Jan is vandaag verjaard! Heel uitbundig wordt dat niet meer gevierd: een paar kadootjes (Willem eigen maak op eigen initiatief) en een leuke kaart met een toepasselijk tekstje volstaan :-) . Maar dan is er Toon die -als bij wijze van geruststelling- op de kaart had geschreven: "Hip hip hooraa. Just 6 years and you're half a century!" (Nog maar 6 jaar en je bent een halve eeuw oud). Zo zie je maar dat ieders normen verschillen. (Ik moet hem nog op het hart drukken dat ik niet dezelfde boodschap op mijn kaart hoef...) 's Morgens weten onze kinderen waar ze hun jarige papa een plezier mee kunnen doen: uitslapen. Voor de rest waren er de gewone vaderlijke plichten: ballen van 't dak halen, computers fixen, zoonlief naar verjaardagsfeestje brengen, eitje bakken, enz. Om toch een feestelijke noot te geven aan de hele dag zijn we deze avond in het Belgian Beer Café gaan eten. En er waren de telefoontjes met gelukwensen toen we thuiskwamen: bedankt allemaal!
Zaterdagmorgen, tijd voor sport! Omdat Jan weg was, had ik Marie "uitbesteed": om half acht bij haar vriendinnetje Alicia afgezet. Toon's match was om half negen. Het was de eerste keer dat ik Toon zag spelen dit jaar en ik heb genoten van de match. Beide teams waren aan elkaar gewaagd. Het andere team eindigde de eerste helft met 1-0 voorsprong. In de tweede helft was Toon keeper -"goalie" zeggen ze hier- en kreeg hij al snel een goal binnen waar hij machteloos tegen stond. Effe slikken: hij is het nog niet gewend om de last van keeper op zijn schouders te dragen, áls dat ooit went. Hij heeft wel een aantal straffe ballen buiten gehouden en kon de bal uitsmijten en -sjotten als nen echte. De Hawks maakten de score gelijk en misten een paar keer op een haar na: zo spannend! En dan scoorde de tegenpartij hun derde goal, maar oef: net na de whistle!
Even een pauze en dan naar Willem's match. De tegenploeg dacht hen even in de pan te hakken maar dat viel even tegen. The Red Hawks were on fire (in kindervoetbal-jargon). Het valt wel op hoe die kleine sjotterkes evolueren. Vorig jaar kwam het erop neer om zoveel mogelijk in balbezit te zijn, "niks passen, ík heb de bal!" Nu beseffen ze dat de spelers van hun team er zijn om te helpen. Ook de "professionele" trainingsessies die ze een paar weken hebben gehad, wierpen hun vruchten af. Grappig hoe ze ineens allemaal achteruit konden trappen op strategische momenten: zo echt!
Awel, ik had het nooit gedacht, maar ik ga gráág naar de voetbal, én naar netbal, ook al betekent dat dat ik niet kan uitslapen op mijn zaterdagmorgen. Ik geniet ervan om mijn kinderen zo te zien opgaan in hun teamsport. En ik had nooit gedacht dat ík er zo in zou opgaan.
Na de voetbal: - Toon mee met vriendje Thomas - 11u45: Willem mee om Marie af te halen - bij Alicia blijven plakken bij een tasje thee en een stukje cake - 13u: supermarkt in en uit - 13u20: naar huis, 2 appelcakes gebakken - 15u: Toon afgehaald, ondertussen 1 cake bijna aangebakken - 15u30: blitsbezoek aan Marie M. die vijftig werd; één cake meegenomen en opgegeten - 16u00: terug naar huis, 1 chocoladecake en 24 cupcakejes gebakken, slagveld in de keuken opgeruimd - 18u00: naar Anne en Filip voor een gezellig etentje... oef... relax!
Ons internet is een paar dagen buiten strijd geweest. Dan besef je pas hoeveel tijd je doorbrengt aan de computer: gewoon wat surfen, een mailtje hier en daar. Zonder voel je je direct helemaal geïsoleerd van de buitenwereld. De laatste weken heb ik thuis gewerkt, en ook dat liep wat vierkant. Ik gebruik een online woordenboek Frans-Engels en zoek voortdurend vanalles op in Wikipedia. Vandaag is er een technieker van Telstra langsgeweest. Volgens hem waren er veel problemen in de buurt. Hij heeft een onderdeeltje vervangen in onze internet-box. De kabel, waar het volgens Jan aan ligt, kon hij niet checken omdat het te nat was en hij niet geëlektrocuteerd wilde worden: fair enough! Het belangrijkste is dat ik veel sneller online ben en ook blijf, dus voorlopig heeft hij gelijk gekregen. (Jan hoopt natuurlijk stiekem dat het opnieuw mis gaat...)
