droge rivierbedding of in het park lagen te lanterfanten. Een paar actievelingen probeerden een schilderij aan de man te brengen. Hoewel Alice Springs er tijdens de week heel anders uitziet -tot best wel gezellig-, is dat het beeld dat ons het best bijblijft. Er is hier wel degelijk een probleem. Onder de Aboriginal bevolking in de Northern Territory (de staat waarin Alice Springs ligt) bestaat er heel veel drank- en sexueel misbruik. De hygiënische omstandigheden -omgeving + persoonlijke hygiëne- zijn abominabel. De levensverwachting van een aboriginal man is zo'n 40 jaar korter dan die van een blanke! Een diepgeworteld en heel complex probleem dus, waarvoor geen kant-en-klare oplossing bestaat. En als buitenstaander voel je die spanning tussen blank en zwart.
Lang hebben we het niet volgehouden in de stad. De kinderen, die natuurlijk ook moe waren van het slaaptekort, zeurden over de hitte tot ze in het zwembad van het hotel lagen. 's Avonds hebben we lekker gegeten in het restaurant en zijn we op tijd gaan slapen.

Maandagmorgen is Jan vroeg opgestaan en bij Britz onze campervan/motorhome gaan halen. Zodra de inhoud van onze koffers netjes in de kastjes geladen was, zijn we naar het centrum gereden om boodschappen te doen. Het was geen sinecure om een parkeerplaatsje te vinden met zo'n groot geval, maar na een paar rondjes konden we bij Coles terecht voor een week proviand.
Een uur later alles in de koelkast gepropt en we konden "on the road", op weg naar Uluru.

Een paar indrukken van Alice Springs:

De week

We zijn ondertussen een week terug van Alice Springs. Veel tijd om na te genieten hebben we niet gehad. Jan had een heel drukke week en ik ben een beetje overmoedig geweest bij het vastleggen van zomersporten. We proberen een paar nieuwe sporten uit: Marie en Toon hockey (gedurende zes weken), en Willem's droom komt eindelijk uit: hij moest en zou cricket spelen.
Komen daar nog bij: mijn werk dat ik eind november zeker af wil hebben, het jaarboek waarvoor ik dringend aan mijn pagina's moet beginnen, vergaderingen oudercomité, bedankjes Fun Fair versturen naar alle sponsors, eindejaarsgeschenkjes leraars organiseren, kerstkadootjes kopen, reis plannen. Eigen schuld... mijn eerste voornemen voor volgend jaar: leren 'nee' zeggen.

Dit was onze agenda:

Zaterdagavond: terug om 9 uur.
Zondag:
* valiezen uitpakken, wassen
* Toon en Marie hockeytraining van 4 tot 5.

Maandag:
* ik mammografie om 10.30
* Toon en Marie hockeytraining van 3.15 tot 4.30

Dinsdag:
* ik yoga van 9.15 tot 10.30
* uurtje vertaald
* zwemles Toon en Willem van 4 tot 4.30; Marie van 4.30 tot 5
* voetbal Willem van 5.30 tot 6

Woensdag:
* ik osteopaat om 10.30; dokter voor resultaat mammo om 12.00 (gelukkig OK), uurtje vertaald in de namiddag
* Willem crickettraining van 5.30 tot 6.30 (mee met Marie M.)
* Marie eerste hockeymatch van 5.50 tot 6.30* Toon eerste hockeymatch van 6.40 tot 7.20. Als zijn mond er een beetje raar uitziet: zij hebben allemaal een mouthguard in (zoals boksers; om hun gebit te beschermen mocht er toch eens een stick hoger rondgezwierd worden dan mag; het is dus héél stil op het veld: hoogstens wat gemompel :-) ). Ook scheenlappen. Totnutoe is de schade beperkt gebleven. Er zijn heel strenge regels voor het gebruik van de stick.Donderdag:
* hele dag in bib gewerkt. 's Morgens nog een babbeltje gedaan en beetje gids gespeeld voor een groepje Belgische toeristen die fotootjes aan 't nemen waren buiten de bibliotheek. Altijd leuk begin voor je dag!
* Toon voetbal van 6.15 tot 6.45 (mee met vriend Charles)
* Willem en Marie naar Kids Club (naschoolse opvang)
* Jan diner met werk

Vrijdag:
* Toon band training om 7.50
* ik Dinner Dance vergadering van 9.30 tot 11.30
* boodschappen + uurtje vertaald
* Willem schooldisco van 4.15 tot 6: thema "beach party"* Toon en Marie disco van 6.15 tot 8* ik van beide sessies foto's genomen voor jaarboek, daarna onmiddellijk naar boekenclub. Boek "Caesarion" van Tommy Wieringa besproken; meningen verdeeld; ik raad hem aan. Weeral een heel gezellige avond, gehost door Marike, die spijtig genoeg in januari naar Londen wordt "overgeplaatst" met haar man en kids.

