6 oktober is het hier Labour Day, Dag van de Arbeid. Ik weet het: de hele wereld viert dit op 1 mei, maar wij doen het net even anders, en maar goed ook, anders hadden we morgen geen verlof.
Als we gepakt geraken (meestal duurt dit al een hele dag), vertrekken we morgen naar Lake Glenbawn, een state park waar ook honden welkom zijn. Het is de eerste keer dat we er na de winter op uit trekken met onze camper trailer, dus weer even wennen.
Aanvankelijk had ik gekozen voor Wyangala Dam op een uurtje van Canberra, wat al aardig in de buurt van de Snowy Mountains komt. Toen ik vrijdag echter het weerbericht bekeek en minimumtemperaturen rond het vriespunt zag, was de keuze snel gemaakt.
Handig toch niet, dat je in hetzelfde land zoveel verschillende klimaten kan hebben.
Donderdag moeten we terug zijn, want vrijdag moet Jan nog even naar het werk. Zondag vertrekt hij voor een paar dagen naar de US.
Meer nieuws volgende week!
Sunday, 5 October 2008
Zondag 5 oktober
Niet veel bijzonders te melden de afgelopen dagen. Vrijdag heeft de verveling wat toegeslagen bij de jongens. Marie was met een vriendinnetje op pad en werd getrakteerd op "plaster painting" in het shopping centrum, McDonalds én een ijsje van Gelatissimo. Toen ze thuiskwam grote verontwaardiging en nog meer gezeur. Dus kon ik niet anders dan hen ook even te laten schilderen terwijl ik snel even de supermarkt indook.
Ook zaterdag wat thuis rondgehangen. Na de tropische temperaturen van de afgelopen dagen was vrijdagavond een fiks onweer losgebarsten, wat de temperatuur gevoelig deed dalen. Geen excuses meer om niet te strijken (de hele week ideaal was-weer: warm, zonnig en veel wind). Terwijl Jan met de kids naar Bunnings (den Brico) reed kon ik een paar uur non-stop doorwerken. Voor de statistieken: 1 vestje, 38 t-shirts (waaronder een stuk of 10 school-sport-polo's), 8 lange broeken, 6 shorts, 6 schoolhemdjes, 5 piyama's, 5 onderhemdjes, 1 kleedje en 2 truien en 2 lakens opgevouwen!
Vorige nacht is het uur hier verzet. Hopelijk zullen we nu allemaal wat langer slapen 's morgens en het uur extra 's avonds is ook meer dan welkom. Momenteel zitten we dus op 9 uur verschil met België.
Jan heeft vandaag aan den lijve ondervonden dat het niet zo makkelijk is om iets gedaan te krijgen met 3 kinderen in huis. Hij wilde een of ander "ding" ineenzetten waarmee de stofzuiger automatisch zou aanspringen als hij begint te zagen aan zijn zaagtafel. Maar wat hem normaal misschien een halfuurtje zou kosten, duurde nu úren omdat hij telkens gestoord werd met het een of ander dringend verzoek. Deze avond kon hij dan eindelijk zijn nieuwe gadget uittesten. Hij heeft even een nieuwe schoenenkast voor ons gemaakt. Bomma heeft het altijd gezegd: "Onze Jan heeft gouden handen!".
Ook zaterdag wat thuis rondgehangen. Na de tropische temperaturen van de afgelopen dagen was vrijdagavond een fiks onweer losgebarsten, wat de temperatuur gevoelig deed dalen. Geen excuses meer om niet te strijken (de hele week ideaal was-weer: warm, zonnig en veel wind). Terwijl Jan met de kids naar Bunnings (den Brico) reed kon ik een paar uur non-stop doorwerken. Voor de statistieken: 1 vestje, 38 t-shirts (waaronder een stuk of 10 school-sport-polo's), 8 lange broeken, 6 shorts, 6 schoolhemdjes, 5 piyama's, 5 onderhemdjes, 1 kleedje en 2 truien en 2 lakens opgevouwen!
Vorige nacht is het uur hier verzet. Hopelijk zullen we nu allemaal wat langer slapen 's morgens en het uur extra 's avonds is ook meer dan welkom. Momenteel zitten we dus op 9 uur verschil met België.
