Het leven zoals het (gelukkig niet altijd) is

Voor de niet-facebookers, een "korte" samenvatting van mijn dag:

Deze morgen op om 7u, douche, Toon geholpen met zijn KK scroll die hij gisteren niet gemaakt had omdat hij op onze nieuwe Wii had gespeeld, grrr! Ware het niet voor zijn KK, hij zou zelf de kastanjes uit het vuur kunnen halen. (KK = Kris Kringle, in de klas trekken ze namen en de geheime uitverkorene verwennen ze met allerlei kleine attenties: kaartjes, zelfgemaakt kleurboek, een snoepje enz. of ze helpen hem/haar om hun tafel op te ruimen, enz. De laatste dag maken ze een lijstje met alles wat ze voor zijn KK hebben gedaan en die moet dan raden wie de weldoener was).
7u30 lunchbox Toon gemaakt.
7u45 Toon naar school gebracht voor ochtendkerstconcert op de speelplaats.
Om 8u10 kom ik terug thuis (20 minuten voor de volgende school run), en daar komt Willem onder de camper trailer uit gekropen, in zijn pyama.
Vlug ontbijt + lunchbox Marie, Willem en Inn gemaakt, vlug tanden poetsen, foto's op USB gezet voor jaarboek.
8u40 terug naar school met andere twee. Blijkt dat Marie haar viool heeft vergeten: grrr.... whatever: dan geen les.

Nogal laat aan het station, dus verste parkeerplaats op de verste parking. Trein vertrekt net: whatever, ga niet lopen; koffietje gekocht en volgende poging.
Gelukkig kan ik wat bekomen in de rustige Mitchell Library. Hard gewerkt, goed vertaald: 18de eeuwse tekst over hoe de Franse ontdekkingsreizigers handel dreven met de "wilden", wat ze ruilden (glazen kralen, bijlen, nagels, stukjes ijzer waren heel populair): leuk.

Om 4u15 gestopt, flink doorgestapt naar het station. Als ik de trappen naar het perron afloop, hoor ik de trein al. Even spurtje, hop in de trein, deuren dicht. Oef: ik heb het gehaald. Ga genoeg tijd hebben om me te organiseren voor deze avond. Bel nog even met Linda (God bless her) die Toon en vriend Alex mee naar de voetbal zal nemen en bij mij thuis zal afzetten. De moeder van Alex brengtt Marie en haar dochter naar een vioolconcert in Lindfield. Na de voetbal zal ik naar daar gaan, nog een stukje concert meepikken, kinderen wisselen en terug naar huis gaan.
Mis poes!
Na Chatswood verdwijnt de trein in een heel lange tunnel. Hier klopt iets niet, blijkt ook de knappe man naast mij te denken. Hij staat op en begint te GSM-en. Ik kijk op de spoorkaart voor mij en weet al snel hoe laat het is (letterlijk!). Deze trein gaat naar Epping. In het eerstvolgende station stap ik uit en wacht samen met nog 3 andere gedupeerden (tot mijn grote opluchting ben ik niet het enige kieken) op de trein terug naar Chatswood. We zijn nog kalm!
15 minuten later loop ik van het perron in Gordon naar mijn verst afgelegen plaats op de parking, vlieg als een gek naar huis, pak een banaan, kleed, sokken, schoenen en viool voor dochterlief en spurt naar de kids club waar ik mijn 2 jongste kinderen bij de kraag vat en in de auto duw. Dochter kan zich gedeeltelijk omkleden en belt aan bij de familie Herrera terwijl ze haar sokken en schoenen aandoet. Moeder met jongste zoon naar huis waar ze van plan is om in het zwembad te duiken om te bekomen van alle emoties en oververhitting. Een snelle controle leert dat het water slechts 26 graden warm is, dus ik hou het maar op de douche.
Zodra de jongens thuis zijn en nadat ik eindelijk mijn sleutels heb gevonden die ik allang in mijn handtas had gegooid, met zijn allen de auto in naar Lindfield. Het is nog wat zoeken naar het juiste lokaal en we lopen net de zaal binnen (alle ogen op mij, 2 zwetende voetballers en een vuile Willem gericht) als Marie naar voor gaat voor haar solo (waarvoor ze niks geoefend heeft want ze ging er geen doen), in haar uniform met een vlek op. Blijkt dat alle meisjes daar zitten in hun mooiste kleedje met een mooie strik in hun onberispelijk gekamde haar... Marie speelt het stuk "Go tell aunt Rodie", naar eigen zeggen moest ze daarvoor niet oefenen (volgens Toon wel) want ze had het al een miljoen keer gespeeld. In het kort: ik ben heel trots dat mijn dochter daar ondanks alle strubbelingen om hier te geraken toch kalm staat te spelen voor een zaal van pakweg 50 mensen, maar krimp ineen bij elke piepende noot. Deze avond is genoeg om haar nooit nog een viool te laten vastpakken. Maar -na haar optreden- geniet ik in alle kalmte van het prachtige samenspel van het string ensemble en hoop dat Marie ooit zo mooi speelt als de grote meisjes.

