April 2011 - Skiën in Hochgurgl, Oostenrijk

't Is alweer bijna 2 maanden geleden dat we terug kwamen van onze skivakantie in Oostenrijk, dus hoog tijd om de foto's te laten zien.
Voor onze kids was het de allereerste keer dat ze op de latten stonden, maar na een paar dagen was dat niet meer echt te zien. Marie bleef nog voorzichtig haar ploeg oefenen, maar de jongens vorderden al naar een beginnende parallel en elk wipje op en buiten de piste hebben ze getest!
Hoofdzaak was dat ze er alle drie heel veel deugd aan beleefden en Toon na de eerste dag al besloot dat "skiën de leukste sport is die hij tot dusver had gedaan".
Wij hebben allemaal ook ongelooflijk genoten van ons gezelschap: Koen en Greet met Wout, Emiel en Anna, Marc en Hilde met Emma en Yvonne en Dominiek met Kaat, Leen en Dries. En ook het verblijf in een echt hotel, waar je bed wordt gemaakt, je badkamer wordt gepoetst en je je eten krijgt voorgeschoteld, was een ongekende luxe.
Zeker voor herhaling vatbaar wat ons betreft. Vraag is alleen hoe, waar en wanneer?


Zie maar hoe gedisciplineerd onze kids de berg afkomen.
In order of appearance: Koen gevolgd door 1) Anna, 2) Wout, 3) Emiel, 4) Marie, 5) Emma, 6) Emiel, 7) Toon, 8) Dries, 9) Jan, 10) Greet, 11) Hilde en afsluiter Marc op de snowboard.

Wet Wet Wet (nat nat nat)

Dit weekend heeft het bijna onophoudelijk geregend: malse regen afgewisseld met bákken water afgewisseld met heel af en toe een straaltje zon.
Het zwembad loopt bijna over, het droogstaande beekje achter onze tuin is veranderd in een wildwaterrivier(tje) en alle dakgoten moesten in allerijl geledigd worden.

De activiteit die we voor deze morgen gepland hadden met de Belgische Club is dus letterlijk in het water gevallen: jaja, dat gebeurt hier ook al eens. Gemiddeld valt hier trouwens meer neerslag dan in België. Dat we toch meer mooie dagen hebben dan in België ligt aan het feit dat de regen als het ware meer "gegroepeerd" wordt: áls het regent, regent het eens goed door!

We zouden een wandeling maken rond Narrabeen Lake, maar alles rondom het meer was overstroomd. We zagen een man in een kano op de weg. Bij de huizen rond het meer stond het water tot net onder de drempel...
De Belgische wandelaars hadden het dus -begrijpelijkerwijze- voor bekeken gehouden, maar wij "Festivity Organisers", Eva, Jan en ik, waren paraat met ons kroost. We zijn uitgeweken naar het Flying Fox Parc waar de kinderen zich rot geamuseerd hebben in de soms gietende regen terwijl wij gezellig bijgebabbeld hebben.
De kinderen vonden het super -volgens Toon één van de beste dagen van zijn leven ;-)- maar ze moesten zich wel uitkleden vooraleer ze in de auto konden stappen... alle kleren kléd-der-nat!

Onderweg nog even gestopt aan het strand, waar de kite-surfers hun hartje aan het ophalen waren in geweldige golven (sorry Jurgen ;-) én Veronique én Tim).

Thuis nog een paar kiekjes genomen van de opgefriste natuur.Of: hoe een natte dag ook leuk kan zijn!

Zwemmer zwem!

Vroeg begonnen is half gewonnen...
7 jaar geleden in Terrey Hills Swim School: Toon 4 jaar oud, Marie 3. Willem en ik zaten in de babyklas waar we spijtig genoeg geen beeldmateriaal van hebben.



Fast forward naar 15 februari 2011:
Vorige week was het Corpus Christi Swimming Carnival, de jaarlijkse zwemwedstrijd voor alle leerlingen vanaf Year 3 tot en met Year 6.

