Mirazozo?

We vliegen erin, deze week! Onder het motto "alles eruit halen wat er nog in zit" (in de vakantie), gingen we vandaag met Nolle en Shirley de stad onveilig maken.
Deze morgen konden we (ondanks het feit dat ik geen tickets online had kunnen bemachtigen) een kijkje nemen in Mirazozo, van buiten ziet het eruit als een enorm springkasteel, van binnen een prachtig schouwspel van kleuren met oorstrelende muziek om je helemaal in hogere sferen te brengen (zonder 4 kinderen dan).
Na een uurtje gemirazozood te zijn, hadden we wat frisse lucht nodig. Wandelingetje door Botanic Gardens, hongerigen spijzen, daarna de watertaxi (yes!) voor ons alleen van Opera House naar Darling Harbour (als 't chique volk recht in the middle of the action afgedropt). Het Maritime Museum bezocht waar de tentoonstelling "Planet Shark" liep. Interessante weetjes en filmpjes over haaien gezien: intrigerende beesten, ook al maken ze in plastiek iets minder indruk.

Smile :)))

Ijsje met zicht op de stad als afsluiter en dan moe maar voldaan de trein in! Merci Shirley en Nolle! It was fun!

Australia Day 2011

Australia is vandaag weer een jaartje ouder geworden, 223 jaar om precies te zijn.
In 1606 werd het land ontdekt door Nederlandse (jawel) ontdekkingsreizigers. In 1770 werd de oostelijke helft van het gebied opgeëist door de Britten (the "Poms" zoals ze hier genoemd worden). De oorspronkelijke bevolking bestond uit gevangenen die, om wille van plaatsgebrek in de Engelse gevangenissen, vanuit Engeland gedeporteerd werden naar de kolonie New South Wales. Op 7 februari 1788 werd The Commonwealth of Australia officieel gesticht, MAAR die stichting was voorafgegaan door de formele inbezitneming van het land op 26 januari.
Australia Day wordt heel uitbundig gevierd, in de kroeg, in de straten van grote steden, met vrienden rond de barbie in de tuin of in het park, en natuurlijk op het strand. Omdat we ons vorige jaren al in het feestgedruis in Sydney hadden gestort, hebben we dit jaar gevierd op het strand. Het ging eigenlijk een héél rustige Australia Day thuis worden, tot ik gisteren toevallig belde met Jessica, moeder van Brooke, vriendin van Marie. Zij stelde voor om naar Bilgola Beach te komen samen met de Samsons, ouders van Alice, ook van Marie haar klas.
Gepakt en gezakt (zie: Marie's cupcakes, "all in the theme") trokken wij rond de middag richting Northern Beaches, maar wij waren natuurlijk niet de enigen met dat lumineuze idee. Flink wat vertraging dus. Bij Bilgola aangekomen bleek ook de parking overvol te zijn, maar we hadden geluk en mits even wachten konden we het plaatsje van een vriendelijke meneer inpikken.
De kinderen hebben zich rot geamuseerd, ook de jongens die minstens 2 uur aan een stuk in het water hebben gesprongen en gedoken. Alles onder het wakende oog van de Surf Lifeguard want we zwommen veilig binnen de vlaggen. De laatste weken zijn er een paar zwemmers verdronken toen rips (stromingen onder water) hele zandbanken én tientallen zwemmers die erop stonden wegspoelden. Voorzichtigheid geboden dus!
De golven waren niet het enige gevaar. Er waren ook bluebottles gesignaleerd, een soort kleine -blauwe- kwalletjes die hun lange tentakels rond je benen of andere lichaamsdelen slaan en verschrikkelijk pijnlijke, brandende "beten" achterlaten. Alice ondervond spijtig genoeg aan den lijve hoe pijnlijk deze dingen wel zijn, meteen het startsein om alle kinderen uit het water te halen en ons boeltje te pakken.
Toen al het plakkerige zand afgeschrobd was, zijn we naar een restaurant gereden waar we met een prachtig uitzicht over Bayview lekker gegeten hebben.
Een echte Aussie Australia Day!

... en aan de Zuidkust (Huskisson)!

Klik eerst op foto om te vergroten, dan linksboven op "Full Screen".

