Mijn liefste zus is vandaag jarig!Gelukkige verjaardag Karin.
Kussen volgen binnen een week!
Kussen volgen binnen een week!
Friday, 19 June 2009
Wednesday, 3 June 2009
Wat nieuws?
Niet echt veel te melden, een beetje the usual stuff.
Marie is vorige week "gepromoveerd" in haar zwemles. Zij zwom samen met Willem in Aqua 7. Vorige week heeft ze eventjes een try-out gedaan in het grotere zwembad en gisteren heeft ze dan voor het eerst in Aqua 9 gezwommen. Trots en opgewonden dat ze was. In onze zwemschool zijn er 3 zwembaden. Zij zit nu in het 15-meter bad, terug naar waar wij 5 jaar geleden allemaal begonnen zijn: Toon en Marie in hun kleine zwemklasje, ik met Willem in de baby-klas. In dezelfde hoek van het zwembad waar zij 5 jaar geleden huilend aan de kant hing en de muur niet wilde loslaten, dook ze nu het startblok af (eerste keer, auw die buik) en zwom baantje na baantje in haar prachtige freestyle: een lust voor het oog. Tegen het einde van de les was ze natuurlijk heel moe, maar goed gedaan meisje!
Willem is vorige week begonnen aan zijn... Christmas list. Op weg van school naar huis was hij al aan 't zingen van "I want a hippopotamus for X'mas...". Thuisgekomen nam hij een blad papier en begon te tekenen en schrijven. Nog een "paar" spellingsfoutjes, maar hier zouden ze zeggen: he's had a go! (Hij heeft geprobeerd.) Dear Santer, please make my wishs troo. Toon vertelde hem: De vroeger je begint, de meer je gaat willen. (the sooner..., the...) Een waarheid als een koe natuurlijk... of als een hippo.
Echt groot nieuws voor Willem: hij heeft zijn eerste "wobbly tooth"!!! Een paar weken geleden had hij me nog verteld (letterlijk, in de typische Engels-Nederlands mix): Mama, ik wil een tand "loezen". Ik heb nog geen enkele tand ge"loest" en als ik grown-up ben gaat iedereen mij uitlachen omdat ik nog al mijn baby-teeth heb.
Hij is nu dus in de zevende hemel, maar ik vind het maar niks. Op zulke momenten word je nog eens met je neus op het feit gedrukt dat je kinderen zo snel groot worden: geen kinderen in pampers meer, geen kleuters meer, nu ook geen kinderen met babytandjes meer...
Trouwens, iemand vertelde me dat als je kinderen hun tanden laat beginnen te wisselen, dat ze dan ook later in hun puberteit komen. Hoopgevend, ware het niet dat onze dochter zich nu al een puber waant :-).
Toon en ik zijn naar de podoloog geweest. Buddy had Toon's steunzolen half opgegeten. Het leder van de ene was wég en in de andere stond een barst, dus er moesten nieuwe gemaakt worden. Volgens de podoloog krijgt hij om de haverklap mensen met hetzelfde probleem over de vloer. Honden blijken een voorliefde voor steunzolen te hebben, en er is een wetenschappelijke verklaring voor. Steunzolen zijn gemaakt uit polypropyleen, hetzelfde materiaal waar ook honden-kauw-speelgoed uit gemaakt is. Beter oppassen met het nieuwe paar!
Woensdag een kopje koffie gedronken voor het goede doel. De Australische kankerliga organiseert elk jaar een Biggest Morning Tea, 't is te zeggen stimuleert mensen om een theekransje te organiseren met de nodige tombola's en fundraising. Bij ons waren 3 Corpus-moeders de initiatiefnemers. Een van hen heeft vorig jaar een 3-jarig dochtertje verloren dat een heel agressieve hersentumor had. Ondertussen heeft de hele actie weeral een dikke 2 miljoen dollar opgeleverd. Jawel, Australië leeft op liefdadigheid.
Donderdag een blitsbezoekje aan de dierenarts. Buddy had al een paar dagen diarree en dat is niet bepaald aangenaam, noch voor de zieke noch voor zijn omgeving. Bleek redelijk in orde te zijn, een beetje verhoogde temperatuur en misschien een beetje kortademig. Remedie: een shot Imodium-soort in zijn mond en pilletjes voor de rest van de week. Ondertussen is hij er weer bovenop.
Na onze wekelijkse portie sport op zaterdag zijn we even naar en door Ikea gespurt om een nieuwe ladenkast te kopen, kwestie van onze slaapkamer een beetje clutter-free te maken. Weer geen relaxed winkelen, want zoals een andere shopper bij de ingang opmerkte: het was er een "cesspool of germs", letterlijk een beerput vol bacteriën :-).
