Marie's lucky day

Deze morgen zijn we met Marie op haar jaarlijkse controle bij de cardioloog geweest. Alle drie met een klein "hartje" ernaartoe, een kwartier later heel opgewekt en blij terug buiten. Alles was goed, dus dochterlief kan er weer een jaartje tegen (op hout kloppen als ik zulke dingen zeg).

Het was héél warm vandaag dus is er volop geplonst in het zwembad. Senne was er ook, altijd te vinden voor dolle waterpret.
Na de middag werd er met een partijtje Monopoly gestart. Willem en Senne haakten al eerder af, maar Marie en Moeke May (die dinsdagmorgen is aangekomen) hebben er een marathonsessie van gemaakt. Na zo'n 3 uur was Marie stinkend rijk en zat moeke totaal aan de grond. Misschien moet Marie haar geluk maar eens proberen in de Lotto!Meer familienieuws:
Jan is deze namiddag vertrokken voor zijn tweede tripje naar München in twee weken tijd. Na Duitsland is hij nog twee dagen in België (voor een feest, "o.a." zal hij me zeggen) en daarna voor een vijftal dagen in Dubai (voor een jeepsafari, "o.a." natuurlijk).

Terwijl Toon zijn tweede pukkeltje heeft op zijn kin -"Oh my GOD!"-, heeft Willem te kampen met andere leeftijdsgebonden natuurfenomenen: 2 losse tanden. Totnutoe is hij nog maar 2 melktandjes, de onderste, kwijt. Een van de dagen zullen de bovenste sneuvelen. Hij ziet er nu heel grappig uit, met zijn twee konijnentandjes.Zoals gezegd, bloedheet vandaag. Deze avond zijn we wat verfrissing gaan zoeken in Dee Why. Eerst fish & chips gekocht en op de dijk gepicknickt: zalig, voor herhaling vatbaar!

Toon is tien (deel II)

Gisteren had Toon 12 jongens uitgenodigd voor een sleepover party. Uiteindelijk zijn er 8 gekomen, meer dan genoeg voor ons ;-). Toon had alles goed geprogrammeerd: om 5 uur aftrap in het zwembad. Het was niet heel warm, maar toch gezwommen, daarna wat gevoetbald en toen had Jan de hamburgers klaar voor het avondeten. Daarna hebben ze zich allemaal geïnstalleerd in de speel-/slaapkamer voor hun eerste film. De filmkeuze kon niet iedereen bekoren dus de film werd voortijdig onderbroken voor de verjaardagstaart, met 3 maanden vertraging maar soit. Tijdens de tweede film hebben 2 jongens rustiger oorder opgezocht in Toon's slaapkamer. Toen waren ze nog met 7. Die zeven hebben het lang volgehouden. Een derde film moest er nog aan geloven en zelfs dan wisten ze van geen ophouden, tot wij er een stokje voorstaken en het licht én de tv uitgingen. Jan had nachtwacht en heeft ze rond half twee stil gekregen.
Deze morgen waren ze om half zeven uit de veren. Ze hebben zich redelijk stilletjes teruggetrokken in Toon's kamer tot de laatste vriend zijn roes had uitgeslapen, een beetje ontbijt en dan... film, de meest luidruchtige van allemaal: "Transformers", ver-schrik-ke-lijk. Omdat er nog altijd één was die nog geheel niets gegeten had (noch hamburger, noch taart, wel chips, geen ontbijt) heb ik mijn laatste konijn uit de hoed getoverd: wafels volgens het recept van het rusthuis. En jawel, allemaal hebben ze ervan gesmuld! Daarna recht het zwembad in (yuk, met een buik vol wafels) en dan zijn de mama's en papa's hun lievelingen terug komen afhalen...
Onze eerste sleepover party: zeker geen slechte ervaring, we zijn allemaal alleen wat slaapdronken, maar dat halen we deze nacht wel in.
Een paar fotootjes:

Wat nieuws?

Niet echt veel te melden, een beetje the usual stuff.