Hoogtepunt vorige week was een theatervoorstelling die gratis uit de lucht kwam vallen. Marie M. was door een vriend uitgenodigd om naar het toneel te gaan. Vrienden van hem hadden het stuk mee geschreven. Door omstandigheden kon hij op het laatste nippertje niet meer, dus mocht ik mee. Het stuk heet Breast Wishes, een musical comedy. De Vagina-monologen heb ik nooit gezien, maar ik neem aan dat het in dezelfde trend was.
Wij hebben ons kostelijk geamuseerd. Het was ongelooflijk grappig, knap geacteerd, mooi gezongen. Thema's: verschillende maten en gewichten, beha's, vergroting, borstvoeding en natuurlijk kon ook het hoofdstuk borstkanker niet ontbreken, heel aangrijpend gebracht maar zelfs daar ontbrak de komische noot niet. Als je in de buurt woont: een sterke aanrader!
Voor de rest heb ik tweemaal de canteen gedaan op school en de andere dagen geprobeerd om te werken. Geprobeerd, ja, want hoewel ik thuis werk om tijd te winnen (geen gependel), verlies ik tijd door nog even de wasmachine te starten, de was uit te hangen, de keuken op te ruimen, de hond uit te laten, eventjes mijn mail te checken. En voor je het weet, is het tijd om de kids af te halen. Discipline, my dear! Niet dat ik mijn werk niet graag doe, daar niet van. Ik geniet ervan om mijn hersenen nog eens te activeren. En de oude teksten die ik aan het vertalen ben zijn vaak heel boeiend, soms wat langdradig, maar het blijft een uitdaging om de oubollige woorden en zinsconstructies zo te draaien en keren tot ik een leesbare en begrijpelijke Engelse tekst op papier krijg. En het gevoel dat ik zelf geld verdien -hoe weinig dan ook- is ook niet onprettig.
Vrijdagavond zijn we naar een schooldebat gaan kijken of -beter- luisteren. Onze school heeft twee "debating teams". Zij nemen het elke week op tegen een team van een andere school. Het thema wordt de week voordien opgegeven. Ook de stellingname van je team wordt opgegeven. De ene keer verdedig je de stelling, dan ben je "the affirmative team". De andere keer ben je het er niet mee eens, ben je "the negative team". Elke spreker van het team heeft zijn taak. De eerste definieert het thema en legt de aanpak van zijn team uit. De tweede brengt de argumenten naar voor. De derde weerlegt de tegenargumenten. De vierde vat alles nog eens samen. De "adjudicator" (jury) legt na het debat (van een half uur) uit welke de positieve punten waren en waar nog verbetering mogelijk is en hoe. En dan is er natuurlijk een winnend team. De stelling vorige week was dat reclamespotjes voor junkfood tijdens kinderzendtijd afgeschaft zouden moeten worden. Ons team moest de stelling verdedigen. Ik stond ervan versteld hoe kinderen van 11 jaar zich zo kunnen verwoorden -voor een publiek- en vooral hoe zij kunnen inpikken op de tegenargumenten en die weerleggen. Ze leren daar de technieken voor, maar toch. Ik was onder de indruk. Ons team had spijtig genoeg verloren, maar het was de eerste keer van het hele seizoen. Toon wil volgend jaar ook meedoen, zegt hij. We shall see!
Ondertussen -maar dat weten jullie ook al- is het olifantenkalf ter wereld gekomen en staat ze al op haar pootjes. We hebben het ultieme moment gemist, maar zullen binnen een paar maanden Baby K in levende lijve gaan bewonderen! Proficiat aan onze Antwerpse Zoo!
Jullie in België weten er ongetwijfeld meer van dan ik: in de Antwerpse zoo wordt een baby-olifant verwacht en iedereen zal het geweten hebben! Zodra Baby K er is, krijgen alle Belgen een geboortekaartje. Het is dan de bedoeling om gelukwensen terug te sturen zodat Baby K in het Guinness World of Records komt met het "grootste aantal felicitaties bij een geboorte". Vrijdagnamiddag zijn de weeën begonnen bij mama Phyo Phyo. Als die weeën in verhouding staan tot de afmetingen en gewicht van zowel mama als baby, moet de aanstaande moeder ocharme serieus afzien. In ieder geval: als je geïnteresseerd bent, kan je hier de geboorte live volgen. We duimen!
