It's a... baby elephant!

Jullie in België weten er ongetwijfeld meer van dan ik: in de Antwerpse zoo wordt een baby-olifant verwacht en iedereen zal het geweten hebben! Zodra Baby K er is, krijgen alle Belgen een geboortekaartje. Het is dan de bedoeling om gelukwensen terug te sturen zodat Baby K in het Guinness World of Records komt met het "grootste aantal felicitaties bij een geboorte".
Vrijdagnamiddag zijn de weeën begonnen bij mama Phyo Phyo. Als die weeën in verhouding staan tot de afmetingen en gewicht van zowel mama als baby, moet de aanstaande moeder ocharme serieus afzien.
In ieder geval: als je geïnteresseerd bent, kan je hier de geboorte live volgen. We duimen!

Voor mij een pintje!

Herinnert u zich deze nog? Waarschijnlijk niet, want in België wordt er geen Tooheys verkocht. Wij waren hier nog maar net toen deze commercial op tv kwam. Hij is erg "yuk", maar ik vond hem geweldig! Laat vooral even weten wat jullie ervan vinden.

Happy Mothers Day!

Vandaag wordt op de meeste plaatsen ter wereld Moederdag gevierd. In het Antwerpse is dat 15 augustus. De eerste jaren dat wij hier waren, viel ik dan ook meestal tussen de plooien: in augustus was het van "wij doen de Belgische", in mei net andersom.
Sinds de kinderen naar school gaan, is er geen twijfel meer mogelijk: tweede zondag van mei!
Het was eigenlijk een Moederweekend. Omdat Jan gisteren vertrok, had ik al een cadeau gekregen van man en kinderen: een staande mixer zodat ik veel cakes kan bakken, verpakt in cadeaupapier dat Marie zelf ontworpen had. Zij hadden hem vorige week al gekocht, terwijl ik weg was, en ze waren er allemaal in geslaagd om het geheim te houden: geen woord of hint!
Gisteravond had Toon me gezegd dat ik maar lang moest uitslapen en dat was geen probleem. Zo konden zij de tafel klaarzetten en hun zelfgemaakte cadeautjes uitstallen. Toon en Marie hadden badparels gemaakt. Marie deed er nog een stuk "Ocean Breeze" bij. Willem had een fotokader gemaakt op school en er op eigen initiatief nog een stuk zeep achter geplakt!
Hartelijk bedankt, schatjes! Kussen van een propere mama :-)

De week

Onze week was een beetje opwindender* dan de doorsnee week. (*toegegeven, ieders normen zijn verschillend.)

Vanaf maandag hebben we nieuwe buren. We hebben nog niet uitgebreid gebabbeld, maar we hebben al wel kennisgemaakt. Buurvrouw = Pauline, buurman = Nigel, zonen Joshua en Ruben zijn 15 en 12. Het is een Joodse familie en ik dénk dat ze uit Engeland komen, maar niet rechtstreeks. Ik kan me vergissen natuurlijk, maar op het eerste zicht zien het er heel rustige mensen uit. Dus ik verwacht niet direct wilde fuiven en braspartijen ;-).

Over braspartijen gesproken, dinsdagavond had de Belgische Ambassade ons uitgenodigd op een receptie ter gelegenheid van het bezoek van niemand minder dan Karel De Gucht. Altijd leuk om gratis te gaan drinken in het Belgian Beer Café. We waren met een hele groep vrienden en je komt ook altijd nieuwe Belgen tegen. Als je achter je rug "Zwaanst na nie, hey" hoort, is het uiteraard redelijk duidelijk waar de spreker vandaan komt. Iemand anders in hetzelfde groepje bleek uit Merksplas afkomstig te zijn, op 10 km van Hoogstraten! De wereld is klein. Karel was er trouwens niet toen we aankwamen, gaan shoppen in Sydney heb ik gehoord (maar weet niet of de bron betrouwbaar was). Hij heeft ons wel vereerd met een speech, in het Engels want de Belgian Society is ook hier half-Frans half-Nederlands. Een compromis dus, Belgen zijn daar goed in! En dan is hij... verdwenen, niks handjes schudden of socializen om te zien wie die Belgen in Sydney nu zijn. Met of zonder Karel, wij zijn natuurlijk iets langer blijven plakken. Na de receptie hebben we lekker Belgisch gegeten. Niets beter dan een Belgische pot Nieuw-Zeelandse mosselen!