Marie is vorige week "gepromoveerd" in haar zwemles. Zij zwom samen met Willem in Aqua 7. Vorige week heeft ze eventjes een try-out gedaan in het grotere zwembad en gisteren heeft ze dan voor het eerst in Aqua 9 gezwommen. Trots en opgewonden dat ze was. In onze zwemschool zijn er 3 zwembaden. Zij zit nu in het 15-meter bad, terug naar waar wij 5 jaar geleden allemaal begonnen zijn: Toon en Marie in hun kleine zwemklasje, ik met Willem in de baby-klas. In dezelfde hoek van het zwembad waar zij 5 jaar geleden huilend aan de kant hing en de muur niet wilde loslaten, dook ze nu het startblok af (eerste keer, auw die buik) en zwom baantje na baantje in haar prachtige freestyle: een lust voor het oog. Tegen het einde van de les was ze natuurlijk heel moe, maar goed gedaan meisje!

Willem is vorige week begonnen aan zijn... Christmas list. Op weg van school naar huis was hij al aan 't zingen van "I want a hippopotamus for X'mas...". Thuisgekomen nam hij een blad papier en begon te tekenen en schrijven. Nog een "paar" spellingsfoutjes, maar hier zouden ze zeggen: he's had a go! (Hij heeft geprobeerd.) Dear Santer, please make my wishs troo. Toon vertelde hem: De vroeger je begint, de meer je gaat willen. (the sooner..., the...) Een waarheid als een koe natuurlijk... of als een hippo.
Echt groot nieuws voor Willem: hij heeft zijn eerste "wobbly tooth"!!! Een paar weken geleden had hij me nog verteld (letterlijk, in de typische Engels-Nederlands mix): Mama, ik wil een tand "loezen". Ik heb nog geen enkele tand ge"loest" en als ik grown-up ben gaat iedereen mij uitlachen omdat ik nog al mijn baby-teeth heb.
Hij is nu dus in de zevende hemel, maar ik vind het maar niks. Op zulke momenten word je nog eens met je neus op het feit gedrukt dat je kinderen zo snel groot worden: geen kinderen in pampers meer, geen kleuters meer, nu ook geen kinderen met babytandjes meer...
Trouwens, iemand vertelde me dat als je kinderen hun tanden laat beginnen te wisselen, dat ze dan ook later in hun puberteit komen. Hoopgevend, ware het niet dat onze dochter zich nu al een puber waant :-).

Toon en ik zijn naar de podoloog geweest. Buddy had Toon's steunzolen half opgegeten. Het leder van de ene was wég en in de andere stond een barst, dus er moesten nieuwe gemaakt worden. Volgens de podoloog krijgt hij om de haverklap mensen met hetzelfde probleem over de vloer. Honden blijken een voorliefde voor steunzolen te hebben, en er is een wetenschappelijke verklaring voor. Steunzolen zijn gemaakt uit polypropyleen, hetzelfde materiaal waar ook honden-kauw-speelgoed uit gemaakt is. Beter oppassen met het nieuwe paar!

Woensdag een kopje koffie gedronken voor het goede doel. De Australische kankerliga organiseert elk jaar een Biggest Morning Tea, 't is te zeggen stimuleert mensen om een theekransje te organiseren met de nodige tombola's en fundraising. Bij ons waren 3 Corpus-moeders de initiatiefnemers. Een van hen heeft vorig jaar een 3-jarig dochtertje verloren dat een heel agressieve hersentumor had. Ondertussen heeft de hele actie weeral een dikke 2 miljoen dollar opgeleverd. Jawel, Australië leeft op liefdadigheid.

Donderdag een blitsbezoekje aan de dierenarts. Buddy had al een paar dagen diarree en dat is niet bepaald aangenaam, noch voor de zieke noch voor zijn omgeving. Bleek redelijk in orde te zijn, een beetje verhoogde temperatuur en misschien een beetje kortademig. Remedie: een shot Imodium-soort in zijn mond en pilletjes voor de rest van de week. Ondertussen is hij er weer bovenop.

Na onze wekelijkse portie sport op zaterdag zijn we even naar en door Ikea gespurt om een nieuwe ladenkast te kopen, kwestie van onze slaapkamer een beetje clutter-free te maken. Weer geen relaxed winkelen, want zoals een andere shopper bij de ingang opmerkte: het was er een "cesspool of germs", letterlijk een beerput vol bacteriën :-).
Het aantal gevallen van swine-flu stijgt hier met de minuut, vooral in Victoria, waar er nu een dikke 500 zieken zijn. Op alle scholen geldt hier trouwens de regel dat kinderen die op reis zijn geweest naar risico-landen, bij hun terugkeer 7 dagen in quarantaine moeten blijven, dus niet naar school mogen (of moeten). Spijtig voor onze kids: wij vliegen (eind deze maand) naar en terug van België via Abu-Dhabi en voor zover ik weet is het Midden-Oosten nog redelijk gespaard gebleven van de griep (of houden ze het nieuws tenminste voor zich).
Deze morgen zag ik in het station het Chinees dametje dat een verstel-ateliertje heeft met een maskertje. Deze avond had ze er nog één op. Om daar een hele dag door te ademen (en 't is daar al benauwd in die voetgangerstunneltjes), oef!