Jan heeft vandaag aan den lijve ondervonden dat het niet zo makkelijk is om iets gedaan te krijgen met 3 kinderen in huis. Hij wilde een of ander "ding" ineenzetten waarmee de stofzuiger automatisch zou aanspringen als hij begint te zagen aan zijn zaagtafel. Maar wat hem normaal misschien een halfuurtje zou kosten, duurde nu úren omdat hij telkens gestoord werd met het een of ander dringend verzoek. Deze avond kon hij dan eindelijk zijn nieuwe gadget uittesten. Hij heeft even een nieuwe schoenenkast voor ons gemaakt. Bomma heeft het altijd gezegd: "Onze Jan heeft gouden handen!".
Imelda Marcos zou ons vierkant uitlachen, maar voor ons een hele verbetering. Jan heeft me wel op het hart gedrukt: "kast vol, stoppen met kopen". Heeft hij toch nog niet in de kast beneden gekeken...
Donderdag 2 oktober
Een dagje thuis, maar niet getreurd: Luna komt de hele dag! In de namiddag komen dan ook nog Patrick en Nicholas, dus is er "voor iedereen een vriendje" (aldus de kids). Het is lekker warm geworden -tot 33°c- dus het zwembad is open!
Ook een speciale dag voor Buddy, onze eenjarige Cavoodle, een "designer breed" zeggen ze hier, kruising van Cavalier King Charles Spaniel (een hele mondvol, jawel) en poedel. Hij verwacht zijn kapper. Hoewel hij met zijn genen niet zou mogen ruien (AN voor Minderhouts 'ruiven'), doet hij dat toch wel een ietsiepietsie (en misschien zouden we hem ook wel iets meer mogen borstelen). Om 9 uur komt Sandra eraan met haar Pet Mobile en een uurtje en 90 dollar later komt Buddy gewassen en gekortwiekt terug binnen.
Voor:
Ook een speciale dag voor Buddy, onze eenjarige Cavoodle, een "designer breed" zeggen ze hier, kruising van Cavalier King Charles Spaniel (een hele mondvol, jawel) en poedel. Hij verwacht zijn kapper. Hoewel hij met zijn genen niet zou mogen ruien (AN voor Minderhouts 'ruiven'), doet hij dat toch wel een ietsiepietsie (en misschien zouden we hem ook wel iets meer mogen borstelen). Om 9 uur komt Sandra eraan met haar Pet Mobile en een uurtje en 90 dollar later komt Buddy gewassen en gekortwiekt terug binnen.
Voor:
Tijdens:
Ik hoor je al zeggen: "hij zag er beter uit vóór" en "hij is een paar maten gekrompen". Inderdaad, hij vóelt zich precies ook wat bloot en onwennig, maar met een lange, zwoele zomer voor de deur (dat hopen wij toch) zal hij zich zo beter voelen.
Na:
Woensdag 1 oktober - werk aan de winkel
Ik moet dringend mijn vertalingen afwerken. Omdat dat met kids thuis niet lukt, gaan ze vandaag een hele dag naar de Kids Club (de voor-en naschoolse + vakantie-opvang op school). Zo hebben ze ook eens wat afwisseling. Vandaag is het Middeleeuwse thema-dag: spelletjes, eten, knutselen. Ik drop ze 's morgens om 8 uur af en ben om kwart voor zes klaar met mijn vertaalwerk: net op tijd!
Dit is echt het einde van mijn opdracht. Toen we hier net woonden kwam onze buurvrouw Marie (die op de universiteit van New South Wales werkt) af met de vraag of ik interesse had om thuis te werken voor een prof geschiedenis. Prof. Brawley begon toen aan een boek over de diplomatieke betrekkingen tussen Nederland en Indonesië in de jaren '40. Hij focust op een Indonesische familie die na de Japanse invasie van Indonesië naar Australië uitwijkt. Als de vader (die werkt voor de Nederlandse Inlichtingendienst) omkomt in een vliegtuigongeval, neemt zijn vrouw die taak van hem over. Omwille van het "White Australia"-beleid dat in die tijd werd gevolgd, worden Mevr. Jacob en 8 van haar kinderen met deportatie bedreigd. Om dit te voorkomen huwt ze hun huisbaas en wordt Mrs. O'Keefe. Hoe het uiteindelijk afloopt, weet ik nog niet omdat de laatste teksten in het Engels zijn en ik die dus niet hoef te vertalen (wat meteen de drang om ze te lezen wegneemt). Ik weet wel dat 2 kinderen nog altijd in Australië zijn.