Zaterdag:

* Willem eerste cricketmatch om 10u. Eerst nog vlug naar de winkel gespurt voor zijn witte broek en "groin guard" (plastieken 'cup' ter bescherming van zijn edele deeltjes; ter info: wordt in een speciale onderbroek gestoken; Willem was er héél trots op :-) ). Een match duurt ongeveer 2,5 uur. Hoe ouder, hoe langer. Volgend jaar 4 uur, enz. enz. Een echte match kan tot 5 dagen (inderdaad!) duren. Dit was ook mijn allereerste cricketmatch en ondanks Ian's dappere poging om mij alles uit te leggen,beperkt mijn kennis van het spel zich nog altijd tot het aller-elementairste.

Hij ziet er zo écht uit, niet?

Opgetuigd om te "batten"; nog vlug een paar ballen oefenen vooraleer hij de "pitch" op moet.
Instructies van de coach voor het "fielden". Tijdens de tweede helft moet het andere team batten en worden onze spelers verdeeld over het veld (en bij de "wicket") om de bal te onderscheppen. De "fielders" moeten een voor een "bowlen".
Hier is Willem de "bowler". Heeft net de bal gegooid. Moet proberen de "wicket" (de witte paaltjes) te raken die verdedigd worden door de "batter" van het andere team. Ik weet al iéts meer dan voor de match. Komt nog in orde!

* Jan heeft in de voormiddag een fietsenrek op mijn auto geplaatst. In de namiddag is hij met de kids naar de BMX-track in Terrey Hills gereden. Nu dit plaatsje ontdekt is, zullen we er ongetwijfeld nog héél vaak naartoe moeten.
* 's avonds B. (Cochlear Mechelen) op bezoek.

Vandaag:
Normaal zouden we gaan wandelen met A en F, maar het weer zit niet mee. Het giet al de hele dag. Jan heeft de gazon gemest en die floreert weeral.
De kids hebben hun huiswerk gemaakt (omdat de week sowieso al tsjokvol zit) en spelletjes gespeeld en ik zou aan het strijken "moeten zijn".

Morgen vliegen we er weer in. Deze week komen er nog de volgende vaste afspraken bij:
* Marie repetitie string group maandagmorgen 8u
* Willem pianoles maandagnamiddag 3u20
* ik conditietraining vrijdagmorgen 9u30 en hopelijk 1x naar de fitness: moet dringend terug iets aan mijn conditie (en figuur) gaan doen.

Hiep hiep!

Kamil wordt vandaag 7 jaar.
Gelukkige verjaardag, Kamil! We wensen je een fantastische dag.

Moeke is jarig!

Moeke May vierde gisteren haar verjaardag.
Proficiat, Moeke!

Wij zijn weg!

Morgenvroeg vertrekken we naar Alice Springs. In de "buurt" van Alice Springs gaan we -eindelijk- Uluru zien, en de Olga's en Kings Canyon.
We vliegen via Brisbane, vertrek om 7u! Dus opstaan om half vijf: pijnlijk. Morgenavond slapen we nog in een hotel. Vanaf maandag hebben we een motorhome gehuurd.
Spannend! Meer nieuws volgende week.

België - de Zoo

We bezoeken altijd wel een of andere dierentuin tijdens onze vakantie in België, maar nu moesten we gewoon naar Antwerpen. Van zodra Baby K het daglicht zag in mei, waren de plannen al gesmeed. De Moekes stonden ook te popelen om samen met hun kleinkinderen op kraambezoek te gaan.
Het weer was een beetje spelbreker in de morgen, een beetje veel. Het góót. Dus eerst regenjassen gekocht en alle binnenverblijven van de dieren bezocht. Dan geluncht en toen we terug buiten kwamen, scheen de zon. Het voordeel van slecht weer in de morgen is dan weer dat het nergens te druk is en je alle dieren goed kan zien.
Uiteraard was het doel van onze reis -en die van alle andere bezoekers- baby Kai Mook! Ook al groeit hij een kilo of zo per dag, hij was nog altijd zó klein en schattig! Nu misschien zijn verre neefje Luk Chai in Sydney nog bezoeken. Maar schattiger dan dit... zeg nu zelf: dat kan niet!