Het aantal gevallen van swine-flu stijgt hier met de minuut, vooral in Victoria, waar er nu een dikke 500 zieken zijn. Op alle scholen geldt hier trouwens de regel dat kinderen die op reis zijn geweest naar risico-landen, bij hun terugkeer 7 dagen in quarantaine moeten blijven, dus niet naar school mogen (of moeten). Spijtig voor onze kids: wij vliegen (eind deze maand) naar en terug van België via Abu-Dhabi en voor zover ik weet is het Midden-Oosten nog redelijk gespaard gebleven van de griep (of houden ze het nieuws tenminste voor zich).
Deze morgen zag ik in het station het Chinees dametje dat een verstel-ateliertje heeft met een maskertje. Deze avond had ze er nog één op. Om daar een hele dag door te ademen (en 't is daar al benauwd in die voetgangerstunneltjes), oef!
Zondag was ik "sponsor" voor het Vormsel van Nicholas M. Vormelingen worden hier niet tot bij de bisschop geleid door hun ouders, zoals bij ons, maar door hun sponsor. Meestal is dat de meter of peter, maar het kan eender wie zijn. Nicholas had mij dus gekozen. Waarom is mij een raadsel. Ik heb altijd gedacht dat hij mij een verschrikkelijke zeur vond, want elke keer als hij hier is, moet ik kijven voor het ostentatief boeren aan tafel, gillen, lopen door het huis en andere delicten. Misschien dacht hij dat op deze manier onze kinderen gegarandeerd op zijn feestje zouden zijn. Of misschien vindt hij me toch leuker dan ik dacht :-).
Tussen alle sociale en andere verplichtingen door doe ik nog altijd mijn best (is misschien echt niet goed genoeg) om zoveel mogelijk werkuren bij elkaar te sprokkelen. Als er één ding is wat ik geleerd heb de laatste maanden, is het wel dat het mij zo goed als onmogelijk is om een job met vaste uren te doen. Met zo goed als geen sociaal netwerk én met een man die zo vaak weg is (en zelfs als hij er is, niet echt/echt niet om op te rekenen) zijn alle voorziene en onvoorziene omstandigheden voor mijn rekening. Dus deze job is mij op het lijf geschreven: totale flexibiliteit!
Gisteren waren alle moeders op school uitgenodigd voor het Mothers Breakfast. Moeders en kinderen kunnen vanaf half acht aanschuiven voor koffie en thee, pannenkoekjes, poffertjes, vers fruit, croissantjes, cake, de typische "scones met room en jam": kortom een heel festijn waar vooral de kinderen zich te goed aan doen.
Over onvoorziene omstandigheden gesproken: gisteren hadden Toon en Marie nog maar eens het onheilsbericht bij dat er luizen zijn gesignaleerd in de klas. Nog maar eens een uitgebreide kambeurt voorafgegaan door een flinke splash conditioner. Beiden OK bevonden.
Marie is vorige week "gepromoveerd" in haar zwemles. Zij zwom samen met Willem in Aqua 7. Vorige week heeft ze eventjes een try-out gedaan in het grotere zwembad en gisteren heeft ze dan voor het eerst in Aqua 9 gezwommen. Trots en opgewonden dat ze was. In onze zwemschool zijn er 3 zwembaden. Zij zit nu in het 15-meter bad, terug naar waar wij 5 jaar geleden allemaal begonnen zijn: Toon en Marie in hun kleine zwemklasje, ik met Willem in de baby-klas. In dezelfde hoek van het zwembad waar zij 5 jaar geleden huilend aan de kant hing en de muur niet wilde loslaten, dook ze nu het startblok af (eerste keer, auw die buik) en zwom baantje na baantje in haar prachtige freestyle: een lust voor het oog. Tegen het einde van de les was ze natuurlijk heel moe, maar goed gedaan meisje!
Willem is vorige week begonnen aan zijn... Christmas list. Op weg van school naar huis was hij al aan 't zingen van "I want a hippopotamus for X'mas...". Thuisgekomen nam hij een blad papier en begon te tekenen en schrijven. Nog een "paar" spellingsfoutjes, maar hier zouden ze zeggen: he's had a go! (Hij heeft geprobeerd.) Dear Santer, please make my wishs troo. Toon vertelde hem: De vroeger je begint, de meer je gaat willen. (the sooner..., the...) Een waarheid als een koe natuurlijk... of als een hippo.Echt groot nieuws voor Willem: hij heeft zijn eerste "wobbly tooth"!!! Een paar weken geleden had hij me nog verteld (letterlijk, in de typische Engels-Nederlands mix): Mama, ik wil een tand "loezen". Ik heb nog geen enkele tand ge"loest" en als ik grown-up ben gaat iedereen mij uitlachen omdat ik nog al mijn baby-teeth heb.