Prof. Brawley had voor zijn onderzoek alle nodige documenten opgezocht en gekopieerd in archieven in Nederland, Engeland en Australië, maar uiteraard was het merendeel hiervan in het Nederlands. Ik ben dan begonnen met alle documenten (briefwisseling, militaire rapporten, krantenartikels, alles) te vertalen op cassette zodat hij eerst een selectie kon maken en zien welke documenten relevant waren voor zijn onderzoek.
Aanvankelijk heb ik zo'n 1000 pagina's vertaald. Eind vorig jaar kwamen er nog een aantal Nederlandse documenten boven water.
Ik heb het altijd heel interessant gevonden. Omdat ik simultaan vertaalde -dus las en onmiddellijk mondeling vertaalde- was ik de hele tijd 100% geconcentreerd op mijn werk: de perfecte manier om dagelijkse beslommeringen met kinderen, huishouden enz. te vergeten!
Het onderwerp was ook heel boeiend, het taalgebruik heel stijf en formeel. Ik heb vaak gelachen, maar ook gevloekt en gefoeterd als ik met een alinea-lange zin begon en na een paar regels muurvast kwam te zitten: waar is hier in godsnaam het werkwoord? De 'stop' en 'rewind'-knopjes op de cassetterecorder zijn héél intensief gebruikt.
Een voorbeeld van een draak van een zin:
Extract uit een brief dd. 28 november 1946 gericht aan Zijne Excellentie den Minister van Overzeesche Gebiedsdeelen te 's Gravenhage:
"Met verwijzing naar het ministerieel schrijven van 9 november jl. Commissariaat voor Indische Zaken, afdeeling A, no. 11/312 heb ik de eer Uwe Excellentie mede te deelen, dat, gelijk ik Haar reeds bij mijn codetelegram No. 50 berichtte, ik na overleg met Hs. Ms. Gezant te Melbourne en den Legercommandant besloten heb der Australische Regeering te doen mededeelen, dat, zoo deze zou volharden in hare weigering de 300 te Casino gedetineerde Indonesische militairen naar Morotai te doen vervoeren, waar zij hun verdere straf zouden uitzitten, in ieder geval op 15 December a.s. het Nederlandse bewakingsdetachement zou worden teruggetrokken, zoodat de betrokken Indonesiërs vanaf dien datum ten laste van laatstgenoemde Regeering zouden komen."
En de volgende zin...
"UHoogEdelGestrenge gelieve de hernieuwde verzekering van mijn hoogachting te willen aannvaarden."
... is nu gewoonweg: "Yours sincerely"
Dit is echt het einde van mijn opdracht. Toen we hier net woonden kwam onze buurvrouw Marie (die op de universiteit van New South Wales werkt) af met de vraag of ik interesse had om thuis te werken voor een prof geschiedenis. Prof. Brawley begon toen aan een boek over de diplomatieke betrekkingen tussen Nederland en Indonesië in de jaren '40. Hij focust op een Indonesische familie die na de Japanse invasie van Indonesië naar Australië uitwijkt. Als de vader (die werkt voor de Nederlandse Inlichtingendienst) omkomt in een vliegtuigongeval, neemt zijn vrouw die taak van hem over. Omwille van het "White Australia"-beleid dat in die tijd werd gevolgd, worden Mevr. Jacob en 8 van haar kinderen met deportatie bedreigd. Om dit te voorkomen huwt ze hun huisbaas en wordt Mrs. O'Keefe. Hoe het uiteindelijk afloopt, weet ik nog niet omdat de laatste teksten in het Engels zijn en ik die dus niet hoef te vertalen (wat meteen de drang om ze te lezen wegneemt). Ik weet wel dat 2 kinderen nog altijd in Australië zijn.
Prof. Brawley had voor zijn onderzoek alle nodige documenten opgezocht en gekopieerd in archieven in Nederland, Engeland en Australië, maar uiteraard was het merendeel hiervan in het Nederlands. Ik ben dan begonnen met alle documenten (briefwisseling, militaire rapporten, krantenartikels, alles) te vertalen op cassette zodat hij eerst een selectie kon maken en zien welke documenten relevant waren voor zijn onderzoek.
Aanvankelijk heb ik zo'n 1000 pagina's vertaald. Eind vorig jaar kwamen er nog een aantal Nederlandse documenten boven water.
