"Lest we forget."

Morgen is het ANZAC Day in Australië en Nieuw-Zeeland. ANZAC staat voor "Australian and New Zealand Army Corps". ANZAC Day is een dag dat beide landen hun oorlogshelden- en slachtoffers herdenken. Waarom op 25 april? Op 25 april 1915 landden Australische en Nieuw-Zeelandse troepen in Gallipolli in Turkije met de bedoeling om Istanbul (een bondgenoot van Nazi Duitsland) in te nemen. Wat gepland was als een gemakkelijke overwinning, draaide uit op een campagne van 8 maanden tijdens welke 8.000 Australiërs en 2.700 Nieuw Zeelanders sneuvelden. Het nieuws van de landing in Gallipolli maakte een diepe indruk op de thuislanden en vanaf 1916 werd 25 april een symbolische datum om de doden en al diegenen die gestreden hadden te herdenken.

Op ANZAC Day worden overal in Australië "Dawn Services" gehouden, herdenkingsdiensten bij dageraad, om 04:15am. Dat is het moment waarop de troepen landden in Gallipolli.
Na deze ceremonie volgt er een optocht tijdens welke oudstrijders van alle conflicten, WO I, WO II, maar ook Vietnam, Oost-Timor, Irak, kortom alle conflicten waar ooit Australische soldaten ingezet werden en worden, meestappen.
Na het officiële gedeelte komen mensen bijeen in café's of in de zogenaamde RSL's om "two up" te spelen, een gokspelletje dat heel populair was bij de ANZAC-soldaten (en dat in Australië alleen op 25 april overal gespeeld mag worden; voor de rest is gokken verboden buiten casino's).
RSL staat voor "Returned and Services League of Australia", een veteranenorganisatie zeg maar. De oorsprong ligt in 1916 toen de eerste soldaten terugkeerden van WO I. De organisatie werd opgericht om op te komen voor de belangen en het welzijn van de soldaten (oud-strijders en nog actieve militairen) en hun families. Ook nu nog zijn er in alle gemeentes RSL's te vinden. Het zijn vaak chique gebouwen waar je een bar, restaurant, feestzaal, ja zelfs speelautomaten hebt. Overal vind je ook oorlogsmemorabilia, uniformen van soldaten, brieven, enz. In de lobby ligt een boek waar elke dag de soldaten worden herdacht die op die datum gesneuveld zijn. Elke dag wordt er de "Ode of Remembrance" voorgedragen. En zo komen we bij de zin "Lest we forget" die je hier overal tegenkomt, op gedenkstenen, als titel van krantenartikels, enz.

Het is de laatste zin uit een ode "For the Fallen" (Voor de gesneuvelden; oorspronkelijk de Britse slachtoffers van WO I), geschreven door Laurence Binyon (UK) en voor het eerst werd gepubliceerd in The Times van september 1914.
Na verloop van tijd werden de laatste verzen een ode aan alle gesneuvelden van eender welke nationaliteit.

They went with songs to the battle, they were young.
Straight of limb, true of eyes, steady and aglow.
They were staunch to the end against odds uncounted,
They fell with their faces to the foe.

They shall grow not old, as we that are left grow old:
Age shall not weary them, nor the years condemn.
At the going down of the sun and in the morning,
We will remember them.

Op het einde wordt dan "Lest we forget" gezegd. "We vergeten hen niet."

ANZAC Day is hier een heel plechtige en ingetogen dag. Iedereen staat nog eens stil bij het offer dat landgenoten gebracht hebben, vaak in conflicten aan het andere eind van de wereld. De herinnering wordt hier echt levendig gehouden, meer dan bij ons...