Koken doe ik vandaag niet, no way, dus naar McDonalds als compensatie voor mijn kinderen voor het feit dat ze zo'n verschrikkelijk chaotische moeder te hebben.
Thuisgekomen blijkt dat een van de buitendeuren een hele dag heeft opengestaan (enfin, niet op slot), de handwas van Marie haar kleedje mislukt zodat het nu -11uur- in het wasmachien zit en morgen om 8u droog moet zijn en nu... zit ik hier met mijn Amaretto on the rocks en vraag me af wat er nu in godsnaam nog kan misgaan... :-)

Klaar

De schoentjes staan klaar met een wortel voor het paard. Sint en Piet krijgen hier TimTammekes (dé overheerlijke Aussie chocolade koekjes; "Goed," zei Toon, "die werken altijd" en hij kan het weten!), door te spoelen met een pintje (voor Piet) en een glas melk (voor Sint). We hebben liedjes gezongen, enfin ik heb liedjes gezongen en Toon en Marie hebben geprobeerd om mee te zingen. Dan zijn onze kindjes allemaal samen in bed gekropen: Toon en Marie in Toon's stapelbed en Willem eronder in het logeerbed. Het was toch een beetje te spannend, zo'n paar vreemdelingen in huis midden in de nacht en de Janssen kinderen zijn sowieso nogal bang aangelegd. Allemaal samenhokken dus met duidelijke instructies dat ze het bed niet uit mogen voordat ze alle drie wakker zijn. Volgens Willem konden ze zo het opstaan goed coördineren en zou niemand stiekem al een kijkje kunnen nemen. Ook al afgesproken dat ze op ons niet moeten wachten, want "het duurt toch altijd een uur voordat papa en mama uit hun bed zijn" (weet je ook weeral). Op Jan moeten ze sowieso niet wachten, want die zit momenteel nog in het vliegtuig van Singapore naar Sydney. Wie weet zit de Sint op dezelfde vlucht, want ik denk niet dat hij in één nacht per stoomboot in zo'n verre uithoek van de wereld geraakt. We kunnen het hem morgen vragen. Morgen brengt hij alle Belgen in Sydney een bezoek: SPANNEND!

Een gelukkige jarige

27 november 2002: we hadden hem al eerder verwacht (op Marie's verjaardag) maar hij gaf toch de voorkeur aan zijn eigen speciale dag. Een koude winterdag. In Antwerpen waren er "rassenrellen" op de Turnhoutse baan. Wij hadden andere zaken aan ons hoofd. Na een uurtje weeën, en nog geen 10 minuten in het relaxerende bad (het was nog niet vol), werd ik naar de verloskamer gereden. De vroedvrouw dacht dat ik een beetje overhaast was toen ik haar vroeg of de gynaecoloog er al was, tót ze de proef op de som nam. Uiteindelijk was Willem er voor de dokter: sorry, dit is mijn derde, ik wacht niet!
Willem was een stevige baby, de zwaarste van alle drie: ik was zo trots op zijn 3,790kg en stevige billen. Al in het moederhuis was hij een doordrijvertje: als hij honger had, hield hij vol, geen ontkomen aan. Dat uithoudingsvermogen heeft hij nog steeds: hij kan blijven zingen (100x zelfde refrein), blijven lachen, maar ook blijven zeuren (bijv. ik wil een motor, waarom kunnen wij geen motor hebben, wanneer mag ik een motor kopen, enz. enz.)
Willem was (als hij geen honger had) een heel contente baby. En ik weet het: "eigen kind, mooi kind", maar als ik zijn babyfoto's bekijk, kan ik er nog altijd niet over wat een schoon ventje hij was. Hij is nog altijd een vrolijke jongen, boordevol energie. 's Ochtends danst hij rond en zingt. "Full of beans" (springbonen gegeten).
Toon is zijn idool, vandaar dat hij zich vaak stoerder voordoet dan hij werkelijk is. Spijtig, want ik zou hem zo graag nog wat kleiner houden.
Zijn grote passie op het moment is cricket. Woensdagavond had hij zijn uniform al netjes op zijn stoeltje liggen. Ook in voetbal gaat hij ervoor en met zijn sterke benen kan hij ook een stevig stukje zwemmen.

