Nu ik weer vertrokken ben met mijn blog...
Na al die jaren dat het op mijn "to do"-lijstje heeft gestaan (zeg maar 20 jaar), ben ik eindelijk een fotografiecursus begonnen in het plaatselijke Community College.
Elke les (8 in totaal) hebben we een bepaald thema (product shoot, night shoot, portret, Photoshop, landschap). Tijdens de les krijgen we dan eerst uitleg over een of ander technisch aspect van fotograferen en daarna passen we de theorie toe in een fotosessie. Ook voor huiswerk moeten we dan foto's maken in het thema.
Deze week hadden we onze eerste "show and tell"-les waarvoor we allen onze foto's van de afgelopen weken moeten meebrengen. Die bekijken we dan in groep en onze leraar Ray Williams geeft commentaar over alle technische en esthetische aspecten van de foto's. Voor de product shoot had ik thuis juwelen gefotografeerd in een geïmproviseerde studio: deels overdag buiten op het terras (met hoofdkussens, boeken enz. tot het begon te regenen), deels 's avonds en 's morgens op de strijkplank in onze family room. Ik heb altijd al bewondering gehad voor fotografen, maar nu ik meer kijk heb op de logistieke kant van de zaak neemt mijn respect alleen maar toe. Ik heb mijn strijkplank, fototoestel, 'make-do' belichting en mezelf in alle mogelijke bochten moeten wringen om bevredigende foto's te maken. Maar het resultaat mocht er zijn en zowel mijn 'meester' als medestudenten vonden mijn eerste product shoot heel geslaagd. Ray gaf me al tips voor als ik deze richting in wil gaan "if you want to go down this path".
Ze zijn lang niet perfect, maar ik ben toch trots genoeg om ze te laten zien en misschien bak ik er voor de rest niks meer van, dus voilà!
Thursday, 20 May 2010
Engelbewaarders
Even een korte nieuwsflash vanuit St. Ives, het rustige "dorp" waar wij wonen.
Deze namiddag ging ik nog snel naar de bank en de post (in St. Ives Shopping Village) alvorens de kids op te pikken. Beneden in het shopping center was een hele gang afgebakend. Ik langs de andere kant naar boven. Toen ik boven kwam bleek ook de voetgangers'ramp' naar de postbussen afgesloten en er waren blijkbaar serieuze werkzaamheden aan de gang. Toen kreeg ik de dubbele postbus (ijzeren bussen zo'n 1m70 hoog) in de gaten die tegen de binnenmuur aanleunde. De postbussen staan normaal gezien buiten, voor het raam.
Een postbediende lichtte even toe dat een auto met postbus en al door het raam geramd was en boven op de voetgangersramp tot stilstand was gekomen. De oudere bestuurder had de controle over zijn voertuig verloren (zo heet dat dan) en heeft nog een tijdje binnen gehangen in een wel heel benarde positie. Blijkbaar zijn alle winkeliers en klanten meteen het shopping center uitgevlucht, niet wetende wat er aan de hand was. Ik neem aan dat de meesten dachten dat het een bomaanslag of zo was. Het moet een verschrikkelijke knal geweest zijn.
On-voor-stelbaar dat er geen slachtoffers zijn gevallen. Het hadden er een hele handvol (of twee) kunnen zijn: mensen die een brief posten, moeders met hun kroost in en rond buggy die over de ramp van de ene verdieping naar de andere wandelen, kinderen zoals de onze die het zo leuk vinden om over de ramp naar beneden te crossen, mensen beneden in de gang die een raam en glas over zich heen kregen, om nog maar te zwijgen over de ouderling die de schrik van zijn leven moet hebben gehad.
Verschillende tv-journaals hebben deze avond beelden laten zien van het merkwaardige ongeval. Onze lokale krant The North Shore Times publiceerde de volgende foto's.
Gelukkig had ik deze middag een "levensreddende" beslissing genomen. In plaats van eerst naar post en bank te gaan, ben ik nog even heen en weer naar Sydney geweest om een kadootje te kopen voor Willem's Plechtige Communie op zondag. Op zich een heel uitzonderlijke beslissing want ik had maar twee uur, waarvan ik al één uur op de trein zou zitten. En het was wel een beetje té gek, maar ik wist dat het de volgende dagen nog minder zou lukken om er te geraken, dus heb ik het toch gedaan.