Tasmania - Narawntapu National Park

Daar stonden we dus, om 6 uur in Devonport. Alle vijf nog slaapdronken. Vlug een blik op de kaart en beslissen waar we naartoe gaan. Wij hadden op voorhand wel een beetje overlegd welke plaatsen we zeker wilden aandoen, maar hadden nog niet echt een volgorde uitgedokterd en zéker niets geboekt. Dat doen we alleen voor onze hond :-).
We besloten (of vooral Jan, de chauffeur) om zo dichtbij mogelijk te blijven, want we zouden zeker nog een goeie siesta nodig hebben vandaag.
Het werd Narawntapu National Park, een uurtje rijden van Devonport. Het Visitors centre was nog niet open, een primeur voor mensen die gewoonlijk net op de valreep aankomen. Dus zochten we zelf een plaatsje zo goed als op het strand, Bakers Beach. Eerst wat eten en dan allemaal terug naar bed. De eerste dag hebben we niet veel gedaan. Ons ingeschreven, aas gekocht (white bait, kleine visjes; blijkbaar kan je ze ook grillen op de BBQ), wat gewinkeld. De jongens moesten natuurlijk hun hengels inwijden en trokken enthousiast naar "ons" strand (dat we de hele tijd zo goed als voor ons alleen hadden), zonder succes. Volgende keer beter.
De volgende dag hebben we een mooie wandeling gemaakt naar Archers Knob, een bergtop waar je 360° uitzicht hebt over de kust en de Asbestos bergketen. We zijn niet tot helemaal aan de top geraakt, want we wilden die namiddag nog naar de Penguin Talk van ranger John. We hoopten eigenlijk echte penguins te zien, maar daarvoor moest je iets verderop en liefst 's avonds. John had een opgezet exemplaar bij.
We hebben wel veel geleerd over pinguïns, met als belangrijkste boodschap dat ze eigenlijk best wel een hard leven hebben. Ze slapen maar een paar uurtjes per etmaal. De rest van de tijd brengen ze in het water door -kilometers leggen ze af- op zoek naar eten. Op weg naar en van het water (hun nesten liggen altijd redelijk ver van het strand, in het gras, waar er beschutting is) schuilen er altijd gevaren. Daarom leggen pinguïns die afstand zo voorzichtig af: beetje voortwaggelen, stoppen, rondkijken, verder stappen, enz. In Tasmania werden de vorige weken heel wat pinguïns gedood, waarschijnlijk door een grote loslopende hond. Het beest was nog altijd niet gevat. John vertelde ons ook -het was een gruwelijk verhaal- van een aantal jongeren die na een avondje stappen een pinguïnkolonie aanvielen. Ze knuppelden een aantal jongen gewoon dood. John vertelde van een pinguïnkoppeltje dat de volgende dagen bleef treuren om hun verloren jong. Schattige diertjes.

Narawntapu was een prachtige start voor de rest van het eiland. Het was er prachtig, zalig rustig, heel winderig wel, maar we moesten verder.

Meer foto's van het eerste deel van onze reis.

Tasmania - the "Spirit"

Na een hele dag inpakken stonden we op zaterdag 3 januari klaar om de tocht naar Melbourne aan te vatten. Het vertrek was natuurlijk weer iets later dan gepland, maar uiterlijk om 5 uur moesten we in Albury zijn. Dat ligt net op de grens tussen New South Wales en Victoria. Ik had er een kennel gevonden voor Buddy waar hij voor minder dan de helft van de prijs kon verblijven in vergelijking met de kennels hier in de buurt. Het was even zoeken midden tussen de velden, maar we waren er netjes op tijd, namen afscheid van onze "pooch" en zochten voor onszelf een camping. De eerste keer dat we de camper trailer opzetten, moet er nog heel wat georganiseerd worden. Bij het inpakken blijft hij namelijk gewoon dicht en schuiven we alles (kleren, eten, speelgoed enz.) gewoon naar binnen. Het was niet direct een eersteklas camping maar het was er proper en rustig én er was een zwembad zodat de kids zich konden uitleven na de lange dag in de auto.