Toon en Willem hadden grote ambities. Ze wilden beiden "age champion" worden. Willem had vorig jaar wel een aantal races gewonnen, maar hij had toen nog niet door hoe hij het moest aanpakken om kampioen te worden. Toon zag zijn kans nu schoon nadat hij de vorige jaren steeds in de schaduw stond van een oudere jongen die nu dus naar de middelbare school is!
Ze hadden zich voor zowat alle races ingeschreven zodat ze zeker genoeg punten zouden vergaren. Als je eerste, tweede of derde wordt, krijg je bovendien extra punten. En gezwommen dat ze hebben!
's Morgens vroeg begonnen Toon en Willem met 100m freestyle (crawl). Omdat er in de hele school maar een 8-tal jongens waren die 100m zwommen, gingen alle leeftijden (van 9 tot 12) samen het zwembad in. Bij de eerste lengte lag Willem al iets voor op Toon. Hij finishte derde, Toon vijfde... "Oeioeioei, als dat maar goed komt" dacht ik ;-).
Toon moest natuurlijk wel even slikken omdat zijn kleine broer hem verslagen (ge-beat) had, maar focuste zich op de andere races, waar hij wel in de prijzen viel en hoe! Voor de statistieken:
- 1ste in 50m freestyle, 50m butterfly (vlinderslag) en 50m backstroke (rug)
- 2de in 50m breaststroke (schoolslag) en met zijn ploeg 2de in de relay (aflossingskoers)
- 3de in de individuele medley (200m in totaal, 50m van elke slag)
Gisteren waren alle scores en tijden uitgerekend en kwam hij thuis met een trofee: Age Champion van de 12-jarige jongens!

Marie had zich alleen ingeschreven voor 25m races. Ze zou wel 50m kunnen zwemmen, maar ik denk dat ze ook haar moment van glorie wilde beleven. Bovendien had ze de week voor de Swimming Carnival een spier in haar schouder bezeerd tijdens de vlinderslag, dus we wilden haar niet te veel pushen. En ze mocht van de overwinning proeven:
- 1ste in 25m freestyle en 25m breaststroke
- 2de in 25m backstroke
Goed gedaan, meisje!

En dan ons klein spook. Misschien hadden we hem de tweede naam Fred(erik) moeten geven. Een kleine raket in het water, vooral zijn freestyle is prachtig om te zien. Aan de "backstroke" en de "butterfly" moet nog wat geschaafd worden, maar hij zette ook een fantastische reeks neer:
- 1ste in 50m butterfly (wegens geen andere leeftijdsgenoten ;-))
- 2de in 50m freestyle (race + finale)
- 3de in 100m freestyle
En ja hoor, ook Willem kwam gisteren thuis met zijn trofee: Age Champion van de 9-jarige jongens!

Volgende week worden Toon en Willem afgevaardigd naar het Cluster Swimming Carnival, waarin alle scholen van het bisdom het tegen elkaar opnemen. Daar zitten er natuurlijk veel meer snelle visjes in de vijver, maar het wordt toch reuze spannend!

Mamma Mia!

To refresh your memory, anno 1975:

And Sunday, 6 February 2011... Björn Again At Taronga Zoo, starring
Agnetha Falstart, Frida Longstokin, Björn Volvo-us, Benny Anderwear...

... and us!!!

Na een week verzengende hitte en 2 weken als single mum mocht ik mij op zondagavond 6 februari eens goed laten gaan op het Twilight concert van Björn Again in Taronga Zoo, het concert met het beste uitzicht ter wereld.
Het weer sloeg natuurlijk uitgerekend op die avond om en we kregen een paar stevige buien op ons dak, maar niemand die daar om treurde. Iedereen was zo opgelucht dat de wind eindelijk uit een andere, koelere richting kwam dat de sfeer extra uitgelaten was.
In het gezelschap van een paar schoolvriendinnen genoten we van een glaasje champagne en lekkere hapjes en zongen en dansten we ongeremd mee met de ABBA-klonen.
Uiteraard eindigden die hun optreden met: "You are a fantastic audience! See you again next year!". Awel, Graag!

