Een gelukkige jarige

27 november 2002: we hadden hem al eerder verwacht (op Marie's verjaardag) maar hij gaf toch de voorkeur aan zijn eigen speciale dag. Een koude winterdag. In Antwerpen waren er "rassenrellen" op de Turnhoutse baan. Wij hadden andere zaken aan ons hoofd. Na een uurtje weeën, en nog geen 10 minuten in het relaxerende bad (het was nog niet vol), werd ik naar de verloskamer gereden. De vroedvrouw dacht dat ik een beetje overhaast was toen ik haar vroeg of de gynaecoloog er al was, tót ze de proef op de som nam. Uiteindelijk was Willem er voor de dokter: sorry, dit is mijn derde, ik wacht niet!
Willem was een stevige baby, de zwaarste van alle drie: ik was zo trots op zijn 3,790kg en stevige billen. Al in het moederhuis was hij een doordrijvertje: als hij honger had, hield hij vol, geen ontkomen aan. Dat uithoudingsvermogen heeft hij nog steeds: hij kan blijven zingen (100x zelfde refrein), blijven lachen, maar ook blijven zeuren (bijv. ik wil een motor, waarom kunnen wij geen motor hebben, wanneer mag ik een motor kopen, enz. enz.)
Willem was (als hij geen honger had) een heel contente baby. En ik weet het: "eigen kind, mooi kind", maar als ik zijn babyfoto's bekijk, kan ik er nog altijd niet over wat een schoon ventje hij was. Hij is nog altijd een vrolijke jongen, boordevol energie. 's Ochtends danst hij rond en zingt. "Full of beans" (springbonen gegeten).
Toon is zijn idool, vandaar dat hij zich vaak stoerder voordoet dan hij werkelijk is. Spijtig, want ik zou hem zo graag nog wat kleiner houden.
Zijn grote passie op het moment is cricket. Woensdagavond had hij zijn uniform al netjes op zijn stoeltje liggen. Ook in voetbal gaat hij ervoor en met zijn sterke benen kan hij ook een stevig stukje zwemmen.

Tweede verjaardag dus deze week en iedereen zal het geweten hebben.
De hele week heeft hij me op het hart gedrukt welke cricket bat hij wilde hebben.

De hele week werd iedereen in zijn klas al duchtig voorbereid op de grote dag. Gisteren was hij zo "excited", zei hij, dat hij de hele weg van de klas naar de kids club al springend heeft afgelegd. Deze morgen was hij om 7 uur op ons bed aan 't springen: ik ben 7 (herhaal 7x).

Happy birthday!

Marie is jarig!

Happy Birthday, Marie!

Op 24 november 2000, 9 jaar geleden dus, werd Marie geboren. Haar eerste weken op deze aardbol verliepen niet echt zoals gepland (héél zachtjes uitgedrukt). Wij hebben gebeden en zij heeft gevochten voor haar prille leventje. Die "rocky start" heeft ze achteraf meer dan goed gemaakt. Van het moment dat ze 's morgens wakker werd tot ze 's avonds ging slapen, overal en altijd lachte Marie. En zo beschrijven de meeste mensen haar hier nog: "She always has a smile on her face." Thuis verandert die glimlach wel eens in een donderwolk, maar met twee broers is het leven niet altijd rozengeur en manenschijn :-). Voor de rest: een bezige bij, organisatietalent, girly girl, modebewuste ijdeltuit, fanatieke netbal- en hockeyspeelster, elegante zwemster, giechelmie, zot geval.

Marie heeft vandaag een nieuwe fiets gekregen. Het verjaardagsfeestje komt later nog. Te druk nu met nog maar 3 weken school voor de grote vakantie.