België - dagje Brussel

Al zo vaak gepland, nu eindelijk gedaan: een dagje Brussel met de kids. Het stadscentrum zal voor volgende keer zijn, maar we zijn alvast begonnen met Mini-Europa en het als nieuw blinkende Atomium. Gingen met ons mee: Karin, Jos en Fien en Karin, Hanne en Jonas. Lise en Tuur waren op Chiro-kamp. Die kunnen van de foto's genieten.
In de voormiddag hebben we heel Europa platgelopen. Alle belangrijkste gebouwen hebben we gezien. We waren onder de indruk van de mooie architectuur, de feiten en cijfers (bijv. de maquette van de Brusselse Grote Markt heeft 19.000 werkuren en €350.000 gekost!) en het oog voor detail. Zeker de moeite.

In de namiddag stapten we naar het Atomium. Genoten van weidse panorama's in de bovenste bol, spijtig genoeg zonder uitleg zodat we zelf moesten uitzoeken wat waar te zien was: niet eenvoudig. Genoten ook van de tentoonstelling met foto's uit de oude doos, van toen het Atomium geopend werd tijdens de Wereldtentoonstelling. Ook genoten van de expo "Het Atomium in het Stripverhaal", waarvan er nu een exemplaar aan onze keukenmuur prijkt. Zo hebben we hier een kleurrijk aandenken aan een mooie dag. De kids hebben zich uitgeleefd in de "kinderbol" waar ze met metalen blokken hun eigen architecturaal talent konden botvieren.

België - Bokrijk

Voor mij al jaren geleden, Jan was er nog nooit geweest, en de kids evenmin. Tijd voor een brokje Vlaamse geschiedenis. Met Greet en Koen, Anna, Emiel en Wout trokken we naar het openluchtmuseum in Bokrijk.
De kids waren niet wat je noemt wild enthousiast bij de gedachte aan wandelen van het ene oude huis naar het andere. Maar ze waren snel geboeid door de dieren op de boerderij en de oude ambachten. Er was niet zoveel volk (slecht weer), dus overal mochten ze meedoen en konden ze vragen stellen over het hoe, waarom, enz. Na alle concentratie en aandacht nog even de speeltuin in en de dag is compleet. Bokrijk is een aanrader!

Alle foto's:

België - treinen in de Noorderkempen!

Een primeur in de Noorderkempen! Eindelijk is het treinspoor in gebruik dat er al jaren ligt de wachten op de TGV. Er rijdt nu een gewone, spiksplinternieuwe trein tussen Antwerpen en Brecht. Parkeerplaats zat in Brecht, je rijdt de files op de E19 voorbij en op 15 minuten zit je in het hartje van Antwerpen. We hebben er al gretig gebruik van gemaakt. Tops!

België - weekend Ardennen

Onze eerste grote uitstap was naar de Ardennen met de familie Van Mirlo (moemoe's kinderen, klein- en achterkleinkinderen). Het was al lang gepland. Nu moemoe net gestorven was, werd het nog een beetje specialer.
We logeerden allemaal in een groot huis in Erezée. We zijn een dagje gaan kayaken, hebben gewandeld, gebarbecued, de kids veel gespeeld, allemaal veel gepraat en gelachen.
Meer foto's:

België - thuisfront

Zoals gewoonlijk logeerden we afwisselend bij Moeke en Voke en bij Moeke May, beide in Minderhout, slechts op 1km afstand van elkaar! Thuis spelen de kinderen met hun neefjes en nichtjes en doen ze alle dingen die kleinkinderen bij en met hun grootouders doen. Vanuit de thuisbasis trekken we erop uit (in alle richtingen) om onze vrienden te bezoeken.
Een paar fotootjes:

