Er was er nog eentje jarig

...Dat kan je wel zien, dat was mij. (zoals onze kinderen dat zeggen: "it was me".)
Om de geschiedenis niet te vervalsen en mijzelf niet de euuwige jeugd te geven (zou toch niet pakken), een korte vermelding van mijn "speciale dag".
Toon had me vrijdagavond gevraagd of ik "tot tien uur in mijn bed kon blijven". Geen probleem, dacht ik, maar ik had zoveel te doen dat het om half negen toch begon te kriebelen. Marie kwam nog even polsen hoe oud ik nu net was (je zou van minder de tel kwijt raken) zodat ze haar tekening kon aanpassen... "Wrijf het er maar in, ja!" Na een dik uur mocht ik me beneden vertonen waar ik ontvangen werd met een serenade van Marie op de viool en daarna Toon met de trompet. De tafel was gedekt met alles wat er in de ijskast te vinden was en iedereen had een tekening gemaakt. Toon had er zelfs een biljet van 5 Dollar bij gedaan :-) .

Waar ik 's zaterdags meestal op mijn gemak de krant lees bij een kopje koffie, heb ik dat uitgerekend nu niet kunnen doen. Te druk met lolly-bags, vlug nog boodschappen doen, taartvorm gaan lenen van Rosie (over-buurvrouw) taart bakken, icing maken.
Marie (McKenzie) had aangeboden om te komen babysitten zodat Jan en ik op ons gemak konden gaan eten. Op het uur dat onze tafel geboekt was, stond ik echter nog Willem's taart te versieren. Telefoontje en op 10 minuutjes omgekleed en wat opgekalefaterd.

Omdat het allemaal rap-rap moest, hadden we geboekt in een plaatselijk restaurant Tables, in het voorjaar nog in het nieuws toen een aantal klanten ferm ziek werden van een asperge-roomsaus die te lang bewaard was gebleven. Een oudere man heeft het niet overleefd en toen is er uiteraard een rechtszaak van gekomen die nog niet beslecht is, geloof ik. Maar we dachten dat het hier in ieder geval veilig moest zijn gezien dit hen geen tweede keer zou overkomen.
En voilà, zelfs de oesters hebben we overleefd.
We waren op tijd thuis, maar zijn toch nog te lang opgebleven...
dus deze avond op tijd erin! Slaapwel.

Willem's Birthday Bash

Het is gelukt! Gisterenavond viel de regen nog met bakken uit de hemel, maar deze morgen scheen de zon. Net voor tienen waren we in het park Darnley Oval zodat we nog konden klaarzetten voor onze gasten arriveerden.
We hadden het park zo goed als voor onszelf alleen. De afspraak was dat Jan voor het entertainment van de gasten zou zorgen en ik voor de catering. Alles liep gesmeerd. Ze hebben gevoetbald, Dikke Bertha gespeeld, "What's the time Mr. Wolf?", een kleine schattenjacht gehouden, Chinese voetbal gedaan, wat ze wel heel leuk vonden, en ook in het speeltuintje hun hartje opgehaald. Net voor aankomst van de ouders nog gezongen voor de jarige en taart gegeten, of niet gegeten, want velen hadden het te druk om te eten. Er was dus nog een stevig stuk over. En ik gisteren maar denken dat ze te klein zou zijn.
Toen alles opgeruimd was, kon Willem thuis zijn kadootjes uitpakken. De volgende dagen (of weken) kan hij al het nieuws uitproberen. Nu had hij alleen oog (en tijd) voor zijn super-soaker, een mega-waterpistool. Toon en Willem vochten een "waterslag" uit in de tuin en eindigden in het zwembad.
Deze avond allemaal op tijd het bed in, want iedereen was moe. En dat geldt ook voor mij.

Jan is deze namiddag naar de US vertrokken. Deze morgen kreeg hij een telefoontje van Qantas met de melding dat de vlucht een aantal uur vertraagd was. Daardoor kon hij tot half zes thuis blijven in plaats van om één uur te vertrekken. Kwam ons prima uit! Hopelijk betekent dat niet dat ze nog in allerijl een technisch defect hebben moeten oplossen, want de laatste tijd zijn er regelmatig berichten van mankementen bij "de veiligste maatschappij ter wereld".
Deze week zit Jan in Boulder, Colorado. Hij is vrijdagochtend terug thuis, net op tijd dus voor Sinterklaas.
We gaan echter wel een van de highlights van het jaar missen: het diner van de Raad van Bestuur van Cochlear, altijd een leuke avond, niet in het minst door de locatie. Deze keer gaat het voor de derde keer door in Guillaume at Bennelong, een toprestaurant in het Opera House. Eerst een aperitiefje op een privé-terrasje tussen de befaamde "zeilen" van het Opera House mét uitzicht op de brug natuurlijk, dan vooral de heerlijke "Blue Swimmer Crab" (zie menu), lekkere wijn en nog een fles champagne mee naar huis om de dames te bedanken voor de steun geleverd aan hun drukke en toegewijde Cochlear-echtgenoten.
Niet dit jaar dus, hoewel ik mijn fles champagne wel heb gekregen. Kan ik me woensdag in mijn eentje bezatten...

Willem is 6 jaar!