De volgende dag konden we op ons gemak naar Melbourne vertrekken. We moesten pas om 7 uur inschepen op de Spirit of Tasmania. Eerst nog wat boodschappen gedaan in Albury en dan rustig vertrokken.
We waren ruim op tijd in Melbourne. Nog even een wandelingetje op de dijk en dan konden we beginnen aanschuiven om op de boot te rijden. Ik had in Albury nog vers fruit gekocht, maar moest het spijtig genoeg inleveren aan de quarantine. Totaal niet aan gedacht dat er hier ook een "fruit ban" zou zijn. Het inschepen ging redelijk vlot. Het ruim van zo'n schip ziet er heel indrukwekkend uit, maar eens je boven in de lounge komt, ziet het er uit als een hotel en voel je je al beter thuis. We gingen eerst naar onze cabins. We hadden er twee want er kunnen max. 4 personen in een cabin overnachten. Dat heb je met 3 kinderen: alles is op gezinnen van vier voorzien. De kinderen vonden de cabins geweldig. Ze wilden natuurlijk allemaal boven slapen. Voor Willem zag ik dat niet zitten want hij woelt en wroet nogal in zijn slaap.
Eerst nog denken aan de reispillen. Wij worden allemaal redelijk snel zeeziek. Onze terugkeer van Kangaroo Island in 2006 zit ons nog vers in het geheugen... Je weet natuurlijk niet hoe de zee zal zijn en misschien heb je geen pillen nodig, maar ergens wil je niet het risico nemen want als je zeeziek bent voel je je zo ellendig en dat wil je écht niet meemaken. Slikken dus! Na een douchke zijn we iets gaan eten. Je hebt een "chique" restaurant aan boord en een selfservice. We wilden wel op ons gemak iets eten, maar het restaurant zat vol tot een uur of tien: te laat. We zouden op onze terugweg wel op tijd reserveren.
Na het eten nog even naar een bar, kwestie van de sfeer op het schip op te snuiven. In de bar zaten stoere kerels van een motorbende "the Fourth Reich", de een al meer gepierced en getatoeëerd dan de ander -sommigen zagen er zelfs uit als "de ideale schoonzoon"- maar allemaal hadden ze wel minstens één swastika en adelaar ergens op hun outfit. Je vraagt je toch af hoe iemand het in zijn hoofd haalt om zo openlijk uit te pakken en mensen te bruuskeren met zijn sympathie voor Hitler en kompanen. Ik vond dat ze hen maar eens een paar weken met een teletijdsmachine op vakantie moesten sturen naar Auschwitz om te zien of ze dan nog zo'n fans zouden zijn.
Onze eerste nacht verliep rustig hoewel Jan en ik niet zo goed geslapen hadden. Om 5 uur werden we gewekt: tijd om op te staan en je klaar te houden om naar de garages te gaan. Om 6 uur lopen we de haven van Devonport binnen. Al bij al een leuke ervaring, de Spirit.

Schijn bedriegt...

Of hoe mensen -vaak ten onrechte- afgaan op iemand's uiterlijk.

Zegt de naam Susan Boyle je iets?
Zij verraste -en dat is zachtjes uitgedrukt- vorige week het publiek en de jury van "Britain's got talent". Zij is een werkloze Schotse vrouw, 47 jaar oud en naar eigen zeggen "nog nooit gekust". Ze ziet er niet echt uit als een popster. Het publiek en de jury waren dan ook heel cynisch toen ze vertelde dat ze al vanaf haar twaalfde zong en ervan droomde om voor een groot publiek te zingen. En ze gniffelden toen ze zei dat ze Elaine Page, een bekende Britse zangeres, achterna wilde.
Maar toen begon ze te zingen... alsof ze nooit iets anders had gedaan. Iedereen in de zaal viel achterover of -beter- stond recht in een staande ovatie tot het einde van haar nummer. "Absolutely gobsmacked" zeggen ze in het Engels, totaal perplex.

Ondertussen hebben al een 50 miljoen mensen wereldwijd naar haar geluisterd op YouTube. Zelfs Hollywood is er wild van. Demi Moore en Ashton Kutcher begonnen direct te "twitteren" (ik ben nog niet aan Facebook toe of er is al een nieuwe rage). Oprah staat te springen om Susan in haar show te ontvangen.

Susan blijft er redelijk kalm onder. In een interview zegt ze dat ze gelukkig is zoals ze is: kort en mollig. "I'm happy the way I am: short and plump," and that while she might consider a "makeover later on," "I would not go in for Botox or anything like that."
Knappe madam, die Susan!