België - afscheid van moemoe

De ene vakantie is nooit dezelfde als de andere, maar dit jaar was ons verblijf in België compleet anders. We zouden op donderdag naar België vertrekken. Zondag kwam het bericht dat moemoe sinds zaterdag in het ziekenhuis lag. Ze had een hartaanval gehad de week ervoor (zonder het te weten; ze werd alleen erg moe). Ze ging stilletjes aan achteruit, elke dag een beetje meer moe tot ze in de nacht van dinsdag op woensdag overleed. We zijn allemaal erg dankbaar dat we moemoe zo lang bij ons mochten hebben. Ze is 95 jaar geworden in goede gezondheid en stilletjes en waardig mogen sterven.
Natuurlijk missen we haar en het is nog altijd wennen aan de gedachte dat ze er niet meer is. Ze is er ALTIJD voor ons geweest. Het is een troost te weten dat ze nu terug bij vovo is en al haar familie en vrienden die ze overleefde. Ze is nu zeker koffiekes aan 't schenken in de hemel, met een gouden lepeltje en een speculaaskoekje...

Verzet!

Gisteren zijn we hier terug overgeschakeld op Daylight Saving Time. We hebben onze klok een uur verder gezet zodat ik 's morgens hopelijk niet meer zo vroeg wakker word van het licht en we 's avonds een uurtje langer buiten kunnen zien voor voetbal, cricket, hockey, zwemmen en BBQ!
Het uurverschil met België is nu dus 9 uur.

Mijn frank was trouwens redelijk laat gevallen. Toen ik wakker werd, had ik er even aan gedacht "Was toch vandaag? Moet het eens nazien" maar daarna rats vergeten. In de media wordt er hier met geen woord over gerept. In België krijg je nog een herinnering.
Ik had sowieso een rustig dagje thuis gepland -het regende toch- en zelfs toen in het shopping center alle winkels al toe waren om 4 uur dacht ik dat het te maken had met het lange weekend. (Vandaag is het hier Dag van de Arbeid.) Marie kwam vroeger dan verwacht thuis van een dagje uit met Anne en Filip: nog altijd niks door. Toen ze zei dat de klok verkeerd stond, beweerde ik nog "nee, zie maar, op die andere is het even laat". En toen ze zei dat het op de klok in de auto van A&F al na vijf uur was... begon het te dagen :-). Beter laat dan nooit, letterlijk!

Craft & Fun Fair

Even terug in de tijd...
Hoe het komt dat ik het sinds onze terugkeer van België zó druk had. Op zondag 13 september was het de jaarlijkse Craft & Fun Fair op school.
Het was nu de derde -en laatste- keer dat ik de Silent Auction op mij nam, een activiteit die hier op geen enkele fundraiser ontbreekt. Twee jaar geleden stopte mijn voorgangster ermee en er waren niet direct vrijwilligers om het van haar over te nemen. Tijdens een vergadering voor class mums heb ik me dan kandidaat gesteld om het te doen, niet wetende wat het inhield, maar toen iedereen zowat achterover viel van verbazing begreep ik al snel dat er een serieuze adder onder het gras zat: héél veel werk. Maar ja, iemand moet het doen. Het brengt elk jaar heel wat geld op.
Voorbereiding: je bezoekt, belt, schrijft, emailt zoveel mogelijk winkels, organisaties, sportclubs met de vraag om te sponsoren. In het beste geval is het antwoord positief. Zij schenken een waardebon voor een etentje, massage, tennislessen, fitness-lidmaatschap, bijlessen Engels, enz. of geven je een paar Pandora-bedeltjes, een voetbal, alles kan. Al die donaties worden verpakt, de bons gekopieerd en voor elk van hen wordt er een "bidding sheet" gemaakt waarop iedereen zijn bod kan schrijven. Het is verkoop bij opbod -auction-, maar op papier -silent-. Tegen het einde van de dag wordt het bieden afgesloten. Dan kan het soms spannend zijn als twee mensen absoluut hetzelfde willen. De laatste bieder heeft de prijs en 'mag' betalen.
Voor de school is het pure winst. Voor de koper kan het een absoluut koopje zijn. Zo hadden we een paar designer zonnebrillen die 3-400 dollar waard waren en voor 40 en 100 dollar respectievelijk zijn verkocht.
Hoewel we er in het huidige economische klimaat aanvankelijk geen goed oog in hadden, hebben we toch donaties ingezameld ter waarde van 12.000 dollar, verkocht voor een totaal van 5.500 dollar. Geen slecht resultaat, voorwaar!

