Marie's lucky day

Deze morgen zijn we met Marie op haar jaarlijkse controle bij de cardioloog geweest. Alle drie met een klein "hartje" ernaartoe, een kwartier later heel opgewekt en blij terug buiten. Alles was goed, dus dochterlief kan er weer een jaartje tegen (op hout kloppen als ik zulke dingen zeg).

Het was héél warm vandaag dus is er volop geplonst in het zwembad. Senne was er ook, altijd te vinden voor dolle waterpret.
Na de middag werd er met een partijtje Monopoly gestart. Willem en Senne haakten al eerder af, maar Marie en Moeke May (die dinsdagmorgen is aangekomen) hebben er een marathonsessie van gemaakt. Na zo'n 3 uur was Marie stinkend rijk en zat moeke totaal aan de grond. Misschien moet Marie haar geluk maar eens proberen in de Lotto!Meer familienieuws:
Jan is deze namiddag vertrokken voor zijn tweede tripje naar München in twee weken tijd. Na Duitsland is hij nog twee dagen in België (voor een feest, "o.a." zal hij me zeggen) en daarna voor een vijftal dagen in Dubai (voor een jeepsafari, "o.a." natuurlijk).

Terwijl Toon zijn tweede pukkeltje heeft op zijn kin -"Oh my GOD!"-, heeft Willem te kampen met andere leeftijdsgebonden natuurfenomenen: 2 losse tanden. Totnutoe is hij nog maar 2 melktandjes, de onderste, kwijt. Een van de dagen zullen de bovenste sneuvelen. Hij ziet er nu heel grappig uit, met zijn twee konijnentandjes.Zoals gezegd, bloedheet vandaag. Deze avond zijn we wat verfrissing gaan zoeken in Dee Why. Eerst fish & chips gekocht en op de dijk gepicknickt: zalig, voor herhaling vatbaar!

Bijna terug naar school...

De vakantie is nog NIET voorbij en ons vakantieverslag moet nog komen, maar vandaag hebben we al een beetje voorbereidingen getroffen voor volgende week... de eerste schooldag.
Ik blijf erbij: 5-6 weken vakantie is écht niet genoeg, zeker niet als de eerste weken opgeslorpt worden in eindejaarsfestiviteiten. Ik (de kids hun mening wordt niet gevraagd natuurlijk ;-)) heb echt nog wat meer tijd nodig om te relaxen, 's morgens uit te slapen, niet te moeten crossen, geen lunchboxen te moeten maken, geen oudercomité-vergaderingen te hebben, geen schoolroddels te hoeven aanhoren, enz. Er zijn ook nog zoveel vriendjes die eens moeten komen spelen of slapen, zoveel uitstapjes die we nog moeten doen, zoveel kasten die uitgemest moeten worden, zoveel receptjes die we willen proberen, tandartsen te bezoeken, enzovoorts. Dat de kids elkaar regelmatig in de haren vliegen neem ik er (voorlopig nog) graag bij.
Neen, volgende week wordt het startschot weer gegeven en de finish van de race ligt pas in december.
Soit, omdat wij altijd goed op tijd plannen (je kent ons), hebben we vandaag een paar items van onze to-do list afgetickt, op een zeer efficiënte manier zelfs:

1) 5 paar schoenen kopen. Voor elk een paar schoolschoenen (uniformschoenen, in de meeste gevallen zwart, anders bruin) en de jongens een paar sportschoenen (niet dat Marie niet sport, zij had er nog). Bij Shoes & Sox, dé Clarks-specialisten, worden die professioneel "gefit" zodat kindlief er het hele schooljaar mee verder kan, m.a.w. in het begin lopen ze heel klungelig met hun voeten die ineens een groeispurt hebben gehad.2) Omdat er een speciale stand was met schoolmateriaal hebben we ons ook daar maar ineens op gestort, ook al hadden we dé lijsten niet bij. De ondernemingslust en het organisatietalent van onze kids draaien ineens op volle toeren als ze mogen grabbelen in kaftjes, pennen, potloden, gommen en alle andere attributen. Geen scheef woord wordt er gesproken. Ze hélpen elkaar zelfs, om het boodschappenmandje zo snel mogelijk gevuld te krijgen. En thuis wordt alles heel zorgvuldig verdeeld en gaat alles netjes in de juiste pennentas.3) Al héél lang op onze lijst, vooral voor Toon en Willem die er meer en meer als wilde blonde surfende teenagers begonnen uit te zien: de kapper! Ongelooflijk hoe snel hun haar groeit en hoe snel ze er weer als keurige jongens uitzien. Marie wil haar haar terug laten groeien, maar stemde toch in met bijknippen. Het resultaat:
Dat het géén goedkope dag is geworden, moet ik er niet bij vermelden zeker?

