December: eventjes recapituleren

December is hier de drukste maand van het jaar. Elk jaar opnieuw denk ik dat ik het dit jaar allemaal onder controle zal hebben, maar uiteindelijk moet ik toegeven dat ik het weer begeven heb onder te veel druk(te). Een greep uit de activiteiten:

* 2 december: "thank you morning tea" op school. Voor alle vrijwilligers die op de een of andere manier geholpen hebben op school wordt er een koffiekransje gehouden in de leraarskamer.

* 6 december: Kindy Christmas Dinner
De ouders van elk leerjaar organiseren een of ander kerstfeestje. Angella and Rob, nieuwe kindy-ouders, hebben ons uitgenodigd (een dikke dertig paar ouders) om bij hen thuis te komen vieren. Ze hebben een half tennisveld dus ideaal om tafels te zetten. Er is een traiteur die de BBQ bedient en zelfs een DJ. Drank was BYO (Bring Your Own; heb je hier ook vaak in restaurants die geen drankvergunning hebben), maar geen probleem: méér dan genoeg (ai). Een gezellige avond.

* 7 december:
's Morgens blijkt dat de Sint ons huis niet voorbij is gereden (met een dag vertraging weliswaar maar hij kan niet overal tegelijk zijn natuurlijk). Iedereen blij: de jongens hebben elk een vishengel gekregen (al lang voor gezeurd) en Marie heeft een grote doos beados (de pareltjes waar je water op spuit om ze aan elkaar te doen plakken).
In de namiddag kunnen wij hem persoonlijk bedanken want hij komt op bezoek bij de Belgische Club. Het feestcomité organiseert elk jaar een feestje in de tuin van voorzitster Corinne.
Toen alle kindjes goed en wel waren aangekomen (en het zwembad al gevonden hadden) kwam de Sint aan, bijgestaan door Zwarte Piet/le Père Fouettard. Een voor een worden alle kinderen bij de Sint op het terras gevraagd om hun kadootje in ontvangst te nemen en een paar woorden te wisselen met de Sint. Mooi om te zien hoe onderdanig en stil ze daar staan.

Er was er nog eentje jarig

...Dat kan je wel zien, dat was mij. (zoals onze kinderen dat zeggen: "it was me".)
Om de geschiedenis niet te vervalsen en mijzelf niet de euuwige jeugd te geven (zou toch niet pakken), een korte vermelding van mijn "speciale dag".
Toon had me vrijdagavond gevraagd of ik "tot tien uur in mijn bed kon blijven". Geen probleem, dacht ik, maar ik had zoveel te doen dat het om half negen toch begon te kriebelen. Marie kwam nog even polsen hoe oud ik nu net was (je zou van minder de tel kwijt raken) zodat ze haar tekening kon aanpassen... "Wrijf het er maar in, ja!" Na een dik uur mocht ik me beneden vertonen waar ik ontvangen werd met een serenade van Marie op de viool en daarna Toon met de trompet. De tafel was gedekt met alles wat er in de ijskast te vinden was en iedereen had een tekening gemaakt. Toon had er zelfs een biljet van 5 Dollar bij gedaan :-) .

Waar ik 's zaterdags meestal op mijn gemak de krant lees bij een kopje koffie, heb ik dat uitgerekend nu niet kunnen doen. Te druk met lolly-bags, vlug nog boodschappen doen, taartvorm gaan lenen van Rosie (over-buurvrouw) taart bakken, icing maken.
Marie (McKenzie) had aangeboden om te komen babysitten zodat Jan en ik op ons gemak konden gaan eten. Op het uur dat onze tafel geboekt was, stond ik echter nog Willem's taart te versieren. Telefoontje en op 10 minuutjes omgekleed en wat opgekalefaterd.

Omdat het allemaal rap-rap moest, hadden we geboekt in een plaatselijk restaurant Tables, in het voorjaar nog in het nieuws toen een aantal klanten ferm ziek werden van een asperge-roomsaus die te lang bewaard was gebleven. Een oudere man heeft het niet overleefd en toen is er uiteraard een rechtszaak van gekomen die nog niet beslecht is, geloof ik. Maar we dachten dat het hier in ieder geval veilig moest zijn gezien dit hen geen tweede keer zou overkomen.
En voilà, zelfs de oesters hebben we overleefd.
We waren op tijd thuis, maar zijn toch nog te lang opgebleven...
dus deze avond op tijd erin! Slaapwel.

