Berekoud...

... is het misschien nog niet, maar toch is het de laatste week ineens véél frisser geworden. Twee weken geleden zaten wij nog in onze shorts en t-shirts buiten. En dat kán je nu nog als je op de middag in de zon en uit de wind zit. Maar zodra de zon weg is, koelt het erg af. Ook in ons huis is het ineens veel kouder geworden. 's Morgens en 's avonds is het zo'n 16 graden in huis: niet echt aangenaam, dus onze gas-open-haard doet het er dan enkele graden bij.
Je zal misschien zeggen: "amai, lichtjes overdreven", maar het is een feit dat alle Europeanen hier zeggen dat ze nog nooit zo'n kou hebben geleden als sinds ze hier wonen. In België zijn de huizen goed geïsoleerd en bijna allemaal verwarmd met centrale verwarming. Hier is isolatie zo goed als onbestaande, onder deuren en tussen ramen (met enkel glas uiteraard) tocht het, de vloeren zijn ijskoud én centrale verwarming is hier een ongekende luxe. De meeste huizen of -beter- enkele kamers worden verwarmd met een gaskachel of elektrisch straalkacheltje.

Wij laten het niet aan ons hartje komen en maken ons klaar voor het echte winteroffensief. De kids en ikzelf hebben ons pantoffels aangeschaft. Jan is voorlopig niet te vermurwen. Toen ik gisteren met mijn nieuwe Uggs aankwam, liet hij zich ontvallen dat "hij nu de enige normale mens in huis is". Laat hem maar lachen. Mijn voeten genieten!

De laatste dag

Op onze allerlaatste vakantiedag hebben we nog een "verborgen schat" ontdekt in ons eigen St. Ives. Na hier een dikke vijf jaar gewoond te hebben, hebben we gisteren het allermooiste plekje van de buurt ontdekt.
Anne, Sabine, Eva en ik (samen goed voor 14 kinderen; Anne spande de kroon met 6 stuks!) zijn naar The Cascades gewandeld en hebben daar vervolgens de kinderen een aantal uren laten plonsen en ravotten in het ondiepe water terwijl wij onze hartjes nog eens konden ophalen door uitvoerig bij te kletsen.
Iedereen genoten, wij in het herfstzonnetje en de kids in het koele water (brrr). Het is nog maar eens gelukt om ons kroost ervan te overtuigen dat wandelen ook leuk kan zijn. Toon vond het geweldig en kan niet wachten om Jan zijn favoriete plekje te laten zien!

De laatste week

Het kan niet altijd feest zijn en ook deze vakantie kon niet blijven duren. Ik moet er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat het ook een opluchting was om de kids vandaag terug naar school te brengen. Ik ben er ook redelijk zeker van dat ik niet de enige was...

De laatste dagen van de vakantie waren nog drukbezet: donderdag Luna en Senne op logement, vrijdag naar de film met 5 kinderen (de onze + Luna en Alice), zaterdag de Vanbeylens op bezoek, zondag naar een gala-avond.

Een familie van onze school heeft 5 kinderen waarvan hun tweede dochter, Lucy, 8 jaar, zwaar gehandicapt is. Zij lijdt aan een zeer uitzonderlijk syndroom, het Aicardi syndroom, waardoor ze zeer slecht ziet, niet kan lopen, spreken, eten (dat gebeurt via een sonde). Bovendien krijgt ze heel vaak epileptische toevallen.
De ooms en tantes van Lucy hadden een benefiet georganiseerd om een nieuwe auto voor de familie te helpen bekostigen. Hun huidige auto is tot op de draad versleten en te klein voor Lucy en haar 2 broertjes en 2 zussen. Om Lucy te transporteren gebruiken ze een grote kinderstoel vooraan in de auto zodat haar mama haar hoofd kan ondersteunen tijdens het rijden. Een aangepaste wagen met een platform en lift zou tot 90.000 dollar kosten. Wij kennen de familie redelijk goed omdat een van de zusjes van Lucy in Willem's klas zit. Ongelooflijk hoe haar mama altijd even opgewekt en vriendelijk is! En omdat het zo'n fijne mensen zijn, waren er heel wat Year 1 ouders komen opdagen.

