Tasmania - Cradle Mountain

Oorspronkelijk zouden we van het noorden naar de oostkust rijden. Maar toen bleek dat alle campings daar volzet waren tot de volgende week, hebben we onze route wat aangepast: zo flexibel dat we zijn! We trokken nu eerst naar het Cradle Mountain-Lake St. Clair National Park. Op zich was het niet zo ver rijden, maar toch deden we er langer dan verwacht over. De Tasmaanse wegen zijn nogal kronkelig.
De camping was geboekt voor twee nachten. Het bleek er wel een aantal graden frisser te zijn. Toen we geïnstalleerd waren, zijn we de omgeving een beetje gaan verkennen om te zien wat we de volgende dag zouden doen. We waren nog maar net vertrokken toen we een aantal wagens langs de kant van de weg zagen en mensen die druk aan 't fotograferen waren: een wombat! Nog nooit een gezien, behalve in de zoo. Wij in zeven haasten ons fototoestel en camera meegegrist en uitgebreid foto's gaan nemen. Het beest liet het zich allemaal welgevallen en graasde rustig voort. We dachten dat we nu echt chance hadden gehad, maar daarna kwamen we om de vijf voet een wombat tegen :-).
De volgende dag zouden we een wandeling rond het meer maken met uitzicht op de Cradle Mountain. Terug op de camping hebben we allemaal onze eerste douche in drie dagen genomen: heerlijk! De kids zaten ook al bijna door hun voorraad kleren, maar de wasmachines waren drukbezet. Het was zo koud dat we binnen hebben gegeten. Al goed, want het begon te gieten, de hele nacht. En ook de volgende voormiddag bleef het regenen. Ons plan viel dus in het water. Toen het net na de middag opklaarde zijn we met de shuttle-bus tot in de buurt van Waldheim Chalet gereden. Dat is een replica van een chalet dat in 1912 gebouwd werd door de Oostenrijker Gustav Weindorfer en zijn vrouw. Dank zij hen is het gebied rond de Cradle Mountain een nationaal park geworden. Omdat het nog altijd droog was, hebben we nog een wandeling gemaakt door Waldheim Forest, een prachtig stukje regenwoud, en daarna zijn we over een boardwalk terug richting Visitor Centre gewandeld. De natuur is erg ruw en ongeschonden: prachtig.
We hadden nog graag Tasmanian Devils gezien, maar het geleid bezoek in het Devil Park was al volzet. De Tasmanian Devil is een heel bijzonder diertje, een vleesetend buideldier met krachtige kaken met heel scherpe tandjes :-), maar de soort is sinds mei 2008 officieel erkend als "met uitsterven bedreigd". Sinds begin jaren '90 is het aantal devils dramatisch uitgedund door een soort kanker, de Devil Facial Tumour Disease. Over de oorzaak ervan tast men nog altijd in het duister. Hopelijk wordt er snel een remedie gevonden, want het zou jammer zijn als deze soort volledig zou verdwijnen.
Die avond was het bitter koud. De extra dekens werden boven gehaald en we hebben allemaal goed geslapen, maar 's morgens hadden we schrik om uit onze warme slaapzakken te komen: brrr! Toen we buitenkwamen bleek er ijs op onze voortent te liggen. Het was toen -4°C, frisjes voor een zomervakantie. Het was een prachtige dag en die wandeling zou zeker heel mooi zijn geweest, maar het zal voor de volgende keer zijn.

Click to enlarge and to read captions.