Canton Beach

Woensdagnamiddag zijn we vertrokken naar Canton Beach. Het was maar een uurtje rijden, dan nog een uurtje opzetten en we konden genieten van onze strandvakantie. We zaten op een camping met vooral sta-caravans. Een typische opstelling in zo'n "dorp" bestaat uit een oude caravan waar dan een "kotje" aan is gebouwd en een -meestal omheind- terras ervoor. De meeste vaste bewoners waren er niet.
Buiten dit dorp (met echte straten mét keurige straatnaambordjes) waren er aan de rand van de camping gewone kampeerplaatsen. Wij stonden echt aan de buitenkant tegen een bosrand, daarachter een breed "gras-strand" en dan het meer. Op vijf minuutjes rijden zaten we aan de zee. Een ideale plaats voor een paar dagen ertussenuit.
Waarom kamperen voor ons boven hotels gaat: als we kamperen krijgen de kids de kans om kind te zijn zoals wij dat vroeger konden: er samen -zonder ouders- op uit trekken, op straat fietsen, wat in het water "prossen", gaan vissen, in bomen klimmen (niet dat ik dat veel gedaan heb). Kortom, ze krijgen een beetje vrijheid die niet meer mogelijk is met het hedendaagse drukke verkeer en uit angst dat ze gure types zouden tegenkomen.
Spijtig genoeg had ik geen boek bij. Ik dacht dat het nog in camper lag, maar helaas. Een paar tijdschriften hebben me ook wel wat bezig gehouden, maar dat is niet hetzelfde. Door het tijdschrift "Creating Keepsakes" heb ik wel terug zin gekregen om nog eens te beginnen scrapbooken (foto-albums maken). Dat is hier een echte hobby én business. Je hebt hele winkels vol met albums, papier in alle maten en kleuren, sjablonen, stickers, klinknageltjes, cijfers & letters, stempels, enz. enz. Héél leuk om uren in te grasduinen, maar je vergaloppeert je al snel totdat je aan de kassa komt...
Vorig jaar zijn we een aantal keer bijeen gekomen om samen wat te knippen ("cropping" in vaktaal) en plakken, maar na de winter zijn we stilgevallen. Ik ben nog wel verre van een pro (zoals bijvoorbeeld mijn vriendin Marie). Mijn pagina's zijn wel héél sober in vergelijking met de échte ontwerpen. Maar oefening zal ook hier wel kunst baren, misschien? In ieder geval moet ik al mijn foto's van het pre-digitale tijdperk verwerken. En dan zal ik eens héél goed moeten nadenken over mijn aanpak. Want het nadeel van digitale foto's is dat je er dui-zen-den op je PC hebt staan, in ons geval per maand of per vakantie, maar voor de rest totaal ongeordend.

Spannende RummicubGo-carts te huur op de camping
Pelikaan-voedertijd in The Entrance

We waren een beetje beperkt in onze activiteiten omdat Buddy erbij was. Een wandeling in een nationaal park kan niet, zelfs niet met hem aan de leiband. Dat is uiteraard een maatregel om de wilde dieren te beschermen. Het blaffen en zelfs de geur van honden kan genoeg zijn om de dieren af te schrikken en uit hun natuurlijk omgeving te verdrijven. Huisdieren kunnen ook dragers zijn van ziektes waarvoor wilde dieren gevoelig zijn.

We konden ook maar via één ingang op het strand. Het nut daarvan ontgaat me wel een beetje want van daar wandel je dan natuurlijk automatisch de andere toegangen voorbij. Maar ja, het komt er natuurlijk op neer dat hondenbaasjes zich bewust zijn van hun rechten en plichten én dat ze het strand vooral proper achterlaten.

Buddy's eerste strandervaring

Een hondenleven...
Poging tot portret voor onze versgeverfde muren

We hebben drie dagen prachtweer gehad. Zaterdag zouden we vertrekken want dan werden er een paar buien voorspeld én die hebben we gekregen. Voordat we de camper opgedoekt hadden, kregen we een verschrikkelijke bui "op ons dak" (spijtig genoeg niet alleen dat). Grrrr#*´%!.&{@|§! Soms zouden mannen beter naar hun vrouw moeten luisteren...

