Zondag 14 september: Eerste Communie Toon

Voor de Aussie-leken: de volgorde van de sacramenten is hier iets anders. Het doopsel komt uiteraard eerst en de Ziekenzalving meestal laatst, maar daartussen gaat het als volgt. In Year 2 (2de leerjaar) doen de kinderen hun plechtige communie, dus niet hun eerste Communie. De reden hiervoor is dat je eerst geacht wordt voor je geloof te kiezen, je doopbelofte te bevestigen, alvorens je mag deelnemen aan de Communie. In Year 3 volgt dan het sacrament van de biecht: "Reconciliation". Alle kinderen moeten voor het eerst hun zonden opbiechten zodat ze x-aantal maanden later hun Eerste Communie kunnen doen op hun spreekwoordelijke eerste-communiezieltje. De voorbereiding voor alle sacramenten verloopt op dezelfde manier. In de eerste plaats volg je als ouder een paar vergaderingen zodat je zelf weer weet waarover het gaat. Ook alle praktische regels worden stelselmatig uitgelegd door de erg strenge, gevreesde maar blijkbaar efficiënte coördinator van de parochie. Daarna volgen nog een viertal sessies met de kinderen bij. Als toemaatje mochten we elk weekend naar de zondagsmis gaan.

In onze parochie hier nog een klein verschil met andere parochies in Australië en zeker ook in België. Er is geen gezamenlijke viering met alle kinderen. In plaats daarvan "mogen" de 100-tal kinderen kiezen wanneer ze hun eerste communie doen. Ze worden dus verspreid over 3 misvieringen tijdens 3 weekends. De beweegreden achter deze -bij de meeste ouders onpopulaire- regel is dat je je communie doet tijdens de mis waar je meestal naartoe gaat zodat de medeparochianen willen meevieren.
Omdat Jan tijdens de week zou vertrekken naar de USA was er voor ons weinig keuze, wat het leven dan meestal weer makkelijker maakt (als je zo'n twijfelgeval bent als ik). Het werd dus 14 september.

Het was een simpele maar mooie viering, voorgegaan door ieders favoriet Father Jim (in de parochie ook wel "the 5th Wiggle" genoemd, naar de in Australië razend populaire Wiggles.) Hij is (of beter: was) sinds juli in deze parochie, de jongste priester van het bisdom, een heel vlotte kerel die het kerkbezoek meteen pijlsnel de hoogte in deed gaan. Je kon direct voelen dat er een frisse wind door de parochie blies. Zo kon je de vieringen volgen aan de hand van een Powerpoint presentatie. Tijdens de preek kwamen er foto's bij om de standpunten kracht bij te zetten en er werd al eens gelachen. (De mis is hier sowieso iets minder stijf dan bij ons. De vorige priester Father Jack sloot zijn mis bv. altijd af met een mop.) Spijtig genoeg heeft de bisschop Father Jim na 2 maanden al weggekaapt, wat hem uiteraard niet in dank werd afgenomen. Omdat een andere parochie, de zogenaamde "cathedral parish" (wat St. Ives voordien was), al een paar maanden zonder pastoor zit, werd Father Jim overgeplaatst. Op de vraag van vele parochianen of ze niets konden doen om dit te voorkomen, antwoordde Father Jim dat we voor meer roepingen kunnen zorgen, dat we onze zonen kunnen aanmoedigen om priester te worden zodat het tekort binnen x-aantal jaren is opgelost. Ik keek naar Toon, maar die schudde het hoofd...

Na de viering konden we koffie gaan drinken en taart eten in de parochiezaal.
Daarna hadden we thuis een feestje met onze Australische familie: onze vorige buren Ian en Marie (en zonen Patrick en Nicholas), Anne en Filip (en kids Rune, Luna en Senne) en Cathy en Frank (en kindjes Sébastien en Aline).

Op het menu BBQ "as usual", maar wel een speciaal dessert dat Toon had gekozen in navolging van zijn vriend Patrick vorig jaar. Het werd een "croquembouche": een profiteroles-taart bedekt met een krokante laag caramel. In onze tijd mocht de communicant een ijskreem schaapje onthoofden, waarna dan bloed in de vorm van groseille verscheen: een bloederige gewoonte die ondertussen in onmin is geraakt, voor zover ik weet.

We doen het nog wel eens over, volgend jaar in België. Hoewel het hier toch anders is, zo zonder zijn Belgische familie, was het toch een speciale dag voor Toon.