De hele fair is een serieuze inspanning voor de hele school. Iedereen wordt verondersteld zijn bijdrage te leveren. Er zijn internationale "food stalls" waarvoor het eten wordt klaargemaakt door families van school. Zo is er Indisch, Chinees, Italiaans, BBQ en Zuidafrikaanse desserts. Volgend jaar misschien Belgische wafels? Er is een tombola waarvoor elke familie een kleinigheid meebrengt, een kraam met geschenkdozen die door elke familie gevuld worden met eigen inspiratie, een "gourmet" stall (nog zo'n typisch Angelsaksisch fenomeen) waarvoor elke familie een taart bakt of jams en chutneys maakt, een Vlaamse kermis en echte foorattracties voor de kids, tweedehands boeken, speelgoed, juwelen- en snuisterijen: alles!
Als je zoveel aanbiedt en verdient (totale opbrengst 42.000 dollar!!!) -voor een schooltje met slechts 190 families-, betekent het natuurlijk dat iedereen paraat moet zijn: een ware krachtslag voor de hele school en een zucht van opluchting dat deze drukke trimester achter de rug is.
Terwijl de ouders druk bezig zijn met alle voorbereidingen, kijken de kinderen reikhalzend uit naar de grote dag. Wij hebben hier natuurlijk ook geen kermis zoals in België, dus voor hen is dit een waardig alternatief. Het was een prachtige dag, uitzonderlijk warm 33°C en de kids hebben zich rot geamuseerd met hun vrienden, en daar gaat het om, meer dan om het geld (hoewel dat al eens vergeten wordt...).

JANSSEN-BIJDRAGE

1: flyers (pamfletten) posten met de glimlach.
2: de Fun Fair Gazette uitrapen.
3-5: eindelijk is het zover! Willem in actie
4-6-7: Toon en Marie aan het werk in Concert Band en String Group
8: nog niet genoeg rommel thuis?
Ontbreekt: Jan in de Italiaanse kraam

SILENT AUCTION

1: onze living voller en voller
2: onze kraam (rechts van ons de Gift Boxes)
3-6: onze klanten keuren de "goodies"
4: voor die ene keer dat ik op de foto sta
5: net voor het afsluiten van het bieden. Gegadigden blijven bij hun bidding sheet om indien nodig nog op te bieden tot de laatste snik.

Nieuwe meisjes...

... dat hopen we toch. Deze morgen heb ik onze nieuwe kippen afgehaald. De dame die ze leverde -zonder twijfel een echte kippenfanaat- zei dat ze "beautiful, gorgeous" waren. Voor mij zijn het twee bruine kippen. Ze zijn nog een beetje onwennig of misschien gewoon aan de luie kant. De toekomst zal het uitwijzen. Ze zijn nu zo'n 18 weken oud, maar zouden al snel gaan leggen, en ook véél gaan leggen, want het zijn Eisenbrowners, dé legkip bij uitstek.

Toon is TIEN!

Tien jaar geleden, op 29-9-99, was ie er, onze eerste zoon!
We herinneren het ons als de dag van vandaag: de week ervoor nog rap efkens een nieuwe vloer leggen in de gang en het toilet, zodat ik hoogzwanger nog wat zakken cement moest gaan halen in de Brico en voor de "course of nature" dagenlang gebruik moest maken van een emmer, hoe ik de dag ervoor nog bloemetjes ben gaan kopen bij Van Uytsel om te planten in mijn bakken, wat ik de avond ervoor gekookt heb, hoe "het" 's nachts begon en ik me afvroeg of dat het nu was, hoe we naar het ziekenhuis reden en hoe we daar in de opslagruimte van de kraamafdeling terecht kwamen, voor even, daarna zouden we verhuizen naar een echte verloskamer (het was een drukke nacht). Alles ging echter zo snel dat Toon het levenslicht zag tussen stapels Roze Dozen en zitballen. Maar het kon ons allemaal weinig deren.
Zo'n klein ventje, maar al vroeg een eigen karakter en dat is zo gebleven. Soms noem je het creatief (zijn kunstwerken) en inventief (zijn opstellen), soms eigenwijs (zijn mening over kleding), soms ronduit koppig ("I do it MY way!" of "Wat maakt het uit???"): Toon heeft zijn eigen stempel en drukt die dan ook graag overal op. Een slim manneke met in zijn hoofd een ongelooflijke schat aan informatie en "facts". Vliegtuigen, auto's, dieren: alle cijfers en wetenswaardigheden worden opgeslagen in zijn computer. De computer, nog zo'n passie, samen met TV: úren kan hij ervoor doorbrengen (als hij mag). Een gevoelige jongen met een eigen gevoel voor humor. Hij kan heel verdrietig zijn, én bOOs, maar ook zó de slappe lach hebben.

