PROFICIAT!
Tijdens mijn vakantie werd Fien 9,
Tuur een dikke 12
en was ook Inge jarig.
Tuesday, 17 March 2009
Wednesday, 11 March 2009
Ondertussen in Oz...
Terwijl ik een frisse neus haalde in de Franse Alpen, zwommen onze kids er de stukken af tijdens het Swimming Carnival van onze school. Dat is een zwemwedstrijd waaraan alle leerlingen, behalve de kleinsten die water-estafetten doen, meenemen. De allerbesten gaan hogerop, naar de zwemwedstrijden van het bisdom enz.
Op de foto's zie je onze kinderen uitgedost in het geel en goud. Dat is omdat ze deel uitmaken van het Gold Colourhouse.
Alle kinderen op school zijn ingedeeld in 4 colourhouses: gold, green, red and blue. Het is voor deze colourhouses dat ze punten vergaren tijdens het swimming carnival en athletics carnival (gewoon door mee te doen, niet omdat ze de besten zijn), maar ook tijdens een gewone schooldag kunnen ze punten verdienen voor hun "team" door heel goed mee te werken in de klas, door formulieren op tijd binnen te brengen, door de speelplaats te helpen opruimen, enz. Het is dus een motivatie om het goed te doen. Elke week tijdens de "assembly" wordt de puntenstand gegeven, voor de rest hebben we er weinig "last" van.
Onze kids hebben het uitstekend gedaan. Toon werd eerste in 25 m freestyle (crawl), eerste in 25m backstroke (rug) en tweede in 25m breaststroke (schoolslag).
Marie werd tweede in 25m freestyle en derde in 25m breaststroke.
Willem was een van de drie year-one's die meededen met de zwemwedstrijd. En hij heeft na een spannende race de 25m freestyle gewonnen!
Wij natuurlijk apetrots op onze waterratten... en blij dat jaren zwemlessen hun vruchten afwerpen.
Op de foto's zie je onze kinderen uitgedost in het geel en goud. Dat is omdat ze deel uitmaken van het Gold Colourhouse.
Alle kinderen op school zijn ingedeeld in 4 colourhouses: gold, green, red and blue. Het is voor deze colourhouses dat ze punten vergaren tijdens het swimming carnival en athletics carnival (gewoon door mee te doen, niet omdat ze de besten zijn), maar ook tijdens een gewone schooldag kunnen ze punten verdienen voor hun "team" door heel goed mee te werken in de klas, door formulieren op tijd binnen te brengen, door de speelplaats te helpen opruimen, enz. Het is dus een motivatie om het goed te doen. Elke week tijdens de "assembly" wordt de puntenstand gegeven, voor de rest hebben we er weinig "last" van.
Onze kids hebben het uitstekend gedaan. Toon werd eerste in 25 m freestyle (crawl), eerste in 25m backstroke (rug) en tweede in 25m breaststroke (schoolslag).
Marie werd tweede in 25m freestyle en derde in 25m breaststroke.
Willem was een van de drie year-one's die meededen met de zwemwedstrijd. En hij heeft na een spannende race de 25m freestyle gewonnen!
Wij natuurlijk apetrots op onze waterratten... en blij dat jaren zwemlessen hun vruchten afwerpen.
On top of the world...
Mijn eerste zaterdag in België heb ik eerst lekker uitgeslapen. 's Middags samen met Jos en Karin en kids gegeten. Wat inkoopjes gedaan. Om 5 uur verzamelen aan de Cahier waar we inscheepten in onze touringcar (zeg nooit bus tegen...) van Sunweb, een Nederlandse organisatie. In Eindhoven maakten we al een eerste tussenstop -op de luchthaven notabene- voor een bakje koffie. De volgende stop was Maastricht waar we nog een aantal skiërs oppikten, waaronder Pipo, laatste lid van onze groep.En daarna werd het wárm in de bus, zo warm dat we er misselijk van werden en er al een enkeling in zijn ontbloot bovenlijf zat :-). De chauffeurs konden er blijkbaar niets aan doen, totdat ze de bus "effe aan de kant gooiden (in Luxemburg) en het ding reset-ten": oef!