Donderdagavond hebben we onze eerste boekengroep gehad bij Babs. Wij hadden allemaal iets gelezen van Dimitri Verhulst naar aanleiding van zijn nominatie voor de Libris-prijs 2009. Ikzelf had zijn boek "Godverdomse dagen op een godverdomse bol" gelezen, of tenminste een stuk ervan. Daarin vertelt hij de geschiedenis van de mensheid in -zo staat op het kaft- een oerknal van taal. En dat is het, wow!
Het algemeen besluit (als dat er een moet zijn) was dat hij zeker af en toe uit de hoek komt als een taalvirtuoos, maar dat zijn kijk op de wereld wel héél zwart is. Zijn bedoeling bestaat er blijkbaar in de lezer zoveel mogelijk te shockeren, en wel... daar slaagt hij in. Benieuwd of hij de prijs krijgt...
Het was een gezellige avond en -efficiënt dat wij worden- de volgende is al gepland.

Gisteren en vandaag hebben wij op school zeep verkocht voor Moederdag. Dat is hier de eerste zondag van mei. Gisteren zaten wij op een half uur door onze zeep heen, dus moest er een tweede lading aanrukken, inderhaast ingepakt worden en deze middag verkocht worden. Sommige moeders hadden blijkbaar schrik dat hun kids met lege handen zouden afkomen zondag :-). Voor ons wordt het een vaderloze moederdag want Jan vertrekt morgen naar België. We mogen niet klagen want normaal zou hij dinsdag al vertrokken zijn via Amerika. Zondagavond te bezichtigen op de pingpong neem ik aan!

Morgenvroeg staan we weer op de sportvelden. Het succes van vorige week zal moeilijk geëvenaard kunnen worden want toen werden onze 3 spruiten verkozen tot Player of the Match! Met zulke sportieve ouders kan het niet anders dan dat ze uitblinken natuurlijk :-).

En dan vers van de pers:
Vorige week zijn Willem en Toon begonnen met schaaklessen op school, gegeven door de Sydney Academy of Chess. Toon kreeg vorige week de Chess Star of the Week voor zijn schitterende concentratie. Vandaag viel Willem dezelfde eer te beurt voor zijn fantastische inzet. Ik zou daar wel eens vlieg willen zijn.

Weekendje weg

Dit weekend ben ik samen met Marie (Mckenzie) naar Bowral geweest. Dat is een klein stadje in de Southern Highlands op anderhalf uur rijden van Sydney. Marie had een last minute deal gevonden op internet. Het hotel zag er vooral langs de buitenkant indrukwekkend uit. Binnen was de tijd een jaar of dertig blijven stilstaan. Druk was het niet. In het restaurant zaten we de eerste avond een hele tijd alleen. De eigenaars vonden het dan ook niet nodig om de boel te verwarmen: een klein radiatortje voor een grote zaal met hoge plafonds en veel ramen waarlangs je de koude wind voelde binnenkomen. Zelfs het personeel liep rond met een dikke trui. Het eten was wel héél lekker.
We hebben vooral veel dingen gedaan die met kinderen niet zo best lukken: een antiekmarkt in de parochiezaal, gegrasduind (browsing) in de vele prullaria- en boekenwinkels, op ons gemak gegeten én een film meegepakt, de enige die er was op zaterdagavond: "The Reader" met Kate Winslet en Ralph Fiennes: subliem, gaat in de categorie "beste films ooit gezien"!
Batterijen weeral opgeladen en uitstap is voor herhaling vatbaar.

Moeke Jeanne is jarig

Moeke verjaart vandaag ... nog vele jaren en bijbehorende koffietjes gewenst ... kijk maar even op de foto.

Berekoud...