Thuis krijgt alles en iedereen een flinke wasbeurt.

Tasmania

Volgende week ons langverwacht verslag van Tasmania!

It's a beautiful day!

Een prachtige dag vandaag! Een stralende zon, een blauwe hemel, een zacht briesje: perfect. De dakgoten zijn proper, álle strijk is gedaan, de krant en de fruitboer geannuleerd, de vuilbakken buitengezet, onze "koffers" gepakt, we eten nog iets, en dan vertrekken. Het wordt de Central Coast, een uurtje ten noorden van Sydney. We hebben een camping geboekt voor 2 dagen, want vanaf zaterdag zou het weer iets minder worden. Als het mooi is, blijven we tot zondag, anders komen we eerder terug. Normaal gezien gaan we liever naar National Parks, naar niet-commerciële campings, maar zoals gewoonlijk waren we weer vergeten dat we voor Buddy op tijd moeten plannen. Hij gaat dus mee. Voor een paar dagen moet het wel lukken. We zitten vlakbij een meer én de zee, dus plaats genoeg om met hem te wandelen.

De afgelopen dagen hebben we hier thuis wat rondgehangen, een beetje bijgeslapen van ons paasweekend. Ik ben maandagmorgen terug naar de fitness geweest. Nu ik een nieuw programma heb, ben ik terug wat beter gemotiveerd. Al bij al blijft het een saaie bedoening, maar het moet nu eenmaal. Gisterochtend ben ik met de kids en hond naar het park gegaan en daar een halfuurtje flink doorgestapt. Gisteravond heb ik voor het slapen mijn buikspieroefeningen nog gedaan. Met al die chocolade en overschot van taart van de afgelopen dagen móet het! Een paar kilo's moeten er terug af. Een paar jaar geleden heb ik vrij gemakkelijk een kleine tien kilo verloren. Nu geraak ik die 2 kilootjes niet kwijt. Niet dat ik niet weet hoe het komt: ik eet té veel en beweeg te weinig.

Jan heeft maandag nog eens uitgebreid in "den Bunnings" (onze versie van den Brico) geshopt, niet alleen een paradijs voor vaders, maar ook voor kinderen. Elke keer komen ze met iets naar huis, gekocht met hun zakgeld: zaklampen, rolmeters, sorteerbakjes, papiermand :-).
Jan heeft een ladder gekocht waarmee hij aan de hoogste dakgoten kan. Die heeft hij gisteravond nog proper gemaakt. Het was al donker maar als hij iets in zijn hoofd haalt, ... . Hij heeft ook een aantal struiken gesnoeid die op ons dak leunden. Na een tijdje verscheen een possum die Jan aankeek met de vraag: "Hoe moet ik nu op jullie zolder geraken?". Ja, af en toe leeft er het een en ander onder ons dak. Niet alleen possums, een tijdje geleden bleek bij een "pestcontrole"(*) dat er ook weer ratten rondwaren: grrr... Een paar jaar geleden hebben wij daarvoor professionele "bait stations" (bakken met aas) laten plaatsen, en nu was het aas op.
(*) Wij hebben een contract met een "pest control" firma die een viertal keer per jaar ons huis controleren op termieten. Termieten kunnen serieuze schade aanrichten aan je huis. Ze vreten het helemaal weg als je er niet op tijd bij bent. Vooral als je tegen de bush woont, moet je voorzichtig zijn. Blijkbaar is er in ons huis ooit "activiteit" geweest -zo zeggen ze het- want er is een systeem met ingegraven"bait stations" rond het huis. Deze worden gecontroleerd. Als er aan het aas is gegeten, weten we dat er iets gedaan moet worden. Een- of tweemaal per jaar wordt er ook binnen gecontroleerd. De inspecteur loopt dan rond met een stok waarmee hij op de grond tikt (aan de muren). Blijkbaar hoort hij aan het geluid of het hout intact is of aangetast door beestjes. Gezellige boel hier, niet?