Ik heb het altijd heel interessant gevonden. Omdat ik simultaan vertaalde -dus las en onmiddellijk mondeling vertaalde- was ik de hele tijd 100% geconcentreerd op mijn werk: de perfecte manier om dagelijkse beslommeringen met kinderen, huishouden enz. te vergeten!
Het onderwerp was ook heel boeiend, het taalgebruik heel stijf en formeel. Ik heb vaak gelachen, maar ook gevloekt en gefoeterd als ik met een alinea-lange zin begon en na een paar regels muurvast kwam te zitten: waar is hier in godsnaam het werkwoord? De 'stop' en 'rewind'-knopjes op de cassetterecorder zijn héél intensief gebruikt.
Een voorbeeld van een draak van een zin:
Extract uit een brief dd. 28 november 1946 gericht aan Zijne Excellentie den Minister van Overzeesche Gebiedsdeelen te 's Gravenhage:
"Met verwijzing naar het ministerieel schrijven van 9 november jl. Commissariaat voor Indische Zaken, afdeeling A, no. 11/312 heb ik de eer Uwe Excellentie mede te deelen, dat, gelijk ik Haar reeds bij mijn codetelegram No. 50 berichtte, ik na overleg met Hs. Ms. Gezant te Melbourne en den Legercommandant besloten heb der Australische Regeering te doen mededeelen, dat, zoo deze zou volharden in hare weigering de 300 te Casino gedetineerde Indonesische militairen naar Morotai te doen vervoeren, waar zij hun verdere straf zouden uitzitten, in ieder geval op 15 December a.s. het Nederlandse bewakingsdetachement zou worden teruggetrokken, zoodat de betrokken Indonesiërs vanaf dien datum ten laste van laatstgenoemde Regeering zouden komen."
En de volgende zin...
"UHoogEdelGestrenge gelieve de hernieuwde verzekering van mijn hoogachting te willen aannvaarden."
... is nu gewoonweg: "Yours sincerely"
Dinsdag 30 september
Niet echt iets gepland voor vandaag. Een mama van school belt 's morgens: een paar klasgenootjes van Willem gaan naar een park in Mona Vale (op 20 minuutjes van hier), maar wij moeten in ieder geval nog gaan shoppen want de koelkast is zo goed als leeg. Het is ook wat bewolkt en redelijk koel, dus we zullen nog zien. Maar als Cathy belt met de vraag of Willem komt spelen, stel ik toch voor om naar het park te gaan. Mijn wegen kunnen soms een ietwat ondoorgrondelijk zijn...
Wij dus met kinderen, fietsen, zwemgerief, picknick en hond naar het Flying Fox Park (in het Winnererremy Bay Parkland) in Mona Vale. We zouden maar een paar uurtjes gaan maar zijn uiteindelijk een hele dag gebleven. Boodschappen en was kunnen 's avonds ook.
Het is een van die prachtparken waarvan er hier zoveel zijn en waar je er in België veel te weinig van hebt: een heel groot en vlak fietsparcours, een grote moderne speeltuin, kraaknette barbecues, grote picknicktafels, een café waar je drank en snacks kan kopen (een unicum in Australië). Bovendien ligt dit alles aan een jachthaven zodat je ook nog een strandje hebt waarlangs je een wandeling kan maken die o.a. naar een hondenpark leidt.
Geen wonder dat je het hier een hele dag kan uitzingen. Hier komen we zeker nog eens terug!
Wij dus met kinderen, fietsen, zwemgerief, picknick en hond naar het Flying Fox Park (in het Winnererremy Bay Parkland) in Mona Vale. We zouden maar een paar uurtjes gaan maar zijn uiteindelijk een hele dag gebleven. Boodschappen en was kunnen 's avonds ook.
Het is een van die prachtparken waarvan er hier zoveel zijn en waar je er in België veel te weinig van hebt: een heel groot en vlak fietsparcours, een grote moderne speeltuin, kraaknette barbecues, grote picknicktafels, een café waar je drank en snacks kan kopen (een unicum in Australië). Bovendien ligt dit alles aan een jachthaven zodat je ook nog een strandje hebt waarlangs je een wandeling kan maken die o.a. naar een hondenpark leidt.
Geen wonder dat je het hier een hele dag kan uitzingen. Hier komen we zeker nog eens terug!
29 september: Toon is jarig!