... is het misschien nog niet, maar toch is het de laatste week ineens véél frisser geworden. Twee weken geleden zaten wij nog in onze shorts en t-shirts buiten. En dat kán je nu nog als je op de middag in de zon en uit de wind zit. Maar zodra de zon weg is, koelt het erg af. Ook in ons huis is het ineens veel kouder geworden. 's Morgens en 's avonds is het zo'n 16 graden in huis: niet echt aangenaam, dus onze gas-open-haard doet het er dan enkele graden bij.
Je zal misschien zeggen: "amai, lichtjes overdreven", maar het is een feit dat alle Europeanen hier zeggen dat ze nog nooit zo'n kou hebben geleden als sinds ze hier wonen. In België zijn de huizen goed geïsoleerd en bijna allemaal verwarmd met centrale verwarming. Hier is isolatie zo goed als onbestaande, onder deuren en tussen ramen (met enkel glas uiteraard) tocht het, de vloeren zijn ijskoud én centrale verwarming is hier een ongekende luxe. De meeste huizen of -beter- enkele kamers worden verwarmd met een gaskachel of elektrisch straalkacheltje.

Wij laten het niet aan ons hartje komen en maken ons klaar voor het echte winteroffensief. De kids en ikzelf hebben ons pantoffels aangeschaft. Jan is voorlopig niet te vermurwen. Toen ik gisteren met mijn nieuwe Uggs aankwam, liet hij zich ontvallen dat "hij nu de enige normale mens in huis is". Laat hem maar lachen. Mijn voeten genieten!

De laatste dag

Op onze allerlaatste vakantiedag hebben we nog een "verborgen schat" ontdekt in ons eigen St. Ives. Na hier een dikke vijf jaar gewoond te hebben, hebben we gisteren het allermooiste plekje van de buurt ontdekt.
Anne, Sabine, Eva en ik (samen goed voor 14 kinderen; Anne spande de kroon met 6 stuks!) zijn naar The Cascades gewandeld en hebben daar vervolgens de kinderen een aantal uren laten plonsen en ravotten in het ondiepe water terwijl wij onze hartjes nog eens konden ophalen door uitvoerig bij te kletsen.
Iedereen genoten, wij in het herfstzonnetje en de kids in het koele water (brrr). Het is nog maar eens gelukt om ons kroost ervan te overtuigen dat wandelen ook leuk kan zijn. Toon vond het geweldig en kan niet wachten om Jan zijn favoriete plekje te laten zien!

De laatste week

Het kan niet altijd feest zijn en ook deze vakantie kon niet blijven duren. Ik moet er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat het ook een opluchting was om de kids vandaag terug naar school te brengen. Ik ben er ook redelijk zeker van dat ik niet de enige was...

De laatste dagen van de vakantie waren nog drukbezet: donderdag Luna en Senne op logement, vrijdag naar de film met 5 kinderen (de onze + Luna en Alice), zaterdag de Vanbeylens op bezoek, zondag naar een gala-avond.

Een familie van onze school heeft 5 kinderen waarvan hun tweede dochter, Lucy, 8 jaar, zwaar gehandicapt is. Zij lijdt aan een zeer uitzonderlijk syndroom, het Aicardi syndroom, waardoor ze zeer slecht ziet, niet kan lopen, spreken, eten (dat gebeurt via een sonde). Bovendien krijgt ze heel vaak epileptische toevallen.
De ooms en tantes van Lucy hadden een benefiet georganiseerd om een nieuwe auto voor de familie te helpen bekostigen. Hun huidige auto is tot op de draad versleten en te klein voor Lucy en haar 2 broertjes en 2 zussen. Om Lucy te transporteren gebruiken ze een grote kinderstoel vooraan in de auto zodat haar mama haar hoofd kan ondersteunen tijdens het rijden. Een aangepaste wagen met een platform en lift zou tot 90.000 dollar kosten. Wij kennen de familie redelijk goed omdat een van de zusjes van Lucy in Willem's klas zit. Ongelooflijk hoe haar mama altijd even opgewekt en vriendelijk is! En omdat het zo'n fijne mensen zijn, waren er heel wat Year 1 ouders komen opdagen.