Aankomst in Hotel L'Aigle Rouge in La Plagne rond 7u30, net op tijd voor het ontbijt. Na een half uur in het hotel wisten we meteen wat voor ons de meest typerende eigenschap van dit budgethotel (eigendom van Skiworld, uitgebaat door een team jonge Belgen) zou worden: PROPVOL. De receptie van 1m² propvol met valiezen en in- en uitcheckende gasten, de eetzaal propvol tafels waar je met de knieën tegen die van je overbuur zat en waar je alleen in en uit kon als de hele zaal collectief zijn buik introk, de bar annex ontbijtbuffet propvol met een lange rij ontbijters, de kamer propvol met bedden (in ons geval: ik sliep bij ons Karin en Jos) en valiezen. We kleedden ons noodgedwongen om vóór het hotel -voordeel: je bént wakker- en stonden rond een uur of tien klaar voor onze eerste afdaling.
's Avonds konden we na de nodige organisatie aan de receptie in onze kamers. Handdoeken waren er niet voor iedereen want de wasmachine was kapot. De tv's werkten niet want de antenne had het -net voor onze aankomst waarschijnlijk- laten afweten. De technieker moest uit België komen, tja... Voor het avondeten werden we in de eerste shift ingedeeld die om 6 uur moest aanrukken. Het eten was heel lekker en gevarieerd, maar de porties waren wat nipt voor een bende jonge mannen (en vrouwen) die de hele dag actief zijn geweest in de frisse Alpenlucht.
Dat mijn materiaal niet direct modern was, wist ik al. Maar dat er in het hele skigebied geen lange lat meer te bespeuren viel (ik heb er welgeteld 4x2 gezien), daar had ik me niet aan verwacht. Carve-skis die zowat 20-30cm korter zijn dan mijn klassiekers zijn nu gewoon dé norm. En toch lukte het nog. De eerste voormiddag heb ik me heel koest gehouden (niet dat ik dat daarna niet meer deed) en heb ik alle techniekjes die ik in alle jaren bij Groep S heb geleerd nog eens opgefrist. Het zicht was niet ideaal -wat mist en sneeuw- maar de sneew per-fect. En voilà 7 jaar en 3 kinderen verder en "Inn did it"!Gevallen? Ze zeggen altijd dat volgens de statistieken de derde dag de gevaarlijkste is, en ik wilde geen uitzondering zijn op de regel. Toen wij bijna thuis waren, dachten An en ik een alternatieve route te nemen. De vorige dagen hadden we al een paar keer een ijzige piste moeten trotseren, en nu gingen we een nieuwe piste verkennen. En daar ging het mis. Op een gegeven moment schuif ik onderuit en blijf ik schuiven, sneller en sneller, op mijn achterwerk dwars over de piste en er was geen stoppen aan. Ik zag de rand van de piste dichter en dichterbij komen en dan ging het een beetje naar beneden, een bos in. Op het laatste nippertje ben ik erin geslaagd om me op mijn buik te gooien en mijn handen te gebruiken als ploegende remmen.
Dit was de druppel... Daarna ben ik in de winkel carve-skis en andere skischoenen gaan huren, om aan den lijve te ondervinden of die toch echt zoveel beter skiën. Het eerste uur was ik daar echt niet van overtuigd. Ik vond ze net als een boodschappenwagentje dat zijn eigen weg wil gaan, maar na een paar pistes kreeg ik de ietwat andere techniek toch onder de knie. En ja, als ik nog eens ga skiën denk ik dat ik mijn oude trouwe skis maar thuis laat.