En nu de leuke momenten... in Sydney

Wij vinden het altijd leuk om bezoek te krijgen (hint hint), maar naar dit bezoek werd maandenlang met veel anticipatie uitgekeken. Inge en Koen zouden met de Kerst naar Tasmanië op reis gaan en daarna nog 10 dagen naar Sydney komen! Er is serieus afgeteld ten huize Janssen maar uitgerekend op 1 januari was het zover. De hele familie zakte af naar de luchthaven om Inge en Koen, Kamil, Stella en Roos af te halen.

Er was op voorhand een hele agenda opgesteld, maar natuurlijk ging de tijd veel te snel en blijft er nog meer dan genoeg over voor een volgend bezoek ;-).
Een greep uit de activiteiten: het nieuwe jaar gevierd, gezwommen (het was snikheet), een lange wandeling gemaakt door Sydney, musea bezocht (want het regende), ferry genomen, lekker en plezant etentje bij Babs en Hans (merci!), naar de Barrenjoey-vuurtoren gewandeld en "ge-boogie-board" in de wilde golven, een memorabele kampeertrip, een afscheidsetentje bij "ons restaurant" Papa's Pizza.
We hebben er allemaal van genoten om eens echt tijd door te brengen met elkaar. Zelfs als we samen in België zijn, heeft iedereen het veel te druk met de respectievelijke agenda's. De kinderen hebben veel plezier gemaakt met elkaar en wij hebben ons best gedaan om over van alles en nog wat bij te babbelen.
Dankjewel Koen en Inge en Moeke May voor de mooie dagen.
Nu wachten we op Tuur en Fien ;-).

Klik eerst op foto om te vergroten, dan linksboven op "Full Screen".

Om nooit te vergeten.

Eindelijk! Op 5 januari trokken we met ons gezelschap van 11 (Koen -Jan's broer- en Inge, Kamil, Stella en Roos, Moeke May en wijzelf) naar de Zuidkust met onze nieuwe camper-trailer.
De verwachtingen hoog gespannen natuurlijk, niet alleen omdat we op vakantie gingen met onze familie maar ook omdat we ons nieuw speelgoed eens konden uittesten.

Rond de middag zaten de trailer en onze auto's volgestouwd met respectievelijk kampeerspullen, visgerief, eten en mensen.
Jan nam het voortouw en de meisjesauto volgde braaf.
In Wollongong merkten Inge en ik even rook aan de rechterband. Misschien geremd? Nieuwe banden, nieuwe remmen? Even gecheckt met Jan via de radio. We zullen het in 't oog houden. Probleem lijkt opgelost.

Een uurtje verder, ter hoogte van Kiama, merken we terug rook. We hebben echter geen tijd om Jan te verwittigen. Plots vliegt het wiel ER AF! OMG (Oh my God!) in het kwadraat! We houden tegelijkertijd de auto en het wiel in de gaten. De auto begint niet te slingeren of gaat niet overkop, of botst niet tegen de rotswand zoals we vreesden, maar Jan zet auto met 6 passagiers en scheve trailer netjes aan de kant.

Het wiel rijdt in volle vaart over de middenberm, rijdt dan spook terwijl er in de verte twee tegenliggers aankomen, verdwijnt dan in de berm met dichte struiken en dan vliegt het een tiental meter in de lucht (waarschijnlijk tegen iets aan gebotst) en ploft dan terug in het struikgewas. Oef... niks geraakt: een wonder! Als je bedenkt wat er had kunnen gebeuren als zo’n groot wiel met zo’n snelheid frontaal op je afkomt of erger nog uit de lucht op je auto ploft... brrr.

the accident scene just past Kiama.

Gone is the wheel of our brand new trailer!

Zodra we van de schrik bekomen zijn (ik was aan de kant gegaan om te voorkomen dat we niet op Jan zouden botsen), volgen we en stappen we uit. Jan denkt dat er iets van de trailer gevlogen is of dat hij een platte band heeft. “Schatteke, ge hébt genen band meer!”.

Ik zag ons al terug thuis zitten met de hele bende... dag uitstapje en voor volgende week dag vakantie.