Onze vakantie in Crowdy Bay NP

Onze tweede vakantie in januari verliep iets minder chaotisch dan onze eerste kampeertrip. Toen al ons kampeermateriaal droog was, hebben we alles terug ingepakt en zijn we noordwaarts gereden, richting Crowdy Bay National Park. We blijven flexibel in onze bestemmingen. Deze keer beslisten we toen we al in de auto zaten dat het Crowdy Bay zou worden en niet Turon Gates.
Het bleek een uitstekende keuze: rustige camping (zelfs toen een heel kroostrijke Italiaanse familie zich met een feestzaal van een shelter, 6 tenten en minstens zoveel auto's naast ons installeerde) in een prachtig natuurgebied. We hadden elke dag wel regen verwacht, maar het bleef kurkdroog, zonnig en warm.
We hadden het strand bijna voor ons alleen, de kids hebben weer naar hartelust kunnen fietsen en wij hebben genoten van al het moois dat de natuur hier te bieden heeft.

Mirazozo?

We vliegen erin, deze week! Onder het motto "alles eruit halen wat er nog in zit" (in de vakantie), gingen we vandaag met Nolle en Shirley de stad onveilig maken.
Deze morgen konden we (ondanks het feit dat ik geen tickets online had kunnen bemachtigen) een kijkje nemen in Mirazozo, van buiten ziet het eruit als een enorm springkasteel, van binnen een prachtig schouwspel van kleuren met oorstrelende muziek om je helemaal in hogere sferen te brengen (zonder 4 kinderen dan).
Na een uurtje gemirazozood te zijn, hadden we wat frisse lucht nodig. Wandelingetje door Botanic Gardens, hongerigen spijzen, daarna de watertaxi (yes!) voor ons alleen van Opera House naar Darling Harbour (als 't chique volk recht in the middle of the action afgedropt). Het Maritime Museum bezocht waar de tentoonstelling "Planet Shark" liep. Interessante weetjes en filmpjes over haaien gezien: intrigerende beesten, ook al maken ze in plastiek iets minder indruk.

Smile :)))

Ijsje met zicht op de stad als afsluiter en dan moe maar voldaan de trein in! Merci Shirley en Nolle! It was fun!

Australia Day 2011

Australia is vandaag weer een jaartje ouder geworden, 223 jaar om precies te zijn.
In 1606 werd het land ontdekt door Nederlandse (jawel) ontdekkingsreizigers. In 1770 werd de oostelijke helft van het gebied opgeëist door de Britten (the "Poms" zoals ze hier genoemd worden). De oorspronkelijke bevolking bestond uit gevangenen die, om wille van plaatsgebrek in de Engelse gevangenissen, vanuit Engeland gedeporteerd werden naar de kolonie New South Wales. Op 7 februari 1788 werd The Commonwealth of Australia officieel gesticht, MAAR die stichting was voorafgegaan door de formele inbezitneming van het land op 26 januari.
Australia Day wordt heel uitbundig gevierd, in de kroeg, in de straten van grote steden, met vrienden rond de barbie in de tuin of in het park, en natuurlijk op het strand. Omdat we ons vorige jaren al in het feestgedruis in Sydney hadden gestort, hebben we dit jaar gevierd op het strand. Het ging eigenlijk een héél rustige Australia Day thuis worden, tot ik gisteren toevallig belde met Jessica, moeder van Brooke, vriendin van Marie. Zij stelde voor om naar Bilgola Beach te komen samen met de Samsons, ouders van Alice, ook van Marie haar klas.
Gepakt en gezakt (zie: Marie's cupcakes, "all in the theme") trokken wij rond de middag richting Northern Beaches, maar wij waren natuurlijk niet de enigen met dat lumineuze idee. Flink wat vertraging dus. Bij Bilgola aangekomen bleek ook de parking overvol te zijn, maar we hadden geluk en mits even wachten konden we het plaatsje van een vriendelijke meneer inpikken.
De kinderen hebben zich rot geamuseerd, ook de jongens die minstens 2 uur aan een stuk in het water hebben gesprongen en gedoken. Alles onder het wakende oog van de Surf Lifeguard want we zwommen veilig binnen de vlaggen. De laatste weken zijn er een paar zwemmers verdronken toen rips (stromingen onder water) hele zandbanken én tientallen zwemmers die erop stonden wegspoelden. Voorzichtigheid geboden dus!
De golven waren niet het enige gevaar. Er waren ook bluebottles gesignaleerd, een soort kleine -blauwe- kwalletjes die hun lange tentakels rond je benen of andere lichaamsdelen slaan en verschrikkelijk pijnlijke, brandende "beten" achterlaten. Alice ondervond spijtig genoeg aan den lijve hoe pijnlijk deze dingen wel zijn, meteen het startsein om alle kinderen uit het water te halen en ons boeltje te pakken.
Toen al het plakkerige zand afgeschrobd was, zijn we naar een restaurant gereden waar we met een prachtig uitzicht over Bayview lekker gegeten hebben.
Een echte Aussie Australia Day!