Buiten het skiën heb ik ongelooflijk genoten van het buiten zijn, van de weidse landschappen met besneeuwde bergtoppen, vooral de 3 laatste dagen toen het prachtweer was. Eén van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien, was toen we met de eikes-lift naar de gletsjer gingen. De hele vallei lag onder een dik wolkendek en wij kwamen daar stilletjes aan bovenuit. We zagen alleen nog een aantal bergtoppen, daartussen wolken als een dikke laag wattekes, en een staalblauwe lucht erboven. We zeiden tegen elkaar dat het net was alsof we naar de hemel gingen, zo mooi!
Zes dagen skiën waren wel genoeg voor mij. Ik heb al mijn spieren en knoken nog eens duchtig getest en weet nu dat ze nog wel tegen een stootje kunnen.
Na ons laatste avondmaal zijn we met Henk en Joerek veilig terug huiswaarts gekeerd, met een goed gevoel omdat we wisten dat Henk de car ook effe aan de kant zou gooien mocht de verwarming op tilt slaan. Zonder incidenten omdat we nu ook de veiligheids-DVD van de touringcar hadden gezien (en we wisten hoe we precies gebruik moesten maken van het toilet)! Ondanks de kleine biervoorraad aan boord een aangename terugreis omdat we nu ook de film hebben gezien die wel degelijk bestemd was voor de terugreis, compleet met voorfilm, muziek en reclame! Leuke jongens die Hollanders, toch?
Meer foto's van Pummelski op de website van Cahier de Brouillon.
België
Ondertussen ben ik weeral een dikke week terug in Sydney en het lijkt al een ver verleden, maar ik bén er twee weken tussenuit geweest, zonder man en zonder kinderen.
Hoewel ik nerveuzer werd naarmate de vertrekdatum dichterbij kwam, heb ik "de knop" redelijk snel kunnen omdraaien -op de luchthaven :-)- en heb ik genoten van twee weken zonder dagelijkse beslommeringen.
De reis ging als een "piece of cake". Zonder kids reis je echt "light". Eén stuk handbagage, één formuliertje invullen, één paspoort boven halen en nauwgezet terug wegsteken, één paar schoenen uitdoen, enz. Zalig: eerst een glaasje champagne en wat lekkers in de lounge op de luchthaven en dan 8 uur onderweg naar Bangkok zonder lastig gevallen te worden. Gewoon mijn boek uitgelezen, gegeten en gedronken. Wat dat drinken betreft, had de steward mij liever meer zien drinken, maar ik houd het liever matig op het vliegtuig. Trouwens, te veel alcohol is niet goed voor DVT (deep vein thrombosis, risico op bloedklonters). In Bangkok heb ik nog een boek gekocht, maar omdat ik een boek liefst wat laat bezinken voor ik een nieuw begin, heb ik een film gekeken. Het filmaanbod was niet denderend en mijn keuze evenmin (Nights in Rodanthe) maar als Richard Gere hoofdrolspeler is, kan de plot wat minder ;-).
In België stond het ontvangstcomité -ma en pa- me al op te wachten. Het was koud, niet moeilijk als je ineens een 25-tal graden zakt. Het was al zes jaar geleden dat ik nog een winter meemaakte in België en tijdens de rit naar huis viel het me op hoe grijs en kaal ons landje eruit ziet in de winter: geen blaadjes aan de bomen, weiden kortgegraasd en modderig, lucht grijs: sorry, ik vond het niet direct een aangenaam zicht en vroeg me af hoe ik daar in godsnaam ooit terug aan zou wennen. De gum trees hier blijven het hele jaar groen of als het heel lang heel droog is een beetje grijsgroen, maar blaadjes zijn er altijd.
Veel tijd had ik niet in Minderhout. Mijn skigerief eens bekeken en alvast in mijn valies gegooid. Een dut in de namiddag en 's avonds viel ik al snel in slaap.
Voor het skiën: zie volgende post.
Zaterdag 28 februari kwamen we 's morgens vroeg aan in Hoogstraten. 's Avonds stond de volgende speciale gelegenheid op het programma die ik kon meepikken: het 25-jaar huwelijksfeest van Marij (mijn nicht die altijd naast ons heeft gewoond) en Jef. Marij had haar trouwalbum meegebracht. Amai, hoe wij er toen uitzagen: hilarisch! of net niet...
