De week

We begonnen de week met een trieste noot. Onze haan is niet meer. Hij had al een paar weken uitstel van executie gehad. Luciano, de papa van Sandra, de mama van Olivia van Willem's klas (om precies te zijn) ging hem komen halen, maar dat was nog niet gelukt. Gisterochtend begon hij om half zeven aan een heel kraaiconcert (minstens 10 keer) en dat was "den druppel". Jan heeft hem in een doos gestoken en ik heb hem bij Luciano afgedropt. Ik heb toch een paar keer aan hem gedacht...
Nu is het niet alleen dat wij het vervelend vinden dat hij ons wakker maakt en dat hij geen eieren legt, maar je mág in de "suburbs" van Sydney zelfs geen haan hebben. De kans was groot dat onze buren hun beklag zouden doen bij de gemeente.
Er was even twijfel, maar onze andere kip blijkt dan toch een kip te zijn. Hoewel ze ook haar eerste ei nog moet leggen, hebben we deze morgen toch geen gekraai meer gehoord. Zij is voorlopig dus veilig.

Ik had een vrije dag gisteren. Ook al werk ik slechts 2 dagen per week (in praktijk anderhalve) leek het toch heel wat, mijn maandag gewoon thuis zijn. De reden was dat ik Buddy moest afhalen in de kennel en daarna is het niet meer de moeite om naar 't stad te gaan. Hij was er sinds vrijdagnamiddag. Zijn verblijf kostte nog maar eens een pak meer dan dat van ons alle 5 samen: 130 dollar alstublieft!

Vandaag op het nippertje toch nog Maartse grappen in Sydney. Na een maand prachtweer, kregen we dit: En het ziet er naar uit dat we nog meer van datte krijgen:
Weerbericht (naar beneden scrollen voor Sydney).

Hopelijk is het zaterdag iets beter of de eerste voetbal- en netbalmatchen worden afgelast. Onze sporters zitten op hete kolen voor de aftrap van het seizoen. Het wordt trouwens al een puzzel.

Marie speelt om 8h15 netbal in South-Turramurra. Zij speelt elke keer op dezelfde plaats op hetzelfde uur. Over het uur alleen dit: het weekend beginnen om kwart na zeven 's morgens om dan om kwart voor acht ter plaatse te zijn, is niet mijn ding en zeker ook niet dat van Jan. Máár, het heeft zo ook zijn voordelen: we zullen tenminste een parkeerplaats vinden, want het zijn de eerste matchen in Canoon Road, het netbal-Mekka van onze gemeente Ku-Ring-Gai. Er liggen maar liefst 25 netbal-velden. 25 velden x 2 teams = 50 teams van elk een 9-tal spelers -7 op het veld + zeg 2 reserve- = 450 spelers, dus pakweg een 420 auto's tegelijkertijd + overlap met de match erna. 5 match-tijden per zaterdagvoormiddag komt neer op een dikke 2000 spelers per speeldag! En dan is er ook nog een andere locatie met een vijftal velden. De Aussies zijn inderdaad fanatieke sporters!

Toon speelt om 8h30 voetbal in Gordon in "ons hondenpark". Tegen Luna misschien, St. Ives U10D?
Willem speelt om 10h00 voetbal in St. Ives. Bij hem zullen we dus alle twee kunnen supporteren.

Zaterdag 6 september: Soccer & Netball Gala Day

Het wintersportseizoen is afgelopen. De laatste matchen zijn ondertussen weeral een paar weken geleden gespeeld. Vandaag is het de feestelijke afsluiting van het seizoen. Het weer was allesbehalve feestelijk dus werd het een verkorte versie van de geplande activiteiten.
Het hele gebeuren is piekfijn georganiseerd en getimed. Elk team (zowel voor voetbal als voor netbal) wordt op een bepaald uur verwacht voor de groepsfoto. Na de foto wordt een match van een kwartiertje gespeeld tegen de ouders (voor voetbal meestal de papa, voor netbal de mama: verschil moet er zijn!) en daarna wordt één van de ouders verwacht om een kwartier te BBQ te bemannen. Spijtig genoeg kon de match tegen de ouders waar alle kinderen al zolang naar uitkeken niet doorgaan. En het springkasteel hebben we helemaal niet gezien. Maar tijdens de officiële uitreiking kregen alle kinderen hun trofee waarmee ze zo trots als een gieter terug huiswaarts konden keren.

Voor ons kwam het eigenlijk niet slecht uit dat de gala day wat ingekort was. In de namiddag waren we uitgenodigd op het trouwfeest van Suzanne en Tony. Suzanne werkt bij Cochlear. Zij is van Taiwanese afkomst, dus veel Chinezen. Tony is kort voor Antonio en is van Italiaanse afkomst, dus ook veel Italianen. Het weer hadden ze dus niet mee, maar ze zagen er beiden overgelukkig uit. Na de kerkelijke dienst die plaatshad in een naar Aussie normen oud kasteel, waren we uitgenodigd voor de "afternoon tea" bij een collega van Jan. Daarna gingen we in groep naar het trouwfeest dat plaatshad in het oude stadhuis van Paramatta. De vrienden van Suzanne en Tony hadden een heel feestelijk buffet bij elkaar gekookt. Het enige spijtige voor ons: geen alcohol. De ceremoniemeester drukte ons in het begin al op het hart dat de flessen champagne die her en der op de tafels stonden, nog niet gekraakt mochten worden. Dat mocht pas later toen de speeches begonnen en we eindelijk een toast mochten uitbrengen. Onze glazen waren maar halfgevuld en wij (Jan en ik) hadden niet goed gepland. Er kwamen nog meer toasts en omdat we de hele tijd hadden zitten sippen (in tegenstelling tot onze tafelgenoten) waren we genoodzaakt om een leeg glas te heffen.
Niet dat dat de gewoonte is in Australië. Op het vorige trouwfeest vloeide de drank rijkelijk! Voordeel van een "droge bruiloft" is dan weer dat je om 11 uur thuis bent en dat je de volgende dag zonder kater opstaat.