Willem's Birthday Bash

Het is gelukt! Gisterenavond viel de regen nog met bakken uit de hemel, maar deze morgen scheen de zon. Net voor tienen waren we in het park Darnley Oval zodat we nog konden klaarzetten voor onze gasten arriveerden.
We hadden het park zo goed als voor onszelf alleen. De afspraak was dat Jan voor het entertainment van de gasten zou zorgen en ik voor de catering. Alles liep gesmeerd. Ze hebben gevoetbald, Dikke Bertha gespeeld, "What's the time Mr. Wolf?", een kleine schattenjacht gehouden, Chinese voetbal gedaan, wat ze wel heel leuk vonden, en ook in het speeltuintje hun hartje opgehaald. Net voor aankomst van de ouders nog gezongen voor de jarige en taart gegeten, of niet gegeten, want velen hadden het te druk om te eten. Er was dus nog een stevig stuk over. En ik gisteren maar denken dat ze te klein zou zijn.
Toen alles opgeruimd was, kon Willem thuis zijn kadootjes uitpakken. De volgende dagen (of weken) kan hij al het nieuws uitproberen. Nu had hij alleen oog (en tijd) voor zijn super-soaker, een mega-waterpistool. Toon en Willem vochten een "waterslag" uit in de tuin en eindigden in het zwembad.
Deze avond allemaal op tijd het bed in, want iedereen was moe. En dat geldt ook voor mij.

Jan is deze namiddag naar de US vertrokken. Deze morgen kreeg hij een telefoontje van Qantas met de melding dat de vlucht een aantal uur vertraagd was. Daardoor kon hij tot half zes thuis blijven in plaats van om één uur te vertrekken. Kwam ons prima uit! Hopelijk betekent dat niet dat ze nog in allerijl een technisch defect hebben moeten oplossen, want de laatste tijd zijn er regelmatig berichten van mankementen bij "de veiligste maatschappij ter wereld".
Deze week zit Jan in Boulder, Colorado. Hij is vrijdagochtend terug thuis, net op tijd dus voor Sinterklaas.
We gaan echter wel een van de highlights van het jaar missen: het diner van de Raad van Bestuur van Cochlear, altijd een leuke avond, niet in het minst door de locatie. Deze keer gaat het voor de derde keer door in Guillaume at Bennelong, een toprestaurant in het Opera House. Eerst een aperitiefje op een privé-terrasje tussen de befaamde "zeilen" van het Opera House mét uitzicht op de brug natuurlijk, dan vooral de heerlijke "Blue Swimmer Crab" (zie menu), lekkere wijn en nog een fles champagne mee naar huis om de dames te bedanken voor de steun geleverd aan hun drukke en toegewijde Cochlear-echtgenoten.
Niet dit jaar dus, hoewel ik mijn fles champagne wel heb gekregen. Kan ik me woensdag in mijn eentje bezatten...

Willem is 6 jaar!

Na zowat een jaar plannen (aftellen, verjaardagsfeestje, wie uitnodigen, lijsten met cadeaus) is het vandaag Willem zijn beurt. Onze benjamin is zes geworden... Wij kijken met lede ogen toe hoe onze "baby" nu ook al geen 5 meer is, maar een lagere school-kind.
Volgens hem is het OK: "we kunnen (mogen?) hem nog steeds oppakken," zei hij deze morgen.
Gisteren hebben we zijn cupcakes gebakken en versierd. Deze morgen riep hij, zodra hij wakker was om kwart voor zeven, luidkeels "Het is mijn verjaardag vandaag!" en kwam vervolgens bij ons (boven) aangestormd om het heuglijke nieuws te verkondigen.
Hij heeft toch nog een half uur kunnen wachten tot hij zijn cadeau kreeg. Ondertussen was hij zelfs al aangekleed.
Altijd even spannend bij Willem. Het is erop of eronder als je hem een cadeau geeft. Hij kan héél blij zijn, maar ook érg teleurgesteld. Gelukkig werd zijn Lego goedgekeurd en hij heeft het dan ook héél vaak herhaald, dat dit écht een supercadeau was.