Terug van weggeweest

Gisteren zijn we terug thuis gekomen van onze "grote" vakantie die iets minder groot is geworden dan gepland. Donderdagochtend had Jan een tele-conference en bleek dat hij deze dinsdag in München werd verwacht. Hij zit dus nu op het vliegtuig en vliegt van het ene extreem -40°C in Sydney- naar het andere -min 10-20°C in München? Hier extreem gevaar voor bosbranden, waar hij morgen van het vliegtuig stapt alles in de war gestuurd door extreem winterweer. Raar...
Alvast een paar kiekjes van onze reis:
En voor ons Karin: nog wat fauna. Maar anderhalve meter groot!

Merry Christmas!

Wij wensen ieder een gezellig kerstfeest
en een gezond en gelukkig nieuwjaar!

Bij ons zijn de kerstfeestelijkheden ondertussen al begonnen. Deze avond zijn we naar de mis van 6u geweest. De kerk zat afgeladen vol, zelfs buiten zaten er heel wat "toeschouwers". Reden van al die drukte: tijdens deze misviering wordt het kerstverhaal uitgebeeld door een hele groep kinderen. Zelfs "Bishop Nicholas" was ter plaatse. Hij legde uit hoe de echte Sint-Nicholaas aan de oorsprong lag van de figuur Santa Claus, de kerstman. Zie je wel, wij hebben toch de echte!
Daarna zijn we iets gaan drinken bij Cathy en Frank die logeren in het huis van Anne en Filip.
En nu hopen de kids dat Santa hier deze nacht een bezoek zal brengen, ook al is niet hij maar Sinterklaas de echte kinder- en mensenvriend.

Een beetje uitleg bij de foto's:
begin links bij 2009 en volg in klokwijzerzin:
- Januari: Spirit of Tasmania. Prachtige reis.
- Februari: uitje voor mama die ging skiën in Frankrijk met Karin, Jos, Tuur en Fien en een hele groep Cahier-ers.
- Maart: kampeerweekend met "de Belgen".
- April: vakantie aan Canton Beach ten noorden van Sydney.
- Mei: herfst in Bowral, in de Southern Highlands.
- Juni: moemoe stierf op 95-jarige leeftijd een paar dagen voor onze reis naar België.
- Juli: weekendje Ardennen met de familie Van Mirlo; kayaken op de Amblève rond Durbuy.
- Augustus: strandwandeling met o.a. Buddy.
- September: Marie deed haar Eerste Communie.
- Oktober: Vakantie naar Uluru.
- November: Jan en Inn op Dinner Dance (galabal georganiseerd door oudercomité Corpus Christi)
- December: kerst in Oz. Kids tijdens hun optreden op het kerstconcert op school + kerstversiering in Davidson, waar een hele straat spectaculair verlicht wordt.

Toon is tien (deel II)

Gisteren had Toon 12 jongens uitgenodigd voor een sleepover party. Uiteindelijk zijn er 8 gekomen, meer dan genoeg voor ons ;-). Toon had alles goed geprogrammeerd: om 5 uur aftrap in het zwembad. Het was niet heel warm, maar toch gezwommen, daarna wat gevoetbald en toen had Jan de hamburgers klaar voor het avondeten. Daarna hebben ze zich allemaal geïnstalleerd in de speel-/slaapkamer voor hun eerste film. De filmkeuze kon niet iedereen bekoren dus de film werd voortijdig onderbroken voor de verjaardagstaart, met 3 maanden vertraging maar soit. Tijdens de tweede film hebben 2 jongens rustiger oorder opgezocht in Toon's slaapkamer. Toen waren ze nog met 7. Die zeven hebben het lang volgehouden. Een derde film moest er nog aan geloven en zelfs dan wisten ze van geen ophouden, tot wij er een stokje voorstaken en het licht én de tv uitgingen. Jan had nachtwacht en heeft ze rond half twee stil gekregen.
Deze morgen waren ze om half zeven uit de veren. Ze hebben zich redelijk stilletjes teruggetrokken in Toon's kamer tot de laatste vriend zijn roes had uitgeslapen, een beetje ontbijt en dan... film, de meest luidruchtige van allemaal: "Transformers", ver-schrik-ke-lijk. Omdat er nog altijd één was die nog geheel niets gegeten had (noch hamburger, noch taart, wel chips, geen ontbijt) heb ik mijn laatste konijn uit de hoed getoverd: wafels volgens het recept van het rusthuis. En jawel, allemaal hebben ze ervan gesmuld! Daarna recht het zwembad in (yuk, met een buik vol wafels) en dan zijn de mama's en papa's hun lievelingen terug komen afhalen...
Onze eerste sleepover party: zeker geen slechte ervaring, we zijn allemaal alleen wat slaapdronken, maar dat halen we deze nacht wel in.
Een paar fotootjes:

Nog een staartje...

