Kamil wordt 6 vandaag!

Gelukkige verjaardag!
Dikke kussen van ons allemaal!

Moeke May is jarig vandaag!

En 't is een speciale verjaardag.
Meer verklappen we niet :-) ...
Lieve Moeke, we weten dat je vandaag
in goed gezelschap bent.
We wensen je een onvergetelijke verjaardag
en sturen je dikke kussen!

Back in the swing of things

Zaterdag hebben we een "home improvement" dag gehad. Tijdens onze vakantie was er nieuwe (rol)gazon gelegd in onze achtertuin. Jan kwam nu op het lumineuze idee dat we ingebouwde "sprinklers" nodig hadden, dus moest hij een paar rollen... wegrollen en wat graven en... ik kon het niet aanzien. Ook de paal van de wasdraad moest nog weg. Normaal doe je die dingen vóórdat je gazon legt, maar er was een foutje geslopen in onze communicatie... Enfin, ons irrigatiesysteem werkt piekfijn en de nieuwe wasdraad ligt in mijn auto te wachten tot Jan terug komt uit Amerika. (Heb alleen een klein ongelukje gehad op de parking van Bunnings. Terwijl ik me druk maakte over een madammeke met een grote BMW die op een andersvaliden-plaats ging staan, reed ik tegen de bumper van de auto die links van me stond. Schade mijn voertuig: pinker kapot en nog maar wat verf 'verwijderd'. Schade tegenpartij: een kras op de bumper + een stukje plastic uit de strip erboven. Allemaal niet erg, ware het niet dat de andere auto welgeteld één dag jong was. Soit, de verzekering regelt dat allemaal wel.)

Maandagmorgen konden we er niet meer onderuit: na 2 weken vakantie -die veel langer leken- moeten we terug op tijd uit bed. De kinderen zitten duidelijk nog in hun vakantieritme want ik moet all kamers meermaals aandoen om hen wakker te krijgen. Ze hebben er echt nog geen zin in, maar een halfuurtje later zitten ze in de auto te zingen en druk te babbelen terwijl ze zich nog snel insmeren met zonnecrème: het is nu al warm!
Ik had maandag een reflexologie-sessie geboekt bij Gretel: strategisch gepland na 2 weken kids! Eerst een voetbadje en handmassage terwijl we druk bijpraten, dan op de tafel een gelaatsmassage en dan mijn voeten nog: zalig!

Quite interesting!
Keep Walking.....
Just check this out......
The Organs of your body have their sensory touches at the bottom of your foot, if you massage these points you will find relief from aches and pains.

As you can see the heart is on the left foot. Typically they are shown as points and arrows to show which organ it connects to.
It is indeed correct since the nerves connected to these organs terminate here.
This is covered in great details in Acupressure studies or textbooks.
God created our body so well that he thought of even this. He made us walk so that we will always be pressing these pressure points and thus keeping these organs activated at all times.
So, keep walking...

Dinsdag terug yoga, zwemmen, lezen, huiswerk maken en nog eventjes een cake bakken want Toon heeft morgen een feestje in de klas omdat ze -bijna- allemaal hun eerste communie hebben gedaan.

Een van deze weken moeten alle pagina's voor het school-jaarboek af, dus heb ik gisteren een paar uur zitten knoeien in Adobe Photoshop. Vandaag de hulp ingeroepen van een meer ervaren fotoshop-ster en zie: de wereld ziet er weeral heel anders uit.

Meer moet dat niet zijn.

Maandagmorgen: nog regen, af en toe een fikse bui. Tegen de middag klaart het op.
Wij zijn er in geslaagd om alles op een paar uur ingepakt te krijgen en om 1 uur zijn we vertrekkensklaar. Jan aan het stuur, ik als werkloze (sinds GPS) co-piloot, de kinderen achterin geïnstalleerd met een video, Buddy achter in de koffer gestouwd tussen fietsen, ijskast en alles wat we op het laatste nippertje nog in onze handen krijgen en waar we niet meteen blijf mee weten. Toon heeft bokes met pindakaas en choco gesmeerd zodat we onderweg onze lunch kunnen nuttigen: georganiseerd dat we zijn! Onderweg begint het wel te dagen dat we het een en ander niet bij hebben. Eén picknickstoel heb ik onlangs uit de camper trailer gehaald en ligt nog steeds in mijn koffer. De memory kaart van het fototoestel is thuis in de printer blijven zitten... we zullen dus een nieuwe moeten kopen. Als iemand nog een kaartje kan gebruiken van 2GB (een kleine 1000 foto's) voor een Canon toestel, laat maar weten.