Over engelbewaarders gesproken...
Deze namiddag ging ik nog snel naar de bank en de post (in St. Ives Shopping Village) alvorens de kids op te pikken. Beneden in het shopping center was een hele gang afgebakend. Ik langs de andere kant naar boven. Toen ik boven kwam bleek ook de voetgangers'ramp' naar de postbussen afgesloten en er waren blijkbaar serieuze werkzaamheden aan de gang. Toen kreeg ik de dubbele postbus (ijzeren bussen zo'n 1m70 hoog) in de gaten die tegen de binnenmuur aanleunde. De postbussen staan normaal gezien buiten, voor het raam.
Een postbediende lichtte even toe dat een auto met postbus en al door het raam geramd was en boven op de voetgangersramp tot stilstand was gekomen. De oudere bestuurder had de controle over zijn voertuig verloren (zo heet dat dan) en heeft nog een tijdje binnen gehangen in een wel heel benarde positie. Blijkbaar zijn alle winkeliers en klanten meteen het shopping center uitgevlucht, niet wetende wat er aan de hand was. Ik neem aan dat de meesten dachten dat het een bomaanslag of zo was. Het moet een verschrikkelijke knal geweest zijn.
On-voor-stelbaar dat er geen slachtoffers zijn gevallen. Het hadden er een hele handvol (of twee) kunnen zijn: mensen die een brief posten, moeders met hun kroost in en rond buggy die over de ramp van de ene verdieping naar de andere wandelen, kinderen zoals de onze die het zo leuk vinden om over de ramp naar beneden te crossen, mensen beneden in de gang die een raam en glas over zich heen kregen, om nog maar te zwijgen over de ouderling die de schrik van zijn leven moet hebben gehad.
Verschillende tv-journaals hebben deze avond beelden laten zien van het merkwaardige ongeval. Onze lokale krant The North Shore Times publiceerde de volgende foto's.
Gelukkig had ik deze middag een "levensreddende" beslissing genomen. In plaats van eerst naar post en bank te gaan, ben ik nog even heen en weer naar Sydney geweest om een kadootje te kopen voor Willem's Plechtige Communie op zondag. Op zich een heel uitzonderlijke beslissing want ik had maar twee uur, waarvan ik al één uur op de trein zou zitten. En het was wel een beetje té gek, maar ik wist dat het de volgende dagen nog minder zou lukken om er te geraken, dus heb ik het toch gedaan.
Over engelbewaarders gesproken...
Thursday, 25 March 2010
Australia Day 2010: Ter land, ter zee en in de lucht!
(klik op de foto voor groter formaat)
Voor wie geïnteresseerd is in nog wat oud nieuws: op 26 januari trokken wij (Moeke May, Toon, Marie, Willem en ik) naar Sydney om samen met duizenden andere Sydneysiders Australia Day te vieren. Het was een prachtige dag (in tegenstelling tot vorig jaar). We zaten al op tijd en stond op de trein zodat we 's morgens het eerste spektakel op het programma konden meepikken: de ferrython. Vier kleurrijk uitgedoste ferries racen van Fort Denison tot aan de brug. We konden nog een plaatsje veroveren op de brug, waar we geduldig (of iets minder) moesten wachten op het startsein.
Na de ferryrace wandelden we door The Rocks naar Circular Quay waar we van ver de Tall Ships langs zagen komen. Dit zijn replica's van de zeilschepen die destijds Port Jackson (oftwel Sydney) binnenvoeren. Na de tall ships zouden er drie parachutisten gedropt worden boven Circular Quay. Het duurde een hele tijd voor een verkenningsvliegtuig letterlijk een ballonnetje 'neer'liet om te zien waar de wind vandaan kwam. Ons geduld werd zoals altijd beloond en na nóg een tijdje wachten werden drie parachutisten gedropt. Ze landden vlakbij: cool!