Na het eerste mirakel (geen slachtoffers en afgezien van de trailer geen schade), kregen we nog een geschenk uit de hemel: na zo’n 15 minuten (Jan was 000 aan ‘t bellen, wat een heel proces is) komt er een lege takelwagen voorbij. Inge wuift naar hem, hij stopt en nog eens 15 minuten later zijn we alle drie op weg naar Nowra, waar onze reddende engel ons aflevert bij South Coast Trailers waar we net voor sluitingstijd 5 uur landen.

Second miracle of the day (besides no one hurt): empty towing truck drives past 15 minutes after it happened.

On our way to Nowra.

Trailer afgeladen en dan voor 11 man een onderkomen gezocht. De eerste camping is vol, maar in het eerste motel waar we checken hebben ze nog 3 kamers. Oef... een nieuw motel, ernaast een Sports Club waar we kunnen eten.
De volgende morgen is de trailer om half elf klaar en kunnen we onze tocht verderzetten.

So grateful for their excellent service.De volgende morgen is de trailer om half elf klaar en kunnen we onze tocht verderzetten.

After spending the night in a nearby brand new motel (with 11 people),
our trailer was repaired and ready to continue our journey
(much to my surprise; I thought "there goes our holiday").

Leuk campingske (Hidden Creek Real Camping) in de bossen bij Huskisson (Jervis Bay).
Heel content van onze trailer. Terry, de man van wie we de trailer hebben gekocht heeft zijn werk (tentzeil maken + alle accessoires installeren) duidelijk beter gedaan dan de kluns die de aanhangwagen in elkaar gezet heeft.

Despite everything happy with our purchase. A tour:

Sorry, this is before we made the beds :).

Master bedroom. Er... no ensuite.

Dus we besluiten er een nachtje bij te doen om de eerste verloren nacht te compenseren. Foute beslissing? Zaterdag was het prachtweer, dus genoten van de extra tijd. Zondagnacht begon het wat te drupppelen. Zondagmorgen “all hell broke lose”.

We waren allemaal wakker geworden van het lawaai buiten en bleven maar in ons bed liggen. We konden toch niets doen buiten. Het zou wel opklaren. Tot een dwarspaal van ons dak naar beneden kwam en bleek dat er zich al een serieus waterreservoir had gevormd op het dak.

En dan was het pompen of verzuipen. Het water stond buiten 10-15 cm hoog. Ik binnen beginnen opruimen met 6 opgesloten kinderen terwijl Jan, Koen, Inge en May buiten dweilden met de kraan open. We waren zaterdagavond laat teruggekomen van het strand, en hadden alle strandlakens en zwemgerief buiten op een picknicktafel laten liggen. Een hele rij schoenen buiten, de open keuken vol met eten en kookgerei...hmm... voortaan beter organiseren.

Sunday morning: deluge at Hidden Creek Camping in Huskisson.Could hardly close the trailer. Drove to Nowra where we had br-unch and
re-organized the tent.

Na een dik uur opruimen en afbreken kregen we de trailer maar amper toe. Het bovenzeil was nog voor een stukje open. Er zat teveel water in de tent en in de haast hadden we er nog wat spullen bovenop gegooid. Zo goed en zo kwaad als het ging alles vastgemaakt en de camping en andere gedupeerden achtergelaten (onze buren waren ocharme de dag voordien aangekomen voor 10 dagen en in hun tent stond 10cm water). Nog snel gedoucht, droge kleren aangetrokken en dan een halfuur gereden tot in Nowra waar we gebruncht hebben in McDonalds. Dan naar de Bunnings om de tent te reorganiseren (begon het natuurlijk wéér te stortregenen toen we er net aan bezig waren), net en spanners gekocht voor het bagagerek en dan NAAR HUIS. Voorbij Kiama nog eens een safety stop gedaan om lading en trailer te controleren.

Thuis aangekomen direct het wasmachien op en natuurlijk alle kleddernatte spullen uitgehangen om te drogen. Gelukkig kwam de zon erdoor en het drogen was al aardig aan ‘t vorderen, tot we gingen eten en het ondertussen weer begon te drashen dat ‘t niet schoon was. Alles was weer kletsnat.

THE AFTERMATH:

En -voor de Facebook-vrienden- terwijl half Australië (bij wijze van spreken) onder water staat, staat onze achterburen hun fontein nog duchtig te "wateren", waardoor ik telkens in paniek schiet "oh nee, het regent weer!".