We rijden noordwaarts en komen nog eens door de Hunter Valley waar we eind april nog zijn gaan kamperen. Onze bestemming, Lake Glenbawn, ligt in de Upper Hunter Country. Zodra je de steenkoolmijnen voorbij bent (de kolen worden vooral geëxporteerd naar China), kom je in een prachtig groen landschap. Om 5 voor vijf komen we op de camping aan. We kunnen nog net binnen. Ondertussen begint het te gieten, dus we zoeken een plaatsje op het duizendste gemak: toch geen weer om uit te stappen en ons te installeren. De kampeerplaatsen met elektriciteit zien er niet direct aantrekkelijk uit, dus we gaan op zoek naar de plaatsen zonder stroom. Daarvoor moeten we nog een 13-tal kilometer rijden. Wie zoekt, die vindt. Ook nu weer vinden we een prachtig plaatsje met een ongelooflijk uitzicht over het meer en de bergen.

De eerste avond staat er steevast spaghetti op het menu. Terwijl Jan de laatste hand legt aan "de faciliteiten" staat ons potje binnen al te pruttelen. Er staat een stevige en frisse wind, dus heel lang zitten we niet buiten. Nog even lezen en dan het licht uit. Een erg rustige nacht wordt het niet. Willem wordt rond een uur of één wakker (ik denk van de kou, hoewel hij dat zelf niet door heeft) en blijft het komende uur zagen en klagen over zijn zus die te dicht bij hem komt liggen (de 3 kids delen nog hetzelfde bed, maar liggen dwars). Uiteindelijk installeren we hem tussen ons in en slaapt hij als een roos. De volgende keer dat ik wakker word is het nog pikdonker, maar onze buren staan -nogal luidruchtig- op om te gaan vissen. Dat heb je natuurlijk als je op een camping vlakbij een meer ligt dat een paradijs is voor vissers. En 's morgens blijkt dat Buddy... een ongelukje heeft gehad, nogal een fiks ongeluk. Het moet die rauwe steak zijn geweest die Marie nog had meegegeven. Zij -en ik- dachten hem eens een plezier te doen. Les: experimenteer nooit met een hond zijn eten als hij in je caravan moet slapen.

Alle ochtendperikelen zijn snel vergeten als we de prachtige blauwe hemel zien. Er waait nog wel een fris briesje, maar in de zon is het best te doen. De kinderen zijn nog maar amper uit bed, of ze zitten al op hun fiets. Er zijn vele kleine paadjes die naar het meer leiden die ze op hun eentje kunnen verkennen en waar we ze toch nog in 't oog kunnen houden. Omdat het de laatste dagen veel geregend heeft, zijn er veel plassen en modder: ideaal om motorcross te spelen!

Terwijl de kinderen de streek verkennen, heb ik de tijd om mijn boek verder te verslinden. "First Ladies - Ladies First" van Annemie Struyf, een aanrader! Ik kan dan ook moeilijk stoppen met lezen, maar hé, 't is vakantie! Na de middag komt een ouder heerschap met opklapstoel in de hand op me af gestapt. Jawel, hij komt een babbeltje slaan. Eerst weet ik niet goed wat ervan te denken, hij begint meteen iets uit de oude doos te zingen en ik sta een beetje met mijn mond vol tanden. En dan begint hij te vertellen, te vertellen, te vertellen. Ik weet waar hij woont, wat hij eet, wat hij doet en gedaan heeft, zowat alles. Hij is bijna 85, reist op zijn eentje (is 17 jaar geleden gescheiden) in een motorhome die hij 20 jaar geleden zelf gebouwd heeft, heeft een paar maanden geleden zijn been nog gebroken tijdens een kampeertrip dus heeft nu een stok nodig om te stappen, maar... hij blijft erop uit trekken! Knap! Hij weet ons ook haarfijn uit te leggen waar we onze boodschappen kunnen doen in het nabijgelegen Scone, een klein, best wel pittoresk stadje dat in het hele land bekend staat als de hoofdstad van het paard.
De kinderen vonden de weg naar Scone het leukst van al. Niet ver van de camping was de Hunter rivier overstroomd en mochten we door het water rijden. Grote hilariteit: ramen open, armen buiten, yeah!

