The milkman is back!

Toen we thuiskwamen van de luchthaven stond dit voor de deur:
En dit zat erin:
Sinds vorige week zijn wij "aangesloten" bij Aussie Farmers Direct, een organisatie (of lees: business) die producten van de Aussie landbouwers rechtstreeks aan huis levert. Principe is dat iedereen er wel bij vaart. De boeren leveren rechtstreeks (zonder tussenkomst van grote supermarktketens) en verdienen zo iets meer. Zij staan hier al jaren sterk onder druk om wille van de aanhoudende droogte en kunnen alle steun gebruiken.
Ook de klant is beter af: de producten zijn supervers, worden aan huis geleverd én zijn nog goedkoper ook. Buiten de vaste stukken fruit en groente zoals bv. aardappelen, appels, weet je niet wat er in de doos zal zitten. Dus het is ook best een beetje spannend!
OK, het is misschien een tikkeltje van "eigen boer eerst", maar totnutoe niets dan lof over de service.

Afscheid

Vandaag zijn Tine, Goof en Bob terug richting België vertrokken. Gelukkig hebben ze gisteren nog een stralende dag gehad in Sydney. Wij voelen ons namelijk persoonlijk verantwoordelijk voor het weer als er gasten zijn ;-) .
De kinderen hebben deze morgen nog eventjes met Bob gespeeld en hebben dan afscheid genomen. Toon en Willem hadden elk een tekening gemaakt. Toon had een collage gemaakt, zelf alles getekend (momenten uit Tine en Goof's reis), daarna uitgeknipt en dan opgeplakt. Zo fier als ne gieter! Papa moest de tekening zeker zien, dus bij deze...We zullen Tine, Goof en Bob missen. Het was leuk om nog eens een babbel in het authentiek Minderhouts te kunnen doen, wat roddelen, herinneringen ophalen, je kent dat. De kinderen (wij niet minder uiteraard) vonden Bob het einde, en de liefde leek wederzijds. Elke morgen kwam Bob kraaiend de living binnen"gestapt" en dan werd hij vrolijk onthaald door zes grijpgrage handjes.
By the way, we hopen maar dat de veiligheidsdiensten op de luchthaven geen aanstoot nemen aan Bob's coole t-shirt. Er hangen tegenwoordig immers borden in luchthavens dat grapjes over de veiligheidsmaatregelen niet geapprecieerd worden :-) .

De weg naar de luchthaven is voor ons de spannendste in heel Sydney. De ene keer is iedereen opgewonden want er komt bezoek. De volgende keer, x-aantal weken later, is iedereen een beetje gespannen want er vertrekt iemand. That's life, I guess.
Morgen vertrekken we weeral, heel opgewonden. Dan komt Moeke May!

Back to school!

Veel te kort die vakantie, maar niets aan te doen.
Deze morgen was het weer van datte, de schrik van elke moeder: bokes smeren, fruit en snacks klaarmaken, drinkebussen vullen.Ik heb wel verschillende pogingen moeten ondernemen om het kroost uit bed te krijgen, inclusief Jan die deze namiddag naar de US-Zwitserland-België-US vertrok.
De ochtendroutine ging redelijk vlot, zo vlot zelfs dat er nog tijd was (dachten ze toch) om met de go-kart te gaan rijden. Na de obligate eerste-schooldagfoto's kwamen we uiteindelijk toch nog te laat, want het parkeren was een hel.
Toen Willem zijn nieuwe klas binnenging keek hij even wat sip. Ik denk dat het tot hem doordrong dat hij niet zijn vertrouwde klas met de vertrouwde juf binnen mocht.
Maar alles is goed verlopen. Ze kwamen deze namiddag allemaal enthousiast terug. Houden zo!