;-) for the Facebook friends: while half of Australia is flooded (as a matter of speech), our neighbours still feel the need to run their bl***y fountain. Total lack of respect ;-(.
(and after this morning I constantly panick "OMG it's raining again" :-))) ).

Stand van zaken op maandagavond: 7 droge slaapzakken, 1 droge luchtmatras, 4 droge matjes, 2 droge tafels, 5 droge stoelen, 1 droge kleine tent, 1 droge voorluifel, een stuk of 8 machines gewassen en gedroogd of aan 't drogen, 1 trailer met tent aan 't drogen onder de carport.

Moraal van het verhaal:

Als je met een aanhangwagen rijdt (in Oz), controleer je blijkbaar best regelmatig je wielen om te zien of ze nog vast zitten. Een pleister op onze wonde: in de werkplaats in Nowra stond een peperdure nieuwe off-road camper-trailer (King of the Off-Road) waarmee exact hetzelfde was gebeurd. Gedeelde smart...

Houd je kampeerplaats netjes ;-) zodat je in geval van nood zo snel mogelijk kan opkrassen.

Als je daar doornat in het water staat bedenk je je wel dat dit maar een tent met wat "vakantiespullen" is. Op dit moment staan duizenden huizen in Queensland en noord New South Wales onder water... wat een ellende.

We hebben al bij al DIKKE chance gehad. Hopelijk hebben we ons geluk niet opgebruikt voor dit jaar... maar dan zou ook onze dosis pech op moeten zijn. Hoewel, heb deze morgen mijn kleine teen zo goed als gebroken toen hij in botsing kwam met een trip-trap ;-).

De plannen: woensdag vertrekken we terug, naar de bestemming waar het minst regen wordt verwacht voor de rest van de week. Onze drempel voor nattigheid is iets verlaagd.

Fotografieles

Nu ik weer vertrokken ben met mijn blog...
Na al die jaren dat het op mijn "to do"-lijstje heeft gestaan (zeg maar 20 jaar), ben ik eindelijk een fotografiecursus begonnen in het plaatselijke Community College.
Elke les (8 in totaal) hebben we een bepaald thema (product shoot, night shoot, portret, Photoshop, landschap). Tijdens de les krijgen we dan eerst uitleg over een of ander technisch aspect van fotograferen en daarna passen we de theorie toe in een fotosessie. Ook voor huiswerk moeten we dan foto's maken in het thema.

Deze week hadden we onze eerste "show and tell"-les waarvoor we allen onze foto's van de afgelopen weken moeten meebrengen. Die bekijken we dan in groep en onze leraar Ray Williams geeft commentaar over alle technische en esthetische aspecten van de foto's. Voor de product shoot had ik thuis juwelen gefotografeerd in een geïmproviseerde studio: deels overdag buiten op het terras (met hoofdkussens, boeken enz. tot het begon te regenen), deels 's avonds en 's morgens op de strijkplank in onze family room. Ik heb altijd al bewondering gehad voor fotografen, maar nu ik meer kijk heb op de logistieke kant van de zaak neemt mijn respect alleen maar toe. Ik heb mijn strijkplank, fototoestel, 'make-do' belichting en mezelf in alle mogelijke bochten moeten wringen om bevredigende foto's te maken. Maar het resultaat mocht er zijn en zowel mijn 'meester' als medestudenten vonden mijn eerste product shoot heel geslaagd. Ray gaf me al tips voor als ik deze richting in wil gaan "if you want to go down this path".
Ze zijn lang niet perfect, maar ik ben toch trots genoeg om ze te laten zien en misschien bak ik er voor de rest niks meer van, dus voilà!

Engelbewaarders

Even een korte nieuwsflash vanuit St. Ives, het rustige "dorp" waar wij wonen.
Deze namiddag ging ik nog snel naar de bank en de post (in St. Ives Shopping Village) alvorens de kids op te pikken. Beneden in het shopping center was een hele gang afgebakend. Ik langs de andere kant naar boven. Toen ik boven kwam bleek ook de voetgangers'ramp' naar de postbussen afgesloten en er waren blijkbaar serieuze werkzaamheden aan de gang. Toen kreeg ik de dubbele postbus (ijzeren bussen zo'n 1m70 hoog) in de gaten die tegen de binnenmuur aanleunde. De postbussen staan normaal gezien buiten, voor het raam.
Een postbediende lichtte even toe dat een auto met postbus en al door het raam geramd was en boven op de voetgangersramp tot stilstand was gekomen. De oudere bestuurder had de controle over zijn voertuig verloren (zo heet dat dan) en heeft nog een tijdje binnen gehangen in een wel heel benarde positie. Blijkbaar zijn alle winkeliers en klanten meteen het shopping center uitgevlucht, niet wetende wat er aan de hand was. Ik neem aan dat de meesten dachten dat het een bomaanslag of zo was. Het moet een verschrikkelijke knal geweest zijn.