Ik had gedacht dat ik het niet te laat zou maken, maar ik amuseerde me té goed. Een echte fuif met goede muziek en lekker eten: daarvoor moet je toch in België zijn.
Zondag heb ik het rustig gehouden. Eerst nog eens goed uitgeslapen en dan bij ons Karin en Jos gaan eten. In de namiddag een wandeling gemaakt in Minderhout. Ver geraakte ik niet want ik kwam verschillende bekenden tegen waarmee een babbeltje geslaan moest worden. 's Avonds had ik met Trix en Els afgesproken in een bistro, excuseer Mangerie, in Hoogstraten waar het niet alleen voor de klanten gezellig vertoeven is. Ook het personeel had dikke pret ;-). Het eten was ook lekker en bijpraten met goede vriendinnen is natuurlijk nooit een probleem. Toen de hele keet leeg was en de rolluiken naar beneden werden gelaten (en dat was geen kot in de nacht), zijn we naar een andere plaats op zoek gegaan, wat niet zo eenvoudig is op een zondagavond in Hoogstraten.
Maandag ben ik overdag met Marij, tante Hilda en mijn moeder in Turnhout gaan winkelen, kwestie van niet met een leeg valies terug naar huis te moeten :-). Mijn middelbaar heb ik voor een stuk aan het Graf gestudeerd, dus het is leuk om daar nog eens terug te komen.
Maandagavond afspraak oep't Plaain, de Dageraadplaats in Antwerpen. Het was ook al weer een paar jaar geleden dat ik daar geweest was en vroeger -vooral pre-kinderen- kwamen we daar minstens een keer per week: god, waar is de tijd?
's Avonds een gezellig etentje met Maaike, Greet, Lieve, May en Karin. Hilde had ik vooraf nog even bezocht om bij te praten en Anne-Mie was er door een gebrek in mijn organisatie ocharme geheel overgeschoten. Sorry Anne-Mie: zoals beloofd starten we volgende keer bij jullie!
Dinsdag ben ik met mijn ma naar Antwerpen gereden. Mijn bergschoenen waren aan nieuwe zolen toe en bij de Kampeerder konden ze daarvoor zorgen. Zoveel herinneringen aan elke straat in Antwerpen! Geluncht in de Stadsfeestzaal die bijna onherkenbaar is geworden, heel mooi.
's Avonds nog Chinees gegeten met de familie,
woensdag wat boodschapjes gedaan en
op naar de luchthaven.
Mijn verblijf zat erop. Het skiën was superleuk, het verblijf in Minderhout was net lang genoeg om me niet te gaan vervelen (zonder kinderen, was en plas), het thuisfront was overeind gebleven (hoewel Toon een kleine week ziek is geweest), DUS: we besluiten voorzichtigjes dat deze formule voor herhaling vatbaar is.
Nog eens een dikke merci aan Moeke May die me de kans gaf om dit snoepreisje te ondernemen en aan mijn familie voor de zoals gewoonlijk super ontvangst!
Hoewel ik nerveuzer werd naarmate de vertrekdatum dichterbij kwam, heb ik "de knop" redelijk snel kunnen omdraaien -op de luchthaven :-)- en heb ik genoten van twee weken zonder dagelijkse beslommeringen.
De reis ging als een "piece of cake". Zonder kids reis je echt "light". Eén stuk handbagage, één formuliertje invullen, één paspoort boven halen en nauwgezet terug wegsteken, één paar schoenen uitdoen, enz. Zalig: eerst een glaasje champagne en wat lekkers in de lounge op de luchthaven en dan 8 uur onderweg naar Bangkok zonder lastig gevallen te worden. Gewoon mijn boek uitgelezen, gegeten en gedronken. Wat dat drinken betreft, had de steward mij liever meer zien drinken, maar ik houd het liever matig op het vliegtuig. Trouwens, te veel alcohol is niet goed voor DVT (deep vein thrombosis, risico op bloedklonters). In Bangkok heb ik nog een boek gekocht, maar omdat ik een boek liefst wat laat bezinken voor ik een nieuw begin, heb ik een film gekeken. Het filmaanbod was niet denderend en mijn keuze evenmin (Nights in Rodanthe) maar als Richard Gere hoofdrolspeler is, kan de plot wat minder ;-).