Tweede verjaardag dus deze week en iedereen zal het geweten hebben.
De hele week heeft hij me op het hart gedrukt welke cricket bat hij wilde hebben.

De hele week werd iedereen in zijn klas al duchtig voorbereid op de grote dag. Gisteren was hij zo "excited", zei hij, dat hij de hele weg van de klas naar de kids club al springend heeft afgelegd. Deze morgen was hij om 7 uur op ons bed aan 't springen: ik ben 7 (herhaal 7x).

Happy birthday!

Marie is jarig!

Happy Birthday, Marie!

Op 24 november 2000, 9 jaar geleden dus, werd Marie geboren. Haar eerste weken op deze aardbol verliepen niet echt zoals gepland (héél zachtjes uitgedrukt). Wij hebben gebeden en zij heeft gevochten voor haar prille leventje. Die "rocky start" heeft ze achteraf meer dan goed gemaakt. Van het moment dat ze 's morgens wakker werd tot ze 's avonds ging slapen, overal en altijd lachte Marie. En zo beschrijven de meeste mensen haar hier nog: "She always has a smile on her face." Thuis verandert die glimlach wel eens in een donderwolk, maar met twee broers is het leven niet altijd rozengeur en manenschijn :-). Voor de rest: een bezige bij, organisatietalent, girly girl, modebewuste ijdeltuit, fanatieke netbal- en hockeyspeelster, elegante zwemster, giechelmie, zot geval.

Marie heeft vandaag een nieuwe fiets gekregen. Het verjaardagsfeestje komt later nog. Te druk nu met nog maar 3 weken school voor de grote vakantie.

Deel III van onze trip: Kata Tjuta

Dinsdagmorgen zijn we voor dag en dauw opgestaan om Uluru bij zonsopgang te zien. De kinderen hebben we gewoon in hun bedden laten liggen. Mag eigenlijk niet, maar voor zo'n stukje en op zo'n uur maken we een uitzondering.
Hoewel de zon nog niet op was, werd het onderweg al licht. De kleuren van de woestijn waren zo al heel mooi.
We waren -weer- niet de enigen op de baan, maar we verloren onze voorganger uit het zicht en wisten niet waar de zonsopgang-parking was. Eigenlijk is er die niet echt, tenminste niet zo georganiseerd als die voor de zonsondergang. We zijn dan maar helemaal rond de rots gereden, vonden niet direct hét ideale plaatsje en zijn op het laatste nippertje bij een andere auto gestopt. We hebben de zon zien opkomen, maar het effect was niet zo spectaculair als dat van de zonsondergang. Waarschijnlijk stonden we dus inderdaad op de verkeerde plaats.
Met de kinderen nog in bed zijn we doorgereden naar Kata Tjuta, vroeger The Olgas genoemd, in hetzelfde National Park. Toch een klein uurtje rijden. Bij aankomst hebben we eerst nog platte rust genomen en daarna onze tafel en stoelen buiten gezet en een stevig ontbijt genuttigd.
Daarna insmeren, rugzak klaar en weeral op pad.
We zouden tot de eerste lookout gaan, maar daar waren we al na een half uur, dus zijn we maar doorgestapt naar de tweede. Het was een prachtige wandeling, heel anders dan die rond Uluru. Hier loop je tussen de rotsen door, bergop, bergaf en krijg je telkens een ander uitzicht. De kinderen vonden het ook leuk om af en toe te kunnen klauteren. Het uitzicht bij de tweede lookout was nog spectaculairder dan bij de eerste. Content dat we verder gegaan zijn!
Op de parking komen we nog een groepje Antwerpenaren tegen dat op rondreis is in Australië. De grootvader van één van hen is ooit nog hoofdonderwijzer geweest in Minderhout.