Laatste vakantiedag

Op de laatste vakantiedag hebben we gedaan waar we tijdens de hele vakantie nog niet echt toe gekomen waren: "hanging out" zeggen ze hier, gewoon thuis zijn en wat niksen.
In de namiddag hadden we wel (of tenminste de kinderen) hun eerste zwemles van het jaar. Het enthousiasme was niet overdonderend, maar zoals altijd krijgen ze dan te horen "swimming is not negotiable". Over zwemmen valt niet te onderhandelen, want 1) zo hebben ze wat beweging, 2) het is veiliger en 3) zo leren ze fatsoenlijk zwemmen terwijl ik het zelf nooit verder heb gebracht dan mijn oude-vrouwen-schoolslag.

Na het zwemmen hebben de kinderen op tijd gegeten zodat ze ook op tijd naar bed konden voor hun eerste schooldag.
Toen Tine en Goof (en Bob uiteraard) terugkwamen uit Sydney met een echt vlaggetje voor ieder van hen (op Australia Day zelf hadden we er geen kunnen bemachtigen), spurtten de jongens meteen naar buiten. Jan had dit weekend een aanhangwagen voor hun go-kart gemaakt en mocht daar zodra hij thuis was 2 gaatjes inboren. En dit is het resultaat: apetrots!
En zo'n aanhangwagen is zó handig. Tijdens het rijden pikken ze alle takken en schors op en verzamelen het -gesorteerd uiteraard- in bakken zodat we bij de volgende kampeertrip geen hout meer moeten sprokkelen.
Ondertussen heb ik een pavlova (meringue-taart) gemaakt, eigenlijk met een dag vertraging. Pavlova is het nationale Aussie dessert, hoewel de Nieuwzeelanders ook die eer opeisen. Anna Pavlova was een Russische ballerina die in 1926 Nieuw-Zeeland bezocht tijdens een wereldtoernee. Volgens de kiwi's zou een kiwi-chef het dessert voor haar uitgevonden hebben. Volgens de Aussies was het een Aussie chef die er voor het eerst mee op de proppen kwam in 1935. Anyway, gisteren heb ik dus een Belgische versie gemaakt, waarmee ik niet de geschiedenis zal ingaan, maar hij zag er toch echt uit en was bovendien best te pruimen.
Zo ging hij de oven in. Dit is het gemakkelijke gedeelte.
Het uit de oven halen of tenminste van de ovenschaal af halen ging niet zonder complicaties: de bodem bleef aan het bakpapier plakken en de harde "schelp" barstte. De binnenkant moet namelijk zacht blijven (zoals marshmallow) en de buitenkant krokant.
Maar met wat camouflage is dat euvel snel verholpen. En de smaak was OK!

Advance Australia Fair*

* volkslied.

26 januari is het Australia Day! Het weer zag er 's morgens allesbehalve feestelijk uit, maar er moest eerst toch nog gewerkt worden. Tine en Goof moesten hun camper nog poetsen en kregen de bereidwillige hulp van Toon, Marie en Willem, vooral toen de tuinslang eraan te pas mocht komen.Ikzelf heb me in de keuken teruggetrokken. Eerst een bananencake gebakken want er lagen weer een paar bijna zwarte bananen en dan "sausage rolls", mini-worstenbroodjes met kippengehakt, ricotta en basilicum. Ik had het recept in mijn New Idea (natuurlijk de enige reden waarom ik roddelboekskes koop) zien staan als typische Australische kost voor de nationale feestdag. Mijn allereerste sausage rolls waren goed gelukt, al zeg ik het zelf.