In België stond het ontvangstcomité -ma en pa- me al op te wachten. Het was koud, niet moeilijk als je ineens een 25-tal graden zakt. Het was al zes jaar geleden dat ik nog een winter meemaakte in België en tijdens de rit naar huis viel het me op hoe grijs en kaal ons landje eruit ziet in de winter: geen blaadjes aan de bomen, weiden kortgegraasd en modderig, lucht grijs: sorry, ik vond het niet direct een aangenaam zicht en vroeg me af hoe ik daar in godsnaam ooit terug aan zou wennen. De gum trees hier blijven het hele jaar groen of als het heel lang heel droog is een beetje grijsgroen, maar blaadjes zijn er altijd.
Veel tijd had ik niet in Minderhout. Mijn skigerief eens bekeken en alvast in mijn valies gegooid. Een dut in de namiddag en 's avonds viel ik al snel in slaap.
Voor het skiën: zie volgende post.
Zaterdag 28 februari kwamen we 's morgens vroeg aan in Hoogstraten. 's Avonds stond de volgende speciale gelegenheid op het programma die ik kon meepikken: het 25-jaar huwelijksfeest van Marij (mijn nicht die altijd naast ons heeft gewoond) en Jef. Marij had haar trouwalbum meegebracht. Amai, hoe wij er toen uitzagen: hilarisch! of net niet...
Ik had gedacht dat ik het niet te laat zou maken, maar ik amuseerde me té goed. Een echte fuif met goede muziek en lekker eten: daarvoor moet je toch in België zijn.
Zondag heb ik het rustig gehouden. Eerst nog eens goed uitgeslapen en dan bij ons Karin en Jos gaan eten. In de namiddag een wandeling gemaakt in Minderhout. Ver geraakte ik niet want ik kwam verschillende bekenden tegen waarmee een babbeltje geslaan moest worden. 's Avonds had ik met Trix en Els afgesproken in een bistro, excuseer Mangerie, in Hoogstraten waar het niet alleen voor de klanten gezellig vertoeven is. Ook het personeel had dikke pret ;-). Het eten was ook lekker en bijpraten met goede vriendinnen is natuurlijk nooit een probleem. Toen de hele keet leeg was en de rolluiken naar beneden werden gelaten (en dat was geen kot in de nacht), zijn we naar een andere plaats op zoek gegaan, wat niet zo eenvoudig is op een zondagavond in Hoogstraten.
Maandag ben ik overdag met Marij, tante Hilda en mijn moeder in Turnhout gaan winkelen, kwestie van niet met een leeg valies terug naar huis te moeten :-). Mijn middelbaar heb ik voor een stuk aan het Graf gestudeerd, dus het is leuk om daar nog eens terug te komen.
Maandagavond afspraak oep't Plaain, de Dageraadplaats in Antwerpen. Het was ook al weer een paar jaar geleden dat ik daar geweest was en vroeger -vooral pre-kinderen- kwamen we daar minstens een keer per week: god, waar is de tijd?
's Avonds een gezellig etentje met Maaike, Greet, Lieve, May en Karin. Hilde had ik vooraf nog even bezocht om bij te praten en Anne-Mie was er door een gebrek in mijn organisatie ocharme geheel overgeschoten. Sorry Anne-Mie: zoals beloofd starten we volgende keer bij jullie!
Dinsdag ben ik met mijn ma naar Antwerpen gereden. Mijn bergschoenen waren aan nieuwe zolen toe en bij de Kampeerder konden ze daarvoor zorgen. Zoveel herinneringen aan elke straat in Antwerpen! Geluncht in de Stadsfeestzaal die bijna onherkenbaar is geworden, heel mooi.