Hij is nu dus in de zevende hemel, maar ik vind het maar niks. Op zulke momenten word je nog eens met je neus op het feit gedrukt dat je kinderen zo snel groot worden: geen kinderen in pampers meer, geen kleuters meer, nu ook geen kinderen met babytandjes meer...
Trouwens, iemand vertelde me dat als je kinderen hun tanden laat beginnen te wisselen, dat ze dan ook later in hun puberteit komen. Hoopgevend, ware het niet dat onze dochter zich nu al een puber waant :-).
Toon en ik zijn naar de podoloog geweest. Buddy had Toon's steunzolen half opgegeten. Het leder van de ene was wég en in de andere stond een barst, dus er moesten nieuwe gemaakt worden. Volgens de podoloog krijgt hij om de haverklap mensen met hetzelfde probleem over de vloer. Honden blijken een voorliefde voor steunzolen te hebben, en er is een wetenschappelijke verklaring voor. Steunzolen zijn gemaakt uit polypropyleen, hetzelfde materiaal waar ook honden-kauw-speelgoed uit gemaakt is. Beter oppassen met het nieuwe paar!
Woensdag een kopje koffie gedronken voor het goede doel. De Australische kankerliga organiseert elk jaar een Biggest Morning Tea, 't is te zeggen stimuleert mensen om een theekransje te organiseren met de nodige tombola's en fundraising. Bij ons waren 3 Corpus-moeders de initiatiefnemers. Een van hen heeft vorig jaar een 3-jarig dochtertje verloren dat een heel agressieve hersentumor had. Ondertussen heeft de hele actie weeral een dikke 2 miljoen dollar opgeleverd. Jawel, Australië leeft op liefdadigheid.
Donderdag een blitsbezoekje aan de dierenarts. Buddy had al een paar dagen diarree en dat is niet bepaald aangenaam, noch voor de zieke noch voor zijn omgeving. Bleek redelijk in orde te zijn, een beetje verhoogde temperatuur en misschien een beetje kortademig. Remedie: een shot Imodium-soort in zijn mond en pilletjes voor de rest van de week. Ondertussen is hij er weer bovenop.
Na onze wekelijkse portie sport op zaterdag zijn we even naar en door Ikea gespurt om een nieuwe ladenkast te kopen, kwestie van onze slaapkamer een beetje clutter-free te maken. Weer geen relaxed winkelen, want zoals een andere shopper bij de ingang opmerkte: het was er een "cesspool of germs", letterlijk een beerput vol bacteriën :-).
Het aantal gevallen van swine-flu stijgt hier met de minuut, vooral in Victoria, waar er nu een dikke 500 zieken zijn. Op alle scholen geldt hier trouwens de regel dat kinderen die op reis zijn geweest naar risico-landen, bij hun terugkeer 7 dagen in quarantaine moeten blijven, dus niet naar school mogen (of moeten). Spijtig voor onze kids: wij vliegen (eind deze maand) naar en terug van België via Abu-Dhabi en voor zover ik weet is het Midden-Oosten nog redelijk gespaard gebleven van de griep (of houden ze het nieuws tenminste voor zich).
Deze morgen zag ik in het station het Chinees dametje dat een verstel-ateliertje heeft met een maskertje. Deze avond had ze er nog één op. Om daar een hele dag door te ademen (en 't is daar al benauwd in die voetgangerstunneltjes), oef!
Zondag was ik "sponsor" voor het Vormsel van Nicholas M. Vormelingen worden hier niet tot bij de bisschop geleid door hun ouders, zoals bij ons, maar door hun sponsor. Meestal is dat de meter of peter, maar het kan eender wie zijn. Nicholas had mij dus gekozen. Waarom is mij een raadsel. Ik heb altijd gedacht dat hij mij een verschrikkelijke zeur vond, want elke keer als hij hier is, moet ik kijven voor het ostentatief boeren aan tafel, gillen, lopen door het huis en andere delicten. Misschien dacht hij dat op deze manier onze kinderen gegarandeerd op zijn feestje zouden zijn. Of misschien vindt hij me toch leuker dan ik dacht :-).
Tussen alle sociale en andere verplichtingen door doe ik nog altijd mijn best (is misschien echt niet goed genoeg) om zoveel mogelijk werkuren bij elkaar te sprokkelen. Als er één ding is wat ik geleerd heb de laatste maanden, is het wel dat het mij zo goed als onmogelijk is om een job met vaste uren te doen. Met zo goed als geen sociaal netwerk én met een man die zo vaak weg is (en zelfs als hij er is, niet echt/echt niet om op te rekenen) zijn alle voorziene en onvoorziene omstandigheden voor mijn rekening. Dus deze job is mij op het lijf geschreven: totale flexibiliteit!