Na zowat een jaar plannen (aftellen, verjaardagsfeestje, wie uitnodigen, lijsten met cadeaus) is het vandaag Willem zijn beurt. Onze benjamin is zes geworden... Wij kijken met lede ogen toe hoe onze "baby" nu ook al geen 5 meer is, maar een lagere school-kind.
Volgens hem is het OK: "we kunnen (mogen?) hem nog steeds oppakken," zei hij deze morgen.
Gisteren hebben we zijn cupcakes gebakken en versierd. Deze morgen riep hij, zodra hij wakker was om kwart voor zeven, luidkeels "Het is mijn verjaardag vandaag!" en kwam vervolgens bij ons (boven) aangestormd om het heuglijke nieuws te verkondigen.
Hij heeft toch nog een half uur kunnen wachten tot hij zijn cadeau kreeg. Ondertussen was hij zelfs al aangekleed.
Altijd even spannend bij Willem. Het is erop of eronder als je hem een cadeau geeft. Hij kan héél blij zijn, maar ook érg teleurgesteld. Gelukkig werd zijn Lego goedgekeurd en hij heeft het dan ook héél vaak herhaald, dat dit écht een supercadeau was.

Op school werd hij in de klas onthaald met een dikke knuffel van Mrs Lawrence. Willem straalde.

Deze namiddag kon hij niet wachten om zijn Lego-kustwacht in elkaar te zetten en is hij er al een uren zoet mee geweest. Na de telefoontjes uit België zijn we even naar McDonald's gegaan. Jan moest met het werk gaan eten en ik had geen zin om de gebruikelijke pannenkoeken te bakken (al te veel zoetigheid op de laatste dagen) en Maca's is ook altijd een schot in de roos.

Zondagmorgen vieren we Willem's verjaardag in het park. Zijn eerste échte verjaardagsfeestje: spannend!

Bedankt voor de kaarten en telefoontjes!

Marie is jarig!

Er is al héél lang afgeteld, maar vandaag is het zover: Marie is 8 jaar!

De feestelijkheden begonnen deze morgen met het openen van haar kadootje. Klein maar fijn: een hot pink Ipod.
Dan naar school. Voor morning tea had ze voor de hele klas cupcakes meegenomen die gisteren gebakken waren en door Marie, Toon en Willem eigenhandig waren versierd.
Voor na school waren 4 vriendinnetjes uitgenodigd voor een mini-verjaardagsfeestje. Eerst een feestelijke "afternoon tea". Voor de geïnteresseerden: fruit, marshmallows, fairy bread (brood met gekleurde sprinkles), chips, appelsap en cordial (siroop aangelengd met water).
Daarna hebben ze even gezwommen. De temperatuur van het water was terug tot 22°C gezakt, want de afgelopen dagen was het fris, regenachtig en vooral heel winderig.
Na het zwemmen hebben de meisjes kerstdecoraties gekleurd en versierd met vooral veel glitter glue. Eigenlijk was dit voorzien als binnenactiviteit voor als het slecht weer was, maar ze hadden er zin in en ik had me voorgenomen om zo weinig mogelijk in te grijpen en hen gewoon rustig te laten doen.
Dan moest er natuurlijk nog taart gegeten worden. Die hadden we ook gisteren gebakken en versierd.
En daarna kwamen de mama's en papa de meisjes ophalen.
Voilà: one birthday down, two to go!

Kamil wordt 6 vandaag!

Gelukkige verjaardag!
Dikke kussen van ons allemaal!

Moeke May is jarig vandaag!

En 't is een speciale verjaardag.
Meer verklappen we niet :-) ...
Lieve Moeke, we weten dat je vandaag
in goed gezelschap bent.
We wensen je een onvergetelijke verjaardag
en sturen je dikke kussen!

Back in the swing of things

Zaterdag hebben we een "home improvement" dag gehad. Tijdens onze vakantie was er nieuwe (rol)gazon gelegd in onze achtertuin. Jan kwam nu op het lumineuze idee dat we ingebouwde "sprinklers" nodig hadden, dus moest hij een paar rollen... wegrollen en wat graven en... ik kon het niet aanzien. Ook de paal van de wasdraad moest nog weg. Normaal doe je die dingen vóórdat je gazon legt, maar er was een foutje geslopen in onze communicatie... Enfin, ons irrigatiesysteem werkt piekfijn en de nieuwe wasdraad ligt in mijn auto te wachten tot Jan terug komt uit Amerika. (Heb alleen een klein ongelukje gehad op de parking van Bunnings. Terwijl ik me druk maakte over een madammeke met een grote BMW die op een andersvaliden-plaats ging staan, reed ik tegen de bumper van de auto die links van me stond. Schade mijn voertuig: pinker kapot en nog maar wat verf 'verwijderd'. Schade tegenpartij: een kras op de bumper + een stukje plastic uit de strip erboven. Allemaal niet erg, ware het niet dat de andere auto welgeteld één dag jong was. Soit, de verzekering regelt dat allemaal wel.)

Maandagmorgen konden we er niet meer onderuit: na 2 weken vakantie -die veel langer leken- moeten we terug op tijd uit bed. De kinderen zitten duidelijk nog in hun vakantieritme want ik moet all kamers meermaals aandoen om hen wakker te krijgen. Ze hebben er echt nog geen zin in, maar een halfuurtje later zitten ze in de auto te zingen en druk te babbelen terwijl ze zich nog snel insmeren met zonnecrème: het is nu al warm!
Ik had maandag een reflexologie-sessie geboekt bij Gretel: strategisch gepland na 2 weken kids! Eerst een voetbadje en handmassage terwijl we druk bijpraten, dan op de tafel een gelaatsmassage en dan mijn voeten nog: zalig!