's Avonds nog Chinees gegeten met de familie,
woensdag wat boodschapjes gedaan en
op naar de luchthaven.
Mijn verblijf zat erop. Het skiën was superleuk, het verblijf in Minderhout was net lang genoeg om me niet te gaan vervelen (zonder kinderen, was en plas), het thuisfront was overeind gebleven (hoewel Toon een kleine week ziek is geweest), DUS: we besluiten voorzichtigjes dat deze formule voor herhaling vatbaar is.
Nog eens een dikke merci aan Moeke May die me de kans gaf om dit snoepreisje te ondernemen en aan mijn familie voor de zoals gewoonlijk super ontvangst!
Sunday, 15 February 2009
Aquarium
Godzijdank is het 2 weken geleden beginnen regenen. Ook hier was het even adem inhouden: het eerste weekend van februari zou kritisch zijn, "extremely high risk" voor bosbranden. Daarna werd regen verwacht... die kwam er... en toen stopte het niet meer tot gisteren.
Vorig weekend zijn we naar Sydney Aquarium geweest: altijd een voltreffer bij nat weer. We hebben de dugongs gezien, een soort walrussen die sinds deze zomer in het aquarium verblijven.
Een paar foto's en dan zal mijn taxi er zijn.
Daarna zijn we nog lekker gaan eten in het nieuwe Belgian Beer Café in Balmain. Lekkere Australische mosselen met Belgische frieten en dan nog chocomousse. Dankuwel moeke!
Ook eerste keer dat ik in Balmain kom, heel gezellig en op het eerste gezicht mooie winkeltjes. Moeten we nog eens een excursie naar plannen....
Vorig weekend zijn we naar Sydney Aquarium geweest: altijd een voltreffer bij nat weer. We hebben de dugongs gezien, een soort walrussen die sinds deze zomer in het aquarium verblijven.
Een paar foto's en dan zal mijn taxi er zijn.
Daarna zijn we nog lekker gaan eten in het nieuwe Belgian Beer Café in Balmain. Lekkere Australische mosselen met Belgische frieten en dan nog chocomousse. Dankuwel moeke!Ook eerste keer dat ik in Balmain kom, heel gezellig en op het eerste gezicht mooie winkeltjes. Moeten we nog eens een excursie naar plannen....
Gunther en Gemma
Vrijdag 6 februari zijn Gunther (van Der Borght, van A'pen) en Gemma getrouwd. Jan was er niet, maar ik des te meer...In de namiddag naar de mis in een prachtige kapel waar 2 jaar terug ook Nicole Kidman haar Keith Urban trouwde.
's Avonds ben ik in mijn eentje naar de receptie met diner gegaan: een beetje nerveus want het is niet echt leuk om ergens binnen te stappen als je geen kat kent.
Maar niet getalmd... het is een wilde nacht geworden. Details alleen mondeling verstrekt op verzoek...
Drukke weken
Hallo! Ik ben er weer, voor eventjes. Gewoon even laten weten dat ik ermee weg ben. Voor 2 weken in België en Frankrijk. Zaterdag 21 feb. vertrek ik met ons Karin, Jos en Fien en een aantal vrienden naar La Plagne om mij nog eens op de latten te wagen. Op 28 feb. zijn we terug thuis, hopelijk (gezien mijn lange inactiviteit in de sneeuw) in een stuk.
De afgelopen weken zijn verschrikkelijk hectisch geweest.
Kinderen naar school, gemiddeld 3 vergaderingen 's avonds elke week (ik ben lid van de Executive -staat chique hé- van het Oudercomité, hier P&F ofte Parents and Friends Association). Marie doet haar Reconciliation (eerste biecht) in april dus ook daarvoor al een paar vergaderingen achter de rug. Gisteren nog snel 3X oudercontact afgewerkt.