Gisteren waren alle moeders op school uitgenodigd voor het Mothers Breakfast. Moeders en kinderen kunnen vanaf half acht aanschuiven voor koffie en thee, pannenkoekjes, poffertjes, vers fruit, croissantjes, cake, de typische "scones met room en jam": kortom een heel festijn waar vooral de kinderen zich te goed aan doen.
Over onvoorziene omstandigheden gesproken: gisteren hadden Toon en Marie nog maar eens het onheilsbericht bij dat er luizen zijn gesignaleerd in de klas. Nog maar eens een uitgebreide kambeurt voorafgegaan door een flinke splash conditioner. Beiden OK bevonden.
Sunday, 24 May 2009
Nummer 44
Young. Old.Just words.
(George Burns)
's Morgens weten onze kinderen waar ze hun jarige papa een plezier mee kunnen doen: uitslapen. Voor de rest waren er de gewone vaderlijke plichten: ballen van 't dak halen, computers fixen, zoonlief naar verjaardagsfeestje brengen, eitje bakken, enz.
Om toch een feestelijke noot te geven aan de hele dag zijn we deze avond in het Belgian Beer Café gaan eten. En er waren de telefoontjes met gelukwensen toen we thuiskwamen: bedankt allemaal!
Thursday, 21 May 2009
Nummer 4
Zaterdagmorgen, tijd voor sport!Omdat Jan weg was, had ik Marie "uitbesteed": om half acht bij haar vriendinnetje Alicia afgezet.
Toon's match was om half negen. Het was de eerste keer dat ik Toon zag spelen dit jaar en ik heb genoten van de match. Beide teams waren aan elkaar gewaagd. Het andere team eindigde de eerste helft met 1-0 voorsprong. In de tweede helft was Toon keeper -"goalie" zeggen ze hier- en kreeg hij al snel een goal binnen waar hij machteloos tegen stond. Effe slikken: hij is het nog niet gewend om de last van keeper op zijn schouders te dragen, áls dat ooit went. Hij heeft wel een aantal straffe ballen buiten gehouden en kon de bal uitsmijten en -sjotten als nen echte. De Hawks maakten de score gelijk en misten een paar keer op een haar na: zo spannend! En dan scoorde de tegenpartij hun derde goal, maar oef: net na de whistle!
Even een pauze en dan naar Willem's match. De tegenploeg dacht hen even in de pan te hakken maar dat viel even tegen. The Red Hawks were on fire (in kindervoetbal-jargon). Het valt wel op hoe die kleine sjotterkes evolueren. Vorig jaar kwam het erop neer om zoveel mogelijk in balbezit te zijn, "niks passen, ík heb de bal!" Nu beseffen ze dat de spelers van hun team er zijn om te helpen. Ook de "professionele" trainingsessies die ze een paar weken hebben gehad, wierpen hun vruchten af. Grappig hoe ze ineens allemaal achteruit konden trappen op strategische momenten: zo echt!
Awel, ik had het nooit gedacht, maar ik ga gráág naar de voetbal, én naar netbal, ook al betekent dat dat ik niet kan uitslapen op mijn zaterdagmorgen. Ik geniet ervan om mijn kinderen zo te zien opgaan in hun teamsport. En ik had nooit gedacht dat ík er zo in zou opgaan.
Na de voetbal:
- Toon mee met vriendje Thomas
- 11u45: Willem mee om Marie af te halen
- bij Alicia blijven plakken bij een tasje thee en een stukje cake
- 13u: supermarkt in en uit
- 13u20: naar huis, 2 appelcakes gebakken
- 15u: Toon afgehaald, ondertussen 1 cake bijna aangebakken
- 15u30: blitsbezoek aan Marie M. die vijftig werd; één cake meegenomen en opgegeten
- 16u00: terug naar huis, 1 chocoladecake en 24 cupcakejes gebakken, slagveld in de keuken opgeruimd
- 18u00: naar Anne en Filip voor een gezellig etentje... oef... relax!
Vorige week
Ons internet is een paar dagen buiten strijd geweest. Dan besef je pas hoeveel tijd je doorbrengt aan de computer: gewoon wat surfen, een mailtje hier en daar. Zonder voel je je direct helemaal geïsoleerd van de buitenwereld.
De laatste weken heb ik thuis gewerkt, en ook dat liep wat vierkant. Ik gebruik een online woordenboek Frans-Engels en zoek voortdurend vanalles op in Wikipedia. Vandaag is er een technieker van Telstra langsgeweest. Volgens hem waren er veel problemen in de buurt. Hij heeft een onderdeeltje vervangen in onze internet-box. De kabel, waar het volgens Jan aan ligt, kon hij niet checken omdat het te nat was en hij niet geëlektrocuteerd wilde worden: fair enough! Het belangrijkste is dat ik veel sneller online ben en ook blijf, dus voorlopig heeft hij gelijk gekregen. (Jan hoopt natuurlijk stiekem dat het opnieuw mis gaat...)