Terwijl we wachtten (weeral en lang!) op een watertaxi die ons naar Darling Harbour zou brengen, kwamen nog een Qantas A380 overgevlogen, een Sea King helicopter én een C130 van het leger. De watertaxi was toch wel dé gebeurtenis van de dag, zeker voor de kids. We hadden niet gedacht dat de golven in de haven zo woelig zouden zijn: leuk! We gingen niet rechtstreeks, maar voeren eerst voorbij het Opera House waar we nog mensen moesten oppikken, dan naar Milsons Point en dan via het casino naar Darling Harbour: toch goed voor een half uur genieten van de prachtige uitzichten op de stad én de koele bries met af en toe een verfrissende splash. We konden ons tijdschema vlekkeloos voortzetten. In Darling Harbour aangekomen zochten we een tafel in een restaurantje, werden supersnel bediend en konden dan weer doorwandelen naar Circus Oz waar we nog plaatsen hadden kunnen bemachtigen. Een héél leuk circus: ongelooflijke acrobatenstreken mét een dikke vleug Aussie humor. Puur amusement! Het circus was dan weer net gedaan voor het vuurwerk begon op Darling Harbour. En dat was echt het einde van deze geslaagde Australia Day.
Tuesday, 16 March 2010
Grote vakantie 2009-2010
Ik weet het: ik sta vééér achter.
In een poging om mijn achterstand een beetje in te halen, begin ik bij het begin (van het jaar): onze vakantie aan de zuidkust. Eigenlijk was die bestemming niet gepland, maar overkwam die ons gewoon omdat de oorspronkelijke bestemming (het noorden) héél nat was en we geen zin hadden in minstens een week regen. Op de dag dat we zouden vertrekken zijn we dus thuis gebleven en heeft Jan in allerijl een alternatieve route uitgestippeld.
Onze eerste kampeerplaats was een klein campingske in het Eurobodalla National Park waar we nog net de laatste plaats konden inpikken. We stonden net tegenover een "inlet", een soort ondiepe lagune waar de kids veilig konden spelen. Het strand was, naar Australische gewoonte, bijna voor ons alleen. De dame van de camping had ons gewaarschuwd dat het met oudjaar wel eens druk zou kunnen worden. De jongeren uit het dorp hadden de gewoonte om hun vrienden op de camping te komen bezoeken. We hadden onze voorzorgen genomen (ijskast met alcohol binnen), maar uitgerekend op oudejaarsavond begon het te regenen, dus hebben we niet lang wakker gelegen van het feestgedruis.
Op 1 januari zijn we rond de middag vertrokken naar de volgende bestemming, op een goed uur hiervandaan. We waren nog maar een kilometer onderweg of we hoorden een gerammel aan de camper. Jan besloot na een vluchtige controle achter de auto (niet achter de camper) dat het een ketting was die over de weg sleepte. Terug vertrokken en 100m verder terug gestopt. Deze keer wel iets grondiger gekeken. Bleek dat de 2 fietsen op de camper van het fietsrek waren gevallen en al die tijd over het asfalt hadden gesleept. Marie haar spiksplinternieuwe fiets en Willem's geërfde fiets waarop net een paar nieuwe accessoires waren geplaatst: verdórie! Balans: zadels van beide fietsen half weggeschaafd, handvatten weg, nieuwe snelheidsmeter kapot, schrammen, én Willem's wielen com-pleet ka-dul! Eventjes geduurd voor we over de commotie heen waren.
Onze stopplaats was Tathra, net voorbij Bega (bekend van kaas én woonplaats van Toon's juf nu zij Corpus vaarwel gezegd heeft). We zaten op een commerciële camping tussen zwembad, badkamers en recreatieruimte geprangd. Het strand was -weeral- heel mooi, maar de eerste dag hebben we vooral naar fietswielen gezocht. De tweede dag kwamen we op het strand Marie's schoolvriendinnetje tegen met haar en nog een andere Corpus-familie. Ja, Oz is klein...
Tathra was maar een tussenstopje.
Na drie nachten in Tathra reden we door naar Mallacoota, een klein kustplaatsje net over de Victoriaanse grens. Onderweg "picknick with a view" in Eden, in het Ben Boyd National Park. Mallacoota mag er ook wezen. Het is een piepklein stadje, maar het ligt aan een enorm uitgestrekte inlet: binnenmeren die samen een omtrek hebben van meer dan 600 kilometer. Stad en inlet maken deel uit van het Croajingolong National Park.
