Zwemmer zwem!

Vroeg begonnen is half gewonnen...
7 jaar geleden in Terrey Hills Swim School: Toon 4 jaar oud, Marie 3. Willem en ik zaten in de babyklas waar we spijtig genoeg geen beeldmateriaal van hebben.



Fast forward naar 15 februari 2011:
Vorige week was het Corpus Christi Swimming Carnival, de jaarlijkse zwemwedstrijd voor alle leerlingen vanaf Year 3 tot en met Year 6.

Toon en Willem hadden grote ambities. Ze wilden beiden "age champion" worden. Willem had vorig jaar wel een aantal races gewonnen, maar hij had toen nog niet door hoe hij het moest aanpakken om kampioen te worden. Toon zag zijn kans nu schoon nadat hij de vorige jaren steeds in de schaduw stond van een oudere jongen die nu dus naar de middelbare school is!
Ze hadden zich voor zowat alle races ingeschreven zodat ze zeker genoeg punten zouden vergaren. Als je eerste, tweede of derde wordt, krijg je bovendien extra punten. En gezwommen dat ze hebben!
's Morgens vroeg begonnen Toon en Willem met 100m freestyle (crawl). Omdat er in de hele school maar een 8-tal jongens waren die 100m zwommen, gingen alle leeftijden (van 9 tot 12) samen het zwembad in. Bij de eerste lengte lag Willem al iets voor op Toon. Hij finishte derde, Toon vijfde... "Oeioeioei, als dat maar goed komt" dacht ik ;-).
Toon moest natuurlijk wel even slikken omdat zijn kleine broer hem verslagen (ge-beat) had, maar focuste zich op de andere races, waar hij wel in de prijzen viel en hoe! Voor de statistieken:
- 1ste in 50m freestyle, 50m butterfly (vlinderslag) en 50m backstroke (rug)
- 2de in 50m breaststroke (schoolslag) en met zijn ploeg 2de in de relay (aflossingskoers)
- 3de in de individuele medley (200m in totaal, 50m van elke slag)
Gisteren waren alle scores en tijden uitgerekend en kwam hij thuis met een trofee: Age Champion van de 12-jarige jongens!

Marie had zich alleen ingeschreven voor 25m races. Ze zou wel 50m kunnen zwemmen, maar ik denk dat ze ook haar moment van glorie wilde beleven. Bovendien had ze de week voor de Swimming Carnival een spier in haar schouder bezeerd tijdens de vlinderslag, dus we wilden haar niet te veel pushen. En ze mocht van de overwinning proeven:
- 1ste in 25m freestyle en 25m breaststroke
- 2de in 25m backstroke
Goed gedaan, meisje!

En dan ons klein spook. Misschien hadden we hem de tweede naam Fred(erik) moeten geven. Een kleine raket in het water, vooral zijn freestyle is prachtig om te zien. Aan de "backstroke" en de "butterfly" moet nog wat geschaafd worden, maar hij zette ook een fantastische reeks neer:
- 1ste in 50m butterfly (wegens geen andere leeftijdsgenoten ;-))
- 2de in 50m freestyle (race + finale)
- 3de in 100m freestyle
En ja hoor, ook Willem kwam gisteren thuis met zijn trofee: Age Champion van de 9-jarige jongens!

Volgende week worden Toon en Willem afgevaardigd naar het Cluster Swimming Carnival, waarin alle scholen van het bisdom het tegen elkaar opnemen. Daar zitten er natuurlijk veel meer snelle visjes in de vijver, maar het wordt toch reuze spannend!