Na onze babbel trekken we door naar onze volgende bestemming: Kings Canyon. Op onze terugweg zien we een kudde wilde kamelen, weeral een "Australisch" dier dat we kunnen aanvinken op onze lijst "gezien in het wild".
Kamelen zijn geen oorspronkelijke Australische dieren. Van 1840 tot 1907 werden er tussen de 10 en 20.000 dromedarissen ingevoerd in Australië om als transportmiddel te dienen (o.a. in de goudmijnen) en om te helpen bij het verkennen van het nieuwe continent. Toen ze later vervangen werden door auto's, werd een deel afgemaakt, maar de meerderheid werd gewoon losgelaten in de woestijn. Omdat de omstandigheden voor een kameel hier optimaal zijn, tieren ze welig. Hun impact op het milieu is echter niet zo goed: ze vertrappelen de inheemse planten of eten ze op, drinken het schaarse water op of bevuilen het zodat de inheemse dieren er geen meer hebben. Ze beschadigen (vertrappelen of rollen erover) Aboriginal kunst en ceremoniële plaatsen, maken omheiningen van boerderijen kapot en zijn letterlijk een "gevaar in het verkeer" in de outback. Om hun groeiende aantallen binnen de perken te houden worden ze afgemaakt, vanuit helikopters doodgeschoten. Als mensen iets meer zouden denken voor ze iets doen...

Onze wandeling door Kata Tjuta:

The race that stops the nation

De eerste dinsdag van november is het Melbourne Cup: dé hoogdag voor paardenrace-fanaten. Om klokslag 3 uur vindt de race der races plaats. Gokken is verboden in Australië, met 2 uitzonderingen: "2 up" op Anzac Day en de Melbourne Cup. Op een dag zoals vandaag wordt er zo'n 50 miljoen dollar doorgedraaid.
Als je niet bij de gelukkigen bent die in een of andere VIP-marquee in Melbourne rondflaneert met een nieuwe outfit en een extravagante hoed of 'fascinator' (een haarversiersel), zit je thuis, op school of op het werk aan het scherm gekluisterd. Of je gaat naar een van de vele Melbourne Cup-lunches die overal te lande worden georganiseerd. Onder het motto "je moet alles eens meegemaakt hebben", ben ik vandaag met een paar school and gym mums naar het Stamford Hotel in Ryde getrokken om de Cup te vieren én de 50ste verjaardag van Vanessa. We hebben ook een gokje gewaagd, maar zijn er niet rijk van geworden. Ik had toch Kevin Rudd's idee moeten volgen: 'Shocking' gaat de geschiedenis in als de winnaar van 2009.

Deel II van onze trip: Uluru

Op maandagmiddag zijn we naar Uluru vertrokken. We hadden een dikke 600 km voor de boeg. Ondertussen zijn we twee tankstations tegengekomen, voor de rest woestijn, een weg waar je altijd rechtdoor gaat en één keer rechts.

Toen we aankwamen in Ayers Rock Resort was het net donker. Met de campervan geen probleem. Je komt op je kampeerplaats aan, zet je tafel en stoelen en voilà: klaar is kees! Een paar kleine aanpassingen binnen en je kan slapen. Pure luxe!
De volgende dag hebben we het National Park een beetje verkend. We zijn eerst naar het Cultureel Centrum gereden waar je kan lezen, zien en horen welke betekenis Uluru heeft voor de oorspronkelijke aboriginal bevolking. Voor hen is en blijft Uluru een heilige plaats en ze vinden het OK dat er zoveel bezoekers komen, maar vragen wel dat hun cultuur gerespecteerd zou worden en dat je bijvoorbeeld Uluru niet beklimt of geen foto's maakt op bepaalde plaatsen die voor hen van grote rituele waarde zijn.
Uluru beklimmen: het wordt dus afgeraden, maar ik moet eerlijkheidshalve ook bekennen dat de klim wel héél zwaar lijkt: steil omhoog en dan nog erger, recht naar beneden met zicht op de diepte: brrr. Je hebt alleen een ketting om je aan vast te houden, dezelfde ketting voor omhoog en omlaag. Nee, niet weggelegd voor mensen met hoogtevrees of met kinderen of met beide.
We hebben een kort wandelingetje gemaakt om een beetje te acclimatiseren. Voor de zonsondergang dachten we misschien een kameeltochtje te doen, maar dat bleek 95 dollar per persoon te kosten, een beetje veel vonden we om een uur op een kameel te zitten. (We zouden het in Kings Canyon wel doen; daar bleek de "camel handler" echter met vakantie te zijn.)
Dus zijn we zelf maar naar de zonsondergang gaan kijken die hier keurig georganiseerd is. Je rijdt naar de "sunset parking" en wacht daar met tal van medekijkers op het ultieme moment, en dan: kliek, kliek, kliek! Het moet wel gezegd: het is een adembenemend zicht. de rots die constant van kleur verandert, de lucht in een zachtblauw-roze. We hebben zolang mogelijk genoten.