Herinnert u zich deze nog? Waarschijnlijk niet, want in België wordt er geen Tooheys verkocht. Wij waren hier nog maar net toen deze commercial op tv kwam. Hij is erg "yuk", maar ik vond hem geweldig! Laat vooral even weten wat jullie ervan vinden.
Vandaag wordt op de meeste plaatsen ter wereld Moederdag gevierd. In het Antwerpse is dat 15 augustus. De eerste jaren dat wij hier waren, viel ik dan ook meestal tussen de plooien: in augustus was het van "wij doen de Belgische", in mei net andersom. Sinds de kinderen naar school gaan, is er geen twijfel meer mogelijk: tweede zondag van mei! Het was eigenlijk een Moederweekend. Omdat Jan gisteren vertrok, had ik al een cadeau gekregen van man en kinderen: een staande mixer zodat ik veel cakes kan bakken, verpakt in cadeaupapier dat Marie zelf ontworpen had. Zij hadden hem vorige week al gekocht, terwijl ik weg was, en ze waren er allemaal in geslaagd om het geheim te houden: geen woord of hint! Gisteravond had Toon me gezegd dat ik maar lang moest uitslapen en dat was geen probleem. Zo konden zij de tafel klaarzetten en hun zelfgemaakte cadeautjes uitstallen. Toon en Marie hadden badparels gemaakt. Marie deed er nog een stuk "Ocean Breeze" bij. Willem had een fotokader gemaakt op school en er op eigen initiatief nog een stuk zeep achter geplakt! Hartelijk bedankt, schatjes! Kussen van een propere mama :-)
Onze week was een beetje opwindender* dan de doorsnee week. (*toegegeven, ieders normen zijn verschillend.)
Vanaf maandag hebben we nieuwe buren. We hebben nog niet uitgebreid gebabbeld, maar we hebben al wel kennisgemaakt. Buurvrouw = Pauline, buurman = Nigel, zonen Joshua en Ruben zijn 15 en 12. Het is een Joodse familie en ik dénk dat ze uit Engeland komen, maar niet rechtstreeks. Ik kan me vergissen natuurlijk, maar op het eerste zicht zien het er heel rustige mensen uit. Dus ik verwacht niet direct wilde fuiven en braspartijen ;-).
Over braspartijen gesproken, dinsdagavond had de Belgische Ambassade ons uitgenodigd op een receptie ter gelegenheid van het bezoek van niemand minder dan Karel De Gucht. Altijd leuk om gratis te gaan drinken in het Belgian Beer Café. We waren met een hele groep vrienden en je komt ook altijd nieuwe Belgen tegen. Als je achter je rug "Zwaanst na nie, hey" hoort, is het uiteraard redelijk duidelijk waar de spreker vandaan komt. Iemand anders in hetzelfde groepje bleek uit Merksplas afkomstig te zijn, op 10 km van Hoogstraten! De wereld is klein. Karel was er trouwens niet toen we aankwamen, gaan shoppen in Sydney heb ik gehoord (maar weet niet of de bron betrouwbaar was). Hij heeft ons wel vereerd met een speech, in het Engels want de Belgian Society is ook hier half-Frans half-Nederlands. Een compromis dus, Belgen zijn daar goed in! En dan is hij... verdwenen, niks handjes schudden of socializen om te zien wie die Belgen in Sydney nu zijn. Met of zonder Karel, wij zijn natuurlijk iets langer blijven plakken. Na de receptie hebben we lekker Belgisch gegeten. Niets beter dan een Belgische pot Nieuw-Zeelandse mosselen!
Donderdagavond hebben we onze eerste boekengroep gehad bij Babs. Wij hadden allemaal iets gelezen van Dimitri Verhulst naar aanleiding van zijn nominatie voor de Libris-prijs 2009. Ikzelf had zijn boek "Godverdomse dagen op een godverdomse bol" gelezen, of tenminste een stuk ervan. Daarin vertelt hij de geschiedenis van de mensheid in -zo staat op het kaft- een oerknal van taal. En dat is het, wow! Het algemeen besluit (als dat er een moet zijn) was dat hij zeker af en toe uit de hoek komt als een taalvirtuoos, maar dat zijn kijk op de wereld wel héél zwart is. Zijn bedoeling bestaat er blijkbaar in de lezer zoveel mogelijk te shockeren, en wel... daar slaagt hij in. Benieuwd of hij de prijs krijgt... Het was een gezellige avond en -efficiënt dat wij worden- de volgende is al gepland.