Over beestjes gesproken, onze tweede kip bleek uiteindelijk toch ook een haan te zijn. Zij/hij kakelde af en toe, maar begon enkele dagen nadat de andere weg was ook serieus te kraaien. Gisteren heb ik hem afgevoerd naar Luciano. Na onze mini-vakantie bestel ik kippen, hopelijk met iets meer garantie wat het geslacht betreft én verse eitjes elke dag.

Gisteren zijn Patrick en Nicholas de hele dag komen spelen. Volgende week gaan Toon, Marie en Willem een dag naar Marie zodat ik ook nog een dagje kan gaan werken.

Vrolijk Pasen

Happy Easter!

Ons Paasfeest zit er weeral op.
We hebben Pasen dit jaar thuis gevierd want zoals gewoonlijk waren we weer veel te laat om een oppas te vinden voor Buddy. Dus hadden we gasten uitgenodigd: Benita en Michael met hun dochters Ciara ('Keira' uitgesproken, 11) en Caitlin (bijna 9). Michael (van Ierse afkomst, is hier bijna 23 jaar), is een collega van Jan. Zij wonen hier vlakbij in Turramurra. Benita is zwanger van hun derde kindje dat binnen 10 weken verwacht wordt.

Op Goede Vrijdag zijn we al begonnen met de voorbereidingen. Onze bloembakken waren dringend aan wat plantjes toe, dus een paar keer naar het tuincentrum. Dan de gebruikelijke pre-bezoek opruim rond het huis en "grote" kuis (in onze ogen dan toch) binnen. Boodschappen voor twee dagen. De winkels zijn hier maar een paar keer per jaar écht allemaal toe en Goede Vrijdag is één van die dagen. Grote paniek dus want wij zijn dat absoluut niet gewoon. Hier kan je zowat dag en nacht je boodschappen doen (onze lokale Woolworths is open tot middernacht tijdens de week, 9 uur zaterdag en 8 uur zondag). Gisteren cake gebakken, salades gemaakt, en nog de laatste boodschapjes. Deze morgen nog een flinke eindsprint tot onze gasten nietsvermoedend binnenwandelden.

Onze nacht was heel kort: om middernacht onder de dekens, maar om half vijf kwam Toon al binnenvallen. Hij was een beetje "nerveus". Wat als hij de Easter Bunny(*) zou tegenkomen op de terugweg naar zijn kamer? De schrik weerhield hem er niet van ons nog een tweede keer wakker te komen maken. En om zes uur liep de wekker af voor de Easter Bunny. Om half zeven was Willem wakker, gevolgd door Marie en Toon. Om zeven uur ben ik -voor de tweede keer- uit mijn bed gekropen om het startsein voor de Easter Egg Hunt te geven, want ze zaten met zijn drietjes nog braafkes t.v. te kijken. Ze waren al wel wat teleurgesteld omdat ze binnen niets gevonden hadden. Aan buiten hadden ze niet gedacht. Zodra de eitjes geraapt en geteld waren (heel belangrijk), hebben we ons op ons paasbest uitgedost om naar de mis van 8 uur te gaan: een primeur ten huize Janssen! Op onze bank is er waarschijnlijk meer gegaapt dan in de hele kerk samen :-).

Nu zijn we allemaal moe maar voldaan. Het was een gezellige, rustige dag. Volgens Toon was het zijn beste Pasen ooit!

(*) Wij hebben hier geen paasklokken. Dat zou een beetje te ver zijn natuurlijk, vanuit Rome komen met al die chocola. Ook geen paashaas, maar letterlijk vertaald dus een "paaskonijn"!

Koen is jarig!

Weeral een verjaardag! Vandaag mijn favoriete schoonbroer langs Janssen's kant.
Koen, een prettige verjaardag gewenst... en een rustige vlucht terug naar Singapore.
Dikke kussen van alle Janssens hier.