Nummer 4

Zaterdagmorgen, tijd voor sport!
Omdat Jan weg was, had ik Marie "uitbesteed": om half acht bij haar vriendinnetje Alicia afgezet.
Toon's match was om half negen. Het was de eerste keer dat ik Toon zag spelen dit jaar en ik heb genoten van de match. Beide teams waren aan elkaar gewaagd. Het andere team eindigde de eerste helft met 1-0 voorsprong. In de tweede helft was Toon keeper -"goalie" zeggen ze hier- en kreeg hij al snel een goal binnen waar hij machteloos tegen stond. Effe slikken: hij is het nog niet gewend om de last van keeper op zijn schouders te dragen, áls dat ooit went. Hij heeft wel een aantal straffe ballen buiten gehouden en kon de bal uitsmijten en -sjotten als nen echte. De Hawks maakten de score gelijk en misten een paar keer op een haar na: zo spannend! En dan scoorde de tegenpartij hun derde goal, maar oef: net na de whistle!

Even een pauze en dan naar Willem's match. De tegenploeg dacht hen even in de pan te hakken maar dat viel even tegen. The Red Hawks were on fire (in kindervoetbal-jargon). Het valt wel op hoe die kleine sjotterkes evolueren. Vorig jaar kwam het erop neer om zoveel mogelijk in balbezit te zijn, "niks passen, ík heb de bal!" Nu beseffen ze dat de spelers van hun team er zijn om te helpen. Ook de "professionele" trainingsessies die ze een paar weken hebben gehad, wierpen hun vruchten af. Grappig hoe ze ineens allemaal achteruit konden trappen op strategische momenten: zo echt!

Awel, ik had het nooit gedacht, maar ik ga gráág naar de voetbal, én naar netbal, ook al betekent dat dat ik niet kan uitslapen op mijn zaterdagmorgen. Ik geniet ervan om mijn kinderen zo te zien opgaan in hun teamsport. En ik had nooit gedacht dat ík er zo in zou opgaan.

Na de voetbal:
- Toon mee met vriendje Thomas
- 11u45: Willem mee om Marie af te halen
- bij Alicia blijven plakken bij een tasje thee en een stukje cake
- 13u: supermarkt in en uit
- 13u20: naar huis, 2 appelcakes gebakken
- 15u: Toon afgehaald, ondertussen 1 cake bijna aangebakken
- 15u30: blitsbezoek aan Marie M. die vijftig werd; één cake meegenomen en opgegeten
- 16u00: terug naar huis, 1 chocoladecake en 24 cupcakejes gebakken, slagveld in de keuken opgeruimd
- 18u00: naar Anne en Filip voor een gezellig etentje... oef... relax!

Als het kriebelt.... moet je sporten!

Gisteravond 3 SMS-jes: soccer/netball is on!
Deze morgen zag het er nog bedenkelijk uit (niet moeilijk om kwart voor zeven 's morgens), maar het is over gebleven.

Om half acht was ik al met Marie op pad. Ook al zou het parkeren gemakkelijk zijn, de verkeersdrukte op weg naar de netbalvelden was er niet minder om. Het kan ook eigenlijk niet anders. De 25 velden liggen op het einde van een doodlopende straat, net in de bush eigenlijk. Die straat vormt dus één grote bottle neck. Ook mijn koffie moest wachten want ook daar stond een heel lange rij. Idem dito voor de BBQ: jaja, die staat 's morgens al aan voor spek met eieren, én worst. Een "sausage sizzle" hoort er hier altijd bij.

Ons team moest nog een beetje inspelen op elkaar, logisch eigenlijk want het is een nieuw samengesteld team. Gisteren hadden ze ook geen training gehad o.w.v. de vrije dag op school. Ze kregen dus wel een beetje "op hun kas". De eindscore was 7-3. Volgende keer beter. Marie heeft in ieder geval meer dan haar best gedaan. Ook al was ze een kleine muis in vergelijking met de speelsters van het andere team, overal dook ze op en riep ze om de bal. Doe zo voort meisje!

Klein maar dapper!

Toon was ondertussen aan het voetballen in Gordon. Ook voor hen een trage start. Ze hebben nog helemaal geen training gehad, hun trainer Joe was er ook niet en ze waren dus niet optimaal georganiseerd. Ook voor hen werd het een nederlaag: 11-4.

Ook wij waren niet zo goed georganiseerd want nu Toon voor het eerst zijn voetbalschoenen terug aan had, bleken die iets te klein te zijn.

foto's genomen met Jan's GSM.