Het zijn een paar rustige dagen geweest. Niets speciaals: tennissen met het hele gezin, de kids die het zonder probleem 4 dagen zonder tv stellen, wat rondkuieren met de hond, fietsen, lezen, koken, een kampvuurtje: meer moet dat niet zijn!

Morgen, Maandag

6 oktober is het hier Labour Day, Dag van de Arbeid. Ik weet het: de hele wereld viert dit op 1 mei, maar wij doen het net even anders, en maar goed ook, anders hadden we morgen geen verlof.
Als we gepakt geraken (meestal duurt dit al een hele dag), vertrekken we morgen naar Lake Glenbawn, een state park waar ook honden welkom zijn. Het is de eerste keer dat we er na de winter op uit trekken met onze camper trailer, dus weer even wennen.

Aanvankelijk had ik gekozen voor Wyangala Dam op een uurtje van Canberra, wat al aardig in de buurt van de Snowy Mountains komt. Toen ik vrijdag echter het weerbericht bekeek en minimumtemperaturen rond het vriespunt zag, was de keuze snel gemaakt.
Handig toch niet, dat je in hetzelfde land zoveel verschillende klimaten kan hebben.
Donderdag moeten we terug zijn, want vrijdag moet Jan nog even naar het werk. Zondag vertrekt hij voor een paar dagen naar de US.
Meer nieuws volgende week!

Zondag 5 oktober

Niet veel bijzonders te melden de afgelopen dagen. Vrijdag heeft de verveling wat toegeslagen bij de jongens. Marie was met een vriendinnetje op pad en werd getrakteerd op "plaster painting" in het shopping centrum, McDonalds én een ijsje van Gelatissimo. Toen ze thuiskwam grote verontwaardiging en nog meer gezeur. Dus kon ik niet anders dan hen ook even te laten schilderen terwijl ik snel even de supermarkt indook.

Ook zaterdag wat thuis rondgehangen. Na de tropische temperaturen van de afgelopen dagen was vrijdagavond een fiks onweer losgebarsten, wat de temperatuur gevoelig deed dalen. Geen excuses meer om niet te strijken (de hele week ideaal was-weer: warm, zonnig en veel wind). Terwijl Jan met de kids naar Bunnings (den Brico) reed kon ik een paar uur non-stop doorwerken. Voor de statistieken: 1 vestje, 38 t-shirts (waaronder een stuk of 10 school-sport-polo's), 8 lange broeken, 6 shorts, 6 schoolhemdjes, 5 piyama's, 5 onderhemdjes, 1 kleedje en 2 truien en 2 lakens opgevouwen!

Vorige nacht is het uur hier verzet. Hopelijk zullen we nu allemaal wat langer slapen 's morgens en het uur extra 's avonds is ook meer dan welkom. Momenteel zitten we dus op 9 uur verschil met België.
Jan heeft vandaag aan den lijve ondervonden dat het niet zo makkelijk is om iets gedaan te krijgen met 3 kinderen in huis. Hij wilde een of ander "ding" ineenzetten waarmee de stofzuiger automatisch zou aanspringen als hij begint te zagen aan zijn zaagtafel. Maar wat hem normaal misschien een halfuurtje zou kosten, duurde nu úren omdat hij telkens gestoord werd met het een of ander dringend verzoek. Deze avond kon hij dan eindelijk zijn nieuwe gadget uittesten. Hij heeft even een nieuwe schoenenkast voor ons gemaakt. Bomma heeft het altijd gezegd: "Onze Jan heeft gouden handen!".

Imelda Marcos zou ons vierkant uitlachen, maar voor ons een hele verbetering. Jan heeft me wel op het hart gedrukt: "kast vol, stoppen met kopen". Heeft hij toch nog niet in de kast beneden gekeken...