Na de middag zijn we met z'n allen naar de stad gereden. Onderweg begon het een beetje te drizzelen, maar niet getalmd. We hadden net de echte botenparade gemist (waar we niet speciaal voor gekomen waren maar toch), maar er was nog meer dan genoeg te beleven...Tegen de tijd dat we de brug over gewandeld waren was het echt aan het regenen, geen stortbui maar een druilerige regen die gewoonlijk voor de rest van de dag is. En ja, nog een korte pauze, maar toen hield het niet meer op. De feestdag waarvoor zoveel activiteiten werden georganiseerd en waarvoor zoveel feestvierders uitgedost in de "national colours" gekomen waren, zag er heel wat minder uit.Iedereen haastte zich van de ene plaats naar de andere en zocht beschutting op overdekte terrassen. In plaats van te wandelen zijn we met de ferry van Circular Quay naar Darling Harbour gegaan. Een half uur wachten want ook deze boot hadden we weer net gemist. We dachten dat Sydney Aquarium nu dé plaats was om te bezoeken maar de laatste boot zou al over een uur vertrekken, dus de Aquarium viel ook al in het water. Na een ijsje/koffie zijn we dus terug de boot opgegaan en naar huis gereden. Het was niet echt onze dag. Gelukkig maakte het kangoeroegebraad (wat kan er typischer Australisch?) veel goed. We houden van kangoeroes, dus je mag er niet te veel bij stilstaan, maar kangoeroevlees wordt gepromoot als zijnde een ecologisch verantwoorde keuze. Het is gezond, zuiver vlees (geen hormonen of andere rotzooi) dus "Good for You", en bovendien vervuilen kangoeroes de atmosfeer niet door -zoals runderen- massaal veel methaangassen uit te scheiden, dus ook "Good for the Environment".

Moraal van het verhaal: ook in Australië kan het weer je parten spelen...

Bezoek!

Zondagnamiddag kwamen onze gasten Tine, Goof en baby Bob (bijna 10 maanden) aan. Na een tussenstop in Singapore bij Koen en Inge zijn ze op 1 januari naar Adelaide gevlogen en van daaruit met een camper afgezakt naar Sydney.
Onze kinderen hadden al lang uitgekeken naar de komst van Bob die oh zo schattig is. Ze zouden hem het liefst de hele tijd op schoot houden en knuffelen, maar Bob heeft ondertussen ontdekt dat er nog andere posities zijn dan zitten en staat nu het liefst op eigen benen.

't Is hier WAAAARM!

Vorige zaterdag zijn we thuisgekomen van een prachtige vakantie in Tasmania; binnenkort meer daarover; moet mijn foto's (zo'n kleine 700) en gedachten nog ordenen.

We kwamen niet alleen thuis met de gebruikelijke berg was en andere rommel (die we ondertussen min of meer "verwerkt" hebben), maar het hele huis stond ook nog flink op zijn kop als gevolg van de schilderwerken. In de living en de keuken stonden de grootste meubelstukken in het midden van de kamer. Alle ramen en vloeren zaten onder een fijn laagje stof en de slaapkamers van de kinderen waren volgepropt met stoelen, tafeltjes, matten en de inhoud van alle kasten. Niet echt "thuis" komen, maar daar stond wel tegenover dat alles netjes geschilderd was, een werk dat onszelf wéken zou kosten en er -met dat vooruitzicht- nog lang niet van zou gekomen zijn.
Zaterdagavond hebben we ons wat beholpen, vlug wat gegeten en ons een weg gebaand naar ons bed.

Zondag hebben we de hele dag gepoetst, meubels terug op hun plaats gezet, wasmachines gevuld, enzovoorts. 's Avonds was het huis al iets leefbaarder, maar gezellig in de zetel zitten kon nog niet echt. We hebben namelijk geen gordijnen meer in de living, met als gevolg dat we ons in een visbokaal wanen. Volgende week worden nieuwe gordijnen geleverd, de week daarna roller blinds die ons ook overdag privacy moeten geven (geen overbodige luxe, zeker met dit weer; kan Jan rustig in zijn "onderlijfke" in de zetel op zijn laptop werken).