Deel III van onze trip: Kata Tjuta

Dinsdagmorgen zijn we voor dag en dauw opgestaan om Uluru bij zonsopgang te zien. De kinderen hebben we gewoon in hun bedden laten liggen. Mag eigenlijk niet, maar voor zo'n stukje en op zo'n uur maken we een uitzondering.
Hoewel de zon nog niet op was, werd het onderweg al licht. De kleuren van de woestijn waren zo al heel mooi.
We waren -weer- niet de enigen op de baan, maar we verloren onze voorganger uit het zicht en wisten niet waar de zonsopgang-parking was. Eigenlijk is er die niet echt, tenminste niet zo georganiseerd als die voor de zonsondergang. We zijn dan maar helemaal rond de rots gereden, vonden niet direct hét ideale plaatsje en zijn op het laatste nippertje bij een andere auto gestopt. We hebben de zon zien opkomen, maar het effect was niet zo spectaculair als dat van de zonsondergang. Waarschijnlijk stonden we dus inderdaad op de verkeerde plaats.
Met de kinderen nog in bed zijn we doorgereden naar Kata Tjuta, vroeger The Olgas genoemd, in hetzelfde National Park. Toch een klein uurtje rijden. Bij aankomst hebben we eerst nog platte rust genomen en daarna onze tafel en stoelen buiten gezet en een stevig ontbijt genuttigd.
Daarna insmeren, rugzak klaar en weeral op pad.
We zouden tot de eerste lookout gaan, maar daar waren we al na een half uur, dus zijn we maar doorgestapt naar de tweede. Het was een prachtige wandeling, heel anders dan die rond Uluru. Hier loop je tussen de rotsen door, bergop, bergaf en krijg je telkens een ander uitzicht. De kinderen vonden het ook leuk om af en toe te kunnen klauteren. Het uitzicht bij de tweede lookout was nog spectaculairder dan bij de eerste. Content dat we verder gegaan zijn!
Op de parking komen we nog een groepje Antwerpenaren tegen dat op rondreis is in Australië. De grootvader van één van hen is ooit nog hoofdonderwijzer geweest in Minderhout.

Na onze babbel trekken we door naar onze volgende bestemming: Kings Canyon. Op onze terugweg zien we een kudde wilde kamelen, weeral een "Australisch" dier dat we kunnen aanvinken op onze lijst "gezien in het wild".
Kamelen zijn geen oorspronkelijke Australische dieren. Van 1840 tot 1907 werden er tussen de 10 en 20.000 dromedarissen ingevoerd in Australië om als transportmiddel te dienen (o.a. in de goudmijnen) en om te helpen bij het verkennen van het nieuwe continent. Toen ze later vervangen werden door auto's, werd een deel afgemaakt, maar de meerderheid werd gewoon losgelaten in de woestijn. Omdat de omstandigheden voor een kameel hier optimaal zijn, tieren ze welig. Hun impact op het milieu is echter niet zo goed: ze vertrappelen de inheemse planten of eten ze op, drinken het schaarse water op of bevuilen het zodat de inheemse dieren er geen meer hebben. Ze beschadigen (vertrappelen of rollen erover) Aboriginal kunst en ceremoniële plaatsen, maken omheiningen van boerderijen kapot en zijn letterlijk een "gevaar in het verkeer" in de outback. Om hun groeiende aantallen binnen de perken te houden worden ze afgemaakt, vanuit helikopters doodgeschoten. Als mensen iets meer zouden denken voor ze iets doen...

Onze wandeling door Kata Tjuta:

The race that stops the nation

De eerste dinsdag van november is het Melbourne Cup: dé hoogdag voor paardenrace-fanaten. Om klokslag 3 uur vindt de race der races plaats. Gokken is verboden in Australië, met 2 uitzonderingen: "2 up" op Anzac Day en de Melbourne Cup. Op een dag zoals vandaag wordt er zo'n 50 miljoen dollar doorgedraaid.
Als je niet bij de gelukkigen bent die in een of andere VIP-marquee in Melbourne rondflaneert met een nieuwe outfit en een extravagante hoed of 'fascinator' (een haarversiersel), zit je thuis, op school of op het werk aan het scherm gekluisterd. Of je gaat naar een van de vele Melbourne Cup-lunches die overal te lande worden georganiseerd. Onder het motto "je moet alles eens meegemaakt hebben", ben ik vandaag met een paar school and gym mums naar het Stamford Hotel in Ryde getrokken om de Cup te vieren én de 50ste verjaardag van Vanessa. We hebben ook een gokje gewaagd, maar zijn er niet rijk van geworden. Ik had toch Kevin Rudd's idee moeten volgen: 'Shocking' gaat de geschiedenis in als de winnaar van 2009.