We zijn dan wel niet óp Uluru geweest, we hebben er wel helemaal rondgewandeld. De kids zijn nooit laaiend enthoesiast met het vooruitzicht op wandelen, maar naar goede Aussie gewoonte hadden we "awards" aangekondigd: één voor het kind dat het minst zou zeuren, één voor het kind dat het meest hulpvaardig zou zijn en één voor het kind dat het flinkst zou stappen. Het heeft gewerkt!
Willem heeft het naar het einde van de wandeling toe een beetje moeilijk gekregen -zijn voeten deden pijn-, maar we hebben de 10,5 km in 3,5 uur afgelegd, geheel volgens de schatting van de brochure. Wat de awards betreft: Marie heeft het minst gezeurd, Toon het flinkst gewandeld (maakt er altijd een erezaak van om op kop te lopen) en omdat Willem niet in aanmerking kwam voor 1 noch 2, was hij het hulpvaardigst geweest (hij had de rugzak heel efficiënt klaargemaakt: geen onbelangrijk onderdeel van een wandeltocht!). Allemaal blij, vooral toen later bleek dat er een ijsje aan vasthing!
Op de camping aangekomen zijn we gaan zwemmen terwijl Jan lekker gekookt heeft. De recepten uit zijn kampeerkookboek zijn meestal voltreffers, het moet gezegd.
Allemaal moe en tevreden naar bed. De volgende ochtend zouden we naar de zonsopgang gaan kijken, dus ik mocht het niet te laat maken in "De eenzaamheid der priemgetallen"...

Verse eieren!

Vrijdag 30 oktober 2009
Ei 1 en Ei 2
6 cm, 45 g

Toon, Marie, Willem, Jan en Inn
kondigen u met trots aan dat hun kippen elk een ei gelegd hebben en
dat vanaf heden elke dag doen!

Halloween!

Ieder jaar opnieuw: mogen wij gaan "Trick or Treat"-en? En elk jaar zeg ik "nee, Australiërs doen dat niet". Dit jaar kwam de vraag vroeger dan verwacht. Ik haalde ons kroost op bij de Kids Club waar ze in het Halloween-thema geknutseld hadden. In het shoppingcenter was bovendien een Halloween-parade en mochten de kinderen van winkel tot winkel gaan, zo'n beetje als Nieuwjaarke Zoeten bij ons. Ik was te moe om echt weerstand te bieden en dacht dat dit misschien een afdoende oplossing was voor meer zeurpartijen morgen en zaterdag.
We hadden maar een uurtje tijd om ons klaar te maken en iets kopen wilde ik niet, dus werden de kleerkasten en verkleeddoos aangesproken voor een paar enge kostuums en accessoires.
In het shoppingcenter was het trick-or-treaten eigenlijk al voorbij en begon nog net de stoet met verkiezingen van engste, lelijkste, origineelste en creatiefste kostuum. De kids even meegelopen, dan nog een paar winkels binnengestapt (zonder mij!) voor een snoepje: en voilà, geen gezeur meer!

Waar ik werk.

Elke donderdag pendel ik naar de stad (met de bus) om er te werken in de Mitchell Library. Dat is een oud gebouw naar Australische normen, in gebruik genomen rond 1910. De centrale ruimte is een grote leeszaal waar je allerlei boeken, oude landkaarten, foto's, kerkarchieven, enz. kan raadplegen. Er wordt dus niets uitgeleend.
Ik zit meestal in het achterste stuk van de Library, de "Special Collections Area".
Daar kan je nog oudere werken gebruiken dan in de rest van de leeszaal. Zo heb ik vandaag foto's genomen van een boekje dat geschreven werd in 1701!
Gewone kopies nemen mag niet. Alleen scans door het bib-personeel of foto's zonder flash. Het resultaat viel heel erg mee. Zo kan ik deze teksten thuis vertalen en kan ik de slechtst leesbare manuscripten ter plaatse doen.
Omdat ik toch mijn camera bij had, heb ik nog een paar kiekjes genomen van de indrukwekkende leeszaal, waar het heel plezierig werken is. Het is er zo rustig!
De voorgevel van de bib staat in de steigers. Zo kan ik spijtig genoeg niet meer op de trappen gaan zitten om mijn bokes op te eten terwijl ik geniet van de zon, het uitzicht op de botanische tuinen én alle sportievelingen bewonder die tijdens hun middagpauze in The Domain gaan joggen, voetballen, boksen enz.
Nog een paar kiekjes uit de inkomhal. De vloer daar wordt gesierd door een grote kaart van Tasmanië gemaakt door Nederlandse ontdekkingsreizigers.