Op school werd hij in de klas onthaald met een dikke knuffel van Mrs Lawrence. Willem straalde.

Deze namiddag kon hij niet wachten om zijn Lego-kustwacht in elkaar te zetten en is hij er al een uren zoet mee geweest. Na de telefoontjes uit België zijn we even naar McDonald's gegaan. Jan moest met het werk gaan eten en ik had geen zin om de gebruikelijke pannenkoeken te bakken (al te veel zoetigheid op de laatste dagen) en Maca's is ook altijd een schot in de roos.

Zondagmorgen vieren we Willem's verjaardag in het park. Zijn eerste échte verjaardagsfeestje: spannend!

Bedankt voor de kaarten en telefoontjes!

Marie is jarig!

Er is al héél lang afgeteld, maar vandaag is het zover: Marie is 8 jaar!

De feestelijkheden begonnen deze morgen met het openen van haar kadootje. Klein maar fijn: een hot pink Ipod.
Dan naar school. Voor morning tea had ze voor de hele klas cupcakes meegenomen die gisteren gebakken waren en door Marie, Toon en Willem eigenhandig waren versierd.
Voor na school waren 4 vriendinnetjes uitgenodigd voor een mini-verjaardagsfeestje. Eerst een feestelijke "afternoon tea". Voor de geïnteresseerden: fruit, marshmallows, fairy bread (brood met gekleurde sprinkles), chips, appelsap en cordial (siroop aangelengd met water).
Daarna hebben ze even gezwommen. De temperatuur van het water was terug tot 22°C gezakt, want de afgelopen dagen was het fris, regenachtig en vooral heel winderig.
Na het zwemmen hebben de meisjes kerstdecoraties gekleurd en versierd met vooral veel glitter glue. Eigenlijk was dit voorzien als binnenactiviteit voor als het slecht weer was, maar ze hadden er zin in en ik had me voorgenomen om zo weinig mogelijk in te grijpen en hen gewoon rustig te laten doen.
Dan moest er natuurlijk nog taart gegeten worden. Die hadden we ook gisteren gebakken en versierd.
En daarna kwamen de mama's en papa de meisjes ophalen.
Voilà: one birthday down, two to go!

Kamil wordt 6 vandaag!

Gelukkige verjaardag!
Dikke kussen van ons allemaal!

Moeke May is jarig vandaag!

En 't is een speciale verjaardag.
Meer verklappen we niet :-) ...
Lieve Moeke, we weten dat je vandaag
in goed gezelschap bent.
We wensen je een onvergetelijke verjaardag
en sturen je dikke kussen!

Back in the swing of things

Zaterdag hebben we een "home improvement" dag gehad. Tijdens onze vakantie was er nieuwe (rol)gazon gelegd in onze achtertuin. Jan kwam nu op het lumineuze idee dat we ingebouwde "sprinklers" nodig hadden, dus moest hij een paar rollen... wegrollen en wat graven en... ik kon het niet aanzien. Ook de paal van de wasdraad moest nog weg. Normaal doe je die dingen vóórdat je gazon legt, maar er was een foutje geslopen in onze communicatie... Enfin, ons irrigatiesysteem werkt piekfijn en de nieuwe wasdraad ligt in mijn auto te wachten tot Jan terug komt uit Amerika. (Heb alleen een klein ongelukje gehad op de parking van Bunnings. Terwijl ik me druk maakte over een madammeke met een grote BMW die op een andersvaliden-plaats ging staan, reed ik tegen de bumper van de auto die links van me stond. Schade mijn voertuig: pinker kapot en nog maar wat verf 'verwijderd'. Schade tegenpartij: een kras op de bumper + een stukje plastic uit de strip erboven. Allemaal niet erg, ware het niet dat de andere auto welgeteld één dag jong was. Soit, de verzekering regelt dat allemaal wel.)