Daarnaast ben ik begin deze maand beginnen werken. Officieel is mijn titel "research assistant" aan de Universiteit van NSW. Ik werk nu voor een andere prof geschiedenis en vertaal voor hem oude Franse manuscripten, 18de eeuw, in verband met expedities naar Australië. Ik werk in de Mitchell Library, een mooie omgeving, heel stil en rustig (in tegenstelling tot de chaos hier thuis).
We (moeke May) en ik hebben ook onze slaapkamer geschilderd.
En dan ben ik alles beginnen organiseren om zo dadelijk in de taxi te springen. Die stond trouwens deze nacht al voor de deur. Jan had hem online besteld, om 2am in plaats van 2pm. Effen schrikken!
Misschien tot ziens in België!
voor:
na:
De afgelopen weken zijn verschrikkelijk hectisch geweest.
Kinderen naar school, gemiddeld 3 vergaderingen 's avonds elke week (ik ben lid van de Executive -staat chique hé- van het Oudercomité, hier P&F ofte Parents and Friends Association). Marie doet haar Reconciliation (eerste biecht) in april dus ook daarvoor al een paar vergaderingen achter de rug. Gisteren nog snel 3X oudercontact afgewerkt.
Daarnaast ben ik begin deze maand beginnen werken. Officieel is mijn titel "research assistant" aan de Universiteit van NSW. Ik werk nu voor een andere prof geschiedenis en vertaal voor hem oude Franse manuscripten, 18de eeuw, in verband met expedities naar Australië. Ik werk in de Mitchell Library, een mooie omgeving, heel stil en rustig (in tegenstelling tot de chaos hier thuis).
We (moeke May) en ik hebben ook onze slaapkamer geschilderd.
En dan ben ik alles beginnen organiseren om zo dadelijk in de taxi te springen. Die stond trouwens deze nacht al voor de deur. Jan had hem online besteld, om 2am in plaats van 2pm. Effen schrikken!
Misschien tot ziens in België!
voor:
na:
Wednesday, 4 February 2009
Godzila is terug!
Deze namiddag hoorde Moeke een plons in het zwembad. Onze vriend de Eastern Water Dragon, door de vorige eigenaars Godzila gedoopt, vond het te warm en zocht verkoeling in het zwembad. Er waren hier meerdere exemplaren rond, maar ik denk wel dat het Godzila was. Hij is groter dan de meesten, heeft een rode buik en zijn kam ziet er indrukwekkender uit.
Hij heeft een tijdje op het boogie board rondgedobberd en hield het dan voor bekeken. Zolang hij er niet induikt als ik er in zit, is hij meer dan welkom.
Speciaal voor jou, Karin L.: welk beestje vind je het leukst?
Hij heeft een tijdje op het boogie board rondgedobberd en hield het dan voor bekeken. Zolang hij er niet induikt als ik er in zit, is hij meer dan welkom.
Speciaal voor jou, Karin L.: welk beestje vind je het leukst?
Tuesday, 3 February 2009
And then she was a he...
Weet je nog? We hebben 2 kippen, Hannah en Lily.
Deze morgen hoorde ik een raar geluid buiten. "Vreemd," dacht ik, "zo'n vogel heb ik hier nog niet gehoord." En toen nog eens, en toen nog eens. Ik begon zo mijn vermoedens te krijgen en ging buiten staan om te weten waar het geluid vandaan kwam. Natuurlijk niets toen, maar even later weeral van datte.
"Verdorie, 't is niet waar hé!" Dit geluid leek wel degelijk op dat van een haan die zijn eerste pogingen tot kraaien onderneemt. Toon beaamde mijn vrees en toen kwam Moeke die het ook gisteren al gehoord had. Vandaar dat de ene kip altijd iets groter was dan de andere. Vandaar dat de ene kip altijd al baziger was dan de andere.