Quite interesting!
Keep Walking.....
Just check this out......
The Organs of your body have their sensory touches at the bottom of your foot, if you massage these points you will find relief from aches and pains.

As you can see the heart is on the left foot. Typically they are shown as points and arrows to show which organ it connects to.
It is indeed correct since the nerves connected to these organs terminate here.
This is covered in great details in Acupressure studies or textbooks.
God created our body so well that he thought of even this. He made us walk so that we will always be pressing these pressure points and thus keeping these organs activated at all times.
So, keep walking...

Dinsdag terug yoga, zwemmen, lezen, huiswerk maken en nog eventjes een cake bakken want Toon heeft morgen een feestje in de klas omdat ze -bijna- allemaal hun eerste communie hebben gedaan.

Een van deze weken moeten alle pagina's voor het school-jaarboek af, dus heb ik gisteren een paar uur zitten knoeien in Adobe Photoshop. Vandaag de hulp ingeroepen van een meer ervaren fotoshop-ster en zie: de wereld ziet er weeral heel anders uit.

Meer moet dat niet zijn.

Maandagmorgen: nog regen, af en toe een fikse bui. Tegen de middag klaart het op.
Wij zijn er in geslaagd om alles op een paar uur ingepakt te krijgen en om 1 uur zijn we vertrekkensklaar. Jan aan het stuur, ik als werkloze (sinds GPS) co-piloot, de kinderen achterin geïnstalleerd met een video, Buddy achter in de koffer gestouwd tussen fietsen, ijskast en alles wat we op het laatste nippertje nog in onze handen krijgen en waar we niet meteen blijf mee weten. Toon heeft bokes met pindakaas en choco gesmeerd zodat we onderweg onze lunch kunnen nuttigen: georganiseerd dat we zijn! Onderweg begint het wel te dagen dat we het een en ander niet bij hebben. Eén picknickstoel heb ik onlangs uit de camper trailer gehaald en ligt nog steeds in mijn koffer. De memory kaart van het fototoestel is thuis in de printer blijven zitten... we zullen dus een nieuwe moeten kopen. Als iemand nog een kaartje kan gebruiken van 2GB (een kleine 1000 foto's) voor een Canon toestel, laat maar weten.

We rijden noordwaarts en komen nog eens door de Hunter Valley waar we eind april nog zijn gaan kamperen. Onze bestemming, Lake Glenbawn, ligt in de Upper Hunter Country. Zodra je de steenkoolmijnen voorbij bent (de kolen worden vooral geëxporteerd naar China), kom je in een prachtig groen landschap. Om 5 voor vijf komen we op de camping aan. We kunnen nog net binnen. Ondertussen begint het te gieten, dus we zoeken een plaatsje op het duizendste gemak: toch geen weer om uit te stappen en ons te installeren. De kampeerplaatsen met elektriciteit zien er niet direct aantrekkelijk uit, dus we gaan op zoek naar de plaatsen zonder stroom. Daarvoor moeten we nog een 13-tal kilometer rijden. Wie zoekt, die vindt. Ook nu weer vinden we een prachtig plaatsje met een ongelooflijk uitzicht over het meer en de bergen.

De eerste avond staat er steevast spaghetti op het menu. Terwijl Jan de laatste hand legt aan "de faciliteiten" staat ons potje binnen al te pruttelen. Er staat een stevige en frisse wind, dus heel lang zitten we niet buiten. Nog even lezen en dan het licht uit. Een erg rustige nacht wordt het niet. Willem wordt rond een uur of één wakker (ik denk van de kou, hoewel hij dat zelf niet door heeft) en blijft het komende uur zagen en klagen over zijn zus die te dicht bij hem komt liggen (de 3 kids delen nog hetzelfde bed, maar liggen dwars). Uiteindelijk installeren we hem tussen ons in en slaapt hij als een roos. De volgende keer dat ik wakker word is het nog pikdonker, maar onze buren staan -nogal luidruchtig- op om te gaan vissen. Dat heb je natuurlijk als je op een camping vlakbij een meer ligt dat een paradijs is voor vissers. En 's morgens blijkt dat Buddy... een ongelukje heeft gehad, nogal een fiks ongeluk. Het moet die rauwe steak zijn geweest die Marie nog had meegegeven. Zij -en ik- dachten hem eens een plezier te doen. Les: experimenteer nooit met een hond zijn eten als hij in je caravan moet slapen.

Alle ochtendperikelen zijn snel vergeten als we de prachtige blauwe hemel zien. Er waait nog wel een fris briesje, maar in de zon is het best te doen. De kinderen zijn nog maar amper uit bed, of ze zitten al op hun fiets. Er zijn vele kleine paadjes die naar het meer leiden die ze op hun eentje kunnen verkennen en waar we ze toch nog in 't oog kunnen houden. Omdat het de laatste dagen veel geregend heeft, zijn er veel plassen en modder: ideaal om motorcross te spelen!