Thuis op kamp

We hebben al een paar regenachtige dagen gehad. Misschien leuk en gezellig voor even, maar de fun is er rap af.

Gisteren ben ik met de kids naar Ikea gereden, in de hoop dat ze een plaatsje in de kids club zouden hebben. Mis poes, de kans dat het daar lukt is 0,0. De (standaard) wachttijd was een uur. Gewoon mee de winkel in dus. We zijn er gewoon doorgecrosst, ten eerste omdat je met 3 kinderen waarvan 2 jongens elkaar constant zitten ambeteren niet echt relaxed kunt rondkijken en ten tweede omdat ik absoluut voor de verkeersdrukte terug thuis wilde zijn. Mijn auto begon namelijk vreemde geluiden te maken net voor we aankwamen, en ik vreesde dat we in panne zouden vallen op de drukke drievaksbaan naar huis. Mijn remblokjes zijn nu dus dringend aan vervanging toe. Gevolg is dat ik de volgende dagen thuis zit met mijn kroost. Morgen gaan ze wel naar Marie zodat ik thuis kan werken. Op die manier verlies ik geen tijd met te pendelen naar 't stad.Vandaag hebben we ons oude tentje uit de kast gehaald en opgesteld op het terras. Zondag waren we naar een campingshow geweest en hadden de kids graag een tentje mee naar huis genomen. Ik was blij verrast dat de tent nog heel uit de zak kwam. Ik verwachtte op zijn minst schimmel, maar vond alleen vogelkaka, wie weet uit welk land? Goh, herinneringen. Waar heeft die tent allemaal gestaan? Zimbabwe, een aantal Werchters, de laatste reis was waarschijnlijk Chili in 1997. In een van de matjes zat nog een plukje lang acajou haar: waar is de tijd?
De kids hebben er in ieder geval hun amusement mee gehad. Ze hebben zich helemaal geïnstalleerd. Onze matjes vonden ze wat hard. Volgens Marie hoefde er geen licht in, want het was "als in de oude dagen". In het Engels zeg je "the olden days". Of ze er ook echt in zullen slapen deze nacht? Ik hoorde Marie praten over een inbraak thuis bij een vriendinnetje van school. Dus misschien ken ik het antwoord al.

Nieuwe buren

Ze zijn er nog niet, maar ze komen eraan.
Nr. 71 is eindelijk verkocht, bij de vierde poging, alles bij elkaar een dik jaar geduurd. Op de website van het immobiliënkantoor stond wel heel trots: S.O.L.D. in two weeks!!!
Onze buren Haisen en Young (Koreaans) waren al meer dan een jaar geleden verhuisd. Ondertussen hebben 2 nichtjes uit Korea erin gewoond met hun kinderen, wat heel leuk was want alle kinderen speelden de hele tijd samen. Nu stond het huis weeral vier maanden leeg. Haisen kwam al die tijd elke zaterdagmorgen trouw alle blaadjes van het dak blazen en de hele tuin schoonmaken, alles bij elkaar goed voor een dik uur "blaasplezier". (Even terzijde: alle Australische mannen hebben het ongelooflijk op hun "blowvac"; vooral tuinmannen zijn heel erg goed in het proper maken van opritten; ze blazen alle vuil gewoon de straat op en dan in de richting van de buren). Nu het huis verkocht was, dachten we eindelijk terug een rustige zaterdagmorgen te hebben, maar toch verscheen hij weer met zijn trusty blowvac. Hij is er gewoon aan verslaafd, denken we.
De nieuwe eigenaars zijn in hun "late forties" en zouden twee tieners hebben. Wij hadden wel gehoopt op speelkameraadjes, maar babysitters in de buurt hebben is ook handig. Nog een paar weekjes en we weten meer.
Nr. 62 aan de overkant staat te huur. Voor zover wij weten (onze kennissenkring beperkt zich tot de buren aan onze kant van de straat + Rosie en Tom -van school- een paar huizen verder) woonden er wat ze hier noemen "empty nesters", mensen op middelbare leeftijd (ik moet oppassen wat ik zeg) waarvan de kinderen het huis uit zijn. Een paar weken geleden stond er een verhuiswagen voor de deur. De volgende week werd er druk gewerkt: de vloeren afgeschuurd, muren geschilderd, en voilà: klaar om verhuurd te worden. De huurprijs is 825$ (een dikke 20.000 BEF)... per week wel te verstaan. In St. Ives staan er op het ogenblik zo'n 35 huizen te huur (appartementen niet mee gerekend). Misschien nog even verder kijken?

