Vorige week

Ons internet is een paar dagen buiten strijd geweest. Dan besef je pas hoeveel tijd je doorbrengt aan de computer: gewoon wat surfen, een mailtje hier en daar. Zonder voel je je direct helemaal geïsoleerd van de buitenwereld.
De laatste weken heb ik thuis gewerkt, en ook dat liep wat vierkant. Ik gebruik een online woordenboek Frans-Engels en zoek voortdurend vanalles op in Wikipedia. Vandaag is er een technieker van Telstra langsgeweest. Volgens hem waren er veel problemen in de buurt. Hij heeft een onderdeeltje vervangen in onze internet-box. De kabel, waar het volgens Jan aan ligt, kon hij niet checken omdat het te nat was en hij niet geëlektrocuteerd wilde worden: fair enough! Het belangrijkste is dat ik veel sneller online ben en ook blijf, dus voorlopig heeft hij gelijk gekregen. (Jan hoopt natuurlijk stiekem dat het opnieuw mis gaat...)

Hoogtepunt vorige week was een theatervoorstelling die gratis uit de lucht kwam vallen. Marie M. was door een vriend uitgenodigd om naar het toneel te gaan. Vrienden van hem hadden het stuk mee geschreven. Door omstandigheden kon hij op het laatste nippertje niet meer, dus mocht ik mee. Het stuk heet Breast Wishes, een musical comedy. De Vagina-monologen heb ik nooit gezien, maar ik neem aan dat het in dezelfde trend was.

Wij hebben ons kostelijk geamuseerd. Het was ongelooflijk grappig, knap geacteerd, mooi gezongen. Thema's: verschillende maten en gewichten, beha's, vergroting, borstvoeding en natuurlijk kon ook het hoofdstuk borstkanker niet ontbreken, heel aangrijpend gebracht maar zelfs daar ontbrak de komische noot niet. Als je in de buurt woont: een sterke aanrader!

Voor de rest heb ik tweemaal de canteen gedaan op school en de andere dagen geprobeerd om te werken. Geprobeerd, ja, want hoewel ik thuis werk om tijd te winnen (geen gependel), verlies ik tijd door nog even de wasmachine te starten, de was uit te hangen, de keuken op te ruimen, de hond uit te laten, eventjes mijn mail te checken. En voor je het weet, is het tijd om de kids af te halen. Discipline, my dear! Niet dat ik mijn werk niet graag doe, daar niet van. Ik geniet ervan om mijn hersenen nog eens te activeren. En de oude teksten die ik aan het vertalen ben zijn vaak heel boeiend, soms wat langdradig, maar het blijft een uitdaging om de oubollige woorden en zinsconstructies zo te draaien en keren tot ik een leesbare en begrijpelijke Engelse tekst op papier krijg. En het gevoel dat ik zelf geld verdien -hoe weinig dan ook- is ook niet onprettig.

Vrijdagavond zijn we naar een schooldebat gaan kijken of -beter- luisteren. Onze school heeft twee "debating teams". Zij nemen het elke week op tegen een team van een andere school. Het thema wordt de week voordien opgegeven. Ook de stellingname van je team wordt opgegeven. De ene keer verdedig je de stelling, dan ben je "the affirmative team". De andere keer ben je het er niet mee eens, ben je "the negative team". Elke spreker van het team heeft zijn taak. De eerste definieert het thema en legt de aanpak van zijn team uit. De tweede brengt de argumenten naar voor. De derde weerlegt de tegenargumenten. De vierde vat alles nog eens samen. De "adjudicator" (jury) legt na het debat (van een half uur) uit welke de positieve punten waren en waar nog verbetering mogelijk is en hoe. En dan is er natuurlijk een winnend team.
De stelling vorige week was dat reclamespotjes voor junkfood tijdens kinderzendtijd afgeschaft zouden moeten worden. Ons team moest de stelling verdedigen. Ik stond ervan versteld hoe kinderen van 11 jaar zich zo kunnen verwoorden -voor een publiek- en vooral hoe zij kunnen inpikken op de tegenargumenten en die weerleggen. Ze leren daar de technieken voor, maar toch. Ik was onder de indruk. Ons team had spijtig genoeg verloren, maar het was de eerste keer van het hele seizoen. Toon wil volgend jaar ook meedoen, zegt hij. We shall see!