Het was een heel leuke avond: goed gezelschap en entertainment (3 buikdanseressen, 3 buiken in 3 maten). Uiteraard draaide de hele avond om geld: we hadden toegangstickets gekocht (blijkbaar zo'n 170 in totaal) en daarbuiten werden er nog donaties verkocht en geveild: "live auction" in publiek met een echte veilingmeester (ook van school) en "silent auction" op papier. Natuurlijk ook een tombola. Ik weet niet wat er gebeurt, maar ik heb de tweede keer op rij de hoofdprijs gewonnen. Begin maart won ik een kettinkje met 2 parels tijdens de cocktailparty op school. Nu won ik een paar parel-oorbellen met lootjes die ik 5 minuten eerder had gekocht. Goed karma, zei iemand me ;-).
Vandaag kregen we alvast een bedankje met de mededeling dat de voorlopige opbrengst 52.000 dollar is, 1.300.000 oude Belgische Franken (sorry, mijn Euro's marcheren nog altijd niet zo goed)! Ongelooflijk niet, dat een kleine 200 mensen in 5 uur zoveel geld inzamelen? "The Aussie spirit" ten voeten uit. Het geld is in ieder geval welbesteed.

Tasmania - Cradle Mountain

Oorspronkelijk zouden we van het noorden naar de oostkust rijden. Maar toen bleek dat alle campings daar volzet waren tot de volgende week, hebben we onze route wat aangepast: zo flexibel dat we zijn! We trokken nu eerst naar het Cradle Mountain-Lake St. Clair National Park. Op zich was het niet zo ver rijden, maar toch deden we er langer dan verwacht over. De Tasmaanse wegen zijn nogal kronkelig.
De camping was geboekt voor twee nachten. Het bleek er wel een aantal graden frisser te zijn. Toen we geïnstalleerd waren, zijn we de omgeving een beetje gaan verkennen om te zien wat we de volgende dag zouden doen. We waren nog maar net vertrokken toen we een aantal wagens langs de kant van de weg zagen en mensen die druk aan 't fotograferen waren: een wombat! Nog nooit een gezien, behalve in de zoo. Wij in zeven haasten ons fototoestel en camera meegegrist en uitgebreid foto's gaan nemen. Het beest liet het zich allemaal welgevallen en graasde rustig voort. We dachten dat we nu echt chance hadden gehad, maar daarna kwamen we om de vijf voet een wombat tegen :-).
De volgende dag zouden we een wandeling rond het meer maken met uitzicht op de Cradle Mountain. Terug op de camping hebben we allemaal onze eerste douche in drie dagen genomen: heerlijk! De kids zaten ook al bijna door hun voorraad kleren, maar de wasmachines waren drukbezet. Het was zo koud dat we binnen hebben gegeten. Al goed, want het begon te gieten, de hele nacht. En ook de volgende voormiddag bleef het regenen. Ons plan viel dus in het water. Toen het net na de middag opklaarde zijn we met de shuttle-bus tot in de buurt van Waldheim Chalet gereden. Dat is een replica van een chalet dat in 1912 gebouwd werd door de Oostenrijker Gustav Weindorfer en zijn vrouw. Dank zij hen is het gebied rond de Cradle Mountain een nationaal park geworden. Omdat het nog altijd droog was, hebben we nog een wandeling gemaakt door Waldheim Forest, een prachtig stukje regenwoud, en daarna zijn we over een boardwalk terug richting Visitor Centre gewandeld. De natuur is erg ruw en ongeschonden: prachtig.
We hadden nog graag Tasmanian Devils gezien, maar het geleid bezoek in het Devil Park was al volzet. De Tasmanian Devil is een heel bijzonder diertje, een vleesetend buideldier met krachtige kaken met heel scherpe tandjes :-), maar de soort is sinds mei 2008 officieel erkend als "met uitsterven bedreigd". Sinds begin jaren '90 is het aantal devils dramatisch uitgedund door een soort kanker, de Devil Facial Tumour Disease. Over de oorzaak ervan tast men nog altijd in het duister. Hopelijk wordt er snel een remedie gevonden, want het zou jammer zijn als deze soort volledig zou verdwijnen.
Die avond was het bitter koud. De extra dekens werden boven gehaald en we hebben allemaal goed geslapen, maar 's morgens hadden we schrik om uit onze warme slaapzakken te komen: brrr! Toen we buitenkwamen bleek er ijs op onze voortent te liggen. Het was toen -4°C, frisjes voor een zomervakantie. Het was een prachtige dag en die wandeling zou zeker heel mooi zijn geweest, maar het zal voor de volgende keer zijn.

