Als het kriebelt.... moet je sporten!

Gisteravond 3 SMS-jes: soccer/netball is on!
Deze morgen zag het er nog bedenkelijk uit (niet moeilijk om kwart voor zeven 's morgens), maar het is over gebleven.

Om half acht was ik al met Marie op pad. Ook al zou het parkeren gemakkelijk zijn, de verkeersdrukte op weg naar de netbalvelden was er niet minder om. Het kan ook eigenlijk niet anders. De 25 velden liggen op het einde van een doodlopende straat, net in de bush eigenlijk. Die straat vormt dus één grote bottle neck. Ook mijn koffie moest wachten want ook daar stond een heel lange rij. Idem dito voor de BBQ: jaja, die staat 's morgens al aan voor spek met eieren, én worst. Een "sausage sizzle" hoort er hier altijd bij.

Ons team moest nog een beetje inspelen op elkaar, logisch eigenlijk want het is een nieuw samengesteld team. Gisteren hadden ze ook geen training gehad o.w.v. de vrije dag op school. Ze kregen dus wel een beetje "op hun kas". De eindscore was 7-3. Volgende keer beter. Marie heeft in ieder geval meer dan haar best gedaan. Ook al was ze een kleine muis in vergelijking met de speelsters van het andere team, overal dook ze op en riep ze om de bal. Doe zo voort meisje!

Klein maar dapper!

Toon was ondertussen aan het voetballen in Gordon. Ook voor hen een trage start. Ze hebben nog helemaal geen training gehad, hun trainer Joe was er ook niet en ze waren dus niet optimaal georganiseerd. Ook voor hen werd het een nederlaag: 11-4.

Ook wij waren niet zo goed georganiseerd want nu Toon voor het eerst zijn voetbalschoenen terug aan had, bleken die iets te klein te zijn.

foto's genomen met Jan's GSM.

Na netbal zijn Marie en ik rechtstreeks naar Toolang Road in St. Ives gereden, voor Willem's match. Omdat Jan niet antwoordde, had ik hem een SMS-je gestuurd. Toen we in Toolang aankwamen, ben ik me eerst een koffie gaan kopen en toen zag ik Toon, meegekomen met een vriend bleek later. Ik veronderstelde dus dat Jan en Willem er ook waren, maar toen de match om 10 uur begon, bleken die nog niet op het appél te zijn. Telefoontje en... Jan zat thuis de krant te lezen met een kopje thee. Dacht dat hij om kwart ná en niet vóór tien daar moest zijn. Typisch? Het duurde gelukkig niet lang voor hij er was. Stel je voor dat Willem zo zijn eerste match had gemist. Het kind was als eerste op, zó opgewonden!

Willem heeft de eer hoog gehouden: gewonnen met 7-2. Ik had hem natuurlijk deze morgen al voorgehouden dat het daar niet op aankwam, maar desalniettemin :-).

Voilà, we zijn gelanceerd, maar om wille van Pasen hebben we al meteen 3 weken rust. Een beetje absurd, maar kunnen we tenminste nog eens uitslapen.