Jos is jarig!

Mijn favoriete schoonbroer langs mijn kant van de familie is vandaag jarig!
De foto bewijst het nog maar eens: "Behind every big man, there has to be a great woman."
Jos, gelukkige verjaardag van ons allemaal.

Als het kriebelt.... moet je sporten!

Gisteravond 3 SMS-jes: soccer/netball is on!
Deze morgen zag het er nog bedenkelijk uit (niet moeilijk om kwart voor zeven 's morgens), maar het is over gebleven.

Om half acht was ik al met Marie op pad. Ook al zou het parkeren gemakkelijk zijn, de verkeersdrukte op weg naar de netbalvelden was er niet minder om. Het kan ook eigenlijk niet anders. De 25 velden liggen op het einde van een doodlopende straat, net in de bush eigenlijk. Die straat vormt dus één grote bottle neck. Ook mijn koffie moest wachten want ook daar stond een heel lange rij. Idem dito voor de BBQ: jaja, die staat 's morgens al aan voor spek met eieren, én worst. Een "sausage sizzle" hoort er hier altijd bij.

Ons team moest nog een beetje inspelen op elkaar, logisch eigenlijk want het is een nieuw samengesteld team. Gisteren hadden ze ook geen training gehad o.w.v. de vrije dag op school. Ze kregen dus wel een beetje "op hun kas". De eindscore was 7-3. Volgende keer beter. Marie heeft in ieder geval meer dan haar best gedaan. Ook al was ze een kleine muis in vergelijking met de speelsters van het andere team, overal dook ze op en riep ze om de bal. Doe zo voort meisje!

Klein maar dapper!

Toon was ondertussen aan het voetballen in Gordon. Ook voor hen een trage start. Ze hebben nog helemaal geen training gehad, hun trainer Joe was er ook niet en ze waren dus niet optimaal georganiseerd. Ook voor hen werd het een nederlaag: 11-4.

Ook wij waren niet zo goed georganiseerd want nu Toon voor het eerst zijn voetbalschoenen terug aan had, bleken die iets te klein te zijn.

foto's genomen met Jan's GSM.

Na netbal zijn Marie en ik rechtstreeks naar Toolang Road in St. Ives gereden, voor Willem's match. Omdat Jan niet antwoordde, had ik hem een SMS-je gestuurd. Toen we in Toolang aankwamen, ben ik me eerst een koffie gaan kopen en toen zag ik Toon, meegekomen met een vriend bleek later. Ik veronderstelde dus dat Jan en Willem er ook waren, maar toen de match om 10 uur begon, bleken die nog niet op het appél te zijn. Telefoontje en... Jan zat thuis de krant te lezen met een kopje thee. Dacht dat hij om kwart ná en niet vóór tien daar moest zijn. Typisch? Het duurde gelukkig niet lang voor hij er was. Stel je voor dat Willem zo zijn eerste match had gemist. Het kind was als eerste op, zó opgewonden!

Willem heeft de eer hoog gehouden: gewonnen met 7-2. Ik had hem natuurlijk deze morgen al voorgehouden dat het daar niet op aankwam, maar desalniettemin :-).

Voilà, we zijn gelanceerd, maar om wille van Pasen hebben we al meteen 3 weken rust. Een beetje absurd, maar kunnen we tenminste nog eens uitslapen.

Pupil Free Day

Vandaag was het een Staff Development Day (pedagogische studiedag) voor de leerkrachten van onze school dus waren de kinderen niet gewenst. Mochten ze wat meer doen eigenlijk.
Deze morgen hebben we eerst kunnen uitslapen, daarna ontbeten, wat opgeruimd en daarna naar de tandarts. Toen ik vorige week de afspraak maakte, had ik totaal niet meer gedacht aan deze vrije dag. Veel moest er niet gebeuren. Het was eigenlijk gewoon een controle voor mijn splint en mijn wijsheidstand die David (mijn tandarts) vorige week had gevuld.