... en aan de Zuidkust (Huskisson)!

Klik eerst op foto om te vergroten, dan linksboven op "Full Screen".

En nu de leuke momenten... in Sydney

Wij vinden het altijd leuk om bezoek te krijgen (hint hint), maar naar dit bezoek werd maandenlang met veel anticipatie uitgekeken. Inge en Koen zouden met de Kerst naar Tasmanië op reis gaan en daarna nog 10 dagen naar Sydney komen! Er is serieus afgeteld ten huize Janssen maar uitgerekend op 1 januari was het zover. De hele familie zakte af naar de luchthaven om Inge en Koen, Kamil, Stella en Roos af te halen.

Er was op voorhand een hele agenda opgesteld, maar natuurlijk ging de tijd veel te snel en blijft er nog meer dan genoeg over voor een volgend bezoek ;-).
Een greep uit de activiteiten: het nieuwe jaar gevierd, gezwommen (het was snikheet), een lange wandeling gemaakt door Sydney, musea bezocht (want het regende), ferry genomen, lekker en plezant etentje bij Babs en Hans (merci!), naar de Barrenjoey-vuurtoren gewandeld en "ge-boogie-board" in de wilde golven, een memorabele kampeertrip, een afscheidsetentje bij "ons restaurant" Papa's Pizza.
We hebben er allemaal van genoten om eens echt tijd door te brengen met elkaar. Zelfs als we samen in België zijn, heeft iedereen het veel te druk met de respectievelijke agenda's. De kinderen hebben veel plezier gemaakt met elkaar en wij hebben ons best gedaan om over van alles en nog wat bij te babbelen.
Dankjewel Koen en Inge en Moeke May voor de mooie dagen.
Nu wachten we op Tuur en Fien ;-).

Klik eerst op foto om te vergroten, dan linksboven op "Full Screen".

Om nooit te vergeten.

Eindelijk! Op 5 januari trokken we met ons gezelschap van 11 (Koen -Jan's broer- en Inge, Kamil, Stella en Roos, Moeke May en wijzelf) naar de Zuidkust met onze nieuwe camper-trailer.
De verwachtingen hoog gespannen natuurlijk, niet alleen omdat we op vakantie gingen met onze familie maar ook omdat we ons nieuw speelgoed eens konden uittesten.

Rond de middag zaten de trailer en onze auto's volgestouwd met respectievelijk kampeerspullen, visgerief, eten en mensen.
Jan nam het voortouw en de meisjesauto volgde braaf.
In Wollongong merkten Inge en ik even rook aan de rechterband. Misschien geremd? Nieuwe banden, nieuwe remmen? Even gecheckt met Jan via de radio. We zullen het in 't oog houden. Probleem lijkt opgelost.