Donderdag 2 oktober

Een dagje thuis, maar niet getreurd: Luna komt de hele dag! In de namiddag komen dan ook nog Patrick en Nicholas, dus is er "voor iedereen een vriendje" (aldus de kids). Het is lekker warm geworden -tot 33°c- dus het zwembad is open!

Ook een speciale dag voor Buddy, onze eenjarige Cavoodle, een "designer breed" zeggen ze hier, kruising van Cavalier King Charles Spaniel (een hele mondvol, jawel) en poedel. Hij verwacht zijn kapper. Hoewel hij met zijn genen niet zou mogen ruien (AN voor Minderhouts 'ruiven'), doet hij dat toch wel een ietsiepietsie (en misschien zouden we hem ook wel iets meer mogen borstelen). Om 9 uur komt Sandra eraan met haar Pet Mobile en een uurtje en 90 dollar later komt Buddy gewassen en gekortwiekt terug binnen.
Voor:

Tijdens:

Na:

Ik hoor je al zeggen: "hij zag er beter uit vóór" en "hij is een paar maten gekrompen". Inderdaad, hij vóelt zich precies ook wat bloot en onwennig, maar met een lange, zwoele zomer voor de deur (dat hopen wij toch) zal hij zich zo beter voelen.

Woensdag 1 oktober - werk aan de winkel

Ik moet dringend mijn vertalingen afwerken. Omdat dat met kids thuis niet lukt, gaan ze vandaag een hele dag naar de Kids Club (de voor-en naschoolse + vakantie-opvang op school). Zo hebben ze ook eens wat afwisseling. Vandaag is het Middeleeuwse thema-dag: spelletjes, eten, knutselen. Ik drop ze 's morgens om 8 uur af en ben om kwart voor zes klaar met mijn vertaalwerk: net op tijd!

Dit is echt het einde van mijn opdracht. Toen we hier net woonden kwam onze buurvrouw Marie (die op de universiteit van New South Wales werkt) af met de vraag of ik interesse had om thuis te werken voor een prof geschiedenis. Prof. Brawley begon toen aan een boek over de diplomatieke betrekkingen tussen Nederland en Indonesië in de jaren '40. Hij focust op een Indonesische familie die na de Japanse invasie van Indonesië naar Australië uitwijkt. Als de vader (die werkt voor de Nederlandse Inlichtingendienst) omkomt in een vliegtuigongeval, neemt zijn vrouw die taak van hem over. Omwille van het "White Australia"-beleid dat in die tijd werd gevolgd, worden Mevr. Jacob en 8 van haar kinderen met deportatie bedreigd. Om dit te voorkomen huwt ze hun huisbaas en wordt Mrs. O'Keefe. Hoe het uiteindelijk afloopt, weet ik nog niet omdat de laatste teksten in het Engels zijn en ik die dus niet hoef te vertalen (wat meteen de drang om ze te lezen wegneemt). Ik weet wel dat 2 kinderen nog altijd in Australië zijn.

Prof. Brawley had voor zijn onderzoek alle nodige documenten opgezocht en gekopieerd in archieven in Nederland, Engeland en Australië, maar uiteraard was het merendeel hiervan in het Nederlands. Ik ben dan begonnen met alle documenten (briefwisseling, militaire rapporten, krantenartikels, alles) te vertalen op cassette zodat hij eerst een selectie kon maken en zien welke documenten relevant waren voor zijn onderzoek.
Aanvankelijk heb ik zo'n 1000 pagina's vertaald. Eind vorig jaar kwamen er nog een aantal Nederlandse documenten boven water.

Ik heb het altijd heel interessant gevonden. Omdat ik simultaan vertaalde -dus las en onmiddellijk mondeling vertaalde- was ik de hele tijd 100% geconcentreerd op mijn werk: de perfecte manier om dagelijkse beslommeringen met kinderen, huishouden enz. te vergeten!
Het onderwerp was ook heel boeiend, het taalgebruik heel stijf en formeel. Ik heb vaak gelachen, maar ook gevloekt en gefoeterd als ik met een alinea-lange zin begon en na een paar regels muurvast kwam te zitten: waar is hier in godsnaam het werkwoord? De 'stop' en 'rewind'-knopjes op de cassetterecorder zijn héél intensief gebruikt.