Canton Beach

Woensdagnamiddag zijn we vertrokken naar Canton Beach. Het was maar een uurtje rijden, dan nog een uurtje opzetten en we konden genieten van onze strandvakantie. We zaten op een camping met vooral sta-caravans. Een typische opstelling in zo'n "dorp" bestaat uit een oude caravan waar dan een "kotje" aan is gebouwd en een -meestal omheind- terras ervoor. De meeste vaste bewoners waren er niet.
Buiten dit dorp (met echte straten mét keurige straatnaambordjes) waren er aan de rand van de camping gewone kampeerplaatsen. Wij stonden echt aan de buitenkant tegen een bosrand, daarachter een breed "gras-strand" en dan het meer. Op vijf minuutjes rijden zaten we aan de zee. Een ideale plaats voor een paar dagen ertussenuit.
Waarom kamperen voor ons boven hotels gaat: als we kamperen krijgen de kids de kans om kind te zijn zoals wij dat vroeger konden: er samen -zonder ouders- op uit trekken, op straat fietsen, wat in het water "prossen", gaan vissen, in bomen klimmen (niet dat ik dat veel gedaan heb). Kortom, ze krijgen een beetje vrijheid die niet meer mogelijk is met het hedendaagse drukke verkeer en uit angst dat ze gure types zouden tegenkomen.
Spijtig genoeg had ik geen boek bij. Ik dacht dat het nog in camper lag, maar helaas. Een paar tijdschriften hebben me ook wel wat bezig gehouden, maar dat is niet hetzelfde. Door het tijdschrift "Creating Keepsakes" heb ik wel terug zin gekregen om nog eens te beginnen scrapbooken (foto-albums maken). Dat is hier een echte hobby én business. Je hebt hele winkels vol met albums, papier in alle maten en kleuren, sjablonen, stickers, klinknageltjes, cijfers & letters, stempels, enz. enz. Héél leuk om uren in te grasduinen, maar je vergaloppeert je al snel totdat je aan de kassa komt...
Vorig jaar zijn we een aantal keer bijeen gekomen om samen wat te knippen ("cropping" in vaktaal) en plakken, maar na de winter zijn we stilgevallen. Ik ben nog wel verre van een pro (zoals bijvoorbeeld mijn vriendin Marie). Mijn pagina's zijn wel héél sober in vergelijking met de échte ontwerpen. Maar oefening zal ook hier wel kunst baren, misschien? In ieder geval moet ik al mijn foto's van het pre-digitale tijdperk verwerken. En dan zal ik eens héél goed moeten nadenken over mijn aanpak. Want het nadeel van digitale foto's is dat je er dui-zen-den op je PC hebt staan, in ons geval per maand of per vakantie, maar voor de rest totaal ongeordend.

Spannende RummicubGo-carts te huur op de camping
Pelikaan-voedertijd in The Entrance

We waren een beetje beperkt in onze activiteiten omdat Buddy erbij was. Een wandeling in een nationaal park kan niet, zelfs niet met hem aan de leiband. Dat is uiteraard een maatregel om de wilde dieren te beschermen. Het blaffen en zelfs de geur van honden kan genoeg zijn om de dieren af te schrikken en uit hun natuurlijk omgeving te verdrijven. Huisdieren kunnen ook dragers zijn van ziektes waarvoor wilde dieren gevoelig zijn.

We konden ook maar via één ingang op het strand. Het nut daarvan ontgaat me wel een beetje want van daar wandel je dan natuurlijk automatisch de andere toegangen voorbij. Maar ja, het komt er natuurlijk op neer dat hondenbaasjes zich bewust zijn van hun rechten en plichten én dat ze het strand vooral proper achterlaten.