Een uurtje verder, ter hoogte van Kiama, merken we terug rook. We hebben echter geen tijd om Jan te verwittigen. Plots vliegt het wiel ER AF! OMG (Oh my God!) in het kwadraat! We houden tegelijkertijd de auto en het wiel in de gaten. De auto begint niet te slingeren of gaat niet overkop, of botst niet tegen de rotswand zoals we vreesden, maar Jan zet auto met 6 passagiers en scheve trailer netjes aan de kant.

Het wiel rijdt in volle vaart over de middenberm, rijdt dan spook terwijl er in de verte twee tegenliggers aankomen, verdwijnt dan in de berm met dichte struiken en dan vliegt het een tiental meter in de lucht (waarschijnlijk tegen iets aan gebotst) en ploft dan terug in het struikgewas. Oef... niks geraakt: een wonder! Als je bedenkt wat er had kunnen gebeuren als zo’n groot wiel met zo’n snelheid frontaal op je afkomt of erger nog uit de lucht op je auto ploft... brrr.

the accident scene just past Kiama.

Gone is the wheel of our brand new trailer!

Zodra we van de schrik bekomen zijn (ik was aan de kant gegaan om te voorkomen dat we niet op Jan zouden botsen), volgen we en stappen we uit. Jan denkt dat er iets van de trailer gevlogen is of dat hij een platte band heeft. “Schatteke, ge hébt genen band meer!”.

Ik zag ons al terug thuis zitten met de hele bende... dag uitstapje en voor volgende week dag vakantie.

Na het eerste mirakel (geen slachtoffers en afgezien van de trailer geen schade), kregen we nog een geschenk uit de hemel: na zo’n 15 minuten (Jan was 000 aan ‘t bellen, wat een heel proces is) komt er een lege takelwagen voorbij. Inge wuift naar hem, hij stopt en nog eens 15 minuten later zijn we alle drie op weg naar Nowra, waar onze reddende engel ons aflevert bij South Coast Trailers waar we net voor sluitingstijd 5 uur landen.

Second miracle of the day (besides no one hurt): empty towing truck drives past 15 minutes after it happened.

On our way to Nowra.

Trailer afgeladen en dan voor 11 man een onderkomen gezocht. De eerste camping is vol, maar in het eerste motel waar we checken hebben ze nog 3 kamers. Oef... een nieuw motel, ernaast een Sports Club waar we kunnen eten.
De volgende morgen is de trailer om half elf klaar en kunnen we onze tocht verderzetten.

So grateful for their excellent service.De volgende morgen is de trailer om half elf klaar en kunnen we onze tocht verderzetten.

After spending the night in a nearby brand new motel (with 11 people),
our trailer was repaired and ready to continue our journey
(much to my surprise; I thought "there goes our holiday").

Leuk campingske (Hidden Creek Real Camping) in de bossen bij Huskisson (Jervis Bay).
Heel content van onze trailer. Terry, de man van wie we de trailer hebben gekocht heeft zijn werk (tentzeil maken + alle accessoires installeren) duidelijk beter gedaan dan de kluns die de aanhangwagen in elkaar gezet heeft.

Despite everything happy with our purchase. A tour:

Sorry, this is before we made the beds :).

Master bedroom. Er... no ensuite.

Dus we besluiten er een nachtje bij te doen om de eerste verloren nacht te compenseren. Foute beslissing? Zaterdag was het prachtweer, dus genoten van de extra tijd. Zondagnacht begon het wat te drupppelen. Zondagmorgen “all hell broke lose”.

We waren allemaal wakker geworden van het lawaai buiten en bleven maar in ons bed liggen. We konden toch niets doen buiten. Het zou wel opklaren. Tot een dwarspaal van ons dak naar beneden kwam en bleek dat er zich al een serieus waterreservoir had gevormd op het dak.