Een voorbeeld van een draak van een zin:
Extract uit een brief dd. 28 november 1946 gericht aan Zijne Excellentie den Minister van Overzeesche Gebiedsdeelen te 's Gravenhage:

"Met verwijzing naar het ministerieel schrijven van 9 november jl. Commissariaat voor Indische Zaken, afdeeling A, no. 11/312 heb ik de eer Uwe Excellentie mede te deelen, dat, gelijk ik Haar reeds bij mijn codetelegram No. 50 berichtte, ik na overleg met Hs. Ms. Gezant te Melbourne en den Legercommandant besloten heb der Australische Regeering te doen mededeelen, dat, zoo deze zou volharden in hare weigering de 300 te Casino gedetineerde Indonesische militairen naar Morotai te doen vervoeren, waar zij hun verdere straf zouden uitzitten, in ieder geval op 15 December a.s. het Nederlandse bewakingsdetachement zou worden teruggetrokken, zoodat de betrokken Indonesiërs vanaf dien datum ten laste van laatstgenoemde Regeering zouden komen."

En de volgende zin...
"UHoogEdelGestrenge gelieve de hernieuwde verzekering van mijn hoogachting te willen aannvaarden."
... is nu gewoonweg: "Yours sincerely"

Dinsdag 30 september

Niet echt iets gepland voor vandaag. Een mama van school belt 's morgens: een paar klasgenootjes van Willem gaan naar een park in Mona Vale (op 20 minuutjes van hier), maar wij moeten in ieder geval nog gaan shoppen want de koelkast is zo goed als leeg. Het is ook wat bewolkt en redelijk koel, dus we zullen nog zien. Maar als Cathy belt met de vraag of Willem komt spelen, stel ik toch voor om naar het park te gaan. Mijn wegen kunnen soms een ietwat ondoorgrondelijk zijn...
Wij dus met kinderen, fietsen, zwemgerief, picknick en hond naar het Flying Fox Park (in het Winnererremy Bay Parkland) in Mona Vale. We zouden maar een paar uurtjes gaan maar zijn uiteindelijk een hele dag gebleven. Boodschappen en was kunnen 's avonds ook.
Het is een van die prachtparken waarvan er hier zoveel zijn en waar je er in België veel te weinig van hebt: een heel groot en vlak fietsparcours, een grote moderne speeltuin, kraaknette barbecues, grote picknicktafels, een café waar je drank en snacks kan kopen (een unicum in Australië). Bovendien ligt dit alles aan een jachthaven zodat je ook nog een strandje hebt waarlangs je een wandeling kan maken die o.a. naar een hondenpark leidt.
Geen wonder dat je het hier een hele dag kan uitzingen. Hier komen we zeker nog eens terug!

29 september: Toon is jarig!

De eerste dag van de vakantie. Jan kwam 's morgens met een paar uur vertraging terug van een trip naar de USA, Zweden en België.
Maar vooral: het was Toon's negende verjaardag!

Omdat we geen verjaardagsfeestje hadden georganiseerd, zijn we in de namiddag naar de film geweest. Het werd Beverly Hills Chihuahua. Het gaat over Chloe, een rotverwende high-society Chihuahua die tijdens een vakantie in Mexico verloren loopt en terechtkomt in de honden-onderwereld. Leuk, misschien vooral voor hondenliefhebbers.
Een ijsje gegeten, Toon mocht nog een taart kiezen en dan naar huis om pannenkoeken te bakken. We hadden onze buurmeisjes Hanna en Iris en hun mama uitgenodigd, maar ze bleken niet thuis te zijn. (Ze zijn van Zuid-Korea en mama spreekt nog niet goed Engels, wat soms voor wat spraakverwarring zorgt.) Later op de avond, toen ik al naar de maandelijkse dameskletsavond in het Belgian Beer Café was, is Hanna nog een mooi kado komen brengen.
Ook bedankt voor de mooie kado's die Jan meebracht uit België!