We geven hem/haar nog even het voordeel van de twijfel, maar ik vrees dat we een eitje minder zullen moeten eten. Zodra hij/zij op onmenselijke uren gaat beginnen kraaien, vliegt hij, misschien niet in de pot, maar vliegen zal hij. Kandidaat-overnemers?
Deze morgen hoorde ik een raar geluid buiten. "Vreemd," dacht ik, "zo'n vogel heb ik hier nog niet gehoord." En toen nog eens, en toen nog eens. Ik begon zo mijn vermoedens te krijgen en ging buiten staan om te weten waar het geluid vandaan kwam. Natuurlijk niets toen, maar even later weeral van datte.
"Verdorie, 't is niet waar hé!" Dit geluid leek wel degelijk op dat van een haan die zijn eerste pogingen tot kraaien onderneemt. Toon beaamde mijn vrees en toen kwam Moeke die het ook gisteren al gehoord had. Vandaar dat de ene kip altijd iets groter was dan de andere. Vandaar dat de ene kip altijd al baziger was dan de andere.
We geven hem/haar nog even het voordeel van de twijfel, maar ik vrees dat we een eitje minder zullen moeten eten. Zodra hij/zij op onmenselijke uren gaat beginnen kraaien, vliegt hij, misschien niet in de pot, maar vliegen zal hij. Kandidaat-overnemers?
Moeke May is terug Down Under.
Vrijdagnamiddag trokken we terug naar de luchthaven om Moeke af te halen. Het was druk op de weg, maar we waren net op tijd want Moeke kwam net door de gate.
Iedereen heel opgewonden, ook al omdat Moeke nog wat kerstkadootjes in haar koffer had zitten: dankuwel!
Het is hier nog altijd "lekker warm" dus zaterdagnamiddag brachten we door aan het zwembad. Ook Sébastien was zaterdag van de partij. Cathy en Frank vertrekken spijtig genoeg naar Melbourne. Vrijdag en zaterdag verhuisden ze, dus waren we blij dat Sébastien hier nog eens kon komen spelen.
Voor Moeke is het hier niet alleen luieren. Na een resort-vakantie in Singapore wordt ze hier steevast aan het werk gezet. Zondagavond hebben we alle schoolboeken gekaft: een plakkerige klus. 
Ondertussen keken we naar de mannenfinale van de Australian Open. Spánnend! Ik moest en zou het einde van de match zien, maar het werd laat want -wat te verwachten viel- ze waren aan elkaar gewaagd. Ik vond dat Nadal de eindzege verdiend had, maar toen Roger tijdens de prijsuitreiking in tranen uitbarstte, had ik ook wel wat medelijden met hem. Door Roger's tranen durfde de arme Nadal dan weer amper te glimlachen met zijn triomf. De cheque zal wel veel goedmaken zeker?
Iedereen heel opgewonden, ook al omdat Moeke nog wat kerstkadootjes in haar koffer had zitten: dankuwel!
Het is hier nog altijd "lekker warm" dus zaterdagnamiddag brachten we door aan het zwembad. Ook Sébastien was zaterdag van de partij. Cathy en Frank vertrekken spijtig genoeg naar Melbourne. Vrijdag en zaterdag verhuisden ze, dus waren we blij dat Sébastien hier nog eens kon komen spelen.
Voor Moeke is het hier niet alleen luieren. Na een resort-vakantie in Singapore wordt ze hier steevast aan het werk gezet. Zondagavond hebben we alle schoolboeken gekaft: een plakkerige klus. 
Ondertussen keken we naar de mannenfinale van de Australian Open. Spánnend! Ik moest en zou het einde van de match zien, maar het werd laat want -wat te verwachten viel- ze waren aan elkaar gewaagd. Ik vond dat Nadal de eindzege verdiend had, maar toen Roger tijdens de prijsuitreiking in tranen uitbarstte, had ik ook wel wat medelijden met hem. Door Roger's tranen durfde de arme Nadal dan weer amper te glimlachen met zijn triomf. De cheque zal wel veel goedmaken zeker?
Subscribe to:
Posts (Atom)