Wie het breed heeft...

laat het breed hangen :-)
Zou in het Engels vertalen als: "They that have plenty of butter can lay it on thick."
Vorige vrijdag hebben wij -9 year-one mums- ons eens flink in de wattekes laten leggen. Wij hebben genoten van een "Sparkling High Tea" in The Tea Room Gunners' Baracks. "High Tea" is hier een begrip. Het is een sjiek theekransje meestal opgediend in een sjiek etablissement.

Het was een prachtige dag. De kinderen waren op school. Het uitzicht vanop het terras was grandioos. Het gezelschap was vrolijk. De hapjes waren verfijnd en lekker. Niet voor elke week, maar je moet alles eens gedaan hebben...

Hi ladies, on the website of The Tea Room it says: "Enjoy an afternoon of decadence with traditional afternoon tea accompanied by Sydney's most magnificent harbour views."
Well, that's exactly what we did. Thanks again for the lovely afternoon!

Zeg nooit Chiquita...

tegen een Australische banaan.
Zoals je misschien weet, beschermt Australië de eigen landbouw hardnekkig. Onder het mom van geen vreemde ziekten binnen te laten, worden landbouwproducten uit andere landen zoveel mogelijk geweerd. Zo ook bananen. Zelfs toen een paar jaar geleden zowat alle bananenplantages in North Queensland vernield werden door een tyfoon, kwamen er geen vreemde bananen binnen, met als gevolg dat we maandenlang geen bananen konden eten omdat ze vreselijk duur waren. Een collega van Jan kreeg er toen zelfs eentje als verjaardagscadeau :-).
Terecht? Wij vinden in ieder geval dat de kwaliteit en de smaak van de Aussie bananen moet onderdoen voor die van de Chiquita, maar smaken verschillen. In ieder geval worden de Aussies veel sneller overrijp, maar niet getreurd.
Zien je bananen er uit zoals die van ons vandaag, dan kan je er dit mee maken:


De bekende "banana cake" -of "banana bread"- maak je als volgt:

Ingrediënten:
125 g margarine (ik gebruik altijd boter)
1,5 cup zelfrijzende bloem (1 cup = 128 g bloem of suiker) (zeven hoeft niet)
1 cup suiker
3 eieren
3 heel rijpe bananen, geplet
1/2 koffielepel bicarb-soda opgelost in 3 soeplepels hete melk
(optioneel - heb ik nog nooit gedaan ivm verbod op noten op school:
1/2 cup in stukjes gesneden -"roughly chopped" walnoten)

Boter smelten en met suiker vermengen. Eieren, bananen, bloem en rest van de ingrediënten toevoegen en goed roeren (niet nodig om echt te kloppen of mixen). In een ingevette cakevorm gieten (ik gebruik altijd bakpapier). Ik gebruik meestal een langwerpige vorm, maar in het recept staat een ronde met gat in het midden. Zelfs cupcakes heb ik ooit gedaan.
In een matig warme oven bakken voor ongeveer 35 minuten (matig zou 180-190°C zijn). Ik check altijd met mijn breinaald om te zien of hij in het midden doorbakken is. De bovenkant is meestal flink bruin voordat de binnenkant OK is.

Hij is supersnel gemaakt en bij mij nog nooit mislukt.
Het is een cake die je gemakkelijk een aantal dagen kan bewaren. In het Engels zeg je "moist" wat vertaalt als "vochtig", wat je natuurlijk niet echt zegt als je het over een cake hebt in het Nederlands. Wij zouden het beschrijven als "helemaal niet droog".
(P.S. op de foto bakte ik een dubbele portie.)
Smakelijk!

Laatste vakantiedag

Op de laatste vakantiedag hebben we gedaan waar we tijdens de hele vakantie nog niet echt toe gekomen waren: "hanging out" zeggen ze hier, gewoon thuis zijn en wat niksen.
In de namiddag hadden we wel (of tenminste de kinderen) hun eerste zwemles van het jaar. Het enthousiasme was niet overdonderend, maar zoals altijd krijgen ze dan te horen "swimming is not negotiable". Over zwemmen valt niet te onderhandelen, want 1) zo hebben ze wat beweging, 2) het is veiliger en 3) zo leren ze fatsoenlijk zwemmen terwijl ik het zelf nooit verder heb gebracht dan mijn oude-vrouwen-schoolslag.