Click to enlarge and to read captions.

"Lest we forget."

Morgen is het ANZAC Day in Australië en Nieuw-Zeeland. ANZAC staat voor "Australian and New Zealand Army Corps". ANZAC Day is een dag dat beide landen hun oorlogshelden- en slachtoffers herdenken. Waarom op 25 april? Op 25 april 1915 landden Australische en Nieuw-Zeelandse troepen in Gallipolli in Turkije met de bedoeling om Istanbul (een bondgenoot van Nazi Duitsland) in te nemen. Wat gepland was als een gemakkelijke overwinning, draaide uit op een campagne van 8 maanden tijdens welke 8.000 Australiërs en 2.700 Nieuw Zeelanders sneuvelden. Het nieuws van de landing in Gallipolli maakte een diepe indruk op de thuislanden en vanaf 1916 werd 25 april een symbolische datum om de doden en al diegenen die gestreden hadden te herdenken.

Op ANZAC Day worden overal in Australië "Dawn Services" gehouden, herdenkingsdiensten bij dageraad, om 04:15am. Dat is het moment waarop de troepen landden in Gallipolli.
Na deze ceremonie volgt er een optocht tijdens welke oudstrijders van alle conflicten, WO I, WO II, maar ook Vietnam, Oost-Timor, Irak, kortom alle conflicten waar ooit Australische soldaten ingezet werden en worden, meestappen.
Na het officiële gedeelte komen mensen bijeen in café's of in de zogenaamde RSL's om "two up" te spelen, een gokspelletje dat heel populair was bij de ANZAC-soldaten (en dat in Australië alleen op 25 april overal gespeeld mag worden; voor de rest is gokken verboden buiten casino's).
RSL staat voor "Returned and Services League of Australia", een veteranenorganisatie zeg maar. De oorsprong ligt in 1916 toen de eerste soldaten terugkeerden van WO I. De organisatie werd opgericht om op te komen voor de belangen en het welzijn van de soldaten (oud-strijders en nog actieve militairen) en hun families. Ook nu nog zijn er in alle gemeentes RSL's te vinden. Het zijn vaak chique gebouwen waar je een bar, restaurant, feestzaal, ja zelfs speelautomaten hebt. Overal vind je ook oorlogsmemorabilia, uniformen van soldaten, brieven, enz. In de lobby ligt een boek waar elke dag de soldaten worden herdacht die op die datum gesneuveld zijn. Elke dag wordt er de "Ode of Remembrance" voorgedragen. En zo komen we bij de zin "Lest we forget" die je hier overal tegenkomt, op gedenkstenen, als titel van krantenartikels, enz.

Het is de laatste zin uit een ode "For the Fallen" (Voor de gesneuvelden; oorspronkelijk de Britse slachtoffers van WO I), geschreven door Laurence Binyon (UK) en voor het eerst werd gepubliceerd in The Times van september 1914.
Na verloop van tijd werden de laatste verzen een ode aan alle gesneuvelden van eender welke nationaliteit.

They went with songs to the battle, they were young.
Straight of limb, true of eyes, steady and aglow.
They were staunch to the end against odds uncounted,
They fell with their faces to the foe.

They shall grow not old, as we that are left grow old:
Age shall not weary them, nor the years condemn.
At the going down of the sun and in the morning,
We will remember them.

Op het einde wordt dan "Lest we forget" gezegd. "We vergeten hen niet."

ANZAC Day is hier een heel plechtige en ingetogen dag. Iedereen staat nog eens stil bij het offer dat landgenoten gebracht hebben, vaak in conflicten aan het andere eind van de wereld. De herinnering wordt hier echt levendig gehouden, meer dan bij ons...

