Verzet!

Gisteren zijn we hier terug overgeschakeld op Daylight Saving Time. We hebben onze klok een uur verder gezet zodat ik 's morgens hopelijk niet meer zo vroeg wakker word van het licht en we 's avonds een uurtje langer buiten kunnen zien voor voetbal, cricket, hockey, zwemmen en BBQ!
Het uurverschil met België is nu dus 9 uur.

Mijn frank was trouwens redelijk laat gevallen. Toen ik wakker werd, had ik er even aan gedacht "Was toch vandaag? Moet het eens nazien" maar daarna rats vergeten. In de media wordt er hier met geen woord over gerept. In België krijg je nog een herinnering.
Ik had sowieso een rustig dagje thuis gepland -het regende toch- en zelfs toen in het shopping center alle winkels al toe waren om 4 uur dacht ik dat het te maken had met het lange weekend. (Vandaag is het hier Dag van de Arbeid.) Marie kwam vroeger dan verwacht thuis van een dagje uit met Anne en Filip: nog altijd niks door. Toen ze zei dat de klok verkeerd stond, beweerde ik nog "nee, zie maar, op die andere is het even laat". En toen ze zei dat het op de klok in de auto van A&F al na vijf uur was... begon het te dagen :-). Beter laat dan nooit, letterlijk!

Craft & Fun Fair

Even terug in de tijd...
Hoe het komt dat ik het sinds onze terugkeer van België zó druk had. Op zondag 13 september was het de jaarlijkse Craft & Fun Fair op school.
Het was nu de derde -en laatste- keer dat ik de Silent Auction op mij nam, een activiteit die hier op geen enkele fundraiser ontbreekt. Twee jaar geleden stopte mijn voorgangster ermee en er waren niet direct vrijwilligers om het van haar over te nemen. Tijdens een vergadering voor class mums heb ik me dan kandidaat gesteld om het te doen, niet wetende wat het inhield, maar toen iedereen zowat achterover viel van verbazing begreep ik al snel dat er een serieuze adder onder het gras zat: héél veel werk. Maar ja, iemand moet het doen. Het brengt elk jaar heel wat geld op.
Voorbereiding: je bezoekt, belt, schrijft, emailt zoveel mogelijk winkels, organisaties, sportclubs met de vraag om te sponsoren. In het beste geval is het antwoord positief. Zij schenken een waardebon voor een etentje, massage, tennislessen, fitness-lidmaatschap, bijlessen Engels, enz. of geven je een paar Pandora-bedeltjes, een voetbal, alles kan. Al die donaties worden verpakt, de bons gekopieerd en voor elk van hen wordt er een "bidding sheet" gemaakt waarop iedereen zijn bod kan schrijven. Het is verkoop bij opbod -auction-, maar op papier -silent-. Tegen het einde van de dag wordt het bieden afgesloten. Dan kan het soms spannend zijn als twee mensen absoluut hetzelfde willen. De laatste bieder heeft de prijs en 'mag' betalen.
Voor de school is het pure winst. Voor de koper kan het een absoluut koopje zijn. Zo hadden we een paar designer zonnebrillen die 3-400 dollar waard waren en voor 40 en 100 dollar respectievelijk zijn verkocht.
Hoewel we er in het huidige economische klimaat aanvankelijk geen goed oog in hadden, hebben we toch donaties ingezameld ter waarde van 12.000 dollar, verkocht voor een totaal van 5.500 dollar. Geen slecht resultaat, voorwaar!