Nog een staartje aan mijn bewogen dag gisteren. Deze morgen bij de oogarts in Chatswood besef ik dat mijn bankkaart niet op de vertrouwde plaats in mijn portemonnee zit. Heb gelukkig nog genoeg cash bij (normaal zo goed als niets) en buiten besef ik dat ik gisteren bij McDonalds betaald heb met mijn kaart. Gebeld en gelukkig ...is ze terecht. Was een goedkope ochtend in Chatswood Chase (groot shopping center)!

Gelukkig is het weekend en kan ik een beetje uitblazen. Hoewel, deze avond hebben we een kerstfeestje met Year 1. De kids gaan allemaal logeren bij de Jackson Family (van school). Had gevraagd of hun dochter kon babysitten, maar zij ging al naar een andere Year 1 familie. Dus had de mama voorgesteld dat ze zouden komen logeren. Zij hebben nog 3 jongens, waarvan een bij Toon in de klas en de jongste bij Marie. Willem kent hen ook goed, dus geen probleem. Het zal wel raar doen. Dit is de allereerste keer dat onze kinderen allemaal samen weg zijn. Wat helemaal ongelooflijk is, ze brengen Willem morgenochtend zelfs (om 8u) naar zijn cricketmatch, want hun jongste speelt een half uur later in dezelfde straat! Ik kan mijn oren nog altijd niet geloven.

Morgenavond is het kerstfeest van Cochlear. Het is op een andere plaats dan gewoonlijk, en in plaats van een 'sit-down' dinner is het een cocktailparty. Wat wel blijft, is het optreden van de Cochlear band die een heel bekende gitarist hebben, niemand minder dan Jan. Na alle optredens van Toon en Marie in concertband en string ensemble is het dus nu Jan's beurt om te schitteren op het podium.

Zondag speelt Jan cricket met de vaders van Willem's team, hoewel hij dat zelf nog niet weet. Gevolgd door een BBQ.
En dan beginnen we aan onze laatste 3 dagen van dit schooljaar!

Het leven zoals het (gelukkig niet altijd) is

Voor de niet-facebookers, een "korte" samenvatting van mijn dag:

Deze morgen op om 7u, douche, Toon geholpen met zijn KK scroll die hij gisteren niet gemaakt had omdat hij op onze nieuwe Wii had gespeeld, grrr! Ware het niet voor zijn KK, hij zou zelf de kastanjes uit het vuur kunnen halen. (KK = Kris Kringle, in de klas trekken ze namen en de geheime uitverkorene verwennen ze met allerlei kleine attenties: kaartjes, zelfgemaakt kleurboek, een snoepje enz. of ze helpen hem/haar om hun tafel op te ruimen, enz. De laatste dag maken ze een lijstje met alles wat ze voor zijn KK hebben gedaan en die moet dan raden wie de weldoener was).
7u30 lunchbox Toon gemaakt.
7u45 Toon naar school gebracht voor ochtendkerstconcert op de speelplaats.
Om 8u10 kom ik terug thuis (20 minuten voor de volgende school run), en daar komt Willem onder de camper trailer uit gekropen, in zijn pyama.
Vlug ontbijt + lunchbox Marie, Willem en Inn gemaakt, vlug tanden poetsen, foto's op USB gezet voor jaarboek.
8u40 terug naar school met andere twee. Blijkt dat Marie haar viool heeft vergeten: grrr.... whatever: dan geen les.

Nogal laat aan het station, dus verste parkeerplaats op de verste parking. Trein vertrekt net: whatever, ga niet lopen; koffietje gekocht en volgende poging.
Gelukkig kan ik wat bekomen in de rustige Mitchell Library. Hard gewerkt, goed vertaald: 18de eeuwse tekst over hoe de Franse ontdekkingsreizigers handel dreven met de "wilden", wat ze ruilden (glazen kralen, bijlen, nagels, stukjes ijzer waren heel populair): leuk.