Vandaag dus 10. Een echt feest hebben we niet vandaag. Jan is weg en de normale activiteiten moeten doorgaan. Hij heeft wel net met ijslollies getrakteerd in zijn klas. Deze avond mag hij kiezen wat we eten (het wordt MacDonald's, wat me niet slecht uitkomt, want ik heb nog een vergadering). En daarna zal er tijdens de vakantie nog wel gevierd worden.

Zijn kado heeft hij alvast gekregen: de fiets waar hij al maanden geleden zijn oog op had laten vallen. Het is de laatste fiets die wij hem zullen moeten kopen, want het is een grote fiets.Gelukkige verjaardag Toon
en veel plezier met je fiets!

Carwash yeah!

Deze morgen hadden we terug een prachtige hemel, de vertrouwde staalblauwe. Het stof is gaan liggen.
De luchtkwaliteit is bijna terug normaal. Gisteren werden er zo'n 15.500 microgram stofdeeltjes opgemeten per kubieke meter: niet gezond! Vandaag zitten we bijna terug aan de normale 10 microgram. We mogen dus onze normale activiteiten hernemen, inclusief sporten: wat een geruststelling ;-) !

Wat te verwachten was: alle carwashes draaien op volle toeren. Ze hebben in allerijl reclamespotjes opgenomen voor op de radio. Mijn Magna zal nog even moeten wachten. Geen tijd en geen zin om een halfuur aan te schuiven. Misschien overleeft hij het zelfs niet, twee wasbeurten in een week. Normaal zijn dat er twee per jaar!

Blowin' in the wind...

Elk jaar in de lente krijgen we hier "spring storms". Deze lente (ook al is het temperatuursgewijs eerder zomer) vormt geen uitzondering op deze regel.
De afgelopen nacht kregen we echter meer dan alleen wind. Ik was al een paar keer wakker geworden van de wind en vroeg me af wat er allemaal zou zijn weggewaaid rond ons huis. Om 6 uur kwam Marie naar boven. "Mama, de lucht ziet zo helemaal mooi oranje!" De wind kwam duidelijk uit het rode centrum van Oz. Het was prachtig. Ook toen het al lichter was, hing er een oranje gloed in de lucht. De keerzijde van al dat moois was dat alles onder het rode woestijnzand zat. Alle auto's kwamen precies recht van een trip door de Northern Territory. Uiteraard was die van mij pas eergisteren naar de carwash geweest. Na wekenlang met een smerige auto te hebben rondgereden, dacht ik dat het de moment was om er eindelijk eens iets aan te doen. Mis poes! De man van de carwash kan beter bij de weerdienst gaan werken. Toevallig hadden ze net een promotie: 2de beurt aan vermindere prijs.
Deze namiddag kregen we een bericht dat alle voetbalmatchen zijn afgelast vanwege "high particle levels and hazardous air quality" (te veel fijn stof in de lucht). Er wordt ook gevreesd dat het stof (vandaag kwam er per uur 75.000 ton in de zee terecht; nu verplaatst de massieve stofwolk zich noordwaarts) ecologische systemen zou aantasten, waaronder het kwetsbare Great Barrier Reef.
Dat de wind maar snel gaat liggen...

Gepikt bij Eva (sorry maar ik wou ze jullie niet onthouden): hier staan nog meer foto's.

Feest!

Sinds onze terugkeer uit België is het hier ver-schrik-ke-lijk druk geweest, maar daarover later meer. Vandaag hebben we feest gevierd. Marie heeft vandaag haar Eerste Communie gedaan.
Zonder familie is dat niet helemaal (of helemaal niet) hetzelfde als een communiefeest in België, maar dankzij onze Australische familie -lees fantastische Belgische vrienden in Sydney- is het voor Marie en ons toch een bijzondere dag geworden.