Buddy's eerste strandervaring

Een hondenleven...
Poging tot portret voor onze versgeverfde muren

We hebben drie dagen prachtweer gehad. Zaterdag zouden we vertrekken want dan werden er een paar buien voorspeld én die hebben we gekregen. Voordat we de camper opgedoekt hadden, kregen we een verschrikkelijke bui "op ons dak" (spijtig genoeg niet alleen dat). Grrrr#*´%!.&{@|§! Soms zouden mannen beter naar hun vrouw moeten luisteren...

Thuis krijgt alles en iedereen een flinke wasbeurt.

Tasmania

Volgende week ons langverwacht verslag van Tasmania!

It's a beautiful day!

Een prachtige dag vandaag! Een stralende zon, een blauwe hemel, een zacht briesje: perfect. De dakgoten zijn proper, álle strijk is gedaan, de krant en de fruitboer geannuleerd, de vuilbakken buitengezet, onze "koffers" gepakt, we eten nog iets, en dan vertrekken. Het wordt de Central Coast, een uurtje ten noorden van Sydney. We hebben een camping geboekt voor 2 dagen, want vanaf zaterdag zou het weer iets minder worden. Als het mooi is, blijven we tot zondag, anders komen we eerder terug. Normaal gezien gaan we liever naar National Parks, naar niet-commerciële campings, maar zoals gewoonlijk waren we weer vergeten dat we voor Buddy op tijd moeten plannen. Hij gaat dus mee. Voor een paar dagen moet het wel lukken. We zitten vlakbij een meer én de zee, dus plaats genoeg om met hem te wandelen.

De afgelopen dagen hebben we hier thuis wat rondgehangen, een beetje bijgeslapen van ons paasweekend. Ik ben maandagmorgen terug naar de fitness geweest. Nu ik een nieuw programma heb, ben ik terug wat beter gemotiveerd. Al bij al blijft het een saaie bedoening, maar het moet nu eenmaal. Gisterochtend ben ik met de kids en hond naar het park gegaan en daar een halfuurtje flink doorgestapt. Gisteravond heb ik voor het slapen mijn buikspieroefeningen nog gedaan. Met al die chocolade en overschot van taart van de afgelopen dagen móet het! Een paar kilo's moeten er terug af. Een paar jaar geleden heb ik vrij gemakkelijk een kleine tien kilo verloren. Nu geraak ik die 2 kilootjes niet kwijt. Niet dat ik niet weet hoe het komt: ik eet té veel en beweeg te weinig.

Jan heeft maandag nog eens uitgebreid in "den Bunnings" (onze versie van den Brico) geshopt, niet alleen een paradijs voor vaders, maar ook voor kinderen. Elke keer komen ze met iets naar huis, gekocht met hun zakgeld: zaklampen, rolmeters, sorteerbakjes, papiermand :-).
Jan heeft een ladder gekocht waarmee hij aan de hoogste dakgoten kan. Die heeft hij gisteravond nog proper gemaakt. Het was al donker maar als hij iets in zijn hoofd haalt, ... . Hij heeft ook een aantal struiken gesnoeid die op ons dak leunden. Na een tijdje verscheen een possum die Jan aankeek met de vraag: "Hoe moet ik nu op jullie zolder geraken?". Ja, af en toe leeft er het een en ander onder ons dak. Niet alleen possums, een tijdje geleden bleek bij een "pestcontrole"(*) dat er ook weer ratten rondwaren: grrr... Een paar jaar geleden hebben wij daarvoor professionele "bait stations" (bakken met aas) laten plaatsen, en nu was het aas op.
(*) Wij hebben een contract met een "pest control" firma die een viertal keer per jaar ons huis controleren op termieten. Termieten kunnen serieuze schade aanrichten aan je huis. Ze vreten het helemaal weg als je er niet op tijd bij bent. Vooral als je tegen de bush woont, moet je voorzichtig zijn. Blijkbaar is er in ons huis ooit "activiteit" geweest -zo zeggen ze het- want er is een systeem met ingegraven"bait stations" rond het huis. Deze worden gecontroleerd. Als er aan het aas is gegeten, weten we dat er iets gedaan moet worden. Een- of tweemaal per jaar wordt er ook binnen gecontroleerd. De inspecteur loopt dan rond met een stok waarmee hij op de grond tikt (aan de muren). Blijkbaar hoort hij aan het geluid of het hout intact is of aangetast door beestjes. Gezellige boel hier, niet?