Om 4u15 gestopt, flink doorgestapt naar het station. Als ik de trappen naar het perron afloop, hoor ik de trein al. Even spurtje, hop in de trein, deuren dicht. Oef: ik heb het gehaald. Ga genoeg tijd hebben om me te organiseren voor deze avond. Bel nog even met Linda (God bless her) die Toon en vriend Alex mee naar de voetbal zal nemen en bij mij thuis zal afzetten. De moeder van Alex brengtt Marie en haar dochter naar een vioolconcert in Lindfield. Na de voetbal zal ik naar daar gaan, nog een stukje concert meepikken, kinderen wisselen en terug naar huis gaan.
Mis poes!
Na Chatswood verdwijnt de trein in een heel lange tunnel. Hier klopt iets niet, blijkt ook de knappe man naast mij te denken. Hij staat op en begint te GSM-en. Ik kijk op de spoorkaart voor mij en weet al snel hoe laat het is (letterlijk!). Deze trein gaat naar Epping. In het eerstvolgende station stap ik uit en wacht samen met nog 3 andere gedupeerden (tot mijn grote opluchting ben ik niet het enige kieken) op de trein terug naar Chatswood. We zijn nog kalm!
15 minuten later loop ik van het perron in Gordon naar mijn verst afgelegen plaats op de parking, vlieg als een gek naar huis, pak een banaan, kleed, sokken, schoenen en viool voor dochterlief en spurt naar de kids club waar ik mijn 2 jongste kinderen bij de kraag vat en in de auto duw. Dochter kan zich gedeeltelijk omkleden en belt aan bij de familie Herrera terwijl ze haar sokken en schoenen aandoet. Moeder met jongste zoon naar huis waar ze van plan is om in het zwembad te duiken om te bekomen van alle emoties en oververhitting. Een snelle controle leert dat het water slechts 26 graden warm is, dus ik hou het maar op de douche.
Zodra de jongens thuis zijn en nadat ik eindelijk mijn sleutels heb gevonden die ik allang in mijn handtas had gegooid, met zijn allen de auto in naar Lindfield. Het is nog wat zoeken naar het juiste lokaal en we lopen net de zaal binnen (alle ogen op mij, 2 zwetende voetballers en een vuile Willem gericht) als Marie naar voor gaat voor haar solo (waarvoor ze niks geoefend heeft want ze ging er geen doen), in haar uniform met een vlek op. Blijkt dat alle meisjes daar zitten in hun mooiste kleedje met een mooie strik in hun onberispelijk gekamde haar... Marie speelt het stuk "Go tell aunt Rodie", naar eigen zeggen moest ze daarvoor niet oefenen (volgens Toon wel) want ze had het al een miljoen keer gespeeld. In het kort: ik ben heel trots dat mijn dochter daar ondanks alle strubbelingen om hier te geraken toch kalm staat te spelen voor een zaal van pakweg 50 mensen, maar krimp ineen bij elke piepende noot. Deze avond is genoeg om haar nooit nog een viool te laten vastpakken. Maar -na haar optreden- geniet ik in alle kalmte van het prachtige samenspel van het string ensemble en hoop dat Marie ooit zo mooi speelt als de grote meisjes.

Koken doe ik vandaag niet, no way, dus naar McDonalds als compensatie voor mijn kinderen voor het feit dat ze zo'n verschrikkelijk chaotische moeder te hebben.
Thuisgekomen blijkt dat een van de buitendeuren een hele dag heeft opengestaan (enfin, niet op slot), de handwas van Marie haar kleedje mislukt zodat het nu -11uur- in het wasmachien zit en morgen om 8u droog moet zijn en nu... zit ik hier met mijn Amaretto on the rocks en vraag me af wat er nu in godsnaam nog kan misgaan... :-)