We hebben gewandeld, een bootje gehuurd zodat de kids konden vissen (mét succes), goanna's bekeken in de camping van het NP, ons kas opgevreten in het traagste restaurant in Oz, op de camping naar live-muziek van onze buren geluisterd (prachtige gitaar en samenzang van al onze lievelingsnummers), gefietst, gelezen, gespeeld, lekker gekookt: kortom alles wat je op vakantie doet.
Na een paar dagen bleek dat Jan "dringend" naar Duitsland moest, dus hebben we de Victorian Alps, waar we al een weekje geboekt hadden, moeten laten voor de volgende keer. Na een week kregen we een kredietnota voor één nacht, de nacht dat de camping geëvacueerd was om wille van brandgevaar...
Al bij al een deugddoende vakantie, maar we moeten ze letterlijk nog afwerken.
Onze stopplaats was Tathra, net voorbij Bega (bekend van kaas én woonplaats van Toon's juf nu zij Corpus vaarwel gezegd heeft). We zaten op een commerciële camping tussen zwembad, badkamers en recreatieruimte geprangd. Het strand was -weeral- heel mooi, maar de eerste dag hebben we vooral naar fietswielen gezocht. De tweede dag kwamen we op het strand Marie's schoolvriendinnetje tegen met haar en nog een andere Corpus-familie. Ja, Oz is klein...
Tathra was maar een tussenstopje.
Na drie nachten in Tathra reden we door naar Mallacoota, een klein kustplaatsje net over de Victoriaanse grens. Onderweg "picknick with a view" in Eden, in het Ben Boyd National Park. Mallacoota mag er ook wezen. Het is een piepklein stadje, maar het ligt aan een enorm uitgestrekte inlet: binnenmeren die samen een omtrek hebben van meer dan 600 kilometer. Stad en inlet maken deel uit van het Croajingolong National Park.
We hebben gewandeld, een bootje gehuurd zodat de kids konden vissen (mét succes), goanna's bekeken in de camping van het NP, ons kas opgevreten in het traagste restaurant in Oz, op de camping naar live-muziek van onze buren geluisterd (prachtige gitaar en samenzang van al onze lievelingsnummers), gefietst, gelezen, gespeeld, lekker gekookt: kortom alles wat je op vakantie doet.
Na een paar dagen bleek dat Jan "dringend" naar Duitsland moest, dus hebben we de Victorian Alps, waar we al een weekje geboekt hadden, moeten laten voor de volgende keer. Na een week kregen we een kredietnota voor één nacht, de nacht dat de camping geëvacueerd was om wille van brandgevaar...
Al bij al een deugddoende vakantie, maar we moeten ze letterlijk nog afwerken.
Thursday, 4 March 2010
The coolest thing ever!!!
Deze morgen naar de dokter geweest, eindelijk... Ik voel me al weken dood-op en ondanks alle TLC (Tender Loving Care) die ik mezelf gegeven heb (reflexologie, osteopathie, zelf-voet- en handmassage) heb ik nog altijd het energieniveau van een natte dweil (om het in de woorden van Herman Van Rompuy's Engelse vriend te zeggen). Deze morgen dus langs de dokter die me een bloedtest heeft voorgeschreven en dan zien we maandag wel.
Toen ik thuis kwam, maakte ik me iets te eten en zette ik de tv aan om Oprah te kijken. Het was de 24th Season Kickoff Party in Chicago (Oz staat een half jaar achter). Ik herkende de setting onmiddellijk. Een paar maanden geleden had ik het filmpje gezien (merci Frank!) en vond het té gek. Ik vroeg me af hoe dit in godsnaam in zijn werk was gegaan. Het leek te perfect om puur toeval te zijn.
Nu weet ik het: voor deze "flash mob dance" leerden 20 professionele dansers een choreografie aan waarvoor daarna via facebook zoveel mogelijk vrijwilligers werden opgetrommeld. Het resultaat is overweldigend. De muziek is keigoed en de dans doet de rest. Ik voelde me ineens een stuk beter. Als ik dit nu elke morgen zing zodra ik wakker word...
Voor de naaktfoto van Spencer Tunik ben ik niet in Sydney geraakt, maar ik begin nu alvast het dansje te leren voor als The Black Eyed Peas naar hier komen.