Tasmania - Narawntapu National Park

Daar stonden we dus, om 6 uur in Devonport. Alle vijf nog slaapdronken. Vlug een blik op de kaart en beslissen waar we naartoe gaan. Wij hadden op voorhand wel een beetje overlegd welke plaatsen we zeker wilden aandoen, maar hadden nog niet echt een volgorde uitgedokterd en zéker niets geboekt. Dat doen we alleen voor onze hond :-).
We besloten (of vooral Jan, de chauffeur) om zo dichtbij mogelijk te blijven, want we zouden zeker nog een goeie siesta nodig hebben vandaag.
Het werd Narawntapu National Park, een uurtje rijden van Devonport. Het Visitors centre was nog niet open, een primeur voor mensen die gewoonlijk net op de valreep aankomen. Dus zochten we zelf een plaatsje zo goed als op het strand, Bakers Beach. Eerst wat eten en dan allemaal terug naar bed. De eerste dag hebben we niet veel gedaan. Ons ingeschreven, aas gekocht (white bait, kleine visjes; blijkbaar kan je ze ook grillen op de BBQ), wat gewinkeld. De jongens moesten natuurlijk hun hengels inwijden en trokken enthousiast naar "ons" strand (dat we de hele tijd zo goed als voor ons alleen hadden), zonder succes. Volgende keer beter.
De volgende dag hebben we een mooie wandeling gemaakt naar Archers Knob, een bergtop waar je 360° uitzicht hebt over de kust en de Asbestos bergketen. We zijn niet tot helemaal aan de top geraakt, want we wilden die namiddag nog naar de Penguin Talk van ranger John. We hoopten eigenlijk echte penguins te zien, maar daarvoor moest je iets verderop en liefst 's avonds. John had een opgezet exemplaar bij.
We hebben wel veel geleerd over pinguïns, met als belangrijkste boodschap dat ze eigenlijk best wel een hard leven hebben. Ze slapen maar een paar uurtjes per etmaal. De rest van de tijd brengen ze in het water door -kilometers leggen ze af- op zoek naar eten. Op weg naar en van het water (hun nesten liggen altijd redelijk ver van het strand, in het gras, waar er beschutting is) schuilen er altijd gevaren. Daarom leggen pinguïns die afstand zo voorzichtig af: beetje voortwaggelen, stoppen, rondkijken, verder stappen, enz. In Tasmania werden de vorige weken heel wat pinguïns gedood, waarschijnlijk door een grote loslopende hond. Het beest was nog altijd niet gevat. John vertelde ons ook -het was een gruwelijk verhaal- van een aantal jongeren die na een avondje stappen een pinguïnkolonie aanvielen. Ze knuppelden een aantal jongen gewoon dood. John vertelde van een pinguïnkoppeltje dat de volgende dagen bleef treuren om hun verloren jong. Schattige diertjes.

Narawntapu was een prachtige start voor de rest van het eiland. Het was er prachtig, zalig rustig, heel winderig wel, maar we moesten verder.

Meer foto's van het eerste deel van onze reis.

Tasmania - the "Spirit"

Na een hele dag inpakken stonden we op zaterdag 3 januari klaar om de tocht naar Melbourne aan te vatten. Het vertrek was natuurlijk weer iets later dan gepland, maar uiterlijk om 5 uur moesten we in Albury zijn. Dat ligt net op de grens tussen New South Wales en Victoria. Ik had er een kennel gevonden voor Buddy waar hij voor minder dan de helft van de prijs kon verblijven in vergelijking met de kennels hier in de buurt. Het was even zoeken midden tussen de velden, maar we waren er netjes op tijd, namen afscheid van onze "pooch" en zochten voor onszelf een camping. De eerste keer dat we de camper trailer opzetten, moet er nog heel wat georganiseerd worden. Bij het inpakken blijft hij namelijk gewoon dicht en schuiven we alles (kleren, eten, speelgoed enz.) gewoon naar binnen. Het was niet direct een eersteklas camping maar het was er proper en rustig én er was een zwembad zodat de kids zich konden uitleven na de lange dag in de auto.