Gisteren en vandaag hebben wij op school zeep verkocht voor Moederdag. Dat is hier de eerste zondag van mei. Gisteren zaten wij op een half uur door onze zeep heen, dus moest er een tweede lading aanrukken, inderhaast ingepakt worden en deze middag verkocht worden. Sommige moeders hadden blijkbaar schrik dat hun kids met lege handen zouden afkomen zondag :-). Voor ons wordt het een vaderloze moederdag want Jan vertrekt morgen naar België. We mogen niet klagen want normaal zou hij dinsdag al vertrokken zijn via Amerika. Zondagavond te bezichtigen op de pingpong neem ik aan!
Morgenvroeg staan we weer op de sportvelden. Het succes van vorige week zal moeilijk geëvenaard kunnen worden want toen werden onze 3 spruiten verkozen tot Player of the Match! Met zulke sportieve ouders kan het niet anders dan dat ze uitblinken natuurlijk :-).
En dan vers van de pers: Vorige week zijn Willem en Toon begonnen met schaaklessen op school, gegeven door de Sydney Academy of Chess. Toon kreeg vorige week de Chess Star of the Week voor zijn schitterende concentratie. Vandaag viel Willem dezelfde eer te beurt voor zijn fantastische inzet. Ik zou daar wel eens vlieg willen zijn.
Dit weekend ben ik samen met Marie (Mckenzie) naar Bowral geweest. Dat is een klein stadje in de Southern Highlands op anderhalf uur rijden van Sydney. Marie had een last minute deal gevonden op internet. Het hotel zag er vooral langs de buitenkant indrukwekkend uit. Binnen was de tijd een jaar of dertig blijven stilstaan. Druk was het niet. In het restaurant zaten we de eerste avond een hele tijd alleen. De eigenaars vonden het dan ook niet nodig om de boel te verwarmen: een klein radiatortje voor een grote zaal met hoge plafonds en veel ramen waarlangs je de koude wind voelde binnenkomen. Zelfs het personeel liep rond met een dikke trui. Het eten was wel héél lekker. We hebben vooral veel dingen gedaan die met kinderen niet zo best lukken: een antiekmarkt in de parochiezaal, gegrasduind (browsing) in de vele prullaria- en boekenwinkels, op ons gemak gegeten én een film meegepakt, de enige die er was op zaterdagavond: "The Reader" met Kate Winslet en Ralph Fiennes: subliem, gaat in de categorie "beste films ooit gezien"! Batterijen weeral opgeladen en uitstap is voor herhaling vatbaar.
Young. Old.
Zaterdagmorgen, tijd voor sport!
Vandaag wordt op de meeste plaatsen ter wereld Moederdag gevierd. In het Antwerpse is dat 15 augustus. De eerste jaren dat wij hier waren, viel ik dan ook meestal tussen de plooien: in augustus was het van "wij doen de Belgische", in mei net andersom.
Morgenvroeg staan we weer op de sportvelden. Het succes van vorige week zal moeilijk geëvenaard kunnen worden want toen werden onze 3 spruiten verkozen tot Player of the Match! Met zulke sportieve ouders kan het niet anders dan dat ze uitblinken natuurlijk :-).
Dit weekend ben ik samen met Marie (Mckenzie) naar Bowral geweest. Dat is een klein stadje in de Southern Highlands op anderhalf uur rijden van Sydney. Marie had een last minute deal gevonden op internet. Het hotel zag er vooral langs de buitenkant indrukwekkend uit. Binnen was de tijd een jaar of dertig blijven stilstaan. Druk was het niet. In het restaurant zaten we de eerste avond een hele tijd alleen. De eigenaars vonden het dan ook niet nodig om de boel te verwarmen: een klein radiatortje voor een grote zaal met hoge plafonds en veel ramen waarlangs je de koude wind voelde binnenkomen. Zelfs het personeel liep rond met een dikke trui. Het eten was wel héél lekker.
Moeke verjaart vandaag ... nog vele jaren en bijbehorende koffietjes gewenst ... kijk maar even op de foto.