Hoogtepunt vorige week was een theatervoorstelling die gratis uit de lucht kwam vallen. Marie M. was door een vriend uitgenodigd om naar het toneel te gaan. Vrienden van hem hadden het stuk mee geschreven. Door omstandigheden kon hij op het laatste nippertje niet meer, dus mocht ik mee. Het stuk heet Breast Wishes, een musical comedy. De Vagina-monologen heb ik nooit gezien, maar ik neem aan dat het in dezelfde trend was.
Wij hebben ons kostelijk geamuseerd. Het was ongelooflijk grappig, knap geacteerd, mooi gezongen. Thema's: verschillende maten en gewichten, beha's, vergroting, borstvoeding en natuurlijk kon ook het hoofdstuk borstkanker niet ontbreken, heel aangrijpend gebracht maar zelfs daar ontbrak de komische noot niet. Als je in de buurt woont: een sterke aanrader!
Voor de rest heb ik tweemaal de canteen gedaan op school en de andere dagen geprobeerd om te werken. Geprobeerd, ja, want hoewel ik thuis werk om tijd te winnen (geen gependel), verlies ik tijd door nog even de wasmachine te starten, de was uit te hangen, de keuken op te ruimen, de hond uit te laten, eventjes mijn mail te checken. En voor je het weet, is het tijd om de kids af te halen. Discipline, my dear! Niet dat ik mijn werk niet graag doe, daar niet van. Ik geniet ervan om mijn hersenen nog eens te activeren. En de oude teksten die ik aan het vertalen ben zijn vaak heel boeiend, soms wat langdradig, maar het blijft een uitdaging om de oubollige woorden en zinsconstructies zo te draaien en keren tot ik een leesbare en begrijpelijke Engelse tekst op papier krijg. En het gevoel dat ik zelf geld verdien -hoe weinig dan ook- is ook niet onprettig.
Vrijdagavond zijn we naar een schooldebat gaan kijken of -beter- luisteren. Onze school heeft twee "debating teams". Zij nemen het elke week op tegen een team van een andere school. Het thema wordt de week voordien opgegeven. Ook de stellingname van je team wordt opgegeven. De ene keer verdedig je de stelling, dan ben je "the affirmative team". De andere keer ben je het er niet mee eens, ben je "the negative team". Elke spreker van het team heeft zijn taak. De eerste definieert het thema en legt de aanpak van zijn team uit. De tweede brengt de argumenten naar voor. De derde weerlegt de tegenargumenten. De vierde vat alles nog eens samen. De "adjudicator" (jury) legt na het debat (van een half uur) uit welke de positieve punten waren en waar nog verbetering mogelijk is en hoe. En dan is er natuurlijk een winnend team.
De stelling vorige week was dat reclamespotjes voor junkfood tijdens kinderzendtijd afgeschaft zouden moeten worden. Ons team moest de stelling verdedigen. Ik stond ervan versteld hoe kinderen van 11 jaar zich zo kunnen verwoorden -voor een publiek- en vooral hoe zij kunnen inpikken op de tegenargumenten en die weerleggen. Ze leren daar de technieken voor, maar toch. Ik was onder de indruk. Ons team had spijtig genoeg verloren, maar het was de eerste keer van het hele seizoen. Toon wil volgend jaar ook meedoen, zegt hij. We shall see!
De laatste weken heb ik thuis gewerkt, en ook dat liep wat vierkant. Ik gebruik een online woordenboek Frans-Engels en zoek voortdurend vanalles op in Wikipedia. Vandaag is er een technieker van Telstra langsgeweest. Volgens hem waren er veel problemen in de buurt. Hij heeft een onderdeeltje vervangen in onze internet-box. De kabel, waar het volgens Jan aan ligt, kon hij niet checken omdat het te nat was en hij niet geëlektrocuteerd wilde worden: fair enough! Het belangrijkste is dat ik veel sneller online ben en ook blijf, dus voorlopig heeft hij gelijk gekregen. (Jan hoopt natuurlijk stiekem dat het opnieuw mis gaat...)
Hoogtepunt vorige week was een theatervoorstelling die gratis uit de lucht kwam vallen. Marie M. was door een vriend uitgenodigd om naar het toneel te gaan. Vrienden van hem hadden het stuk mee geschreven. Door omstandigheden kon hij op het laatste nippertje niet meer, dus mocht ik mee. Het stuk heet Breast Wishes, een musical comedy. De Vagina-monologen heb ik nooit gezien, maar ik neem aan dat het in dezelfde trend was.
