Fotografieles

Nu ik weer vertrokken ben met mijn blog...
Na al die jaren dat het op mijn "to do"-lijstje heeft gestaan (zeg maar 20 jaar), ben ik eindelijk een fotografiecursus begonnen in het plaatselijke Community College.
Elke les (8 in totaal) hebben we een bepaald thema (product shoot, night shoot, portret, Photoshop, landschap). Tijdens de les krijgen we dan eerst uitleg over een of ander technisch aspect van fotograferen en daarna passen we de theorie toe in een fotosessie. Ook voor huiswerk moeten we dan foto's maken in het thema.

Deze week hadden we onze eerste "show and tell"-les waarvoor we allen onze foto's van de afgelopen weken moeten meebrengen. Die bekijken we dan in groep en onze leraar Ray Williams geeft commentaar over alle technische en esthetische aspecten van de foto's. Voor de product shoot had ik thuis juwelen gefotografeerd in een geïmproviseerde studio: deels overdag buiten op het terras (met hoofdkussens, boeken enz. tot het begon te regenen), deels 's avonds en 's morgens op de strijkplank in onze family room. Ik heb altijd al bewondering gehad voor fotografen, maar nu ik meer kijk heb op de logistieke kant van de zaak neemt mijn respect alleen maar toe. Ik heb mijn strijkplank, fototoestel, 'make-do' belichting en mezelf in alle mogelijke bochten moeten wringen om bevredigende foto's te maken. Maar het resultaat mocht er zijn en zowel mijn 'meester' als medestudenten vonden mijn eerste product shoot heel geslaagd. Ray gaf me al tips voor als ik deze richting in wil gaan "if you want to go down this path".
Ze zijn lang niet perfect, maar ik ben toch trots genoeg om ze te laten zien en misschien bak ik er voor de rest niks meer van, dus voilà!

Engelbewaarders

Even een korte nieuwsflash vanuit St. Ives, het rustige "dorp" waar wij wonen.
Deze namiddag ging ik nog snel naar de bank en de post (in St. Ives Shopping Village) alvorens de kids op te pikken. Beneden in het shopping center was een hele gang afgebakend. Ik langs de andere kant naar boven. Toen ik boven kwam bleek ook de voetgangers'ramp' naar de postbussen afgesloten en er waren blijkbaar serieuze werkzaamheden aan de gang. Toen kreeg ik de dubbele postbus (ijzeren bussen zo'n 1m70 hoog) in de gaten die tegen de binnenmuur aanleunde. De postbussen staan normaal gezien buiten, voor het raam.
Een postbediende lichtte even toe dat een auto met postbus en al door het raam geramd was en boven op de voetgangersramp tot stilstand was gekomen. De oudere bestuurder had de controle over zijn voertuig verloren (zo heet dat dan) en heeft nog een tijdje binnen gehangen in een wel heel benarde positie. Blijkbaar zijn alle winkeliers en klanten meteen het shopping center uitgevlucht, niet wetende wat er aan de hand was. Ik neem aan dat de meesten dachten dat het een bomaanslag of zo was. Het moet een verschrikkelijke knal geweest zijn.

On-voor-stelbaar dat er geen slachtoffers zijn gevallen. Het hadden er een hele handvol (of twee) kunnen zijn: mensen die een brief posten, moeders met hun kroost in en rond buggy die over de ramp van de ene verdieping naar de andere wandelen, kinderen zoals de onze die het zo leuk vinden om over de ramp naar beneden te crossen, mensen beneden in de gang die een raam en glas over zich heen kregen, om nog maar te zwijgen over de ouderling die de schrik van zijn leven moet hebben gehad.
Verschillende tv-journaals hebben deze avond beelden laten zien van het merkwaardige ongeval. Onze lokale krant The North Shore Times publiceerde de volgende foto's.

Gelukkig had ik deze middag een "levensreddende" beslissing genomen. In plaats van eerst naar post en bank te gaan, ben ik nog even heen en weer naar Sydney geweest om een kadootje te kopen voor Willem's Plechtige Communie op zondag. Op zich een heel uitzonderlijke beslissing want ik had maar twee uur, waarvan ik al één uur op de trein zou zitten. En het was wel een beetje té gek, maar ik wist dat het de volgende dagen nog minder zou lukken om er te geraken, dus heb ik het toch gedaan.
Over engelbewaarders gesproken...