Klaar

De schoentjes staan klaar met een wortel voor het paard. Sint en Piet krijgen hier TimTammekes (dé overheerlijke Aussie chocolade koekjes; "Goed," zei Toon, "die werken altijd" en hij kan het weten!), door te spoelen met een pintje (voor Piet) en een glas melk (voor Sint). We hebben liedjes gezongen, enfin ik heb liedjes gezongen en Toon en Marie hebben geprobeerd om mee te zingen. Dan zijn onze kindjes allemaal samen in bed gekropen: Toon en Marie in Toon's stapelbed en Willem eronder in het logeerbed. Het was toch een beetje te spannend, zo'n paar vreemdelingen in huis midden in de nacht en de Janssen kinderen zijn sowieso nogal bang aangelegd. Allemaal samenhokken dus met duidelijke instructies dat ze het bed niet uit mogen voordat ze alle drie wakker zijn. Volgens Willem konden ze zo het opstaan goed coördineren en zou niemand stiekem al een kijkje kunnen nemen. Ook al afgesproken dat ze op ons niet moeten wachten, want "het duurt toch altijd een uur voordat papa en mama uit hun bed zijn" (weet je ook weeral). Op Jan moeten ze sowieso niet wachten, want die zit momenteel nog in het vliegtuig van Singapore naar Sydney. Wie weet zit de Sint op dezelfde vlucht, want ik denk niet dat hij in één nacht per stoomboot in zo'n verre uithoek van de wereld geraakt. We kunnen het hem morgen vragen. Morgen brengt hij alle Belgen in Sydney een bezoek: SPANNEND!

Een gelukkige jarige

27 november 2002: we hadden hem al eerder verwacht (op Marie's verjaardag) maar hij gaf toch de voorkeur aan zijn eigen speciale dag. Een koude winterdag. In Antwerpen waren er "rassenrellen" op de Turnhoutse baan. Wij hadden andere zaken aan ons hoofd. Na een uurtje weeën, en nog geen 10 minuten in het relaxerende bad (het was nog niet vol), werd ik naar de verloskamer gereden. De vroedvrouw dacht dat ik een beetje overhaast was toen ik haar vroeg of de gynaecoloog er al was, tót ze de proef op de som nam. Uiteindelijk was Willem er voor de dokter: sorry, dit is mijn derde, ik wacht niet!
Willem was een stevige baby, de zwaarste van alle drie: ik was zo trots op zijn 3,790kg en stevige billen. Al in het moederhuis was hij een doordrijvertje: als hij honger had, hield hij vol, geen ontkomen aan. Dat uithoudingsvermogen heeft hij nog steeds: hij kan blijven zingen (100x zelfde refrein), blijven lachen, maar ook blijven zeuren (bijv. ik wil een motor, waarom kunnen wij geen motor hebben, wanneer mag ik een motor kopen, enz. enz.)
Willem was (als hij geen honger had) een heel contente baby. En ik weet het: "eigen kind, mooi kind", maar als ik zijn babyfoto's bekijk, kan ik er nog altijd niet over wat een schoon ventje hij was. Hij is nog altijd een vrolijke jongen, boordevol energie. 's Ochtends danst hij rond en zingt. "Full of beans" (springbonen gegeten).
Toon is zijn idool, vandaar dat hij zich vaak stoerder voordoet dan hij werkelijk is. Spijtig, want ik zou hem zo graag nog wat kleiner houden.
Zijn grote passie op het moment is cricket. Woensdagavond had hij zijn uniform al netjes op zijn stoeltje liggen. Ook in voetbal gaat hij ervoor en met zijn sterke benen kan hij ook een stevig stukje zwemmen.

Tweede verjaardag dus deze week en iedereen zal het geweten hebben.
De hele week heeft hij me op het hart gedrukt welke cricket bat hij wilde hebben.

De hele week werd iedereen in zijn klas al duchtig voorbereid op de grote dag. Gisteren was hij zo "excited", zei hij, dat hij de hele weg van de klas naar de kids club al springend heeft afgelegd. Deze morgen was hij om 7 uur op ons bed aan 't springen: ik ben 7 (herhaal 7x).

Happy birthday!

Marie is jarig!

Happy Birthday, Marie!

Op 24 november 2000, 9 jaar geleden dus, werd Marie geboren. Haar eerste weken op deze aardbol verliepen niet echt zoals gepland (héél zachtjes uitgedrukt). Wij hebben gebeden en zij heeft gevochten voor haar prille leventje. Die "rocky start" heeft ze achteraf meer dan goed gemaakt. Van het moment dat ze 's morgens wakker werd tot ze 's avonds ging slapen, overal en altijd lachte Marie. En zo beschrijven de meeste mensen haar hier nog: "She always has a smile on her face." Thuis verandert die glimlach wel eens in een donderwolk, maar met twee broers is het leven niet altijd rozengeur en manenschijn :-). Voor de rest: een bezige bij, organisatietalent, girly girl, modebewuste ijdeltuit, fanatieke netbal- en hockeyspeelster, elegante zwemster, giechelmie, zot geval.

Marie heeft vandaag een nieuwe fiets gekregen. Het verjaardagsfeestje komt later nog. Te druk nu met nog maar 3 weken school voor de grote vakantie.