Gelukkig was de temperatuur zondag draaglijk. Het was namelijk al heel warm geweest de afgelopen week, toen wij nog in het frissere Tasmania zaten. Gevolg van dit warme en droge weer waren de eerste bosbranden. Ook in onze gemeente Ku-ring-Gai heeft het gebrand, in Killara, hier vlakbij. Gelukkig zijn er geen slachtoffers gevallen en zijn ook de huizen gespaard gebleven. De dreiging voor bosbranden is er altijd met dit weer. Alles is extreem droog. Daarbij nog wat wind en het minste vonkje zet een heel bos binnen de kortste keren in lichterlaaie.

Vanaf maandag was het weer prijs: tropische temperaturen! We schommelen al de hele week rond de 35°C (in de schaduw). Het heeft een paar keer serieus ge-onweerd, maar na wat verkoeling 's avonds is het de volgende ochtend weeral even warm. Ons huis heeft enkel airco in een paar kamers. We proberen het altijd zo lang mogelijk zonder te stellen door zoveel mogelijk ramen tegenover elkaar open te zetten en een tocht te creëren, maar die tocht voelde deze week eerder als een haardroger en maakte het binnen nog warmer en benauwder. Om toch een redelijke nachtrust te hebben, hebben we in onze slaapkamer (de enige kamer die zowat de hele dag in de zon ligt) airco en fan aangezet.

Het tempo gaat serieus naar beneden, moet ik zeggen. Alles op het gemakske, véél drinken en voor de kinderen véél zwemmen. We hebben ook elke dag een ontsnappingspoging gedaan naar het shoppingcenter waar het lekker koel is. Dinsdagnamiddag zijn we schoolschoenen gaan kopen. Woensdag zijn we naar de film "The tale of Desperaux" geweest, heel mooi. Gisteren hebben we allerlei boodschappen gedaan: autopapieren voor 2 auto's en camper-trailer in orde gebracht, mijn auto weggebracht voor inspectie (viel trouwens in panne recht voor de garage dus kon me ineens een andere batterij aanschaffen). De garage ligt net naast het shoppingcentrum dus ondertussen konden de kinderen daar "plaster painting" doen, een gipsen beeldje kiezen en schilderen. Auto terug afgehaald, vlug naar huis, wat gezwommen en dan terug de auto in, want we hadden een driedubbele afspraak bij de kapper.
Vandaag hebben we Jan's auto voor inspectie afgeleverd en zijn we ondertussen -weeral in St. Ives Shopping Village- naar een gratis voorstelling van Captain Bandanna gaan kijken. Tijdens de vakantie zijn er allerlei activiteiten om de kids zoet te houden. Deze was wel leuk, maar op een iets jonger publiek gericht. Daarna nog wat schoolgerief gekocht en terug naar huis, gegeten, en dan de kids weeral het zwembad in voor de rest van de dag.

* Op de foto wordt het mega-pak stiften heel zorgvuldig en diplomatisch verdeeld tussen Toon en Marie. Willem's lijst met benodigdheden voor Year 1 was nog heel beperkt, maar toch voelde hij zich apetrots met zijn paar kaftjes, gom en "glue sticks".

Ik ben niet zo'n zwemmer, maar de laatste dagen heb ik ook een duik genomen (zonder mijn haar nat te maken natuurlijk :-) ).
Morgen zou het nog 36°C worden, maar tijdens het weekend wordt ook onweer verwacht en begin volgende week zou het iets koeler zijn.
Maandag is het Australia Day, de nationale feestdag laat ons zeggen. Gezien de Aussies over het algemeen veel vaderlandslievender zijn dan wij Belgen feest iedereen hier mee. Elke gemeente heeft zijn eigen festiviteiten en bij de mensen thuis wordt er uiteraard volop gebarbecued.