Na netbal zijn Marie en ik rechtstreeks naar Toolang Road in St. Ives gereden, voor Willem's match. Omdat Jan niet antwoordde, had ik hem een SMS-je gestuurd. Toen we in Toolang aankwamen, ben ik me eerst een koffie gaan kopen en toen zag ik Toon, meegekomen met een vriend bleek later. Ik veronderstelde dus dat Jan en Willem er ook waren, maar toen de match om 10 uur begon, bleken die nog niet op het appél te zijn. Telefoontje en... Jan zat thuis de krant te lezen met een kopje thee. Dacht dat hij om kwart ná en niet vóór tien daar moest zijn. Typisch? Het duurde gelukkig niet lang voor hij er was. Stel je voor dat Willem zo zijn eerste match had gemist. Het kind was als eerste op, zó opgewonden!

Willem heeft de eer hoog gehouden: gewonnen met 7-2. Ik had hem natuurlijk deze morgen al voorgehouden dat het daar niet op aankwam, maar desalniettemin :-).

Voilà, we zijn gelanceerd, maar om wille van Pasen hebben we al meteen 3 weken rust. Een beetje absurd, maar kunnen we tenminste nog eens uitslapen.

Zaterdag 6 september: Soccer & Netball Gala Day

Het wintersportseizoen is afgelopen. De laatste matchen zijn ondertussen weeral een paar weken geleden gespeeld. Vandaag is het de feestelijke afsluiting van het seizoen. Het weer was allesbehalve feestelijk dus werd het een verkorte versie van de geplande activiteiten.
Het hele gebeuren is piekfijn georganiseerd en getimed. Elk team (zowel voor voetbal als voor netbal) wordt op een bepaald uur verwacht voor de groepsfoto. Na de foto wordt een match van een kwartiertje gespeeld tegen de ouders (voor voetbal meestal de papa, voor netbal de mama: verschil moet er zijn!) en daarna wordt één van de ouders verwacht om een kwartier te BBQ te bemannen. Spijtig genoeg kon de match tegen de ouders waar alle kinderen al zolang naar uitkeken niet doorgaan. En het springkasteel hebben we helemaal niet gezien. Maar tijdens de officiële uitreiking kregen alle kinderen hun trofee waarmee ze zo trots als een gieter terug huiswaarts konden keren.

Voor ons kwam het eigenlijk niet slecht uit dat de gala day wat ingekort was. In de namiddag waren we uitgenodigd op het trouwfeest van Suzanne en Tony. Suzanne werkt bij Cochlear. Zij is van Taiwanese afkomst, dus veel Chinezen. Tony is kort voor Antonio en is van Italiaanse afkomst, dus ook veel Italianen. Het weer hadden ze dus niet mee, maar ze zagen er beiden overgelukkig uit. Na de kerkelijke dienst die plaatshad in een naar Aussie normen oud kasteel, waren we uitgenodigd voor de "afternoon tea" bij een collega van Jan. Daarna gingen we in groep naar het trouwfeest dat plaatshad in het oude stadhuis van Paramatta. De vrienden van Suzanne en Tony hadden een heel feestelijk buffet bij elkaar gekookt. Het enige spijtige voor ons: geen alcohol. De ceremoniemeester drukte ons in het begin al op het hart dat de flessen champagne die her en der op de tafels stonden, nog niet gekraakt mochten worden. Dat mocht pas later toen de speeches begonnen en we eindelijk een toast mochten uitbrengen. Onze glazen waren maar halfgevuld en wij (Jan en ik) hadden niet goed gepland. Er kwamen nog meer toasts en omdat we de hele tijd hadden zitten sippen (in tegenstelling tot onze tafelgenoten) waren we genoodzaakt om een leeg glas te heffen.
Niet dat dat de gewoonte is in Australië. Op het vorige trouwfeest vloeide de drank rijkelijk! Voordeel van een "droge bruiloft" is dan weer dat je om 11 uur thuis bent en dat je de volgende dag zonder kater opstaat.