Wednesday, 3 March 2010
Sunday, 28 February 2010
Gelukkige verjaardag Inge!
We moeten blijkbaar dringend nog eens samen op vakantie, want ik heb geen enkele foto meer van jou!
dikke kussen van Toon, Marie, Willem, Jan en Inn
dikke kussen van Toon, Marie, Willem, Jan en Inn
Wednesday, 24 February 2010
Fien is tien!
In het koude België is er vandaag eentje jarig. Fien wordt tien! Het is net woensdag vandaag: betekent dat dat je vandaag je feestje hebt? Wij hopen in ieder geval dat het een superleuke dag wordt.Fien, dikke kussen vanuit het warme Sydney (hoewel vandaag weer wat minder). Tot bels!
Thursday, 21 January 2010
Marie's lucky day
Deze morgen zijn we met Marie op haar jaarlijkse controle bij de cardioloog geweest. Alle drie met een klein "hartje" ernaartoe, een kwartier later heel opgewekt en blij terug buiten. Alles was goed, dus dochterlief kan er weer een jaartje tegen (op hout kloppen als ik zulke dingen zeg).
Het was héél warm vandaag dus is er volop geplonst in het zwembad. Senne was er ook, altijd te vinden voor dolle waterpret.
Na de middag werd er met een partijtje Monopoly gestart. Willem en Senne haakten al eerder af, maar Marie en Moeke May (die dinsdagmorgen is aangekomen) hebben er een marathonsessie van gemaakt. Na zo'n 3 uur was Marie stinkend rijk en zat moeke totaal aan de grond. Misschien moet Marie haar geluk maar eens proberen in de Lotto!
Meer familienieuws:
Jan is deze namiddag vertrokken voor zijn tweede tripje naar München in twee weken tijd. Na Duitsland is hij nog twee dagen in België (voor een feest, "o.a." zal hij me zeggen) en daarna voor een vijftal dagen in Dubai (voor een jeepsafari, "o.a." natuurlijk).
Terwijl Toon zijn tweede pukkeltje heeft op zijn kin -"Oh my GOD!"-, heeft Willem te kampen met andere leeftijdsgebonden natuurfenomenen: 2 losse tanden. Totnutoe is hij nog maar 2 melktandjes, de onderste, kwijt. Een van de dagen zullen de bovenste sneuvelen. Hij ziet er nu heel grappig uit, met zijn twee konijnentandjes.
Zoals gezegd, bloedheet vandaag. Deze avond zijn we wat verfrissing gaan zoeken in Dee Why. Eerst fish & chips gekocht en op de dijk gepicknickt: zalig, voor herhaling vatbaar!
Het was héél warm vandaag dus is er volop geplonst in het zwembad. Senne was er ook, altijd te vinden voor dolle waterpret.
Na de middag werd er met een partijtje Monopoly gestart. Willem en Senne haakten al eerder af, maar Marie en Moeke May (die dinsdagmorgen is aangekomen) hebben er een marathonsessie van gemaakt. Na zo'n 3 uur was Marie stinkend rijk en zat moeke totaal aan de grond. Misschien moet Marie haar geluk maar eens proberen in de Lotto!
Meer familienieuws:Jan is deze namiddag vertrokken voor zijn tweede tripje naar München in twee weken tijd. Na Duitsland is hij nog twee dagen in België (voor een feest, "o.a." zal hij me zeggen) en daarna voor een vijftal dagen in Dubai (voor een jeepsafari, "o.a." natuurlijk).
Terwijl Toon zijn tweede pukkeltje heeft op zijn kin -"Oh my GOD!"-, heeft Willem te kampen met andere leeftijdsgebonden natuurfenomenen: 2 losse tanden. Totnutoe is hij nog maar 2 melktandjes, de onderste, kwijt. Een van de dagen zullen de bovenste sneuvelen. Hij ziet er nu heel grappig uit, met zijn twee konijnentandjes.
Zoals gezegd, bloedheet vandaag. Deze avond zijn we wat verfrissing gaan zoeken in Dee Why. Eerst fish & chips gekocht en op de dijk gepicknickt: zalig, voor herhaling vatbaar!
Subscribe to:
Posts (Atom)