Terwijl de kinderen de streek verkennen, heb ik de tijd om mijn boek verder te verslinden. "First Ladies - Ladies First" van Annemie Struyf, een aanrader! Ik kan dan ook moeilijk stoppen met lezen, maar hé, 't is vakantie! Na de middag komt een ouder heerschap met opklapstoel in de hand op me af gestapt. Jawel, hij komt een babbeltje slaan. Eerst weet ik niet goed wat ervan te denken, hij begint meteen iets uit de oude doos te zingen en ik sta een beetje met mijn mond vol tanden. En dan begint hij te vertellen, te vertellen, te vertellen. Ik weet waar hij woont, wat hij eet, wat hij doet en gedaan heeft, zowat alles. Hij is bijna 85, reist op zijn eentje (is 17 jaar geleden gescheiden) in een motorhome die hij 20 jaar geleden zelf gebouwd heeft, heeft een paar maanden geleden zijn been nog gebroken tijdens een kampeertrip dus heeft nu een stok nodig om te stappen, maar... hij blijft erop uit trekken! Knap! Hij weet ons ook haarfijn uit te leggen waar we onze boodschappen kunnen doen in het nabijgelegen Scone, een klein, best wel pittoresk stadje dat in het hele land bekend staat als de hoofdstad van het paard.
De kinderen vonden de weg naar Scone het leukst van al. Niet ver van de camping was de Hunter rivier overstroomd en mochten we door het water rijden. Grote hilariteit: ramen open, armen buiten, yeah!

Het zijn een paar rustige dagen geweest. Niets speciaals: tennissen met het hele gezin, de kids die het zonder probleem 4 dagen zonder tv stellen, wat rondkuieren met de hond, fietsen, lezen, koken, een kampvuurtje: meer moet dat niet zijn!

Morgen, Maandag

6 oktober is het hier Labour Day, Dag van de Arbeid. Ik weet het: de hele wereld viert dit op 1 mei, maar wij doen het net even anders, en maar goed ook, anders hadden we morgen geen verlof.
Als we gepakt geraken (meestal duurt dit al een hele dag), vertrekken we morgen naar Lake Glenbawn, een state park waar ook honden welkom zijn. Het is de eerste keer dat we er na de winter op uit trekken met onze camper trailer, dus weer even wennen.

Aanvankelijk had ik gekozen voor Wyangala Dam op een uurtje van Canberra, wat al aardig in de buurt van de Snowy Mountains komt. Toen ik vrijdag echter het weerbericht bekeek en minimumtemperaturen rond het vriespunt zag, was de keuze snel gemaakt.
Handig toch niet, dat je in hetzelfde land zoveel verschillende klimaten kan hebben.
Donderdag moeten we terug zijn, want vrijdag moet Jan nog even naar het werk. Zondag vertrekt hij voor een paar dagen naar de US.
Meer nieuws volgende week!

Zondag 5 oktober

Niet veel bijzonders te melden de afgelopen dagen. Vrijdag heeft de verveling wat toegeslagen bij de jongens. Marie was met een vriendinnetje op pad en werd getrakteerd op "plaster painting" in het shopping centrum, McDonalds én een ijsje van Gelatissimo. Toen ze thuiskwam grote verontwaardiging en nog meer gezeur. Dus kon ik niet anders dan hen ook even te laten schilderen terwijl ik snel even de supermarkt indook.

Ook zaterdag wat thuis rondgehangen. Na de tropische temperaturen van de afgelopen dagen was vrijdagavond een fiks onweer losgebarsten, wat de temperatuur gevoelig deed dalen. Geen excuses meer om niet te strijken (de hele week ideaal was-weer: warm, zonnig en veel wind). Terwijl Jan met de kids naar Bunnings (den Brico) reed kon ik een paar uur non-stop doorwerken. Voor de statistieken: 1 vestje, 38 t-shirts (waaronder een stuk of 10 school-sport-polo's), 8 lange broeken, 6 shorts, 6 schoolhemdjes, 5 piyama's, 5 onderhemdjes, 1 kleedje en 2 truien en 2 lakens opgevouwen!

Vorige nacht is het uur hier verzet. Hopelijk zullen we nu allemaal wat langer slapen 's morgens en het uur extra 's avonds is ook meer dan welkom. Momenteel zitten we dus op 9 uur verschil met België.
Jan heeft vandaag aan den lijve ondervonden dat het niet zo makkelijk is om iets gedaan te krijgen met 3 kinderen in huis. Hij wilde een of ander "ding" ineenzetten waarmee de stofzuiger automatisch zou aanspringen als hij begint te zagen aan zijn zaagtafel. Maar wat hem normaal misschien een halfuurtje zou kosten, duurde nu úren omdat hij telkens gestoord werd met het een of ander dringend verzoek. Deze avond kon hij dan eindelijk zijn nieuwe gadget uittesten. Hij heeft even een nieuwe schoenenkast voor ons gemaakt. Bomma heeft het altijd gezegd: "Onze Jan heeft gouden handen!".

Imelda Marcos zou ons vierkant uitlachen, maar voor ons een hele verbetering. Jan heeft me wel op het hart gedrukt: "kast vol, stoppen met kopen". Heeft hij toch nog niet in de kast beneden gekeken...

Donderdag 2 oktober

Een dagje thuis, maar niet getreurd: Luna komt de hele dag! In de namiddag komen dan ook nog Patrick en Nicholas, dus is er "voor iedereen een vriendje" (aldus de kids). Het is lekker warm geworden -tot 33°c- dus het zwembad is open!