De eerste dag van de vakantie. Jan kwam 's morgens met een paar uur vertraging terug van een trip naar de USA, Zweden en België.
Maar vooral: het was Toon's negende verjaardag!
Omdat we geen verjaardagsfeestje hadden georganiseerd, zijn we in de namiddag naar de film geweest. Het werd Beverly Hills Chihuahua. Het gaat over Chloe, een rotverwende high-society Chihuahua die tijdens een vakantie in Mexico verloren loopt en terechtkomt in de honden-onderwereld. Leuk, misschien vooral voor hondenliefhebbers.
Een ijsje gegeten, Toon mocht nog een taart kiezen en dan naar huis om pannenkoeken te bakken. We hadden onze buurmeisjes Hanna en Iris en hun mama uitgenodigd, maar ze bleken niet thuis te zijn. (Ze zijn van Zuid-Korea en mama spreekt nog niet goed Engels, wat soms voor wat spraakverwarring zorgt.) Later op de avond, toen ik al naar de maandelijkse dameskletsavond in het Belgian Beer Café was, is Hanna nog een mooi kado komen brengen.
Ook bedankt voor de mooie kado's die Jan meebracht uit België!
Maar vooral: het was Toon's negende verjaardag!
Een ijsje gegeten, Toon mocht nog een taart kiezen en dan naar huis om pannenkoeken te bakken. We hadden onze buurmeisjes Hanna en Iris en hun mama uitgenodigd, maar ze bleken niet thuis te zijn. (Ze zijn van Zuid-Korea en mama spreekt nog niet goed Engels, wat soms voor wat spraakverwarring zorgt.) Later op de avond, toen ik al naar de maandelijkse dameskletsavond in het Belgian Beer Café was, is Hanna nog een mooi kado komen brengen.
Ook bedankt voor de mooie kado's die Jan meebracht uit België!
Friday, 3 October 2008
Zondag 14 september: Eerste Communie Toon
Voor de Aussie-leken: de volgorde van de sacramenten is hier iets anders. Het doopsel komt uiteraard eerst en de Ziekenzalving meestal laatst, maar daartussen gaat het als volgt. In Year 2 (2de leerjaar) doen de kinderen hun plechtige communie, dus niet hun eerste Communie. De reden hiervoor is dat je eerst geacht wordt voor je geloof te kiezen, je doopbelofte te bevestigen, alvorens je mag deelnemen aan de Communie. In Year 3 volgt dan het sacrament van de biecht: "Reconciliation". Alle kinderen moeten voor het eerst hun zonden opbiechten zodat ze x-aantal maanden later hun Eerste Communie kunnen doen op hun spreekwoordelijke eerste-communiezieltje. De voorbereiding voor alle sacramenten verloopt op dezelfde manier. In de eerste plaats volg je als ouder een paar vergaderingen zodat je zelf weer weet waarover het gaat. Ook alle praktische regels worden stelselmatig uitgelegd door de erg strenge, gevreesde maar blijkbaar efficiënte coördinator van de parochie. Daarna volgen nog een viertal sessies met de kinderen bij. Als toemaatje mochten we elk weekend naar de zondagsmis gaan.
In onze parochie hier nog een klein verschil met andere parochies in Australië en zeker ook in België. Er is geen gezamenlijke viering met alle kinderen. In plaats daarvan "mogen" de 100-tal kinderen kiezen wanneer ze hun eerste communie doen. Ze worden dus verspreid over 3 misvieringen tijdens 3 weekends. De beweegreden achter deze -bij de meeste ouders onpopulaire- regel is dat je je communie doet tijdens de mis waar je meestal naartoe gaat zodat de medeparochianen willen meevieren.
Omdat Jan tijdens de week zou vertrekken naar de USA was er voor ons weinig keuze, wat het leven dan meestal weer makkelijker maakt (als je zo'n twijfelgeval bent als ik). Het werd dus 14 september.
