Mijn eerste zaterdag in België heb ik eerst lekker uitgeslapen. 's Middags samen met Jos en Karin en kids gegeten. Wat inkoopjes gedaan. Om 5 uur verzamelen aan de Cahier waar we inscheepten in onze touringcar (zeg nooit bus tegen...) van Sunweb, een Nederlandse organisatie. In Eindhoven maakten we al een eerste tussenstop -op de luchthaven notabene- voor een bakje koffie. De volgende stop was Maastricht waar we nog een aantal skiërs oppikten, waaronder Pipo, laatste lid van onze groep.En daarna werd het wárm in de bus, zo warm dat we er misselijk van werden en er al een enkeling in zijn ontbloot bovenlijf zat :-). De chauffeurs konden er blijkbaar niets aan doen, totdat ze de bus "effe aan de kant gooiden (in Luxemburg) en het ding reset-ten": oef!
Aankomst in Hotel L'Aigle Rouge in La Plagne rond 7u30, net op tijd voor het ontbijt. Na een half uur in het hotel wisten we meteen wat voor ons de meest typerende eigenschap van dit budgethotel (eigendom van Skiworld, uitgebaat door een team jonge Belgen) zou worden: PROPVOL. De receptie van 1m² propvol met valiezen en in- en uitcheckende gasten, de eetzaal propvol tafels waar je met de knieën tegen die van je overbuur zat en waar je alleen in en uit kon als de hele zaal collectief zijn buik introk, de bar annex ontbijtbuffet propvol met een lange rij ontbijters, de kamer propvol met bedden (in ons geval: ik sliep bij ons Karin en Jos) en valiezen. We kleedden ons noodgedwongen om vóór het hotel -voordeel: je bént wakker- en stonden rond een uur of tien klaar voor onze eerste afdaling.
's Avonds konden we na de nodige organisatie aan de receptie in onze kamers. Handdoeken waren er niet voor iedereen want de wasmachine was kapot. De tv's werkten niet want de antenne had het -net voor onze aankomst waarschijnlijk- laten afweten. De technieker moest uit België komen, tja... Voor het avondeten werden we in de eerste shift ingedeeld die om 6 uur moest aanrukken. Het eten was heel lekker en gevarieerd, maar de porties waren wat nipt voor een bende jonge mannen (en vrouwen) die de hele dag actief zijn geweest in de frisse Alpenlucht.
Dat mijn materiaal niet direct modern was, wist ik al. Maar dat er in het hele skigebied geen lange lat meer te bespeuren viel (ik heb er welgeteld 4x2 gezien), daar had ik me niet aan verwacht. Carve-skis die zowat 20-30cm korter zijn dan mijn klassiekers zijn nu gewoon dé norm. En toch lukte het nog. De eerste voormiddag heb ik me heel koest gehouden (niet dat ik dat daarna niet meer deed) en heb ik alle techniekjes die ik in alle jaren bij Groep S heb geleerd nog eens opgefrist. Het zicht was niet ideaal -wat mist en sneeuw- maar de sneew per-fect. En voilà 7 jaar en 3 kinderen verder en "Inn did it"!Gevallen? Ze zeggen altijd dat volgens de statistieken de derde dag de gevaarlijkste is, en ik wilde geen uitzondering zijn op de regel. Toen wij bijna thuis waren, dachten An en ik een alternatieve route te nemen. De vorige dagen hadden we al een paar keer een ijzige piste moeten trotseren, en nu gingen we een nieuwe piste verkennen. En daar ging het mis. Op een gegeven moment schuif ik onderuit en blijf ik schuiven, sneller en sneller, op mijn achterwerk dwars over de piste en er was geen stoppen aan. Ik zag de rand van de piste dichter en dichterbij komen en dan ging het een beetje naar beneden, een bos in. Op het laatste nippertje ben ik erin geslaagd om me op mijn buik te gooien en mijn handen te gebruiken als ploegende remmen.
Dit was de druppel... Daarna ben ik in de winkel carve-skis en andere skischoenen gaan huren, om aan den lijve te ondervinden of die toch echt zoveel beter skiën. Het eerste uur was ik daar echt niet van overtuigd. Ik vond ze net als een boodschappenwagentje dat zijn eigen weg wil gaan, maar na een paar pistes kreeg ik de ietwat andere techniek toch onder de knie. En ja, als ik nog eens ga skiën denk ik dat ik mijn oude trouwe skis maar thuis laat.
Buiten het skiën heb ik ongelooflijk genoten van het buiten zijn, van de weidse landschappen met besneeuwde bergtoppen, vooral de 3 laatste dagen toen het prachtweer was. Eén van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien, was toen we met de eikes-lift naar de gletsjer gingen. De hele vallei lag onder een dik wolkendek en wij kwamen daar stilletjes aan bovenuit. We zagen alleen nog een aantal bergtoppen, daartussen wolken als een dikke laag wattekes, en een staalblauwe lucht erboven. We zeiden tegen elkaar dat het net was alsof we naar de hemel gingen, zo mooi!
Zes dagen skiën waren wel genoeg voor mij. Ik heb al mijn spieren en knoken nog eens duchtig getest en weet nu dat ze nog wel tegen een stootje kunnen.
Na ons laatste avondmaal zijn we met Henk en Joerek veilig terug huiswaarts gekeerd, met een goed gevoel omdat we wisten dat Henk de car ook effe aan de kant zou gooien mocht de verwarming op tilt slaan. Zonder incidenten omdat we nu ook de veiligheids-DVD van de touringcar hadden gezien (en we wisten hoe we precies gebruik moesten maken van het toilet)! Ondanks de kleine biervoorraad aan boord een aangename terugreis omdat we nu ook de film hebben gezien die wel degelijk bestemd was voor de terugreis, compleet met voorfilm, muziek en reclame! Leuke jongens die Hollanders, toch?
Meer foto's van Pummelski op de website van Cahier de Brouillon.
No comments:
Post a Comment