Over beestjes gesproken, onze tweede kip bleek uiteindelijk toch ook een haan te zijn. Zij/hij kakelde af en toe, maar begon enkele dagen nadat de andere weg was ook serieus te kraaien. Gisteren heb ik hem afgevoerd naar Luciano. Na onze mini-vakantie bestel ik kippen, hopelijk met iets meer garantie wat het geslacht betreft én verse eitjes elke dag.

Gisteren zijn Patrick en Nicholas de hele dag komen spelen. Volgende week gaan Toon, Marie en Willem een dag naar Marie zodat ik ook nog een dagje kan gaan werken.

Vrolijk Pasen

Happy Easter!

Ons Paasfeest zit er weeral op.
We hebben Pasen dit jaar thuis gevierd want zoals gewoonlijk waren we weer veel te laat om een oppas te vinden voor Buddy. Dus hadden we gasten uitgenodigd: Benita en Michael met hun dochters Ciara ('Keira' uitgesproken, 11) en Caitlin (bijna 9). Michael (van Ierse afkomst, is hier bijna 23 jaar), is een collega van Jan. Zij wonen hier vlakbij in Turramurra. Benita is zwanger van hun derde kindje dat binnen 10 weken verwacht wordt.

Op Goede Vrijdag zijn we al begonnen met de voorbereidingen. Onze bloembakken waren dringend aan wat plantjes toe, dus een paar keer naar het tuincentrum. Dan de gebruikelijke pre-bezoek opruim rond het huis en "grote" kuis (in onze ogen dan toch) binnen. Boodschappen voor twee dagen. De winkels zijn hier maar een paar keer per jaar écht allemaal toe en Goede Vrijdag is één van die dagen. Grote paniek dus want wij zijn dat absoluut niet gewoon. Hier kan je zowat dag en nacht je boodschappen doen (onze lokale Woolworths is open tot middernacht tijdens de week, 9 uur zaterdag en 8 uur zondag). Gisteren cake gebakken, salades gemaakt, en nog de laatste boodschapjes. Deze morgen nog een flinke eindsprint tot onze gasten nietsvermoedend binnenwandelden.

Onze nacht was heel kort: om middernacht onder de dekens, maar om half vijf kwam Toon al binnenvallen. Hij was een beetje "nerveus". Wat als hij de Easter Bunny(*) zou tegenkomen op de terugweg naar zijn kamer? De schrik weerhield hem er niet van ons nog een tweede keer wakker te komen maken. En om zes uur liep de wekker af voor de Easter Bunny. Om half zeven was Willem wakker, gevolgd door Marie en Toon. Om zeven uur ben ik -voor de tweede keer- uit mijn bed gekropen om het startsein voor de Easter Egg Hunt te geven, want ze zaten met zijn drietjes nog braafkes t.v. te kijken. Ze waren al wel wat teleurgesteld omdat ze binnen niets gevonden hadden. Aan buiten hadden ze niet gedacht. Zodra de eitjes geraapt en geteld waren (heel belangrijk), hebben we ons op ons paasbest uitgedost om naar de mis van 8 uur te gaan: een primeur ten huize Janssen! Op onze bank is er waarschijnlijk meer gegaapt dan in de hele kerk samen :-).

Nu zijn we allemaal moe maar voldaan. Het was een gezellige, rustige dag. Volgens Toon was het zijn beste Pasen ooit!

(*) Wij hebben hier geen paasklokken. Dat zou een beetje te ver zijn natuurlijk, vanuit Rome komen met al die chocola. Ook geen paashaas, maar letterlijk vertaald dus een "paaskonijn"!