Het was een simpele maar mooie viering, voorgegaan door ieders favoriet Father Jim (in de parochie ook wel "the 5th Wiggle" genoemd, naar de in Australië razend populaire Wiggles.) Hij is (of beter: was) sinds juli in deze parochie, de jongste priester van het bisdom, een heel vlotte kerel die het kerkbezoek meteen pijlsnel de hoogte in deed gaan. Je kon direct voelen dat er een frisse wind door de parochie blies. Zo kon je de vieringen volgen aan de hand van een Powerpoint presentatie. Tijdens de preek kwamen er foto's bij om de standpunten kracht bij te zetten en er werd al eens gelachen. (De mis is hier sowieso iets minder stijf dan bij ons. De vorige priester Father Jack sloot zijn mis bv. altijd af met een mop.) Spijtig genoeg heeft de bisschop Father Jim na 2 maanden al weggekaapt, wat hem uiteraard niet in dank werd afgenomen. Omdat een andere parochie, de zogenaamde "cathedral parish" (wat St. Ives voordien was), al een paar maanden zonder pastoor zit, werd Father Jim overgeplaatst. Op de vraag van vele parochianen of ze niets konden doen om dit te voorkomen, antwoordde Father Jim dat we voor meer roepingen kunnen zorgen, dat we onze zonen kunnen aanmoedigen om priester te worden zodat het tekort binnen x-aantal jaren is opgelost. Ik keek naar Toon, maar die schudde het hoofd...
Na de viering konden we koffie gaan drinken en taart eten in de parochiezaal.
Daarna hadden we thuis een feestje met onze Australische familie: onze vorige buren Ian en Marie (en zonen Patrick en Nicholas), Anne en Filip (en kids Rune, Luna en Senne) en Cathy en Frank (en kindjes Sébastien en Aline).
Op het menu BBQ "as usual", maar wel een speciaal dessert dat Toon had gekozen in navolging van zijn vriend Patrick vorig jaar. Het werd een "croquembouche": een profiteroles-taart bedekt met een krokante laag caramel. In onze tijd mocht de communicant een ijskreem schaapje onthoofden, waarna dan bloed in de vorm van groseille verscheen: een bloederige gewoonte die ondertussen in onmin is geraakt, voor zover ik weet.
We doen het nog wel eens over, volgend jaar in België. Hoewel het hier toch anders is, zo zonder zijn Belgische familie, was het toch een speciale dag voor Toon.
In onze parochie hier nog een klein verschil met andere parochies in Australië en zeker ook in België. Er is geen gezamenlijke viering met alle kinderen. In plaats daarvan "mogen" de 100-tal kinderen kiezen wanneer ze hun eerste communie doen. Ze worden dus verspreid over 3 misvieringen tijdens 3 weekends. De beweegreden achter deze -bij de meeste ouders onpopulaire- regel is dat je je communie doet tijdens de mis waar je meestal naartoe gaat zodat de medeparochianen willen meevieren.
Omdat Jan tijdens de week zou vertrekken naar de USA was er voor ons weinig keuze, wat het leven dan meestal weer makkelijker maakt (als je zo'n twijfelgeval bent als ik). Het werd dus 14 september.
Daarna hadden we thuis een feestje met onze Australische familie: onze vorige buren Ian en Marie (en zonen Patrick en Nicholas), Anne en Filip (en kids Rune, Luna en Senne) en Cathy en Frank (en kindjes Sébastien en Aline).
School Musical: A KIDSUMMER NIGHT'S DREAM
Een van de hoogtepunten van het schooljaar: op 17 en 18 september werd de school musical opgevoerd door alle leerlingen van Corpus Christi.Dit jaar viel de keuze op "A Kidsummer Night's Dream": een adaptatie van Shakespeare's Midsummer Night's Dream. Het verhaal speelt zich deels in de echte wereld af, aan het hof van Athene, deels in de wereld van feeën en pixies. Alle ingrediënten voor een moderne musical: verliefdheid, macht, betovering, humor, enz.
Praktisch gezien mag onze school het auditorium van onze buren van Masada College (een Joodse middelbare school) gebruiken.
Een heel trimester waren de kinderen bezig om hun liedjes en danspasjes aan te leren. Het vijfde en zesde leerjaar krijgen de eer om de hoofdrollen te vertolken. Vijf én zes omdat er maar om de twee jaar een musical is, het andere jaar is er een kerstconcert. Op deze manier krijgen alle kinderen de kans om minstens eenmaal in hun schoolcarrière te schitteren als grote sterren.