Nog een dagje respijt na de feestelijkheden en dan terug naar school, op 28 januari dus. De vakantie is ongelooflijk snel gegaan. De eerste twee weken heb je natuurlijk nog Kerst en Oud-Nieuw, dus die tijd is sowieso al gevuld. Als je dan nog even (twee weekjes of zo :-) ) weg bent, schiet er niet meer veel tijd over om gewoon niks te doen, gewoon wat vriendjes op bezoek te hebben en wat te lanterfanten. Acht-negen weken zoals in België is misschien wel heel lang, vooral voor gezinnen waar beide ouders werken, maar 5,5 week vind ik te kort en ik ben niet de enige.
Het is me ook een raadsel waarom de school niet altijd op 1 februari begint. Elk jaar is het een andere datum, die ook nog eens verschilt van school tot school. Gisteren stond er een advertentie in de krant voor ouders van staatsscholen. Als ze niet weten wanneer precies hun kind naar school moet, kunnen ze een bepaald nummer bellen. Hoe belachelijk is dat? Waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan, niet?

De plannen

... zijn nog niet helemáál gesmeed (we moeten onze reputatie toch hoog houden, nietwaar?), maar morgen zijn we ermee weg.
We hebben de hele dag ingepakt én uitgeladen. De living, keuken en "family room", alles moest grondig opgeruimd en geledigd worden want tijdens onze vakantie wordt er geschilderd.

Onze vakantiebestemming is Tasmania, een eiland ten zuiden van de oostkant van Australië (oeioei, 't is laat). We rijden met de auto en camper-trailer naar Melbourne want sinds een paar jaar zijn de ferries vanuit Sydney afgeschaft. Halverwege stoppen we in Albury, waar we Buddy in een kennel achterlaten. Zondagavond gaan we dan aan boord van de Spirit of Tasmania, voor wat ze "one of Australia's great journeys" noemen. Als je niet zeeziek bent natuurlijk. Daar heb ik namelijk het meeste schrik voor (of toch het tweede meeste, maar over de rest zullen we het maar niet hebben...). Toen we een paar jaar geleden van Kangaroo Island kwamen met de ferry was Jan de enige die zich nog enigszins OK voelde. Drie van ons moesten hun toevlucht nemen tot zakjes. Dat waren 40 ellendige minuten met land in zicht, deze keer is het 9 uur waarvan het laatste stuk op een pittig stukje zee, the Bass Strait. Hopelijk is het schip inderdaad groot genoeg om niet te veel deining te voelen én helpen onze gember- en andere pillen. We hebben 2 cabines (mét patrijspoort) dus hopelijk slapen we er doorheen.

Tasmania zelf moet echt de moeite zijn. Het zal er wel wat frisser zijn, dus we zijn op alles voorzien. Mogelijk krijgen onze kinderen zelfs sneeuw te zien op Mount Wellington, en niet alleen op het topje.
Welke plaatsen we precies zullen bezoeken moeten we nog bekijken maar we hebben onderweg tijd genoeg om onze route uit te stippelen.
Op vrijdag 16 januari nemen we terug de boot richting Melbourne en op zaterdagavond zouden we dan terug thuis moeten zijn.
Jan moet op maandagmorgen terug present zijn op zijn werk.

Wordt vervolgd!

Nieuwjaarsdag

Vandaag komen Antonio en María-José op bezoek met hun kinderen... María-José (7,5) en Antonio (5 op 5-jan).
Antonio werkt al jaren voor Cochlear België, maar wel in Valencia. In 2000 gingen we naar hun trouwfeest in Valencia. Antonio komt hier wel eens vaker op bezoek, maar het is de eerste keer dat zijn gezin meekomt.
Het is 35°C warm dus de kinderen zwemmen een paar keer, spelen een tijdje binnen, kijken wat tv, alles in bijna-stilte omdat de Janssens geen Spaans en de Ruízes geen Engels spreken.
Op weg naar het station gaan we nog naar de vleermuizen (eigenlijk "flying foxes") kijken aan de brug in Gordon, slechts op een paar minuutjes van hier, maar toch de eerste keer dat we de dagelijkse uittocht net na zonsondergang zien. Bij ons thuis zie je er ook altijd overvliegen, maar hier zijn er duizenden die uit de grotten komen, bijna geruisloos. Wauw!

Happy New Year vanuit Sydney