De volgende dag konden we op ons gemak naar Melbourne vertrekken. We moesten pas om 7 uur inschepen op de Spirit of Tasmania. Eerst nog wat boodschappen gedaan in Albury en dan rustig vertrokken.
We waren ruim op tijd in Melbourne. Nog even een wandelingetje op de dijk en dan konden we beginnen aanschuiven om op de boot te rijden. Ik had in Albury nog vers fruit gekocht, maar moest het spijtig genoeg inleveren aan de quarantine. Totaal niet aan gedacht dat er hier ook een "fruit ban" zou zijn. Het inschepen ging redelijk vlot. Het ruim van zo'n schip ziet er heel indrukwekkend uit, maar eens je boven in de lounge komt, ziet het er uit als een hotel en voel je je al beter thuis. We gingen eerst naar onze cabins. We hadden er twee want er kunnen max. 4 personen in een cabin overnachten. Dat heb je met 3 kinderen: alles is op gezinnen van vier voorzien. De kinderen vonden de cabins geweldig. Ze wilden natuurlijk allemaal boven slapen. Voor Willem zag ik dat niet zitten want hij woelt en wroet nogal in zijn slaap.
Eerst nog denken aan de reispillen. Wij worden allemaal redelijk snel zeeziek. Onze terugkeer van Kangaroo Island in 2006 zit ons nog vers in het geheugen... Je weet natuurlijk niet hoe de zee zal zijn en misschien heb je geen pillen nodig, maar ergens wil je niet het risico nemen want als je zeeziek bent voel je je zo ellendig en dat wil je écht niet meemaken. Slikken dus! Na een douchke zijn we iets gaan eten. Je hebt een "chique" restaurant aan boord en een selfservice. We wilden wel op ons gemak iets eten, maar het restaurant zat vol tot een uur of tien: te laat. We zouden op onze terugweg wel op tijd reserveren.
Na het eten nog even naar een bar, kwestie van de sfeer op het schip op te snuiven. In de bar zaten stoere kerels van een motorbende "the Fourth Reich", de een al meer gepierced en getatoeëerd dan de ander -sommigen zagen er zelfs uit als "de ideale schoonzoon"- maar allemaal hadden ze wel minstens één swastika en adelaar ergens op hun outfit. Je vraagt je toch af hoe iemand het in zijn hoofd haalt om zo openlijk uit te pakken en mensen te bruuskeren met zijn sympathie voor Hitler en kompanen. Ik vond dat ze hen maar eens een paar weken met een teletijdsmachine op vakantie moesten sturen naar Auschwitz om te zien of ze dan nog zo'n fans zouden zijn.
Onze eerste nacht verliep rustig hoewel Jan en ik niet zo goed geslapen hadden. Om 5 uur werden we gewekt: tijd om op te staan en je klaar te houden om naar de garages te gaan. Om 6 uur lopen we de haven van Devonport binnen. Al bij al een leuke ervaring, de Spirit.

Schijn bedriegt...

Of hoe mensen -vaak ten onrechte- afgaan op iemand's uiterlijk.

Zegt de naam Susan Boyle je iets?
Zij verraste -en dat is zachtjes uitgedrukt- vorige week het publiek en de jury van "Britain's got talent". Zij is een werkloze Schotse vrouw, 47 jaar oud en naar eigen zeggen "nog nooit gekust". Ze ziet er niet echt uit als een popster. Het publiek en de jury waren dan ook heel cynisch toen ze vertelde dat ze al vanaf haar twaalfde zong en ervan droomde om voor een groot publiek te zingen. En ze gniffelden toen ze zei dat ze Elaine Page, een bekende Britse zangeres, achterna wilde.
Maar toen begon ze te zingen... alsof ze nooit iets anders had gedaan. Iedereen in de zaal viel achterover of -beter- stond recht in een staande ovatie tot het einde van haar nummer. "Absolutely gobsmacked" zeggen ze in het Engels, totaal perplex.

Ondertussen hebben al een 50 miljoen mensen wereldwijd naar haar geluisterd op YouTube. Zelfs Hollywood is er wild van. Demi Moore en Ashton Kutcher begonnen direct te "twitteren" (ik ben nog niet aan Facebook toe of er is al een nieuwe rage). Oprah staat te springen om Susan in haar show te ontvangen.

Susan blijft er redelijk kalm onder. In een interview zegt ze dat ze gelukkig is zoals ze is: kort en mollig. "I'm happy the way I am: short and plump," and that while she might consider a "makeover later on," "I would not go in for Botox or anything like that."
Knappe madam, die Susan!

Thuis op kamp

We hebben al een paar regenachtige dagen gehad. Misschien leuk en gezellig voor even, maar de fun is er rap af.