Niet alleen de kinderen en leraars waren druk bezig. Naar gewoonte worden ook de ouders opgetrommeld en in de praktijk komt dat natuurlijk neer op de thuiswerkende moeders. Alle kostuums (op een paar klassen na die geleende kostuums hadden) werden geknipt, genaaid, garlands (hoofdtooi) geknoopt, de decorstukken geschilderd en versierd, professionele make-up, foto's van alle klassen voor en tijdens de musical, acteeradvies: er waren vrijwilligers voor elke specialiteit. Na de musical gaat er dan ook een zucht van verlichting door de school.
Zaterdag 6 september: Soccer & Netball Gala Day
Het wintersportseizoen is afgelopen. De laatste matchen zijn ondertussen weeral een paar weken geleden gespeeld. Vandaag is het de feestelijke afsluiting van het seizoen. Het weer was allesbehalve feestelijk dus werd het een verkorte versie van de geplande activiteiten.
Het hele gebeuren is piekfijn georganiseerd en getimed. Elk team (zowel voor voetbal als voor netbal) wordt op een bepaald uur verwacht voor de groepsfoto. Na de foto wordt een match van een kwartiertje gespeeld tegen de ouders (voor voetbal meestal de papa, voor netbal de mama: verschil moet er zijn!) en daarna wordt één van de ouders verwacht om een kwartier te BBQ te bemannen. Spijtig genoeg kon de match tegen de ouders waar alle kinderen al zolang naar uitkeken niet doorgaan. En het springkasteel hebben we helemaal niet gezien. Maar tijdens de officiële uitreiking kregen alle kinderen hun trofee waarmee ze zo trots als een gieter terug huiswaarts konden keren.
Voor ons kwam het eigenlijk niet slecht uit dat de gala day wat ingekort was. In de namiddag waren we uitgenodigd op het trouwfeest van Suzanne en Tony. Suzanne werkt bij Cochlear. Zij is van Taiwanese afkomst, dus veel Chinezen. Tony is kort voor Antonio en is van Italiaanse afkomst, dus ook veel Italianen. Het weer hadden ze dus niet mee, maar ze zagen er beiden overgelukkig uit. Na de kerkelijke dienst die plaatshad in een naar Aussie normen oud kasteel, waren we uitgenodigd voor de "afternoon tea" bij een collega van Jan. Daarna gingen we in groep naar het trouwfeest dat plaatshad in het oude stadhuis van Paramatta. De vrienden van Suzanne en Tony hadden een heel feestelijk buffet bij elkaar gekookt. Het enige spijtige voor ons: geen alcohol. De ceremoniemeester drukte ons in het begin al op het hart dat de flessen champagne die her en der op de tafels stonden, nog niet gekraakt mochten worden. Dat mocht pas later toen de speeches begonnen en we eindelijk een toast mochten uitbrengen. Onze glazen waren maar halfgevuld en wij (Jan en ik) hadden niet goed gepland. Er kwamen nog meer toasts en omdat we de hele tijd hadden zitten sippen (in tegenstelling tot onze tafelgenoten) waren we genoodzaakt om een leeg glas te heffen.
Niet dat dat de gewoonte is in Australië. Op het vorige trouwfeest vloeide de drank rijkelijk! Voordeel van een "droge bruiloft" is dan weer dat je om 11 uur thuis bent en dat je de volgende dag zonder kater opstaat.
Het hele gebeuren is piekfijn georganiseerd en getimed. Elk team (zowel voor voetbal als voor netbal) wordt op een bepaald uur verwacht voor de groepsfoto. Na de foto wordt een match van een kwartiertje gespeeld tegen de ouders (voor voetbal meestal de papa, voor netbal de mama: verschil moet er zijn!) en daarna wordt één van de ouders verwacht om een kwartier te BBQ te bemannen. Spijtig genoeg kon de match tegen de ouders waar alle kinderen al zolang naar uitkeken niet doorgaan. En het springkasteel hebben we helemaal niet gezien. Maar tijdens de officiële uitreiking kregen alle kinderen hun trofee waarmee ze zo trots als een gieter terug huiswaarts konden keren.