Eerst mijn splint even uitleggen.
Een paar jaar geleden, april 2007 om precies te zijn (net voor mijn eerste Art & Fun Fair op school, dus STRESS in 't kwadraat), kreeg ik last van hoofdpijn (altijd aan de linkerkant van mijn hoofd). Dokters vertrouwen dat niet echt want als het altijd op dezelfde plaats is, terwijl je vroeger nooit hoofdpijn had, etc. etc. Na veel vijven en zessen bleek dat ik mijn tanden opeen klem. Dit leidt tot barsten in je tandglazuur, pijnlijke kaakgewrichten, maar kan ook hoofd- en nekpijn en veel meer kwaaltjes veroorzaken. Mijn vorige tandarts heeft toen een "mouth guard" gemaakt zoals ik vroeger al had, maar echt veel verbetering gaf dat niet. Alleen Narelle, mijn osteopate kon de pijn wat verlichten. Vorig jaar ben ik dan naar David gegaan, een tandarts/vader van school die o.m. speciale splints maakt. Deze, een NTI, past net over mijn voorste tanden, wat niet direct een fraai zicht is (tijdens de skireis nog een leuke lachbui opgeleverd). Ik lijk net op Thea (van Theo), lispel, om nog maar te zwijgen over het nachtelijk kwijlen op mijn kussen. Maar: mijn hoofdpijn is over!
Voorts is er vorige week een groot gat in mijn wijsheidstand gedicht. David denkt dat ik er vroeg of laat serieus mee in panne zal vallen, dus vandaag nog even een controle. Ik voel wel iets raars in mijn kaak, dus ik vrees dat hij er uiteindelijk toch uit zal moeten. David heeft al een X-ray gemaakt, waaruit bleek dat de ene wortel een beetje ronder is dan normaal. Omdat alles ook redelijk dicht bij de kaakzenuw zit (die mijn lip "controleert") moet ik naar een specialist als het zover komt. Ik herinner me nog altijd het beeld van Jan het weekend nadat zijn wijsheidstanden
eruit werden gehaald dus ik zit er niet op te springen, maar tandpijn is evenmin leuk (nietwaar Eva ;-)). We zullen zien.

Na de tandarts -de kids hadden héél braaf in de wachtkamer gelezen en film gekeken- zijn we naar het shoppingcenter in Hornsby gereden om een paar knutselspulletjes te kopen. De kids zijn heel ijverig paasmandjes aan 't maken in alle kleuren en materialen. Zij hebben grootse plannen voor Pasen.
We hebben een hapje gegeten en daarna zijn we naar de film "Monsters vs. Aliens" geweest (zoals half de school): heel leuk filmpje.

Na het shoppen/filmen zijn we nog met Buddy naar het park geweest. Het weer was vandaag iets beter. Het sportveld was nog wel heel zompig. Benieuwd of de voetbal morgen zal doorgaan.
Voor zondag staat er een wandeling-picknick-easter egg hunt met de Belgische club op het programma.

Close the Gap!

Vandaag is het National Close the Gap Day, de dag dat Amnesty International de aandacht vestigt op de kloof die er in Australië bestaat tussen de levensverwachting van de inheemse bevolking (Aboriginals en Torres Strait Islanders) en die van de niet-inheemse bevolking. Die kloof bedraagt maar liefst 17 jaar, niet iets om trots op te zijn.
In dit "land van melk en honing" sterven tweemaal zoveel inheemse baby's voor hun eerste levensjaar dan blanke kindjes. Het risico op hart- en vaatziekten is 2,5 maal groter bij de inheemse bevolking. En ziekten van de luchtwegen en longontstekingen komen respectievelijk 3 en 4 maal meer voor in de inheemse gemeenschap.

