Het leven zoals het (gelukkig niet altijd) is

Voor de niet-facebookers, een "korte" samenvatting van mijn dag:

Deze morgen op om 7u, douche, Toon geholpen met zijn KK scroll die hij gisteren niet gemaakt had omdat hij op onze nieuwe Wii had gespeeld, grrr! Ware het niet voor zijn KK, hij zou zelf de kastanjes uit het vuur kunnen halen. (KK = Kris Kringle, in de klas trekken ze namen en de geheime uitverkorene verwennen ze met allerlei kleine attenties: kaartjes, zelfgemaakt kleurboek, een snoepje enz. of ze helpen hem/haar om hun tafel op te ruimen, enz. De laatste dag maken ze een lijstje met alles wat ze voor zijn KK hebben gedaan en die moet dan raden wie de weldoener was).
7u30 lunchbox Toon gemaakt.
7u45 Toon naar school gebracht voor ochtendkerstconcert op de speelplaats.
Om 8u10 kom ik terug thuis (20 minuten voor de volgende school run), en daar komt Willem onder de camper trailer uit gekropen, in zijn pyama.
Vlug ontbijt + lunchbox Marie, Willem en Inn gemaakt, vlug tanden poetsen, foto's op USB gezet voor jaarboek.
8u40 terug naar school met andere twee. Blijkt dat Marie haar viool heeft vergeten: grrr.... whatever: dan geen les.

Nogal laat aan het station, dus verste parkeerplaats op de verste parking. Trein vertrekt net: whatever, ga niet lopen; koffietje gekocht en volgende poging.
Gelukkig kan ik wat bekomen in de rustige Mitchell Library. Hard gewerkt, goed vertaald: 18de eeuwse tekst over hoe de Franse ontdekkingsreizigers handel dreven met de "wilden", wat ze ruilden (glazen kralen, bijlen, nagels, stukjes ijzer waren heel populair): leuk.

Om 4u15 gestopt, flink doorgestapt naar het station. Als ik de trappen naar het perron afloop, hoor ik de trein al. Even spurtje, hop in de trein, deuren dicht. Oef: ik heb het gehaald. Ga genoeg tijd hebben om me te organiseren voor deze avond. Bel nog even met Linda (God bless her) die Toon en vriend Alex mee naar de voetbal zal nemen en bij mij thuis zal afzetten. De moeder van Alex brengtt Marie en haar dochter naar een vioolconcert in Lindfield. Na de voetbal zal ik naar daar gaan, nog een stukje concert meepikken, kinderen wisselen en terug naar huis gaan.
Mis poes!
Na Chatswood verdwijnt de trein in een heel lange tunnel. Hier klopt iets niet, blijkt ook de knappe man naast mij te denken. Hij staat op en begint te GSM-en. Ik kijk op de spoorkaart voor mij en weet al snel hoe laat het is (letterlijk!). Deze trein gaat naar Epping. In het eerstvolgende station stap ik uit en wacht samen met nog 3 andere gedupeerden (tot mijn grote opluchting ben ik niet het enige kieken) op de trein terug naar Chatswood. We zijn nog kalm!
15 minuten later loop ik van het perron in Gordon naar mijn verst afgelegen plaats op de parking, vlieg als een gek naar huis, pak een banaan, kleed, sokken, schoenen en viool voor dochterlief en spurt naar de kids club waar ik mijn 2 jongste kinderen bij de kraag vat en in de auto duw. Dochter kan zich gedeeltelijk omkleden en belt aan bij de familie Herrera terwijl ze haar sokken en schoenen aandoet. Moeder met jongste zoon naar huis waar ze van plan is om in het zwembad te duiken om te bekomen van alle emoties en oververhitting. Een snelle controle leert dat het water slechts 26 graden warm is, dus ik hou het maar op de douche.
Zodra de jongens thuis zijn en nadat ik eindelijk mijn sleutels heb gevonden die ik allang in mijn handtas had gegooid, met zijn allen de auto in naar Lindfield. Het is nog wat zoeken naar het juiste lokaal en we lopen net de zaal binnen (alle ogen op mij, 2 zwetende voetballers en een vuile Willem gericht) als Marie naar voor gaat voor haar solo (waarvoor ze niks geoefend heeft want ze ging er geen doen), in haar uniform met een vlek op. Blijkt dat alle meisjes daar zitten in hun mooiste kleedje met een mooie strik in hun onberispelijk gekamde haar... Marie speelt het stuk "Go tell aunt Rodie", naar eigen zeggen moest ze daarvoor niet oefenen (volgens Toon wel) want ze had het al een miljoen keer gespeeld. In het kort: ik ben heel trots dat mijn dochter daar ondanks alle strubbelingen om hier te geraken toch kalm staat te spelen voor een zaal van pakweg 50 mensen, maar krimp ineen bij elke piepende noot. Deze avond is genoeg om haar nooit nog een viool te laten vastpakken. Maar -na haar optreden- geniet ik in alle kalmte van het prachtige samenspel van het string ensemble en hoop dat Marie ooit zo mooi speelt als de grote meisjes.

Koken doe ik vandaag niet, no way, dus naar McDonalds als compensatie voor mijn kinderen voor het feit dat ze zo'n verschrikkelijk chaotische moeder te hebben.
Thuisgekomen blijkt dat een van de buitendeuren een hele dag heeft opengestaan (enfin, niet op slot), de handwas van Marie haar kleedje mislukt zodat het nu -11uur- in het wasmachien zit en morgen om 8u droog moet zijn en nu... zit ik hier met mijn Amaretto on the rocks en vraag me af wat er nu in godsnaam nog kan misgaan... :-)