Zondag was ik "sponsor" voor het Vormsel van Nicholas M. Vormelingen worden hier niet tot bij de bisschop geleid door hun ouders, zoals bij ons, maar door hun sponsor. Meestal is dat de meter of peter, maar het kan eender wie zijn. Nicholas had mij dus gekozen. Waarom is mij een raadsel. Ik heb altijd gedacht dat hij mij een verschrikkelijke zeur vond, want elke keer als hij hier is, moet ik kijven voor het ostentatief boeren aan tafel, gillen, lopen door het huis en andere delicten. Misschien dacht hij dat op deze manier onze kinderen gegarandeerd op zijn feestje zouden zijn. Of misschien vindt hij me toch leuker dan ik dacht :-).

Tussen alle sociale en andere verplichtingen door doe ik nog altijd mijn best (is misschien echt niet goed genoeg) om zoveel mogelijk werkuren bij elkaar te sprokkelen. Als er één ding is wat ik geleerd heb de laatste maanden, is het wel dat het mij zo goed als onmogelijk is om een job met vaste uren te doen. Met zo goed als geen sociaal netwerk én met een man die zo vaak weg is (en zelfs als hij er is, niet echt/echt niet om op te rekenen) zijn alle voorziene en onvoorziene omstandigheden voor mijn rekening. Dus deze job is mij op het lijf geschreven: totale flexibiliteit!

Gisteren waren alle moeders op school uitgenodigd voor het Mothers Breakfast. Moeders en kinderen kunnen vanaf half acht aanschuiven voor koffie en thee, pannenkoekjes, poffertjes, vers fruit, croissantjes, cake, de typische "scones met room en jam": kortom een heel festijn waar vooral de kinderen zich te goed aan doen.








Over onvoorziene omstandigheden gesproken: gisteren hadden Toon en Marie nog maar eens het onheilsbericht bij dat er luizen zijn gesignaleerd in de klas. Nog maar eens een uitgebreide kambeurt voorafgegaan door een flinke splash conditioner. Beiden OK bevonden.

Als het kriebelt.... moet je sporten!

Gisteravond 3 SMS-jes: soccer/netball is on!
Deze morgen zag het er nog bedenkelijk uit (niet moeilijk om kwart voor zeven 's morgens), maar het is over gebleven.

Om half acht was ik al met Marie op pad. Ook al zou het parkeren gemakkelijk zijn, de verkeersdrukte op weg naar de netbalvelden was er niet minder om. Het kan ook eigenlijk niet anders. De 25 velden liggen op het einde van een doodlopende straat, net in de bush eigenlijk. Die straat vormt dus één grote bottle neck. Ook mijn koffie moest wachten want ook daar stond een heel lange rij. Idem dito voor de BBQ: jaja, die staat 's morgens al aan voor spek met eieren, én worst. Een "sausage sizzle" hoort er hier altijd bij.

Ons team moest nog een beetje inspelen op elkaar, logisch eigenlijk want het is een nieuw samengesteld team. Gisteren hadden ze ook geen training gehad o.w.v. de vrije dag op school. Ze kregen dus wel een beetje "op hun kas". De eindscore was 7-3. Volgende keer beter. Marie heeft in ieder geval meer dan haar best gedaan. Ook al was ze een kleine muis in vergelijking met de speelsters van het andere team, overal dook ze op en riep ze om de bal. Doe zo voort meisje!

Klein maar dapper!

Toon was ondertussen aan het voetballen in Gordon. Ook voor hen een trage start. Ze hebben nog helemaal geen training gehad, hun trainer Joe was er ook niet en ze waren dus niet optimaal georganiseerd. Ook voor hen werd het een nederlaag: 11-4.