Ook een speciale dag voor Buddy, onze eenjarige Cavoodle, een "designer breed" zeggen ze hier, kruising van Cavalier King Charles Spaniel (een hele mondvol, jawel) en poedel. Hij verwacht zijn kapper. Hoewel hij met zijn genen niet zou mogen ruien (AN voor Minderhouts 'ruiven'), doet hij dat toch wel een ietsiepietsie (en misschien zouden we hem ook wel iets meer mogen borstelen). Om 9 uur komt Sandra eraan met haar Pet Mobile en een uurtje en 90 dollar later komt Buddy gewassen en gekortwiekt terug binnen.
Voor:

Tijdens:

Na:

Ik hoor je al zeggen: "hij zag er beter uit vóór" en "hij is een paar maten gekrompen". Inderdaad, hij vóelt zich precies ook wat bloot en onwennig, maar met een lange, zwoele zomer voor de deur (dat hopen wij toch) zal hij zich zo beter voelen.

Woensdag 1 oktober - werk aan de winkel

Ik moet dringend mijn vertalingen afwerken. Omdat dat met kids thuis niet lukt, gaan ze vandaag een hele dag naar de Kids Club (de voor-en naschoolse + vakantie-opvang op school). Zo hebben ze ook eens wat afwisseling. Vandaag is het Middeleeuwse thema-dag: spelletjes, eten, knutselen. Ik drop ze 's morgens om 8 uur af en ben om kwart voor zes klaar met mijn vertaalwerk: net op tijd!

Dit is echt het einde van mijn opdracht. Toen we hier net woonden kwam onze buurvrouw Marie (die op de universiteit van New South Wales werkt) af met de vraag of ik interesse had om thuis te werken voor een prof geschiedenis. Prof. Brawley begon toen aan een boek over de diplomatieke betrekkingen tussen Nederland en Indonesië in de jaren '40. Hij focust op een Indonesische familie die na de Japanse invasie van Indonesië naar Australië uitwijkt. Als de vader (die werkt voor de Nederlandse Inlichtingendienst) omkomt in een vliegtuigongeval, neemt zijn vrouw die taak van hem over. Omwille van het "White Australia"-beleid dat in die tijd werd gevolgd, worden Mevr. Jacob en 8 van haar kinderen met deportatie bedreigd. Om dit te voorkomen huwt ze hun huisbaas en wordt Mrs. O'Keefe. Hoe het uiteindelijk afloopt, weet ik nog niet omdat de laatste teksten in het Engels zijn en ik die dus niet hoef te vertalen (wat meteen de drang om ze te lezen wegneemt). Ik weet wel dat 2 kinderen nog altijd in Australië zijn.

Prof. Brawley had voor zijn onderzoek alle nodige documenten opgezocht en gekopieerd in archieven in Nederland, Engeland en Australië, maar uiteraard was het merendeel hiervan in het Nederlands. Ik ben dan begonnen met alle documenten (briefwisseling, militaire rapporten, krantenartikels, alles) te vertalen op cassette zodat hij eerst een selectie kon maken en zien welke documenten relevant waren voor zijn onderzoek.
Aanvankelijk heb ik zo'n 1000 pagina's vertaald. Eind vorig jaar kwamen er nog een aantal Nederlandse documenten boven water.

Ik heb het altijd heel interessant gevonden. Omdat ik simultaan vertaalde -dus las en onmiddellijk mondeling vertaalde- was ik de hele tijd 100% geconcentreerd op mijn werk: de perfecte manier om dagelijkse beslommeringen met kinderen, huishouden enz. te vergeten!
Het onderwerp was ook heel boeiend, het taalgebruik heel stijf en formeel. Ik heb vaak gelachen, maar ook gevloekt en gefoeterd als ik met een alinea-lange zin begon en na een paar regels muurvast kwam te zitten: waar is hier in godsnaam het werkwoord? De 'stop' en 'rewind'-knopjes op de cassetterecorder zijn héél intensief gebruikt.

Een voorbeeld van een draak van een zin:
Extract uit een brief dd. 28 november 1946 gericht aan Zijne Excellentie den Minister van Overzeesche Gebiedsdeelen te 's Gravenhage:

"Met verwijzing naar het ministerieel schrijven van 9 november jl. Commissariaat voor Indische Zaken, afdeeling A, no. 11/312 heb ik de eer Uwe Excellentie mede te deelen, dat, gelijk ik Haar reeds bij mijn codetelegram No. 50 berichtte, ik na overleg met Hs. Ms. Gezant te Melbourne en den Legercommandant besloten heb der Australische Regeering te doen mededeelen, dat, zoo deze zou volharden in hare weigering de 300 te Casino gedetineerde Indonesische militairen naar Morotai te doen vervoeren, waar zij hun verdere straf zouden uitzitten, in ieder geval op 15 December a.s. het Nederlandse bewakingsdetachement zou worden teruggetrokken, zoodat de betrokken Indonesiërs vanaf dien datum ten laste van laatstgenoemde Regeering zouden komen."