Premier Rudd en de premiers van deelstaten Victoria en Queensland hebben vorig jaar een intentieverklaring ondertekend waarmee ze zich ertoe verbinden samen te werken met inheemse Australiërs om de gezondheid en het welzijn van deze bevolkingsgroepen te verbeteren.
Amnesty juicht ook het nieuws toe dat de Australische regering haar verkiezingsbelofte zal nakomen om de VN-Verklaring voor de Rechten van Inheemse Volkeren officieel te steunen.
Dit zijn natuurlijk twee belangrijke stappen in de goede richting, maar het meeste werk moet nog gebeuren. Amnesty is voorstander van een nationaal actieplan.

Diegenen onder jullie die in Australië wonen kunnen er mee voor zorgen dat er geen volgende Australische generatie veroordeeld is tot derde-wereld gezondheidstoestanden. Teken de petitie op de Amnesty-website om de druk op de regering(en) voor een nationaal actieplan op te voeren.

De week

We begonnen de week met een trieste noot. Onze haan is niet meer. Hij had al een paar weken uitstel van executie gehad. Luciano, de papa van Sandra, de mama van Olivia van Willem's klas (om precies te zijn) ging hem komen halen, maar dat was nog niet gelukt. Gisterochtend begon hij om half zeven aan een heel kraaiconcert (minstens 10 keer) en dat was "den druppel". Jan heeft hem in een doos gestoken en ik heb hem bij Luciano afgedropt. Ik heb toch een paar keer aan hem gedacht...
Nu is het niet alleen dat wij het vervelend vinden dat hij ons wakker maakt en dat hij geen eieren legt, maar je mág in de "suburbs" van Sydney zelfs geen haan hebben. De kans was groot dat onze buren hun beklag zouden doen bij de gemeente.
Er was even twijfel, maar onze andere kip blijkt dan toch een kip te zijn. Hoewel ze ook haar eerste ei nog moet leggen, hebben we deze morgen toch geen gekraai meer gehoord. Zij is voorlopig dus veilig.

Ik had een vrije dag gisteren. Ook al werk ik slechts 2 dagen per week (in praktijk anderhalve) leek het toch heel wat, mijn maandag gewoon thuis zijn. De reden was dat ik Buddy moest afhalen in de kennel en daarna is het niet meer de moeite om naar 't stad te gaan. Hij was er sinds vrijdagnamiddag. Zijn verblijf kostte nog maar eens een pak meer dan dat van ons alle 5 samen: 130 dollar alstublieft!

Vandaag op het nippertje toch nog Maartse grappen in Sydney. Na een maand prachtweer, kregen we dit: En het ziet er naar uit dat we nog meer van datte krijgen:
Weerbericht (naar beneden scrollen voor Sydney).

Hopelijk is het zaterdag iets beter of de eerste voetbal- en netbalmatchen worden afgelast. Onze sporters zitten op hete kolen voor de aftrap van het seizoen. Het wordt trouwens al een puzzel.

Marie speelt om 8h15 netbal in South-Turramurra. Zij speelt elke keer op dezelfde plaats op hetzelfde uur. Over het uur alleen dit: het weekend beginnen om kwart na zeven 's morgens om dan om kwart voor acht ter plaatse te zijn, is niet mijn ding en zeker ook niet dat van Jan. Máár, het heeft zo ook zijn voordelen: we zullen tenminste een parkeerplaats vinden, want het zijn de eerste matchen in Canoon Road, het netbal-Mekka van onze gemeente Ku-Ring-Gai. Er liggen maar liefst 25 netbal-velden. 25 velden x 2 teams = 50 teams van elk een 9-tal spelers -7 op het veld + zeg 2 reserve- = 450 spelers, dus pakweg een 420 auto's tegelijkertijd + overlap met de match erna. 5 match-tijden per zaterdagvoormiddag komt neer op een dikke 2000 spelers per speeldag! En dan is er ook nog een andere locatie met een vijftal velden. De Aussies zijn inderdaad fanatieke sporters!

Toon speelt om 8h30 voetbal in Gordon in "ons hondenpark". Tegen Luna misschien, St. Ives U10D?
Willem speelt om 10h00 voetbal in St. Ives. Bij hem zullen we dus alle twee kunnen supporteren.