Wat nieuws?

Niet echt veel te melden, een beetje the usual stuff.

Marie is vorige week "gepromoveerd" in haar zwemles. Zij zwom samen met Willem in Aqua 7. Vorige week heeft ze eventjes een try-out gedaan in het grotere zwembad en gisteren heeft ze dan voor het eerst in Aqua 9 gezwommen. Trots en opgewonden dat ze was. In onze zwemschool zijn er 3 zwembaden. Zij zit nu in het 15-meter bad, terug naar waar wij 5 jaar geleden allemaal begonnen zijn: Toon en Marie in hun kleine zwemklasje, ik met Willem in de baby-klas. In dezelfde hoek van het zwembad waar zij 5 jaar geleden huilend aan de kant hing en de muur niet wilde loslaten, dook ze nu het startblok af (eerste keer, auw die buik) en zwom baantje na baantje in haar prachtige freestyle: een lust voor het oog. Tegen het einde van de les was ze natuurlijk heel moe, maar goed gedaan meisje!

Willem is vorige week begonnen aan zijn... Christmas list. Op weg van school naar huis was hij al aan 't zingen van "I want a hippopotamus for X'mas...". Thuisgekomen nam hij een blad papier en begon te tekenen en schrijven. Nog een "paar" spellingsfoutjes, maar hier zouden ze zeggen: he's had a go! (Hij heeft geprobeerd.) Dear Santer, please make my wishs troo. Toon vertelde hem: De vroeger je begint, de meer je gaat willen. (the sooner..., the...) Een waarheid als een koe natuurlijk... of als een hippo.
Echt groot nieuws voor Willem: hij heeft zijn eerste "wobbly tooth"!!! Een paar weken geleden had hij me nog verteld (letterlijk, in de typische Engels-Nederlands mix): Mama, ik wil een tand "loezen". Ik heb nog geen enkele tand ge"loest" en als ik grown-up ben gaat iedereen mij uitlachen omdat ik nog al mijn baby-teeth heb.
Hij is nu dus in de zevende hemel, maar ik vind het maar niks. Op zulke momenten word je nog eens met je neus op het feit gedrukt dat je kinderen zo snel groot worden: geen kinderen in pampers meer, geen kleuters meer, nu ook geen kinderen met babytandjes meer...
Trouwens, iemand vertelde me dat als je kinderen hun tanden laat beginnen te wisselen, dat ze dan ook later in hun puberteit komen. Hoopgevend, ware het niet dat onze dochter zich nu al een puber waant :-).

Toon en ik zijn naar de podoloog geweest. Buddy had Toon's steunzolen half opgegeten. Het leder van de ene was wég en in de andere stond een barst, dus er moesten nieuwe gemaakt worden. Volgens de podoloog krijgt hij om de haverklap mensen met hetzelfde probleem over de vloer. Honden blijken een voorliefde voor steunzolen te hebben, en er is een wetenschappelijke verklaring voor. Steunzolen zijn gemaakt uit polypropyleen, hetzelfde materiaal waar ook honden-kauw-speelgoed uit gemaakt is. Beter oppassen met het nieuwe paar!

Woensdag een kopje koffie gedronken voor het goede doel. De Australische kankerliga organiseert elk jaar een Biggest Morning Tea, 't is te zeggen stimuleert mensen om een theekransje te organiseren met de nodige tombola's en fundraising. Bij ons waren 3 Corpus-moeders de initiatiefnemers. Een van hen heeft vorig jaar een 3-jarig dochtertje verloren dat een heel agressieve hersentumor had. Ondertussen heeft de hele actie weeral een dikke 2 miljoen dollar opgeleverd. Jawel, Australië leeft op liefdadigheid.

Donderdag een blitsbezoekje aan de dierenarts. Buddy had al een paar dagen diarree en dat is niet bepaald aangenaam, noch voor de zieke noch voor zijn omgeving. Bleek redelijk in orde te zijn, een beetje verhoogde temperatuur en misschien een beetje kortademig. Remedie: een shot Imodium-soort in zijn mond en pilletjes voor de rest van de week. Ondertussen is hij er weer bovenop.

Na onze wekelijkse portie sport op zaterdag zijn we even naar en door Ikea gespurt om een nieuwe ladenkast te kopen, kwestie van onze slaapkamer een beetje clutter-free te maken. Weer geen relaxed winkelen, want zoals een andere shopper bij de ingang opmerkte: het was er een "cesspool of germs", letterlijk een beerput vol bacteriën :-).
Het aantal gevallen van swine-flu stijgt hier met de minuut, vooral in Victoria, waar er nu een dikke 500 zieken zijn. Op alle scholen geldt hier trouwens de regel dat kinderen die op reis zijn geweest naar risico-landen, bij hun terugkeer 7 dagen in quarantaine moeten blijven, dus niet naar school mogen (of moeten). Spijtig voor onze kids: wij vliegen (eind deze maand) naar en terug van België via Abu-Dhabi en voor zover ik weet is het Midden-Oosten nog redelijk gespaard gebleven van de griep (of houden ze het nieuws tenminste voor zich).
Deze morgen zag ik in het station het Chinees dametje dat een verstel-ateliertje heeft met een maskertje. Deze avond had ze er nog één op. Om daar een hele dag door te ademen (en 't is daar al benauwd in die voetgangerstunneltjes), oef!

Zondag was ik "sponsor" voor het Vormsel van Nicholas M. Vormelingen worden hier niet tot bij de bisschop geleid door hun ouders, zoals bij ons, maar door hun sponsor. Meestal is dat de meter of peter, maar het kan eender wie zijn. Nicholas had mij dus gekozen. Waarom is mij een raadsel. Ik heb altijd gedacht dat hij mij een verschrikkelijke zeur vond, want elke keer als hij hier is, moet ik kijven voor het ostentatief boeren aan tafel, gillen, lopen door het huis en andere delicten. Misschien dacht hij dat op deze manier onze kinderen gegarandeerd op zijn feestje zouden zijn. Of misschien vindt hij me toch leuker dan ik dacht :-).

Tussen alle sociale en andere verplichtingen door doe ik nog altijd mijn best (is misschien echt niet goed genoeg) om zoveel mogelijk werkuren bij elkaar te sprokkelen. Als er één ding is wat ik geleerd heb de laatste maanden, is het wel dat het mij zo goed als onmogelijk is om een job met vaste uren te doen. Met zo goed als geen sociaal netwerk én met een man die zo vaak weg is (en zelfs als hij er is, niet echt/echt niet om op te rekenen) zijn alle voorziene en onvoorziene omstandigheden voor mijn rekening. Dus deze job is mij op het lijf geschreven: totale flexibiliteit!

Gisteren waren alle moeders op school uitgenodigd voor het Mothers Breakfast. Moeders en kinderen kunnen vanaf half acht aanschuiven voor koffie en thee, pannenkoekjes, poffertjes, vers fruit, croissantjes, cake, de typische "scones met room en jam": kortom een heel festijn waar vooral de kinderen zich te goed aan doen.








Over onvoorziene omstandigheden gesproken: gisteren hadden Toon en Marie nog maar eens het onheilsbericht bij dat er luizen zijn gesignaleerd in de klas. Nog maar eens een uitgebreide kambeurt voorafgegaan door een flinke splash conditioner. Beiden OK bevonden.