On-voor-stelbaar dat er geen slachtoffers zijn gevallen. Het hadden er een hele handvol (of twee) kunnen zijn: mensen die een brief posten, moeders met hun kroost in en rond buggy die over de ramp van de ene verdieping naar de andere wandelen, kinderen zoals de onze die het zo leuk vinden om over de ramp naar beneden te crossen, mensen beneden in de gang die een raam en glas over zich heen kregen, om nog maar te zwijgen over de ouderling die de schrik van zijn leven moet hebben gehad.
Verschillende tv-journaals hebben deze avond beelden laten zien van het merkwaardige ongeval. Onze lokale krant The North Shore Times publiceerde de volgende foto's.

Gelukkig had ik deze middag een "levensreddende" beslissing genomen. In plaats van eerst naar post en bank te gaan, ben ik nog even heen en weer naar Sydney geweest om een kadootje te kopen voor Willem's Plechtige Communie op zondag. Op zich een heel uitzonderlijke beslissing want ik had maar twee uur, waarvan ik al één uur op de trein zou zitten. En het was wel een beetje té gek, maar ik wist dat het de volgende dagen nog minder zou lukken om er te geraken, dus heb ik het toch gedaan.
Over engelbewaarders gesproken...

Australia Day 2010: Ter land, ter zee en in de lucht!

(klik op de foto voor groter formaat)

Voor wie geïnteresseerd is in nog wat oud nieuws: op 26 januari trokken wij (Moeke May, Toon, Marie, Willem en ik) naar Sydney om samen met duizenden andere Sydneysiders Australia Day te vieren. Het was een prachtige dag (in tegenstelling tot vorig jaar). We zaten al op tijd en stond op de trein zodat we 's morgens het eerste spektakel op het programma konden meepikken: de ferrython. Vier kleurrijk uitgedoste ferries racen van Fort Denison tot aan de brug. We konden nog een plaatsje veroveren op de brug, waar we geduldig (of iets minder) moesten wachten op het startsein.
Na de ferryrace wandelden we door The Rocks naar Circular Quay waar we van ver de Tall Ships langs zagen komen. Dit zijn replica's van de zeilschepen die destijds Port Jackson (oftwel Sydney) binnenvoeren. Na de tall ships zouden er drie parachutisten gedropt worden boven Circular Quay. Het duurde een hele tijd voor een verkenningsvliegtuig letterlijk een ballonnetje 'neer'liet om te zien waar de wind vandaan kwam. Ons geduld werd zoals altijd beloond en na nóg een tijdje wachten werden drie parachutisten gedropt. Ze landden vlakbij: cool!
Terwijl we wachtten (weeral en lang!) op een watertaxi die ons naar Darling Harbour zou brengen, kwamen nog een Qantas A380 overgevlogen, een Sea King helicopter én een C130 van het leger. De watertaxi was toch wel dé gebeurtenis van de dag, zeker voor de kids. We hadden niet gedacht dat de golven in de haven zo woelig zouden zijn: leuk! We gingen niet rechtstreeks, maar voeren eerst voorbij het Opera House waar we nog mensen moesten oppikken, dan naar Milsons Point en dan via het casino naar Darling Harbour: toch goed voor een half uur genieten van de prachtige uitzichten op de stad én de koele bries met af en toe een verfrissende splash. We konden ons tijdschema vlekkeloos voortzetten. In Darling Harbour aangekomen zochten we een tafel in een restaurantje, werden supersnel bediend en konden dan weer doorwandelen naar Circus Oz waar we nog plaatsen hadden kunnen bemachtigen. Een héél leuk circus: ongelooflijke acrobatenstreken mét een dikke vleug Aussie humor. Puur amusement! Het circus was dan weer net gedaan voor het vuurwerk begon op Darling Harbour. En dat was echt het einde van deze geslaagde Australia Day.