Deel II van onze trip: Uluru

Op maandagmiddag zijn we naar Uluru vertrokken. We hadden een dikke 600 km voor de boeg. Ondertussen zijn we twee tankstations tegengekomen, voor de rest woestijn, een weg waar je altijd rechtdoor gaat en één keer rechts.

Toen we aankwamen in Ayers Rock Resort was het net donker. Met de campervan geen probleem. Je komt op je kampeerplaats aan, zet je tafel en stoelen en voilà: klaar is kees! Een paar kleine aanpassingen binnen en je kan slapen. Pure luxe!
De volgende dag hebben we het National Park een beetje verkend. We zijn eerst naar het Cultureel Centrum gereden waar je kan lezen, zien en horen welke betekenis Uluru heeft voor de oorspronkelijke aboriginal bevolking. Voor hen is en blijft Uluru een heilige plaats en ze vinden het OK dat er zoveel bezoekers komen, maar vragen wel dat hun cultuur gerespecteerd zou worden en dat je bijvoorbeeld Uluru niet beklimt of geen foto's maakt op bepaalde plaatsen die voor hen van grote rituele waarde zijn.
Uluru beklimmen: het wordt dus afgeraden, maar ik moet eerlijkheidshalve ook bekennen dat de klim wel héél zwaar lijkt: steil omhoog en dan nog erger, recht naar beneden met zicht op de diepte: brrr. Je hebt alleen een ketting om je aan vast te houden, dezelfde ketting voor omhoog en omlaag. Nee, niet weggelegd voor mensen met hoogtevrees of met kinderen of met beide.
We hebben een kort wandelingetje gemaakt om een beetje te acclimatiseren. Voor de zonsondergang dachten we misschien een kameeltochtje te doen, maar dat bleek 95 dollar per persoon te kosten, een beetje veel vonden we om een uur op een kameel te zitten. (We zouden het in Kings Canyon wel doen; daar bleek de "camel handler" echter met vakantie te zijn.)
Dus zijn we zelf maar naar de zonsondergang gaan kijken die hier keurig georganiseerd is. Je rijdt naar de "sunset parking" en wacht daar met tal van medekijkers op het ultieme moment, en dan: kliek, kliek, kliek! Het moet wel gezegd: het is een adembenemend zicht. de rots die constant van kleur verandert, de lucht in een zachtblauw-roze. We hebben zolang mogelijk genoten.

We zijn dan wel niet óp Uluru geweest, we hebben er wel helemaal rondgewandeld. De kids zijn nooit laaiend enthoesiast met het vooruitzicht op wandelen, maar naar goede Aussie gewoonte hadden we "awards" aangekondigd: één voor het kind dat het minst zou zeuren, één voor het kind dat het meest hulpvaardig zou zijn en één voor het kind dat het flinkst zou stappen. Het heeft gewerkt!
Willem heeft het naar het einde van de wandeling toe een beetje moeilijk gekregen -zijn voeten deden pijn-, maar we hebben de 10,5 km in 3,5 uur afgelegd, geheel volgens de schatting van de brochure. Wat de awards betreft: Marie heeft het minst gezeurd, Toon het flinkst gewandeld (maakt er altijd een erezaak van om op kop te lopen) en omdat Willem niet in aanmerking kwam voor 1 noch 2, was hij het hulpvaardigst geweest (hij had de rugzak heel efficiënt klaargemaakt: geen onbelangrijk onderdeel van een wandeltocht!). Allemaal blij, vooral toen later bleek dat er een ijsje aan vasthing!
Op de camping aangekomen zijn we gaan zwemmen terwijl Jan lekker gekookt heeft. De recepten uit zijn kampeerkookboek zijn meestal voltreffers, het moet gezegd.
Allemaal moe en tevreden naar bed. De volgende ochtend zouden we naar de zonsopgang gaan kijken, dus ik mocht het niet te laat maken in "De eenzaamheid der priemgetallen"...

Verse eieren!

Vrijdag 30 oktober 2009
Ei 1 en Ei 2
6 cm, 45 g

Toon, Marie, Willem, Jan en Inn
kondigen u met trots aan dat hun kippen elk een ei gelegd hebben en
dat vanaf heden elke dag doen!