Voor ons kwam het eigenlijk niet slecht uit dat de gala day wat ingekort was. In de namiddag waren we uitgenodigd op het trouwfeest van Suzanne en Tony. Suzanne werkt bij Cochlear. Zij is van Taiwanese afkomst, dus veel Chinezen. Tony is kort voor Antonio en is van Italiaanse afkomst, dus ook veel Italianen. Het weer hadden ze dus niet mee, maar ze zagen er beiden overgelukkig uit. Na de kerkelijke dienst die plaatshad in een naar Aussie normen oud kasteel, waren we uitgenodigd voor de "afternoon tea" bij een collega van Jan. Daarna gingen we in groep naar het trouwfeest dat plaatshad in het oude stadhuis van Paramatta. De vrienden van Suzanne en Tony hadden een heel feestelijk buffet bij elkaar gekookt. Het enige spijtige voor ons: geen alcohol. De ceremoniemeester drukte ons in het begin al op het hart dat de flessen champagne die her en der op de tafels stonden, nog niet gekraakt mochten worden. Dat mocht pas later toen de speeches begonnen en we eindelijk een toast mochten uitbrengen. Onze glazen waren maar halfgevuld en wij (Jan en ik) hadden niet goed gepland. Er kwamen nog meer toasts en omdat we de hele tijd hadden zitten sippen (in tegenstelling tot onze tafelgenoten) waren we genoodzaakt om een leeg glas te heffen.
Niet dat dat de gewoonte is in Australië. Op het vorige trouwfeest vloeide de drank rijkelijk! Voordeel van een "droge bruiloft" is dan weer dat je om 11 uur thuis bent en dat je de volgende dag zonder kater opstaat.
Vrijdag 5 september: "Grandparents & Friends Day"
Elk jaar tijdens de boekenweek is het grootoudersdag op school. Omdat er hier zoveel kinderen zijn waarvan de grootouders niet direct voorhanden zijn - afkomst Zuid-Afrika, Engeland, Nieuw-Zeeland, uiteraard drie uit België, een uit Holland, maar ook uit andere staten in Australië- worden ook vrienden uitgenodigd, of bij gebrek daaraan :-) zijn ouders ook welkom. Ik was opgeroepen om te helpen in de schoolkantine, maar geen nood: Jan had een halve dag verlof genomen zodat hij na de gebruikelijke misviering een kijkje kon gaan nemen in de klassen. De meeste kinderen halen hun hele "tub" leeg (bakje waarin al hun schriften zitten) boven en laten trots al hun werk zien.
Ondertussen konden de grootouders zich te goed doen aan alle cakes en zoetigheden die de moeders gebakken hadden. Omdat het barslecht weer was, werden ze in de leraarskamer gepropt.
De (halve) dag werd zoals gewoonlijk afgesloten met een optreden van de Concert Band -zeg maar de schoolfanfare- de Training Band met o.a. Toon met de trompet (eerste jaar dat de kinderen een instrument spelen; volgend jaar stromen ze door naar de Concert Band), het strijkersensemble (waar Marie volgend jaar bij wil; vandaar dat ze dit jaar met vioolles is begonnen), de songclub en het koor (waar Marie bij was, maar de dag zelf niet meer op het podium bleek te staan. Ze had opgegeven nadat wij van België terug kwamen omdat de kinderen ondertussen een paar nieuwe liedjes hadden geleerd... Ze gaat het volgend trimester terug beginnen, zegt ze).
Daarna -en dat is meteen de reden om de bezoekers tijdens de boekenweek uit te nodigen- kan je een kijkje nemen in de bibliotheek, waar alle kinderen de afgelopen dagen hun favoriete nieuwe boek gekozen hebben. Dat boek kan je dan schenken aan de bib. Er komt een mooi label vooraan in het boek waarop staat door wie het boek geschonken is + de naam van het bijhorende kind. Zodra het boek netjes gekaft is, krijgt dat kind het boek dan als allereerste te lezen. Dit jaar kreeg de bib voor zo'n 5000 Dollar (125.000 BEF) aan nieuwe boeken. Slim gezien natuurlijk!
De (halve) dag werd zoals gewoonlijk afgesloten met een optreden van de Concert Band -zeg maar de schoolfanfare- de Training Band met o.a. Toon met de trompet (eerste jaar dat de kinderen een instrument spelen; volgend jaar stromen ze door naar de Concert Band), het strijkersensemble (waar Marie volgend jaar bij wil; vandaar dat ze dit jaar met vioolles is begonnen), de songclub en het koor (waar Marie bij was, maar de dag zelf niet meer op het podium bleek te staan. Ze had opgegeven nadat wij van België terug kwamen omdat de kinderen ondertussen een paar nieuwe liedjes hadden geleerd... Ze gaat het volgend trimester terug beginnen, zegt ze).
Subscribe to:
Posts (Atom)