En de volgende zin...
"UHoogEdelGestrenge gelieve de hernieuwde verzekering van mijn hoogachting te willen aannvaarden."
... is nu gewoonweg: "Yours sincerely"

Dinsdag 30 september

Niet echt iets gepland voor vandaag. Een mama van school belt 's morgens: een paar klasgenootjes van Willem gaan naar een park in Mona Vale (op 20 minuutjes van hier), maar wij moeten in ieder geval nog gaan shoppen want de koelkast is zo goed als leeg. Het is ook wat bewolkt en redelijk koel, dus we zullen nog zien. Maar als Cathy belt met de vraag of Willem komt spelen, stel ik toch voor om naar het park te gaan. Mijn wegen kunnen soms een ietwat ondoorgrondelijk zijn...
Wij dus met kinderen, fietsen, zwemgerief, picknick en hond naar het Flying Fox Park (in het Winnererremy Bay Parkland) in Mona Vale. We zouden maar een paar uurtjes gaan maar zijn uiteindelijk een hele dag gebleven. Boodschappen en was kunnen 's avonds ook.
Het is een van die prachtparken waarvan er hier zoveel zijn en waar je er in België veel te weinig van hebt: een heel groot en vlak fietsparcours, een grote moderne speeltuin, kraaknette barbecues, grote picknicktafels, een café waar je drank en snacks kan kopen (een unicum in Australië). Bovendien ligt dit alles aan een jachthaven zodat je ook nog een strandje hebt waarlangs je een wandeling kan maken die o.a. naar een hondenpark leidt.
Geen wonder dat je het hier een hele dag kan uitzingen. Hier komen we zeker nog eens terug!

29 september: Toon is jarig!

De eerste dag van de vakantie. Jan kwam 's morgens met een paar uur vertraging terug van een trip naar de USA, Zweden en België.
Maar vooral: het was Toon's negende verjaardag!

Omdat we geen verjaardagsfeestje hadden georganiseerd, zijn we in de namiddag naar de film geweest. Het werd Beverly Hills Chihuahua. Het gaat over Chloe, een rotverwende high-society Chihuahua die tijdens een vakantie in Mexico verloren loopt en terechtkomt in de honden-onderwereld. Leuk, misschien vooral voor hondenliefhebbers.
Een ijsje gegeten, Toon mocht nog een taart kiezen en dan naar huis om pannenkoeken te bakken. We hadden onze buurmeisjes Hanna en Iris en hun mama uitgenodigd, maar ze bleken niet thuis te zijn. (Ze zijn van Zuid-Korea en mama spreekt nog niet goed Engels, wat soms voor wat spraakverwarring zorgt.) Later op de avond, toen ik al naar de maandelijkse dameskletsavond in het Belgian Beer Café was, is Hanna nog een mooi kado komen brengen.
Ook bedankt voor de mooie kado's die Jan meebracht uit België!

Zondag 14 september: Eerste Communie Toon

Voor de Aussie-leken: de volgorde van de sacramenten is hier iets anders. Het doopsel komt uiteraard eerst en de Ziekenzalving meestal laatst, maar daartussen gaat het als volgt. In Year 2 (2de leerjaar) doen de kinderen hun plechtige communie, dus niet hun eerste Communie. De reden hiervoor is dat je eerst geacht wordt voor je geloof te kiezen, je doopbelofte te bevestigen, alvorens je mag deelnemen aan de Communie. In Year 3 volgt dan het sacrament van de biecht: "Reconciliation". Alle kinderen moeten voor het eerst hun zonden opbiechten zodat ze x-aantal maanden later hun Eerste Communie kunnen doen op hun spreekwoordelijke eerste-communiezieltje. De voorbereiding voor alle sacramenten verloopt op dezelfde manier. In de eerste plaats volg je als ouder een paar vergaderingen zodat je zelf weer weet waarover het gaat. Ook alle praktische regels worden stelselmatig uitgelegd door de erg strenge, gevreesde maar blijkbaar efficiënte coördinator van de parochie. Daarna volgen nog een viertal sessies met de kinderen bij. Als toemaatje mochten we elk weekend naar de zondagsmis gaan.

In onze parochie hier nog een klein verschil met andere parochies in Australië en zeker ook in België. Er is geen gezamenlijke viering met alle kinderen. In plaats daarvan "mogen" de 100-tal kinderen kiezen wanneer ze hun eerste communie doen. Ze worden dus verspreid over 3 misvieringen tijdens 3 weekends. De beweegreden achter deze -bij de meeste ouders onpopulaire- regel is dat je je communie doet tijdens de mis waar je meestal naartoe gaat zodat de medeparochianen willen meevieren.
Omdat Jan tijdens de week zou vertrekken naar de USA was er voor ons weinig keuze, wat het leven dan meestal weer makkelijker maakt (als je zo'n twijfelgeval bent als ik). Het werd dus 14 september.

Het was een simpele maar mooie viering, voorgegaan door ieders favoriet Father Jim (in de parochie ook wel "the 5th Wiggle" genoemd, naar de in Australië razend populaire Wiggles.) Hij is (of beter: was) sinds juli in deze parochie, de jongste priester van het bisdom, een heel vlotte kerel die het kerkbezoek meteen pijlsnel de hoogte in deed gaan. Je kon direct voelen dat er een frisse wind door de parochie blies. Zo kon je de vieringen volgen aan de hand van een Powerpoint presentatie. Tijdens de preek kwamen er foto's bij om de standpunten kracht bij te zetten en er werd al eens gelachen. (De mis is hier sowieso iets minder stijf dan bij ons. De vorige priester Father Jack sloot zijn mis bv. altijd af met een mop.) Spijtig genoeg heeft de bisschop Father Jim na 2 maanden al weggekaapt, wat hem uiteraard niet in dank werd afgenomen. Omdat een andere parochie, de zogenaamde "cathedral parish" (wat St. Ives voordien was), al een paar maanden zonder pastoor zit, werd Father Jim overgeplaatst. Op de vraag van vele parochianen of ze niets konden doen om dit te voorkomen, antwoordde Father Jim dat we voor meer roepingen kunnen zorgen, dat we onze zonen kunnen aanmoedigen om priester te worden zodat het tekort binnen x-aantal jaren is opgelost. Ik keek naar Toon, maar die schudde het hoofd...