De hele fair is een serieuze inspanning voor de hele school. Iedereen wordt verondersteld zijn bijdrage te leveren. Er zijn internationale "food stalls" waarvoor het eten wordt klaargemaakt door families van school. Zo is er Indisch, Chinees, Italiaans, BBQ en Zuidafrikaanse desserts. Volgend jaar misschien Belgische wafels? Er is een tombola waarvoor elke familie een kleinigheid meebrengt, een kraam met geschenkdozen die door elke familie gevuld worden met eigen inspiratie, een "gourmet" stall (nog zo'n typisch Angelsaksisch fenomeen) waarvoor elke familie een taart bakt of jams en chutneys maakt, een Vlaamse kermis en echte foorattracties voor de kids, tweedehands boeken, speelgoed, juwelen- en snuisterijen: alles!
Als je zoveel aanbiedt en verdient (totale opbrengst 42.000 dollar!!!) -voor een schooltje met slechts 190 families-, betekent het natuurlijk dat iedereen paraat moet zijn: een ware krachtslag voor de hele school en een zucht van opluchting dat deze drukke trimester achter de rug is.
Terwijl de ouders druk bezig zijn met alle voorbereidingen, kijken de kinderen reikhalzend uit naar de grote dag. Wij hebben hier natuurlijk ook geen kermis zoals in België, dus voor hen is dit een waardig alternatief. Het was een prachtige dag, uitzonderlijk warm 33°C en de kids hebben zich rot geamuseerd met hun vrienden, en daar gaat het om, meer dan om het geld (hoewel dat al eens vergeten wordt...).

JANSSEN-BIJDRAGE

1: flyers (pamfletten) posten met de glimlach.
2: de Fun Fair Gazette uitrapen.
3-5: eindelijk is het zover! Willem in actie
4-6-7: Toon en Marie aan het werk in Concert Band en String Group
8: nog niet genoeg rommel thuis?
Ontbreekt: Jan in de Italiaanse kraam

SILENT AUCTION

1: onze living voller en voller
2: onze kraam (rechts van ons de Gift Boxes)
3-6: onze klanten keuren de "goodies"
4: voor die ene keer dat ik op de foto sta
5: net voor het afsluiten van het bieden. Gegadigden blijven bij hun bidding sheet om indien nodig nog op te bieden tot de laatste snik.

Nieuwe meisjes...

... dat hopen we toch. Deze morgen heb ik onze nieuwe kippen afgehaald. De dame die ze leverde -zonder twijfel een echte kippenfanaat- zei dat ze "beautiful, gorgeous" waren. Voor mij zijn het twee bruine kippen. Ze zijn nog een beetje onwennig of misschien gewoon aan de luie kant. De toekomst zal het uitwijzen. Ze zijn nu zo'n 18 weken oud, maar zouden al snel gaan leggen, en ook véél gaan leggen, want het zijn Eisenbrowners, dé legkip bij uitstek.

Toon is TIEN!

Tien jaar geleden, op 29-9-99, was ie er, onze eerste zoon!
We herinneren het ons als de dag van vandaag: de week ervoor nog rap efkens een nieuwe vloer leggen in de gang en het toilet, zodat ik hoogzwanger nog wat zakken cement moest gaan halen in de Brico en voor de "course of nature" dagenlang gebruik moest maken van een emmer, hoe ik de dag ervoor nog bloemetjes ben gaan kopen bij Van Uytsel om te planten in mijn bakken, wat ik de avond ervoor gekookt heb, hoe "het" 's nachts begon en ik me afvroeg of dat het nu was, hoe we naar het ziekenhuis reden en hoe we daar in de opslagruimte van de kraamafdeling terecht kwamen, voor even, daarna zouden we verhuizen naar een echte verloskamer (het was een drukke nacht). Alles ging echter zo snel dat Toon het levenslicht zag tussen stapels Roze Dozen en zitballen. Maar het kon ons allemaal weinig deren.
Zo'n klein ventje, maar al vroeg een eigen karakter en dat is zo gebleven. Soms noem je het creatief (zijn kunstwerken) en inventief (zijn opstellen), soms eigenwijs (zijn mening over kleding), soms ronduit koppig ("I do it MY way!" of "Wat maakt het uit???"): Toon heeft zijn eigen stempel en drukt die dan ook graag overal op. Een slim manneke met in zijn hoofd een ongelooflijke schat aan informatie en "facts". Vliegtuigen, auto's, dieren: alle cijfers en wetenswaardigheden worden opgeslagen in zijn computer. De computer, nog zo'n passie, samen met TV: úren kan hij ervoor doorbrengen (als hij mag). Een gevoelige jongen met een eigen gevoel voor humor. Hij kan heel verdrietig zijn, én bOOs, maar ook zó de slappe lach hebben.