Ook wij waren niet zo goed georganiseerd want nu Toon voor het eerst zijn voetbalschoenen terug aan had, bleken die iets te klein te zijn.

foto's genomen met Jan's GSM.

Na netbal zijn Marie en ik rechtstreeks naar Toolang Road in St. Ives gereden, voor Willem's match. Omdat Jan niet antwoordde, had ik hem een SMS-je gestuurd. Toen we in Toolang aankwamen, ben ik me eerst een koffie gaan kopen en toen zag ik Toon, meegekomen met een vriend bleek later. Ik veronderstelde dus dat Jan en Willem er ook waren, maar toen de match om 10 uur begon, bleken die nog niet op het appél te zijn. Telefoontje en... Jan zat thuis de krant te lezen met een kopje thee. Dacht dat hij om kwart ná en niet vóór tien daar moest zijn. Typisch? Het duurde gelukkig niet lang voor hij er was. Stel je voor dat Willem zo zijn eerste match had gemist. Het kind was als eerste op, zó opgewonden!

Willem heeft de eer hoog gehouden: gewonnen met 7-2. Ik had hem natuurlijk deze morgen al voorgehouden dat het daar niet op aankwam, maar desalniettemin :-).

Voilà, we zijn gelanceerd, maar om wille van Pasen hebben we al meteen 3 weken rust. Een beetje absurd, maar kunnen we tenminste nog eens uitslapen.

Verdienstelijke kids

Onze eerste Merit Awards van het jaar zijn binnen.
Willem: "for always staying on-task",
om zijn aandacht altijd bij zijn werk te houden. Dat heeft hij nodig in zijn klas met "meer dan 29 kinderen". Het zijn er 30 om precies te zijn, maar om de een of andere reden zegt Willem altijd "meer dan 29".
Gisteren toen ik in de klas ging helpen met lezen/schrijven zag ik met eigen ogen een staaltje van zijn focus. De andere 2 jongens aan zijn tafel waren een beetje aan 't lummelen en Willem deed aanvankelijk ook wel mee, maar schoot toen toch goed in gang en maakte zijn hele verhaal af, mét illustraties. Net zoals Toon heeft ook Willem oog voor detail. Eén van de mannetjes in zijn verhaal tekende hij met een Ipod.

Toon: "for writing which is always surprising, creative and humourous", voor zijn schrijven dat altijd verrassend, creatief en humoristisch is.
Een staaltje van zijn creatief werk:
huiswerk van deze week. Maak een gekke zin met een van de spellingwoorden:
"On the weekend the local preschool was silent until a stampede of toddlers came running. One particular toddler has black blood and was pure evil, so he brought his science kit and blew up the preschool." Kijkt te veel filmpjes denk ik :-).

En tijdens dezelfde assembly viel ook Marie in de prijzen. In de wekelijkse rubriek "Thank you for keeping our school clean and tidy. We will now draw a raffle ticket." kwam Marie's naam uit de bus. Ze kreeg een bonnetje voor een granita uit de canteen als dank voor haar bijdrage om de speelplaats netjes te houden.

Motivatie is alles!

29 september: Toon is jarig!

De eerste dag van de vakantie. Jan kwam 's morgens met een paar uur vertraging terug van een trip naar de USA, Zweden en België.
Maar vooral: het was Toon's negende verjaardag!

Omdat we geen verjaardagsfeestje hadden georganiseerd, zijn we in de namiddag naar de film geweest. Het werd Beverly Hills Chihuahua. Het gaat over Chloe, een rotverwende high-society Chihuahua die tijdens een vakantie in Mexico verloren loopt en terechtkomt in de honden-onderwereld. Leuk, misschien vooral voor hondenliefhebbers.
Een ijsje gegeten, Toon mocht nog een taart kiezen en dan naar huis om pannenkoeken te bakken. We hadden onze buurmeisjes Hanna en Iris en hun mama uitgenodigd, maar ze bleken niet thuis te zijn. (Ze zijn van Zuid-Korea en mama spreekt nog niet goed Engels, wat soms voor wat spraakverwarring zorgt.) Later op de avond, toen ik al naar de maandelijkse dameskletsavond in het Belgian Beer Café was, is Hanna nog een mooi kado komen brengen.
Ook bedankt voor de mooie kado's die Jan meebracht uit België!

