Elke donderdag pendel ik naar de stad (met de bus) om er te werken in de Mitchell Library. Dat is een oud gebouw naar Australische normen, in gebruik genomen rond 1910. De centrale ruimte is een grote leeszaal waar je allerlei boeken, oude landkaarten, foto's, kerkarchieven, enz. kan raadplegen. Er wordt dus niets uitgeleend.Ik zit meestal in het achterste stuk van de Library, de "Special Collections Area".
Daar kan je nog oudere werken gebruiken dan in de rest van de leeszaal. Zo heb ik vandaag foto's genomen van een boekje dat geschreven werd in 1701!
Gewone kopies nemen mag niet. Alleen scans door het bib-personeel of foto's zonder flash. Het resultaat viel heel erg mee. Zo kan ik deze teksten thuis vertalen en kan ik de slechtst leesbare manuscripten ter plaatse doen.Omdat ik toch mijn camera bij had, heb ik nog een paar kiekjes genomen van de indrukwekkende leeszaal, waar het heel plezierig werken is. Het is er zo rustig!
De voorgevel van de bib staat in de steigers. Zo kan ik spijtig genoeg niet meer op de trappen gaan zitten om mijn bokes op te eten terwijl ik geniet van de zon, het uitzicht op de botanische tuinen én alle sportievelingen bewonder die tijdens hun middagpauze in The Domain gaan joggen, voetballen, boksen enz.
Nog een paar kiekjes uit de inkomhal. De vloer daar wordt gesierd door een grote kaart van Tasmanië gemaakt door Nederlandse ontdekkingsreizigers.
2 comments:
Prachtig ! Trouwens dat vertalen van die manuscripten heeft ook wel wat van een ontdekkingsreis, niet ? kZou er helemaal nieuwsgierig van worden.
Ja, 't is soms heel entertainend. Eens het af is, zal ik opgelucht zijn, maar ik hoop dat er een soortgelijk jobke uit de lucht komt vallen.
Post a Comment