Vandaag dus 10. Een echt feest hebben we niet vandaag. Jan is weg en de normale activiteiten moeten doorgaan. Hij heeft wel net met ijslollies getrakteerd in zijn klas. Deze avond mag hij kiezen wat we eten (het wordt MacDonald's, wat me niet slecht uitkomt, want ik heb nog een vergadering). En daarna zal er tijdens de vakantie nog wel gevierd worden.

Zijn kado heeft hij alvast gekregen: de fiets waar hij al maanden geleden zijn oog op had laten vallen. Het is de laatste fiets die wij hem zullen moeten kopen, want het is een grote fiets.Gelukkige verjaardag Toon
en veel plezier met je fiets!

Carwash yeah!

Deze morgen hadden we terug een prachtige hemel, de vertrouwde staalblauwe. Het stof is gaan liggen.
De luchtkwaliteit is bijna terug normaal. Gisteren werden er zo'n 15.500 microgram stofdeeltjes opgemeten per kubieke meter: niet gezond! Vandaag zitten we bijna terug aan de normale 10 microgram. We mogen dus onze normale activiteiten hernemen, inclusief sporten: wat een geruststelling ;-) !

Wat te verwachten was: alle carwashes draaien op volle toeren. Ze hebben in allerijl reclamespotjes opgenomen voor op de radio. Mijn Magna zal nog even moeten wachten. Geen tijd en geen zin om een halfuur aan te schuiven. Misschien overleeft hij het zelfs niet, twee wasbeurten in een week. Normaal zijn dat er twee per jaar!

Blowin' in the wind...

Elk jaar in de lente krijgen we hier "spring storms". Deze lente (ook al is het temperatuursgewijs eerder zomer) vormt geen uitzondering op deze regel.
De afgelopen nacht kregen we echter meer dan alleen wind. Ik was al een paar keer wakker geworden van de wind en vroeg me af wat er allemaal zou zijn weggewaaid rond ons huis. Om 6 uur kwam Marie naar boven. "Mama, de lucht ziet zo helemaal mooi oranje!" De wind kwam duidelijk uit het rode centrum van Oz. Het was prachtig. Ook toen het al lichter was, hing er een oranje gloed in de lucht. De keerzijde van al dat moois was dat alles onder het rode woestijnzand zat. Alle auto's kwamen precies recht van een trip door de Northern Territory. Uiteraard was die van mij pas eergisteren naar de carwash geweest. Na wekenlang met een smerige auto te hebben rondgereden, dacht ik dat het de moment was om er eindelijk eens iets aan te doen. Mis poes! De man van de carwash kan beter bij de weerdienst gaan werken. Toevallig hadden ze net een promotie: 2de beurt aan vermindere prijs.
Deze namiddag kregen we een bericht dat alle voetbalmatchen zijn afgelast vanwege "high particle levels and hazardous air quality" (te veel fijn stof in de lucht). Er wordt ook gevreesd dat het stof (vandaag kwam er per uur 75.000 ton in de zee terecht; nu verplaatst de massieve stofwolk zich noordwaarts) ecologische systemen zou aantasten, waaronder het kwetsbare Great Barrier Reef.
Dat de wind maar snel gaat liggen...

Gepikt bij Eva (sorry maar ik wou ze jullie niet onthouden): hier staan nog meer foto's.

Feest!

Sinds onze terugkeer uit België is het hier ver-schrik-ke-lijk druk geweest, maar daarover later meer. Vandaag hebben we feest gevierd. Marie heeft vandaag haar Eerste Communie gedaan.
Zonder familie is dat niet helemaal (of helemaal niet) hetzelfde als een communiefeest in België, maar dankzij onze Australische familie -lees fantastische Belgische vrienden in Sydney- is het voor Marie en ons toch een bijzondere dag geworden.