Zondag 14 september: Eerste Communie Toon

Voor de Aussie-leken: de volgorde van de sacramenten is hier iets anders. Het doopsel komt uiteraard eerst en de Ziekenzalving meestal laatst, maar daartussen gaat het als volgt. In Year 2 (2de leerjaar) doen de kinderen hun plechtige communie, dus niet hun eerste Communie. De reden hiervoor is dat je eerst geacht wordt voor je geloof te kiezen, je doopbelofte te bevestigen, alvorens je mag deelnemen aan de Communie. In Year 3 volgt dan het sacrament van de biecht: "Reconciliation". Alle kinderen moeten voor het eerst hun zonden opbiechten zodat ze x-aantal maanden later hun Eerste Communie kunnen doen op hun spreekwoordelijke eerste-communiezieltje. De voorbereiding voor alle sacramenten verloopt op dezelfde manier. In de eerste plaats volg je als ouder een paar vergaderingen zodat je zelf weer weet waarover het gaat. Ook alle praktische regels worden stelselmatig uitgelegd door de erg strenge, gevreesde maar blijkbaar efficiënte coördinator van de parochie. Daarna volgen nog een viertal sessies met de kinderen bij. Als toemaatje mochten we elk weekend naar de zondagsmis gaan.

In onze parochie hier nog een klein verschil met andere parochies in Australië en zeker ook in België. Er is geen gezamenlijke viering met alle kinderen. In plaats daarvan "mogen" de 100-tal kinderen kiezen wanneer ze hun eerste communie doen. Ze worden dus verspreid over 3 misvieringen tijdens 3 weekends. De beweegreden achter deze -bij de meeste ouders onpopulaire- regel is dat je je communie doet tijdens de mis waar je meestal naartoe gaat zodat de medeparochianen willen meevieren.
Omdat Jan tijdens de week zou vertrekken naar de USA was er voor ons weinig keuze, wat het leven dan meestal weer makkelijker maakt (als je zo'n twijfelgeval bent als ik). Het werd dus 14 september.

Het was een simpele maar mooie viering, voorgegaan door ieders favoriet Father Jim (in de parochie ook wel "the 5th Wiggle" genoemd, naar de in Australië razend populaire Wiggles.) Hij is (of beter: was) sinds juli in deze parochie, de jongste priester van het bisdom, een heel vlotte kerel die het kerkbezoek meteen pijlsnel de hoogte in deed gaan. Je kon direct voelen dat er een frisse wind door de parochie blies. Zo kon je de vieringen volgen aan de hand van een Powerpoint presentatie. Tijdens de preek kwamen er foto's bij om de standpunten kracht bij te zetten en er werd al eens gelachen. (De mis is hier sowieso iets minder stijf dan bij ons. De vorige priester Father Jack sloot zijn mis bv. altijd af met een mop.) Spijtig genoeg heeft de bisschop Father Jim na 2 maanden al weggekaapt, wat hem uiteraard niet in dank werd afgenomen. Omdat een andere parochie, de zogenaamde "cathedral parish" (wat St. Ives voordien was), al een paar maanden zonder pastoor zit, werd Father Jim overgeplaatst. Op de vraag van vele parochianen of ze niets konden doen om dit te voorkomen, antwoordde Father Jim dat we voor meer roepingen kunnen zorgen, dat we onze zonen kunnen aanmoedigen om priester te worden zodat het tekort binnen x-aantal jaren is opgelost. Ik keek naar Toon, maar die schudde het hoofd...

Na de viering konden we koffie gaan drinken en taart eten in de parochiezaal.
Daarna hadden we thuis een feestje met onze Australische familie: onze vorige buren Ian en Marie (en zonen Patrick en Nicholas), Anne en Filip (en kids Rune, Luna en Senne) en Cathy en Frank (en kindjes Sébastien en Aline).

Op het menu BBQ "as usual", maar wel een speciaal dessert dat Toon had gekozen in navolging van zijn vriend Patrick vorig jaar. Het werd een "croquembouche": een profiteroles-taart bedekt met een krokante laag caramel. In onze tijd mocht de communicant een ijskreem schaapje onthoofden, waarna dan bloed in de vorm van groseille verscheen: een bloederige gewoonte die ondertussen in onmin is geraakt, voor zover ik weet.

We doen het nog wel eens over, volgend jaar in België. Hoewel het hier toch anders is, zo zonder zijn Belgische familie, was het toch een speciale dag voor Toon.