Het was een heel leuke avond: goed gezelschap en entertainment (3 buikdanseressen, 3 buiken in 3 maten). Uiteraard draaide de hele avond om geld: we hadden toegangstickets gekocht (blijkbaar zo'n 170 in totaal) en daarbuiten werden er nog donaties verkocht en geveild: "live auction" in publiek met een echte veilingmeester (ook van school) en "silent auction" op papier. Natuurlijk ook een tombola. Ik weet niet wat er gebeurt, maar ik heb de tweede keer op rij de hoofdprijs gewonnen. Begin maart won ik een kettinkje met 2 parels tijdens de cocktailparty op school. Nu won ik een paar parel-oorbellen met lootjes die ik 5 minuten eerder had gekocht. Goed karma, zei iemand me ;-).
Vandaag kregen we alvast een bedankje met de mededeling dat de voorlopige opbrengst 52.000 dollar is, 1.300.000 oude Belgische Franken (sorry, mijn Euro's marcheren nog altijd niet zo goed)! Ongelooflijk niet, dat een kleine 200 mensen in 5 uur zoveel geld inzamelen? "The Aussie spirit" ten voeten uit. Het geld is in ieder geval welbesteed.

Tasmania - Cradle Mountain

Oorspronkelijk zouden we van het noorden naar de oostkust rijden. Maar toen bleek dat alle campings daar volzet waren tot de volgende week, hebben we onze route wat aangepast: zo flexibel dat we zijn! We trokken nu eerst naar het Cradle Mountain-Lake St. Clair National Park. Op zich was het niet zo ver rijden, maar toch deden we er langer dan verwacht over. De Tasmaanse wegen zijn nogal kronkelig.
De camping was geboekt voor twee nachten. Het bleek er wel een aantal graden frisser te zijn. Toen we geïnstalleerd waren, zijn we de omgeving een beetje gaan verkennen om te zien wat we de volgende dag zouden doen. We waren nog maar net vertrokken toen we een aantal wagens langs de kant van de weg zagen en mensen die druk aan 't fotograferen waren: een wombat! Nog nooit een gezien, behalve in de zoo. Wij in zeven haasten ons fototoestel en camera meegegrist en uitgebreid foto's gaan nemen. Het beest liet het zich allemaal welgevallen en graasde rustig voort. We dachten dat we nu echt chance hadden gehad, maar daarna kwamen we om de vijf voet een wombat tegen :-).
De volgende dag zouden we een wandeling rond het meer maken met uitzicht op de Cradle Mountain. Terug op de camping hebben we allemaal onze eerste douche in drie dagen genomen: heerlijk! De kids zaten ook al bijna door hun voorraad kleren, maar de wasmachines waren drukbezet. Het was zo koud dat we binnen hebben gegeten. Al goed, want het begon te gieten, de hele nacht. En ook de volgende voormiddag bleef het regenen. Ons plan viel dus in het water. Toen het net na de middag opklaarde zijn we met de shuttle-bus tot in de buurt van Waldheim Chalet gereden. Dat is een replica van een chalet dat in 1912 gebouwd werd door de Oostenrijker Gustav Weindorfer en zijn vrouw. Dank zij hen is het gebied rond de Cradle Mountain een nationaal park geworden. Omdat het nog altijd droog was, hebben we nog een wandeling gemaakt door Waldheim Forest, een prachtig stukje regenwoud, en daarna zijn we over een boardwalk terug richting Visitor Centre gewandeld. De natuur is erg ruw en ongeschonden: prachtig.
We hadden nog graag Tasmanian Devils gezien, maar het geleid bezoek in het Devil Park was al volzet. De Tasmanian Devil is een heel bijzonder diertje, een vleesetend buideldier met krachtige kaken met heel scherpe tandjes :-), maar de soort is sinds mei 2008 officieel erkend als "met uitsterven bedreigd". Sinds begin jaren '90 is het aantal devils dramatisch uitgedund door een soort kanker, de Devil Facial Tumour Disease. Over de oorzaak ervan tast men nog altijd in het duister. Hopelijk wordt er snel een remedie gevonden, want het zou jammer zijn als deze soort volledig zou verdwijnen.
Die avond was het bitter koud. De extra dekens werden boven gehaald en we hebben allemaal goed geslapen, maar 's morgens hadden we schrik om uit onze warme slaapzakken te komen: brrr! Toen we buitenkwamen bleek er ijs op onze voortent te liggen. Het was toen -4°C, frisjes voor een zomervakantie. Het was een prachtige dag en die wandeling zou zeker heel mooi zijn geweest, maar het zal voor de volgende keer zijn.

Click to enlarge and to read captions.