Tasmania - the "Spirit"

Na een hele dag inpakken stonden we op zaterdag 3 januari klaar om de tocht naar Melbourne aan te vatten. Het vertrek was natuurlijk weer iets later dan gepland, maar uiterlijk om 5 uur moesten we in Albury zijn. Dat ligt net op de grens tussen New South Wales en Victoria. Ik had er een kennel gevonden voor Buddy waar hij voor minder dan de helft van de prijs kon verblijven in vergelijking met de kennels hier in de buurt. Het was even zoeken midden tussen de velden, maar we waren er netjes op tijd, namen afscheid van onze "pooch" en zochten voor onszelf een camping. De eerste keer dat we de camper trailer opzetten, moet er nog heel wat georganiseerd worden. Bij het inpakken blijft hij namelijk gewoon dicht en schuiven we alles (kleren, eten, speelgoed enz.) gewoon naar binnen. Het was niet direct een eersteklas camping maar het was er proper en rustig én er was een zwembad zodat de kids zich konden uitleven na de lange dag in de auto.

De volgende dag konden we op ons gemak naar Melbourne vertrekken. We moesten pas om 7 uur inschepen op de Spirit of Tasmania. Eerst nog wat boodschappen gedaan in Albury en dan rustig vertrokken.
We waren ruim op tijd in Melbourne. Nog even een wandelingetje op de dijk en dan konden we beginnen aanschuiven om op de boot te rijden. Ik had in Albury nog vers fruit gekocht, maar moest het spijtig genoeg inleveren aan de quarantine. Totaal niet aan gedacht dat er hier ook een "fruit ban" zou zijn. Het inschepen ging redelijk vlot. Het ruim van zo'n schip ziet er heel indrukwekkend uit, maar eens je boven in de lounge komt, ziet het er uit als een hotel en voel je je al beter thuis. We gingen eerst naar onze cabins. We hadden er twee want er kunnen max. 4 personen in een cabin overnachten. Dat heb je met 3 kinderen: alles is op gezinnen van vier voorzien. De kinderen vonden de cabins geweldig. Ze wilden natuurlijk allemaal boven slapen. Voor Willem zag ik dat niet zitten want hij woelt en wroet nogal in zijn slaap.
Eerst nog denken aan de reispillen. Wij worden allemaal redelijk snel zeeziek. Onze terugkeer van Kangaroo Island in 2006 zit ons nog vers in het geheugen... Je weet natuurlijk niet hoe de zee zal zijn en misschien heb je geen pillen nodig, maar ergens wil je niet het risico nemen want als je zeeziek bent voel je je zo ellendig en dat wil je écht niet meemaken. Slikken dus! Na een douchke zijn we iets gaan eten. Je hebt een "chique" restaurant aan boord en een selfservice. We wilden wel op ons gemak iets eten, maar het restaurant zat vol tot een uur of tien: te laat. We zouden op onze terugweg wel op tijd reserveren.
Na het eten nog even naar een bar, kwestie van de sfeer op het schip op te snuiven. In de bar zaten stoere kerels van een motorbende "the Fourth Reich", de een al meer gepierced en getatoeëerd dan de ander -sommigen zagen er zelfs uit als "de ideale schoonzoon"- maar allemaal hadden ze wel minstens één swastika en adelaar ergens op hun outfit. Je vraagt je toch af hoe iemand het in zijn hoofd haalt om zo openlijk uit te pakken en mensen te bruuskeren met zijn sympathie voor Hitler en kompanen. Ik vond dat ze hen maar eens een paar weken met een teletijdsmachine op vakantie moesten sturen naar Auschwitz om te zien of ze dan nog zo'n fans zouden zijn.
Onze eerste nacht verliep rustig hoewel Jan en ik niet zo goed geslapen hadden. Om 5 uur werden we gewekt: tijd om op te staan en je klaar te houden om naar de garages te gaan. Om 6 uur lopen we de haven van Devonport binnen. Al bij al een leuke ervaring, de Spirit.