Wij hebben ons kostelijk geamuseerd. Het was ongelooflijk grappig, knap geacteerd, mooi gezongen. Thema's: verschillende maten en gewichten, beha's, vergroting, borstvoeding en natuurlijk kon ook het hoofdstuk borstkanker niet ontbreken, heel aangrijpend gebracht maar zelfs daar ontbrak de komische noot niet. Als je in de buurt woont: een sterke aanrader!
Voor de rest heb ik tweemaal de canteen gedaan op school en de andere dagen geprobeerd om te werken. Geprobeerd, ja, want hoewel ik thuis werk om tijd te winnen (geen gependel), verlies ik tijd door nog even de wasmachine te starten, de was uit te hangen, de keuken op te ruimen, de hond uit te laten, eventjes mijn mail te checken. En voor je het weet, is het tijd om de kids af te halen. Discipline, my dear! Niet dat ik mijn werk niet graag doe, daar niet van. Ik geniet ervan om mijn hersenen nog eens te activeren. En de oude teksten die ik aan het vertalen ben zijn vaak heel boeiend, soms wat langdradig, maar het blijft een uitdaging om de oubollige woorden en zinsconstructies zo te draaien en keren tot ik een leesbare en begrijpelijke Engelse tekst op papier krijg. En het gevoel dat ik zelf geld verdien -hoe weinig dan ook- is ook niet onprettig.
Vrijdagavond zijn we naar een schooldebat gaan kijken of -beter- luisteren. Onze school heeft twee "debating teams". Zij nemen het elke week op tegen een team van een andere school. Het thema wordt de week voordien opgegeven. Ook de stellingname van je team wordt opgegeven. De ene keer verdedig je de stelling, dan ben je "the affirmative team". De andere keer ben je het er niet mee eens, ben je "the negative team". Elke spreker van het team heeft zijn taak. De eerste definieert het thema en legt de aanpak van zijn team uit. De tweede brengt de argumenten naar voor. De derde weerlegt de tegenargumenten. De vierde vat alles nog eens samen. De "adjudicator" (jury) legt na het debat (van een half uur) uit welke de positieve punten waren en waar nog verbetering mogelijk is en hoe. En dan is er natuurlijk een winnend team.
De stelling vorige week was dat reclamespotjes voor junkfood tijdens kinderzendtijd afgeschaft zouden moeten worden. Ons team moest de stelling verdedigen. Ik stond ervan versteld hoe kinderen van 11 jaar zich zo kunnen verwoorden -voor een publiek- en vooral hoe zij kunnen inpikken op de tegenargumenten en die weerleggen. Ze leren daar de technieken voor, maar toch. Ik was onder de indruk. Ons team had spijtig genoeg verloren, maar het was de eerste keer van het hele seizoen. Toon wil volgend jaar ook meedoen, zegt hij. We shall see!
Sunday, 17 May 2009
Te laat!
Ondertussen -maar dat weten jullie ook al- is het olifantenkalf ter wereld gekomen en staat ze al op haar pootjes. We hebben het ultieme moment gemist, maar zullen binnen een paar maanden Baby K in levende lijve gaan bewonderen!
Proficiat aan onze Antwerpse Zoo!
Proficiat aan onze Antwerpse Zoo!
It's a... baby elephant!
Jullie in België weten er ongetwijfeld meer van dan ik: in de Antwerpse zoo wordt een baby-olifant verwacht en iedereen zal het geweten hebben! Zodra Baby K er is, krijgen alle Belgen een geboortekaartje. Het is dan de bedoeling om gelukwensen terug te sturen zodat Baby K in het Guinness World of Records komt met het "grootste aantal felicitaties bij een geboorte".
Vrijdagnamiddag zijn de weeën begonnen bij mama Phyo Phyo. Als die weeën in verhouding staan tot de afmetingen en gewicht van zowel mama als baby, moet de aanstaande moeder ocharme serieus afzien.
In ieder geval: als je geïnteresseerd bent, kan je hier de geboorte live volgen. We duimen!
Vrijdagnamiddag zijn de weeën begonnen bij mama Phyo Phyo. Als die weeën in verhouding staan tot de afmetingen en gewicht van zowel mama als baby, moet de aanstaande moeder ocharme serieus afzien.
In ieder geval: als je geïnteresseerd bent, kan je hier de geboorte live volgen. We duimen!
Thursday, 14 May 2009
Voor mij een pintje!
Herinnert u zich deze nog? Waarschijnlijk niet, want in België wordt er geen Tooheys verkocht. Wij waren hier nog maar net toen deze commercial op tv kwam. Hij is erg "yuk", maar ik vond hem geweldig! Laat vooral even weten wat jullie ervan vinden.
Sunday, 10 May 2009
Happy Mothers Day!