Jarige nichtjes

Stella is gisteren VIER jaar geworden.

En tijdens onze vakantie in België werd Roos, "mijn zusje" zoals Stella zo mooi zegt, twee!

Nog dikke kussen van ons allemaal!

Jarig!

Mijn liefste zus is vandaag jarig!

Gelukkige verjaardag Karin.
Kussen volgen binnen een week!

Wat nieuws?

Niet echt veel te melden, een beetje the usual stuff.

Marie is vorige week "gepromoveerd" in haar zwemles. Zij zwom samen met Willem in Aqua 7. Vorige week heeft ze eventjes een try-out gedaan in het grotere zwembad en gisteren heeft ze dan voor het eerst in Aqua 9 gezwommen. Trots en opgewonden dat ze was. In onze zwemschool zijn er 3 zwembaden. Zij zit nu in het 15-meter bad, terug naar waar wij 5 jaar geleden allemaal begonnen zijn: Toon en Marie in hun kleine zwemklasje, ik met Willem in de baby-klas. In dezelfde hoek van het zwembad waar zij 5 jaar geleden huilend aan de kant hing en de muur niet wilde loslaten, dook ze nu het startblok af (eerste keer, auw die buik) en zwom baantje na baantje in haar prachtige freestyle: een lust voor het oog. Tegen het einde van de les was ze natuurlijk heel moe, maar goed gedaan meisje!

Willem is vorige week begonnen aan zijn... Christmas list. Op weg van school naar huis was hij al aan 't zingen van "I want a hippopotamus for X'mas...". Thuisgekomen nam hij een blad papier en begon te tekenen en schrijven. Nog een "paar" spellingsfoutjes, maar hier zouden ze zeggen: he's had a go! (Hij heeft geprobeerd.) Dear Santer, please make my wishs troo. Toon vertelde hem: De vroeger je begint, de meer je gaat willen. (the sooner..., the...) Een waarheid als een koe natuurlijk... of als een hippo.
Echt groot nieuws voor Willem: hij heeft zijn eerste "wobbly tooth"!!! Een paar weken geleden had hij me nog verteld (letterlijk, in de typische Engels-Nederlands mix): Mama, ik wil een tand "loezen". Ik heb nog geen enkele tand ge"loest" en als ik grown-up ben gaat iedereen mij uitlachen omdat ik nog al mijn baby-teeth heb.
Hij is nu dus in de zevende hemel, maar ik vind het maar niks. Op zulke momenten word je nog eens met je neus op het feit gedrukt dat je kinderen zo snel groot worden: geen kinderen in pampers meer, geen kleuters meer, nu ook geen kinderen met babytandjes meer...
Trouwens, iemand vertelde me dat als je kinderen hun tanden laat beginnen te wisselen, dat ze dan ook later in hun puberteit komen. Hoopgevend, ware het niet dat onze dochter zich nu al een puber waant :-).

Toon en ik zijn naar de podoloog geweest. Buddy had Toon's steunzolen half opgegeten. Het leder van de ene was wég en in de andere stond een barst, dus er moesten nieuwe gemaakt worden. Volgens de podoloog krijgt hij om de haverklap mensen met hetzelfde probleem over de vloer. Honden blijken een voorliefde voor steunzolen te hebben, en er is een wetenschappelijke verklaring voor. Steunzolen zijn gemaakt uit polypropyleen, hetzelfde materiaal waar ook honden-kauw-speelgoed uit gemaakt is. Beter oppassen met het nieuwe paar!

Woensdag een kopje koffie gedronken voor het goede doel. De Australische kankerliga organiseert elk jaar een Biggest Morning Tea, 't is te zeggen stimuleert mensen om een theekransje te organiseren met de nodige tombola's en fundraising. Bij ons waren 3 Corpus-moeders de initiatiefnemers. Een van hen heeft vorig jaar een 3-jarig dochtertje verloren dat een heel agressieve hersentumor had. Ondertussen heeft de hele actie weeral een dikke 2 miljoen dollar opgeleverd. Jawel, Australië leeft op liefdadigheid.