Na het zwemmen hebben de kinderen op tijd gegeten zodat ze ook op tijd naar bed konden voor hun eerste schooldag.
Toen Tine en Goof (en Bob uiteraard) terugkwamen uit Sydney met een echt vlaggetje voor ieder van hen (op Australia Day zelf hadden we er geen kunnen bemachtigen), spurtten de jongens meteen naar buiten. Jan had dit weekend een aanhangwagen voor hun go-kart gemaakt en mocht daar zodra hij thuis was 2 gaatjes inboren. En dit is het resultaat: apetrots!
En zo'n aanhangwagen is zó handig. Tijdens het rijden pikken ze alle takken en schors op en verzamelen het -gesorteerd uiteraard- in bakken zodat we bij de volgende kampeertrip geen hout meer moeten sprokkelen.
Ondertussen heb ik een pavlova (meringue-taart) gemaakt, eigenlijk met een dag vertraging. Pavlova is het nationale Aussie dessert, hoewel de Nieuwzeelanders ook die eer opeisen. Anna Pavlova was een Russische ballerina die in 1926 Nieuw-Zeeland bezocht tijdens een wereldtoernee. Volgens de kiwi's zou een kiwi-chef het dessert voor haar uitgevonden hebben. Volgens de Aussies was het een Aussie chef die er voor het eerst mee op de proppen kwam in 1935. Anyway, gisteren heb ik dus een Belgische versie gemaakt, waarmee ik niet de geschiedenis zal ingaan, maar hij zag er toch echt uit en was bovendien best te pruimen.
Zo ging hij de oven in. Dit is het gemakkelijke gedeelte.
Het uit de oven halen of tenminste van de ovenschaal af halen ging niet zonder complicaties: de bodem bleef aan het bakpapier plakken en de harde "schelp" barstte. De binnenkant moet namelijk zacht blijven (zoals marshmallow) en de buitenkant krokant.
Maar met wat camouflage is dat euvel snel verholpen. En de smaak was OK!

Advance Australia Fair*

* volkslied.

26 januari is het Australia Day! Het weer zag er 's morgens allesbehalve feestelijk uit, maar er moest eerst toch nog gewerkt worden. Tine en Goof moesten hun camper nog poetsen en kregen de bereidwillige hulp van Toon, Marie en Willem, vooral toen de tuinslang eraan te pas mocht komen.Ikzelf heb me in de keuken teruggetrokken. Eerst een bananencake gebakken want er lagen weer een paar bijna zwarte bananen en dan "sausage rolls", mini-worstenbroodjes met kippengehakt, ricotta en basilicum. Ik had het recept in mijn New Idea (natuurlijk de enige reden waarom ik roddelboekskes koop) zien staan als typische Australische kost voor de nationale feestdag. Mijn allereerste sausage rolls waren goed gelukt, al zeg ik het zelf.

Na de middag zijn we met z'n allen naar de stad gereden. Onderweg begon het een beetje te drizzelen, maar niet getalmd. We hadden net de echte botenparade gemist (waar we niet speciaal voor gekomen waren maar toch), maar er was nog meer dan genoeg te beleven...Tegen de tijd dat we de brug over gewandeld waren was het echt aan het regenen, geen stortbui maar een druilerige regen die gewoonlijk voor de rest van de dag is. En ja, nog een korte pauze, maar toen hield het niet meer op. De feestdag waarvoor zoveel activiteiten werden georganiseerd en waarvoor zoveel feestvierders uitgedost in de "national colours" gekomen waren, zag er heel wat minder uit.Iedereen haastte zich van de ene plaats naar de andere en zocht beschutting op overdekte terrassen. In plaats van te wandelen zijn we met de ferry van Circular Quay naar Darling Harbour gegaan. Een half uur wachten want ook deze boot hadden we weer net gemist. We dachten dat Sydney Aquarium nu dé plaats was om te bezoeken maar de laatste boot zou al over een uur vertrekken, dus de Aquarium viel ook al in het water. Na een ijsje/koffie zijn we dus terug de boot opgegaan en naar huis gereden. Het was niet echt onze dag. Gelukkig maakte het kangoeroegebraad (wat kan er typischer Australisch?) veel goed. We houden van kangoeroes, dus je mag er niet te veel bij stilstaan, maar kangoeroevlees wordt gepromoot als zijnde een ecologisch verantwoorde keuze. Het is gezond, zuiver vlees (geen hormonen of andere rotzooi) dus "Good for You", en bovendien vervuilen kangoeroes de atmosfeer niet door -zoals runderen- massaal veel methaangassen uit te scheiden, dus ook "Good for the Environment".

Moraal van het verhaal: ook in Australië kan het weer je parten spelen...