Vandaag wordt op de meeste plaatsen ter wereld Moederdag gevierd. In het Antwerpse is dat 15 augustus. De eerste jaren dat wij hier waren, viel ik dan ook meestal tussen de plooien: in augustus was het van "wij doen de Belgische", in mei net andersom.Sinds de kinderen naar school gaan, is er geen twijfel meer mogelijk: tweede zondag van mei!
Het was eigenlijk een Moederweekend. Omdat Jan gisteren vertrok, had ik al een cadeau gekregen van man en kinderen: een staande mixer zodat ik veel cakes kan bakken, verpakt in cadeaupapier dat Marie zelf ontworpen had. Zij hadden hem vorige week al gekocht, terwijl ik weg was, en ze waren er allemaal in geslaagd om het geheim te houden: geen woord of hint!
Gisteravond had Toon me gezegd dat ik maar lang moest uitslapen en dat was geen probleem. Zo konden zij de tafel klaarzetten en hun zelfgemaakte cadeautjes uitstallen. Toon en Marie hadden badparels gemaakt. Marie deed er nog een stuk "Ocean Breeze" bij. Willem had een fotokader gemaakt op school en er op eigen initiatief nog een stuk zeep achter geplakt!
Hartelijk bedankt, schatjes! Kussen van een propere mama :-)
Friday, 8 May 2009
De week
Onze week was een beetje opwindender* dan de doorsnee week. (*toegegeven, ieders normen zijn verschillend.)
Vanaf maandag hebben we nieuwe buren. We hebben nog niet uitgebreid gebabbeld, maar we hebben al wel kennisgemaakt. Buurvrouw = Pauline, buurman = Nigel, zonen Joshua en Ruben zijn 15 en 12. Het is een Joodse familie en ik dénk dat ze uit Engeland komen, maar niet rechtstreeks. Ik kan me vergissen natuurlijk, maar op het eerste zicht zien het er heel rustige mensen uit. Dus ik verwacht niet direct wilde fuiven en braspartijen ;-).
Over braspartijen gesproken, dinsdagavond had de Belgische Ambassade ons uitgenodigd op een receptie ter gelegenheid van het bezoek van niemand minder dan Karel De Gucht. Altijd leuk om gratis te gaan drinken in het Belgian Beer Café. We waren met een hele groep vrienden en je komt ook altijd nieuwe Belgen tegen. Als je achter je rug "Zwaanst na nie, hey" hoort, is het uiteraard redelijk duidelijk waar de spreker vandaan komt. Iemand anders in hetzelfde groepje bleek uit Merksplas afkomstig te zijn, op 10 km van Hoogstraten! De wereld is klein. Karel was er trouwens niet toen we aankwamen, gaan shoppen in Sydney heb ik gehoord (maar weet niet of de bron betrouwbaar was). Hij heeft ons wel vereerd met een speech, in het Engels want de Belgian Society is ook hier half-Frans half-Nederlands. Een compromis dus, Belgen zijn daar goed in! En dan is hij... verdwenen, niks handjes schudden of socializen om te zien wie die Belgen in Sydney nu zijn. Met of zonder Karel, wij zijn natuurlijk iets langer blijven plakken. Na de receptie hebben we lekker Belgisch gegeten. Niets beter dan een Belgische pot Nieuw-Zeelandse mosselen!
Donderdagavond hebben we onze eerste boekengroep gehad bij Babs. Wij hadden allemaal iets gelezen van Dimitri Verhulst naar aanleiding van zijn nominatie voor de Libris-prijs 2009. Ikzelf had zijn boek "Godverdomse dagen op een godverdomse bol" gelezen, of tenminste een stuk ervan. Daarin vertelt hij de geschiedenis van de mensheid in -zo staat op het kaft- een oerknal van taal. En dat is het, wow!
Het algemeen besluit (als dat er een moet zijn) was dat hij zeker af en toe uit de hoek komt als een taalvirtuoos, maar dat zijn kijk op de wereld wel héél zwart is. Zijn bedoeling bestaat er blijkbaar in de lezer zoveel mogelijk te shockeren, en wel... daar slaagt hij in. Benieuwd of hij de prijs krijgt...
Het was een gezellige avond en -efficiënt dat wij worden- de volgende is al gepland.
Gisteren en vandaag hebben wij op school zeep verkocht voor Moederdag. Dat is hier de eerste zondag van mei. Gisteren zaten wij op een half uur door onze zeep heen, dus moest er een tweede lading aanrukken, inderhaast ingepakt worden en deze middag verkocht worden. Sommige moeders hadden blijkbaar schrik dat hun kids met lege handen zouden afkomen zondag :-). Voor ons wordt het een vaderloze moederdag want Jan vertrekt morgen naar België. We mogen niet klagen want normaal zou hij dinsdag al vertrokken zijn via Amerika. Zondagavond te bezichtigen op de pingpong neem ik aan!