Donderdag een blitsbezoekje aan de dierenarts. Buddy had al een paar dagen diarree en dat is niet bepaald aangenaam, noch voor de zieke noch voor zijn omgeving. Bleek redelijk in orde te zijn, een beetje verhoogde temperatuur en misschien een beetje kortademig. Remedie: een shot Imodium-soort in zijn mond en pilletjes voor de rest van de week. Ondertussen is hij er weer bovenop.

Na onze wekelijkse portie sport op zaterdag zijn we even naar en door Ikea gespurt om een nieuwe ladenkast te kopen, kwestie van onze slaapkamer een beetje clutter-free te maken. Weer geen relaxed winkelen, want zoals een andere shopper bij de ingang opmerkte: het was er een "cesspool of germs", letterlijk een beerput vol bacteriën :-).
Het aantal gevallen van swine-flu stijgt hier met de minuut, vooral in Victoria, waar er nu een dikke 500 zieken zijn. Op alle scholen geldt hier trouwens de regel dat kinderen die op reis zijn geweest naar risico-landen, bij hun terugkeer 7 dagen in quarantaine moeten blijven, dus niet naar school mogen (of moeten). Spijtig voor onze kids: wij vliegen (eind deze maand) naar en terug van België via Abu-Dhabi en voor zover ik weet is het Midden-Oosten nog redelijk gespaard gebleven van de griep (of houden ze het nieuws tenminste voor zich).
Deze morgen zag ik in het station het Chinees dametje dat een verstel-ateliertje heeft met een maskertje. Deze avond had ze er nog één op. Om daar een hele dag door te ademen (en 't is daar al benauwd in die voetgangerstunneltjes), oef!

Zondag was ik "sponsor" voor het Vormsel van Nicholas M. Vormelingen worden hier niet tot bij de bisschop geleid door hun ouders, zoals bij ons, maar door hun sponsor. Meestal is dat de meter of peter, maar het kan eender wie zijn. Nicholas had mij dus gekozen. Waarom is mij een raadsel. Ik heb altijd gedacht dat hij mij een verschrikkelijke zeur vond, want elke keer als hij hier is, moet ik kijven voor het ostentatief boeren aan tafel, gillen, lopen door het huis en andere delicten. Misschien dacht hij dat op deze manier onze kinderen gegarandeerd op zijn feestje zouden zijn. Of misschien vindt hij me toch leuker dan ik dacht :-).

Tussen alle sociale en andere verplichtingen door doe ik nog altijd mijn best (is misschien echt niet goed genoeg) om zoveel mogelijk werkuren bij elkaar te sprokkelen. Als er één ding is wat ik geleerd heb de laatste maanden, is het wel dat het mij zo goed als onmogelijk is om een job met vaste uren te doen. Met zo goed als geen sociaal netwerk én met een man die zo vaak weg is (en zelfs als hij er is, niet echt/echt niet om op te rekenen) zijn alle voorziene en onvoorziene omstandigheden voor mijn rekening. Dus deze job is mij op het lijf geschreven: totale flexibiliteit!

Gisteren waren alle moeders op school uitgenodigd voor het Mothers Breakfast. Moeders en kinderen kunnen vanaf half acht aanschuiven voor koffie en thee, pannenkoekjes, poffertjes, vers fruit, croissantjes, cake, de typische "scones met room en jam": kortom een heel festijn waar vooral de kinderen zich te goed aan doen.








Over onvoorziene omstandigheden gesproken: gisteren hadden Toon en Marie nog maar eens het onheilsbericht bij dat er luizen zijn gesignaleerd in de klas. Nog maar eens een uitgebreide kambeurt voorafgegaan door een flinke splash conditioner. Beiden OK bevonden.