Maandagmorgen konden we er niet meer onderuit: na 2 weken vakantie -die veel langer leken- moeten we terug op tijd uit bed. De kinderen zitten duidelijk nog in hun vakantieritme want ik moet all kamers meermaals aandoen om hen wakker te krijgen. Ze hebben er echt nog geen zin in, maar een halfuurtje later zitten ze in de auto te zingen en druk te babbelen terwijl ze zich nog snel insmeren met zonnecrème: het is nu al warm!
Ik had maandag een reflexologie-sessie geboekt bij Gretel: strategisch gepland na 2 weken kids! Eerst een voetbadje en handmassage terwijl we druk bijpraten, dan op de tafel een gelaatsmassage en dan mijn voeten nog: zalig!

Quite interesting!
Keep Walking.....
Just check this out......
The Organs of your body have their sensory touches at the bottom of your foot, if you massage these points you will find relief from aches and pains.

As you can see the heart is on the left foot. Typically they are shown as points and arrows to show which organ it connects to.
It is indeed correct since the nerves connected to these organs terminate here.
This is covered in great details in Acupressure studies or textbooks.
God created our body so well that he thought of even this. He made us walk so that we will always be pressing these pressure points and thus keeping these organs activated at all times.
So, keep walking...

Dinsdag terug yoga, zwemmen, lezen, huiswerk maken en nog eventjes een cake bakken want Toon heeft morgen een feestje in de klas omdat ze -bijna- allemaal hun eerste communie hebben gedaan.

Een van deze weken moeten alle pagina's voor het school-jaarboek af, dus heb ik gisteren een paar uur zitten knoeien in Adobe Photoshop. Vandaag de hulp ingeroepen van een meer ervaren fotoshop-ster en zie: de wereld ziet er weeral heel anders uit.

Meer moet dat niet zijn.

Maandagmorgen: nog regen, af en toe een fikse bui. Tegen de middag klaart het op.
Wij zijn er in geslaagd om alles op een paar uur ingepakt te krijgen en om 1 uur zijn we vertrekkensklaar. Jan aan het stuur, ik als werkloze (sinds GPS) co-piloot, de kinderen achterin geïnstalleerd met een video, Buddy achter in de koffer gestouwd tussen fietsen, ijskast en alles wat we op het laatste nippertje nog in onze handen krijgen en waar we niet meteen blijf mee weten. Toon heeft bokes met pindakaas en choco gesmeerd zodat we onderweg onze lunch kunnen nuttigen: georganiseerd dat we zijn! Onderweg begint het wel te dagen dat we het een en ander niet bij hebben. Eén picknickstoel heb ik onlangs uit de camper trailer gehaald en ligt nog steeds in mijn koffer. De memory kaart van het fototoestel is thuis in de printer blijven zitten... we zullen dus een nieuwe moeten kopen. Als iemand nog een kaartje kan gebruiken van 2GB (een kleine 1000 foto's) voor een Canon toestel, laat maar weten.

We rijden noordwaarts en komen nog eens door de Hunter Valley waar we eind april nog zijn gaan kamperen. Onze bestemming, Lake Glenbawn, ligt in de Upper Hunter Country. Zodra je de steenkoolmijnen voorbij bent (de kolen worden vooral geëxporteerd naar China), kom je in een prachtig groen landschap. Om 5 voor vijf komen we op de camping aan. We kunnen nog net binnen. Ondertussen begint het te gieten, dus we zoeken een plaatsje op het duizendste gemak: toch geen weer om uit te stappen en ons te installeren. De kampeerplaatsen met elektriciteit zien er niet direct aantrekkelijk uit, dus we gaan op zoek naar de plaatsen zonder stroom. Daarvoor moeten we nog een 13-tal kilometer rijden. Wie zoekt, die vindt. Ook nu weer vinden we een prachtig plaatsje met een ongelooflijk uitzicht over het meer en de bergen.