Na de viering konden we koffie gaan drinken en taart eten in de parochiezaal.
Daarna hadden we thuis een feestje met onze Australische familie: onze vorige buren Ian en Marie (en zonen Patrick en Nicholas), Anne en Filip (en kids Rune, Luna en Senne) en Cathy en Frank (en kindjes Sébastien en Aline).

Op het menu BBQ "as usual", maar wel een speciaal dessert dat Toon had gekozen in navolging van zijn vriend Patrick vorig jaar. Het werd een "croquembouche": een profiteroles-taart bedekt met een krokante laag caramel. In onze tijd mocht de communicant een ijskreem schaapje onthoofden, waarna dan bloed in de vorm van groseille verscheen: een bloederige gewoonte die ondertussen in onmin is geraakt, voor zover ik weet.

We doen het nog wel eens over, volgend jaar in België. Hoewel het hier toch anders is, zo zonder zijn Belgische familie, was het toch een speciale dag voor Toon.

School Musical: A KIDSUMMER NIGHT'S DREAM

Een van de hoogtepunten van het schooljaar: op 17 en 18 september werd de school musical opgevoerd door alle leerlingen van Corpus Christi.
Dit jaar viel de keuze op "A Kidsummer Night's Dream": een adaptatie van Shakespeare's Midsummer Night's Dream. Het verhaal speelt zich deels in de echte wereld af, aan het hof van Athene, deels in de wereld van feeën en pixies. Alle ingrediënten voor een moderne musical: verliefdheid, macht, betovering, humor, enz.
Praktisch gezien mag onze school het auditorium van onze buren van Masada College (een Joodse middelbare school) gebruiken.

Een heel trimester waren de kinderen bezig om hun liedjes en danspasjes aan te leren. Het vijfde en zesde leerjaar krijgen de eer om de hoofdrollen te vertolken. Vijf én zes omdat er maar om de twee jaar een musical is, het andere jaar is er een kerstconcert. Op deze manier krijgen alle kinderen de kans om minstens eenmaal in hun schoolcarrière te schitteren als grote sterren.

Niet alleen de kinderen en leraars waren druk bezig. Naar gewoonte worden ook de ouders opgetrommeld en in de praktijk komt dat natuurlijk neer op de thuiswerkende moeders. Alle kostuums (op een paar klassen na die geleende kostuums hadden) werden geknipt, genaaid, garlands (hoofdtooi) geknoopt, de decorstukken geschilderd en versierd, professionele make-up, foto's van alle klassen voor en tijdens de musical, acteeradvies: er waren vrijwilligers voor elke specialiteit. Na de musical gaat er dan ook een zucht van verlichting door de school.

Het resultaat mocht er absoluut zijn. De kostuums zagen er heel kleurrijk uit en schitterden (letterlijk en figuurlijk) onder de spots. De hoofdacteurs kenden hun rollen uitstekend en er waren een paar echte talenten bij waarvan het me niet zou verbazen als ze later in een of andere tv-serie opduiken. Alle kinderen genoten ervan om mooie kostuums te dragen (afgezien van een paar jongens die het niet echt zagen zitten om zich in broekkousen te vertonen) en op het podium te staan voor een gevulde zaal. Het slotmoment was heel pakkend (van "zo mooi", "zo lief", "zo overweldigend" ... en "zo spijtig dat onze familie en vrienden er niet bij kunnen zijn") en een prachtige afsluiter van een magische avond.

Zaterdag 6 september: Soccer & Netball Gala Day

Het wintersportseizoen is afgelopen. De laatste matchen zijn ondertussen weeral een paar weken geleden gespeeld. Vandaag is het de feestelijke afsluiting van het seizoen. Het weer was allesbehalve feestelijk dus werd het een verkorte versie van de geplande activiteiten.
Het hele gebeuren is piekfijn georganiseerd en getimed. Elk team (zowel voor voetbal als voor netbal) wordt op een bepaald uur verwacht voor de groepsfoto. Na de foto wordt een match van een kwartiertje gespeeld tegen de ouders (voor voetbal meestal de papa, voor netbal de mama: verschil moet er zijn!) en daarna wordt één van de ouders verwacht om een kwartier te BBQ te bemannen. Spijtig genoeg kon de match tegen de ouders waar alle kinderen al zolang naar uitkeken niet doorgaan. En het springkasteel hebben we helemaal niet gezien. Maar tijdens de officiële uitreiking kregen alle kinderen hun trofee waarmee ze zo trots als een gieter terug huiswaarts konden keren.