Gisteren ben ik met de kids naar Ikea gereden, in de hoop dat ze een plaatsje in de kids club zouden hebben. Mis poes, de kans dat het daar lukt is 0,0. De (standaard) wachttijd was een uur. Gewoon mee de winkel in dus. We zijn er gewoon doorgecrosst, ten eerste omdat je met 3 kinderen waarvan 2 jongens elkaar constant zitten ambeteren niet echt relaxed kunt rondkijken en ten tweede omdat ik absoluut voor de verkeersdrukte terug thuis wilde zijn. Mijn auto begon namelijk vreemde geluiden te maken net voor we aankwamen, en ik vreesde dat we in panne zouden vallen op de drukke drievaksbaan naar huis. Mijn remblokjes zijn nu dus dringend aan vervanging toe. Gevolg is dat ik de volgende dagen thuis zit met mijn kroost. Morgen gaan ze wel naar Marie zodat ik thuis kan werken. Op die manier verlies ik geen tijd met te pendelen naar 't stad.Vandaag hebben we ons oude tentje uit de kast gehaald en opgesteld op het terras. Zondag waren we naar een campingshow geweest en hadden de kids graag een tentje mee naar huis genomen. Ik was blij verrast dat de tent nog heel uit de zak kwam. Ik verwachtte op zijn minst schimmel, maar vond alleen vogelkaka, wie weet uit welk land? Goh, herinneringen. Waar heeft die tent allemaal gestaan? Zimbabwe, een aantal Werchters, de laatste reis was waarschijnlijk Chili in 1997. In een van de matjes zat nog een plukje lang acajou haar: waar is de tijd?
De kids hebben er in ieder geval hun amusement mee gehad. Ze hebben zich helemaal geïnstalleerd. Onze matjes vonden ze wat hard. Volgens Marie hoefde er geen licht in, want het was "als in de oude dagen". In het Engels zeg je "the olden days". Of ze er ook echt in zullen slapen deze nacht? Ik hoorde Marie praten over een inbraak thuis bij een vriendinnetje van school. Dus misschien ken ik het antwoord al.

Nieuwe buren

Ze zijn er nog niet, maar ze komen eraan.
Nr. 71 is eindelijk verkocht, bij de vierde poging, alles bij elkaar een dik jaar geduurd. Op de website van het immobiliënkantoor stond wel heel trots: S.O.L.D. in two weeks!!!
Onze buren Haisen en Young (Koreaans) waren al meer dan een jaar geleden verhuisd. Ondertussen hebben 2 nichtjes uit Korea erin gewoond met hun kinderen, wat heel leuk was want alle kinderen speelden de hele tijd samen. Nu stond het huis weeral vier maanden leeg. Haisen kwam al die tijd elke zaterdagmorgen trouw alle blaadjes van het dak blazen en de hele tuin schoonmaken, alles bij elkaar goed voor een dik uur "blaasplezier". (Even terzijde: alle Australische mannen hebben het ongelooflijk op hun "blowvac"; vooral tuinmannen zijn heel erg goed in het proper maken van opritten; ze blazen alle vuil gewoon de straat op en dan in de richting van de buren). Nu het huis verkocht was, dachten we eindelijk terug een rustige zaterdagmorgen te hebben, maar toch verscheen hij weer met zijn trusty blowvac. Hij is er gewoon aan verslaafd, denken we.
De nieuwe eigenaars zijn in hun "late forties" en zouden twee tieners hebben. Wij hadden wel gehoopt op speelkameraadjes, maar babysitters in de buurt hebben is ook handig. Nog een paar weekjes en we weten meer.
Nr. 62 aan de overkant staat te huur. Voor zover wij weten (onze kennissenkring beperkt zich tot de buren aan onze kant van de straat + Rosie en Tom -van school- een paar huizen verder) woonden er wat ze hier noemen "empty nesters", mensen op middelbare leeftijd (ik moet oppassen wat ik zeg) waarvan de kinderen het huis uit zijn. Een paar weken geleden stond er een verhuiswagen voor de deur. De volgende week werd er druk gewerkt: de vloeren afgeschuurd, muren geschilderd, en voilà: klaar om verhuurd te worden. De huurprijs is 825$ (een dikke 20.000 BEF)... per week wel te verstaan. In St. Ives staan er op het ogenblik zo'n 35 huizen te huur (appartementen niet mee gerekend). Misschien nog even verder kijken?