Morgenvroeg staan we weer op de sportvelden. Het succes van vorige week zal moeilijk geëvenaard kunnen worden want toen werden onze 3 spruiten verkozen tot Player of the Match! Met zulke sportieve ouders kan het niet anders dan dat ze uitblinken natuurlijk :-).
En dan vers van de pers:
Vorige week zijn Willem en Toon begonnen met schaaklessen op school, gegeven door de Sydney Academy of Chess. Toon kreeg vorige week de Chess Star of the Week voor zijn schitterende concentratie. Vandaag viel Willem dezelfde eer te beurt voor zijn fantastische inzet. Ik zou daar wel eens vlieg willen zijn.
Vanaf maandag hebben we nieuwe buren. We hebben nog niet uitgebreid gebabbeld, maar we hebben al wel kennisgemaakt. Buurvrouw = Pauline, buurman = Nigel, zonen Joshua en Ruben zijn 15 en 12. Het is een Joodse familie en ik dénk dat ze uit Engeland komen, maar niet rechtstreeks. Ik kan me vergissen natuurlijk, maar op het eerste zicht zien het er heel rustige mensen uit. Dus ik verwacht niet direct wilde fuiven en braspartijen ;-).
Over braspartijen gesproken, dinsdagavond had de Belgische Ambassade ons uitgenodigd op een receptie ter gelegenheid van het bezoek van niemand minder dan Karel De Gucht. Altijd leuk om gratis te gaan drinken in het Belgian Beer Café. We waren met een hele groep vrienden en je komt ook altijd nieuwe Belgen tegen. Als je achter je rug "Zwaanst na nie, hey" hoort, is het uiteraard redelijk duidelijk waar de spreker vandaan komt. Iemand anders in hetzelfde groepje bleek uit Merksplas afkomstig te zijn, op 10 km van Hoogstraten! De wereld is klein. Karel was er trouwens niet toen we aankwamen, gaan shoppen in Sydney heb ik gehoord (maar weet niet of de bron betrouwbaar was). Hij heeft ons wel vereerd met een speech, in het Engels want de Belgian Society is ook hier half-Frans half-Nederlands. Een compromis dus, Belgen zijn daar goed in! En dan is hij... verdwenen, niks handjes schudden of socializen om te zien wie die Belgen in Sydney nu zijn. Met of zonder Karel, wij zijn natuurlijk iets langer blijven plakken. Na de receptie hebben we lekker Belgisch gegeten. Niets beter dan een Belgische pot Nieuw-Zeelandse mosselen!
Donderdagavond hebben we onze eerste boekengroep gehad bij Babs. Wij hadden allemaal iets gelezen van Dimitri Verhulst naar aanleiding van zijn nominatie voor de Libris-prijs 2009. Ikzelf had zijn boek "Godverdomse dagen op een godverdomse bol" gelezen, of tenminste een stuk ervan. Daarin vertelt hij de geschiedenis van de mensheid in -zo staat op het kaft- een oerknal van taal. En dat is het, wow!
Het algemeen besluit (als dat er een moet zijn) was dat hij zeker af en toe uit de hoek komt als een taalvirtuoos, maar dat zijn kijk op de wereld wel héél zwart is. Zijn bedoeling bestaat er blijkbaar in de lezer zoveel mogelijk te shockeren, en wel... daar slaagt hij in. Benieuwd of hij de prijs krijgt...
Het was een gezellige avond en -efficiënt dat wij worden- de volgende is al gepland.
Gisteren en vandaag hebben wij op school zeep verkocht voor Moederdag. Dat is hier de eerste zondag van mei. Gisteren zaten wij op een half uur door onze zeep heen, dus moest er een tweede lading aanrukken, inderhaast ingepakt worden en deze middag verkocht worden. Sommige moeders hadden blijkbaar schrik dat hun kids met lege handen zouden afkomen zondag :-). Voor ons wordt het een vaderloze moederdag want Jan vertrekt morgen naar België. We mogen niet klagen want normaal zou hij dinsdag al vertrokken zijn via Amerika. Zondagavond te bezichtigen op de pingpong neem ik aan!
Morgenvroeg staan we weer op de sportvelden. Het succes van vorige week zal moeilijk geëvenaard kunnen worden want toen werden onze 3 spruiten verkozen tot Player of the Match! Met zulke sportieve ouders kan het niet anders dan dat ze uitblinken natuurlijk :-).
En dan vers van de pers:
Vorige week zijn Willem en Toon begonnen met schaaklessen op school, gegeven door de Sydney Academy of Chess. Toon kreeg vorige week de Chess Star of the Week voor zijn schitterende concentratie. Vandaag viel Willem dezelfde eer te beurt voor zijn fantastische inzet. Ik zou daar wel eens vlieg willen zijn.
Subscribe to:
Posts (Atom)