Voor ons kwam het eigenlijk niet slecht uit dat de gala day wat ingekort was. In de namiddag waren we uitgenodigd op het trouwfeest van Suzanne en Tony. Suzanne werkt bij Cochlear. Zij is van Taiwanese afkomst, dus veel Chinezen. Tony is kort voor Antonio en is van Italiaanse afkomst, dus ook veel Italianen. Het weer hadden ze dus niet mee, maar ze zagen er beiden overgelukkig uit. Na de kerkelijke dienst die plaatshad in een naar Aussie normen oud kasteel, waren we uitgenodigd voor de "afternoon tea" bij een collega van Jan. Daarna gingen we in groep naar het trouwfeest dat plaatshad in het oude stadhuis van Paramatta. De vrienden van Suzanne en Tony hadden een heel feestelijk buffet bij elkaar gekookt. Het enige spijtige voor ons: geen alcohol. De ceremoniemeester drukte ons in het begin al op het hart dat de flessen champagne die her en der op de tafels stonden, nog niet gekraakt mochten worden. Dat mocht pas later toen de speeches begonnen en we eindelijk een toast mochten uitbrengen. Onze glazen waren maar halfgevuld en wij (Jan en ik) hadden niet goed gepland. Er kwamen nog meer toasts en omdat we de hele tijd hadden zitten sippen (in tegenstelling tot onze tafelgenoten) waren we genoodzaakt om een leeg glas te heffen.
Niet dat dat de gewoonte is in Australië. Op het vorige trouwfeest vloeide de drank rijkelijk! Voordeel van een "droge bruiloft" is dan weer dat je om 11 uur thuis bent en dat je de volgende dag zonder kater opstaat.

Vrijdag 5 september: "Grandparents & Friends Day"

Elk jaar tijdens de boekenweek is het grootoudersdag op school. Omdat er hier zoveel kinderen zijn waarvan de grootouders niet direct voorhanden zijn - afkomst Zuid-Afrika, Engeland, Nieuw-Zeeland, uiteraard drie uit België, een uit Holland, maar ook uit andere staten in Australië- worden ook vrienden uitgenodigd, of bij gebrek daaraan :-) zijn ouders ook welkom. Ik was opgeroepen om te helpen in de schoolkantine, maar geen nood: Jan had een halve dag verlof genomen zodat hij na de gebruikelijke misviering een kijkje kon gaan nemen in de klassen. De meeste kinderen halen hun hele "tub" leeg (bakje waarin al hun schriften zitten) boven en laten trots al hun werk zien.

Daarna -en dat is meteen de reden om de bezoekers tijdens de boekenweek uit te nodigen- kan je een kijkje nemen in de bibliotheek, waar alle kinderen de afgelopen dagen hun favoriete nieuwe boek gekozen hebben. Dat boek kan je dan schenken aan de bib. Er komt een mooi label vooraan in het boek waarop staat door wie het boek geschonken is + de naam van het bijhorende kind. Zodra het boek netjes gekaft is, krijgt dat kind het boek dan als allereerste te lezen. Dit jaar kreeg de bib voor zo'n 5000 Dollar (125.000 BEF) aan nieuwe boeken. Slim gezien natuurlijk!

Ondertussen konden de grootouders zich te goed doen aan alle cakes en zoetigheden die de moeders gebakken hadden. Omdat het barslecht weer was, werden ze in de leraarskamer gepropt.

De (halve) dag werd zoals gewoonlijk afgesloten met een optreden van de Concert Band -zeg maar de schoolfanfare- de Training Band met o.a. Toon met de trompet (eerste jaar dat de kinderen een instrument spelen; volgend jaar stromen ze door naar de Concert Band), het strijkersensemble (waar Marie volgend jaar bij wil; vandaar dat ze dit jaar met vioolles is begonnen), de songclub en het koor (waar Marie bij was, maar de dag zelf niet meer op het podium bleek te staan. Ze had opgegeven nadat wij van België terug kwamen omdat de kinderen ondertussen een paar nieuwe liedjes hadden geleerd... Ze gaat het volgend trimester terug beginnen, zegt ze).

Donderdag 4 september: "book parade"

De eerste week van september is het hier boekenweek. Vandaag is het "book parade" op school. Iedereen verkleedt zich dan in zijn/haar favoriete boekpersonage. Het thema dit jaar is "fuel your mind".
Voor de mama's betekent dit zoeken naar een outfit die niet te veel tijd noch geld kost. Als er geen wilde ideeën van zoon- of dochterlief komen, wordt de creativiteit een beetje gestuurd.
Willem was makkelijk: hij kon nog 2 afdragertjes van Toon hebben. De keuze was oftewel Kuifje (we mogen best trots zijn op onze wereldvermaarde Belgische vriend) oftewel Wally (jeans + t-shirt + zelfgemaakte wally-muts van 2 jaar geleden). Willem ging voor Kuifje en was -uiteraard- de enige van de hele school.
Toon wilde Samoerai Jack zijn, wie dat ook moge zijn... Hij kon zijn oud taekwondo pak aandoen, dus mij best.
Marie werd samen met vriendin Alice "Thing 1" en "Thing 2" uit A cat in a hat". Alle rode spullen bij elkaar gezocht die we nog hadden, een blauwe pruik + een paar lange handschoenen uit de 2-Dollar Shop en ze waren klaar. Ze zagen er heel grappig uit en konden optrekken met de vele "cats" die er waren.
Opzet geslaagd.