De eerste avond staat er steevast spaghetti op het menu. Terwijl Jan de laatste hand legt aan "de faciliteiten" staat ons potje binnen al te pruttelen. Er staat een stevige en frisse wind, dus heel lang zitten we niet buiten. Nog even lezen en dan het licht uit. Een erg rustige nacht wordt het niet. Willem wordt rond een uur of één wakker (ik denk van de kou, hoewel hij dat zelf niet door heeft) en blijft het komende uur zagen en klagen over zijn zus die te dicht bij hem komt liggen (de 3 kids delen nog hetzelfde bed, maar liggen dwars). Uiteindelijk installeren we hem tussen ons in en slaapt hij als een roos. De volgende keer dat ik wakker word is het nog pikdonker, maar onze buren staan -nogal luidruchtig- op om te gaan vissen. Dat heb je natuurlijk als je op een camping vlakbij een meer ligt dat een paradijs is voor vissers. En 's morgens blijkt dat Buddy... een ongelukje heeft gehad, nogal een fiks ongeluk. Het moet die rauwe steak zijn geweest die Marie nog had meegegeven. Zij -en ik- dachten hem eens een plezier te doen. Les: experimenteer nooit met een hond zijn eten als hij in je caravan moet slapen.

Alle ochtendperikelen zijn snel vergeten als we de prachtige blauwe hemel zien. Er waait nog wel een fris briesje, maar in de zon is het best te doen. De kinderen zijn nog maar amper uit bed, of ze zitten al op hun fiets. Er zijn vele kleine paadjes die naar het meer leiden die ze op hun eentje kunnen verkennen en waar we ze toch nog in 't oog kunnen houden. Omdat het de laatste dagen veel geregend heeft, zijn er veel plassen en modder: ideaal om motorcross te spelen!

Terwijl de kinderen de streek verkennen, heb ik de tijd om mijn boek verder te verslinden. "First Ladies - Ladies First" van Annemie Struyf, een aanrader! Ik kan dan ook moeilijk stoppen met lezen, maar hé, 't is vakantie! Na de middag komt een ouder heerschap met opklapstoel in de hand op me af gestapt. Jawel, hij komt een babbeltje slaan. Eerst weet ik niet goed wat ervan te denken, hij begint meteen iets uit de oude doos te zingen en ik sta een beetje met mijn mond vol tanden. En dan begint hij te vertellen, te vertellen, te vertellen. Ik weet waar hij woont, wat hij eet, wat hij doet en gedaan heeft, zowat alles. Hij is bijna 85, reist op zijn eentje (is 17 jaar geleden gescheiden) in een motorhome die hij 20 jaar geleden zelf gebouwd heeft, heeft een paar maanden geleden zijn been nog gebroken tijdens een kampeertrip dus heeft nu een stok nodig om te stappen, maar... hij blijft erop uit trekken! Knap! Hij weet ons ook haarfijn uit te leggen waar we onze boodschappen kunnen doen in het nabijgelegen Scone, een klein, best wel pittoresk stadje dat in het hele land bekend staat als de hoofdstad van het paard.
De kinderen vonden de weg naar Scone het leukst van al. Niet ver van de camping was de Hunter rivier overstroomd en mochten we door het water rijden. Grote hilariteit: ramen open, armen buiten, yeah!

Het zijn een paar rustige dagen geweest. Niets speciaals: tennissen met het hele gezin, de kids die het zonder probleem 4 dagen zonder tv stellen, wat rondkuieren met de hond, fietsen, lezen, koken, een kampvuurtje: meer moet dat niet zijn!

Morgen, Maandag

6 oktober is het hier Labour Day, Dag van de Arbeid. Ik weet het: de hele wereld viert dit op 1 mei, maar wij doen het net even anders, en maar goed ook, anders hadden we morgen geen verlof.
Als we gepakt geraken (meestal duurt dit al een hele dag), vertrekken we morgen naar Lake Glenbawn, een state park waar ook honden welkom zijn. Het is de eerste keer dat we er na de winter op uit trekken met onze camper trailer, dus weer even wennen.

Aanvankelijk had ik gekozen voor Wyangala Dam op een uurtje van Canberra, wat al aardig in de buurt van de Snowy Mountains komt. Toen ik vrijdag echter het weerbericht bekeek en minimumtemperaturen rond het vriespunt zag, was de keuze snel gemaakt.
Handig toch niet, dat je in hetzelfde land zoveel verschillende klimaten kan hebben.
Donderdag moeten we terug zijn, want vrijdag moet Jan nog even naar het werk. Zondag vertrekt hij voor een paar dagen naar de US.
Meer nieuws volgende week!