En dan was het pompen of verzuipen. Het water stond buiten 10-15 cm hoog. Ik binnen beginnen opruimen met 6 opgesloten kinderen terwijl Jan, Koen, Inge en May buiten dweilden met de kraan open. We waren zaterdagavond laat teruggekomen van het strand, en hadden alle strandlakens en zwemgerief buiten op een picknicktafel laten liggen. Een hele rij schoenen buiten, de open keuken vol met eten en kookgerei...hmm... voortaan beter organiseren.

Sunday morning: deluge at Hidden Creek Camping in Huskisson.Could hardly close the trailer. Drove to Nowra where we had br-unch and
re-organized the tent.

Na een dik uur opruimen en afbreken kregen we de trailer maar amper toe. Het bovenzeil was nog voor een stukje open. Er zat teveel water in de tent en in de haast hadden we er nog wat spullen bovenop gegooid. Zo goed en zo kwaad als het ging alles vastgemaakt en de camping en andere gedupeerden achtergelaten (onze buren waren ocharme de dag voordien aangekomen voor 10 dagen en in hun tent stond 10cm water). Nog snel gedoucht, droge kleren aangetrokken en dan een halfuur gereden tot in Nowra waar we gebruncht hebben in McDonalds. Dan naar de Bunnings om de tent te reorganiseren (begon het natuurlijk wéér te stortregenen toen we er net aan bezig waren), net en spanners gekocht voor het bagagerek en dan NAAR HUIS. Voorbij Kiama nog eens een safety stop gedaan om lading en trailer te controleren.

Thuis aangekomen direct het wasmachien op en natuurlijk alle kleddernatte spullen uitgehangen om te drogen. Gelukkig kwam de zon erdoor en het drogen was al aardig aan ‘t vorderen, tot we gingen eten en het ondertussen weer begon te drashen dat ‘t niet schoon was. Alles was weer kletsnat.

THE AFTERMATH:

En -voor de Facebook-vrienden- terwijl half Australië (bij wijze van spreken) onder water staat, staat onze achterburen hun fontein nog duchtig te "wateren", waardoor ik telkens in paniek schiet "oh nee, het regent weer!".

;-) for the Facebook friends: while half of Australia is flooded (as a matter of speech), our neighbours still feel the need to run their bl***y fountain. Total lack of respect ;-(.
(and after this morning I constantly panick "OMG it's raining again" :-))) ).

Stand van zaken op maandagavond: 7 droge slaapzakken, 1 droge luchtmatras, 4 droge matjes, 2 droge tafels, 5 droge stoelen, 1 droge kleine tent, 1 droge voorluifel, een stuk of 8 machines gewassen en gedroogd of aan 't drogen, 1 trailer met tent aan 't drogen onder de carport.

Moraal van het verhaal:

Als je met een aanhangwagen rijdt (in Oz), controleer je blijkbaar best regelmatig je wielen om te zien of ze nog vast zitten. Een pleister op onze wonde: in de werkplaats in Nowra stond een peperdure nieuwe off-road camper-trailer (King of the Off-Road) waarmee exact hetzelfde was gebeurd. Gedeelde smart...

Houd je kampeerplaats netjes ;-) zodat je in geval van nood zo snel mogelijk kan opkrassen.

Als je daar doornat in het water staat bedenk je je wel dat dit maar een tent met wat "vakantiespullen" is. Op dit moment staan duizenden huizen in Queensland en noord New South Wales onder water... wat een ellende.

We hebben al bij al DIKKE chance gehad. Hopelijk hebben we ons geluk niet opgebruikt voor dit jaar... maar dan zou ook onze dosis pech op moeten zijn. Hoewel, heb deze morgen mijn kleine teen zo goed als gebroken toen hij in botsing kwam met een trip-trap ;-).

De plannen: woensdag vertrekken we terug, naar de bestemming waar het minst regen wordt verwacht voor de rest van de week. Onze drempel voor nattigheid is iets verlaagd.