Jarig!

Gelukkige verjaardag, voke!

Dikke kussen van ons allemaal.

Grote vakantie 2009-2010

View all

Get your own

Ik weet het: ik sta vééér achter.

In een poging om mijn achterstand een beetje in te halen, begin ik bij het begin (van het jaar): onze vakantie aan de zuidkust. Eigenlijk was die bestemming niet gepland, maar overkwam die ons gewoon omdat de oorspronkelijke bestemming (het noorden) héél nat was en we geen zin hadden in minstens een week regen. Op de dag dat we zouden vertrekken zijn we dus thuis gebleven en heeft Jan in allerijl een alternatieve route uitgestippeld.

Onze eerste kampeerplaats was een klein campingske in het Eurobodalla National Park waar we nog net de laatste plaats konden inpikken. We stonden net tegenover een "inlet", een soort ondiepe lagune waar de kids veilig konden spelen. Het strand was, naar Australische gewoonte, bijna voor ons alleen. De dame van de camping had ons gewaarschuwd dat het met oudjaar wel eens druk zou kunnen worden. De jongeren uit het dorp hadden de gewoonte om hun vrienden op de camping te komen bezoeken. We hadden onze voorzorgen genomen (ijskast met alcohol binnen), maar uitgerekend op oudejaarsavond begon het te regenen, dus hebben we niet lang wakker gelegen van het feestgedruis.

Op 1 januari zijn we rond de middag vertrokken naar de volgende bestemming, op een goed uur hiervandaan. We waren nog maar een kilometer onderweg of we hoorden een gerammel aan de camper. Jan besloot na een vluchtige controle achter de auto (niet achter de camper) dat het een ketting was die over de weg sleepte. Terug vertrokken en 100m verder terug gestopt. Deze keer wel iets grondiger gekeken. Bleek dat de 2 fietsen op de camper van het fietsrek waren gevallen en al die tijd over het asfalt hadden gesleept. Marie haar spiksplinternieuwe fiets en Willem's geërfde fiets waarop net een paar nieuwe accessoires waren geplaatst: verdórie! Balans: zadels van beide fietsen half weggeschaafd, handvatten weg, nieuwe snelheidsmeter kapot, schrammen, én Willem's wielen com-pleet ka-dul! Eventjes geduurd voor we over de commotie heen waren.

Onze stopplaats was Tathra, net voorbij Bega (bekend van kaas én woonplaats van Toon's juf nu zij Corpus vaarwel gezegd heeft). We zaten op een commerciële camping tussen zwembad, badkamers en recreatieruimte geprangd. Het strand was -weeral- heel mooi, maar de eerste dag hebben we vooral naar fietswielen gezocht. De tweede dag kwamen we op het strand Marie's schoolvriendinnetje tegen met haar en nog een andere Corpus-familie. Ja, Oz is klein...
Tathra was maar een tussenstopje.

Na drie nachten in Tathra reden we door naar Mallacoota, een klein kustplaatsje net over de Victoriaanse grens. Onderweg "picknick with a view" in Eden, in het Ben Boyd National Park. Mallacoota mag er ook wezen. Het is een piepklein stadje, maar het ligt aan een enorm uitgestrekte inlet: binnenmeren die samen een omtrek hebben van meer dan 600 kilometer. Stad en inlet maken deel uit van het Croajingolong National Park.
We hebben gewandeld, een bootje gehuurd zodat de kids konden vissen (mét succes), goanna's bekeken in de camping van het NP, ons kas opgevreten in het traagste restaurant in Oz, op de camping naar live-muziek van onze buren geluisterd (prachtige gitaar en samenzang van al onze lievelingsnummers), gefietst, gelezen, gespeeld, lekker gekookt: kortom alles wat je op vakantie doet.
Na een paar dagen bleek dat Jan "dringend" naar Duitsland moest, dus hebben we de Victorian Alps, waar we al een weekje geboekt hadden, moeten laten voor de volgende keer. Na een week kregen we een kredietnota voor één nacht, de nacht dat de camping geëvacueerd was om wille van brandgevaar...
Al bij al een deugddoende vakantie, maar we moeten ze letterlijk nog afwerken.