Drukke weken

Hallo! Ik ben er weer, voor eventjes. Gewoon even laten weten dat ik ermee weg ben. Voor 2 weken in België en Frankrijk. Zaterdag 21 feb. vertrek ik met ons Karin, Jos en Fien en een aantal vrienden naar La Plagne om mij nog eens op de latten te wagen. Op 28 feb. zijn we terug thuis, hopelijk (gezien mijn lange inactiviteit in de sneeuw) in een stuk.

De afgelopen weken zijn verschrikkelijk hectisch geweest.
Kinderen naar school, gemiddeld 3 vergaderingen 's avonds elke week (ik ben lid van de Executive -staat chique hé- van het Oudercomité, hier P&F ofte Parents and Friends Association). Marie doet haar Reconciliation (eerste biecht) in april dus ook daarvoor al een paar vergaderingen achter de rug. Gisteren nog snel 3X oudercontact afgewerkt.
Daarnaast ben ik begin deze maand beginnen werken. Officieel is mijn titel "research assistant" aan de Universiteit van NSW. Ik werk nu voor een andere prof geschiedenis en vertaal voor hem oude Franse manuscripten, 18de eeuw, in verband met expedities naar Australië. Ik werk in de Mitchell Library, een mooie omgeving, heel stil en rustig (in tegenstelling tot de chaos hier thuis).

We (moeke May) en ik hebben ook onze slaapkamer geschilderd.

En dan ben ik alles beginnen organiseren om zo dadelijk in de taxi te springen. Die stond trouwens deze nacht al voor de deur. Jan had hem online besteld, om 2am in plaats van 2pm. Effen schrikken!

Misschien tot ziens in België!

voor:
na:

Godzila is terug!

Deze namiddag hoorde Moeke een plons in het zwembad. Onze vriend de Eastern Water Dragon, door de vorige eigenaars Godzila gedoopt, vond het te warm en zocht verkoeling in het zwembad. Er waren hier meerdere exemplaren rond, maar ik denk wel dat het Godzila was. Hij is groter dan de meesten, heeft een rode buik en zijn kam ziet er indrukwekkender uit.
Hij heeft een tijdje op het boogie board rondgedobberd en hield het dan voor bekeken. Zolang hij er niet induikt als ik er in zit, is hij meer dan welkom.
Speciaal voor jou, Karin L.: welk beestje vind je het leukst?

And then she was a he...

Weet je nog? We hebben 2 kippen, Hannah en Lily.
Deze morgen hoorde ik een raar geluid buiten. "Vreemd," dacht ik, "zo'n vogel heb ik hier nog niet gehoord." En toen nog eens, en toen nog eens. Ik begon zo mijn vermoedens te krijgen en ging buiten staan om te weten waar het geluid vandaan kwam. Natuurlijk niets toen, maar even later weeral van datte.
"Verdorie, 't is niet waar hé!" Dit geluid leek wel degelijk op dat van een haan die zijn eerste pogingen tot kraaien onderneemt. Toon beaamde mijn vrees en toen kwam Moeke die het ook gisteren al gehoord had. Vandaar dat de ene kip altijd iets groter was dan de andere. Vandaar dat de ene kip altijd al baziger was dan de andere.
We geven hem/haar nog even het voordeel van de twijfel, maar ik vrees dat we een eitje minder zullen moeten eten. Zodra hij/zij op onmenselijke uren gaat beginnen kraaien, vliegt hij, misschien niet in de pot, maar vliegen zal hij. Kandidaat-overnemers?

Moeke May is terug Down Under.

Vrijdagnamiddag trokken we terug naar de luchthaven om Moeke af te halen. Het was druk op de weg, maar we waren net op tijd want Moeke kwam net door de gate.
Iedereen heel opgewonden, ook al omdat Moeke nog wat kerstkadootjes in haar koffer had zitten: dankuwel!
Het is hier nog altijd "lekker warm" dus zaterdagnamiddag brachten we door aan het zwembad. Ook Sébastien was zaterdag van de partij. Cathy en Frank vertrekken spijtig genoeg naar Melbourne. Vrijdag en zaterdag verhuisden ze, dus waren we blij dat Sébastien hier nog eens kon komen spelen.
Voor Moeke is het hier niet alleen luieren. Na een resort-vakantie in Singapore wordt ze hier steevast aan het werk gezet. Zondagavond hebben we alle schoolboeken gekaft: een plakkerige klus. Ondertussen keken we naar de mannenfinale van de Australian Open. Spánnend! Ik moest en zou het einde van de match zien, maar het werd laat want -wat te verwachten viel- ze waren aan elkaar gewaagd. Ik vond dat Nadal de eindzege verdiend had, maar toen Roger tijdens de prijsuitreiking in tranen uitbarstte, had ik ook wel wat medelijden met hem. Door Roger's tranen durfde de arme Nadal dan weer amper te glimlachen met zijn triomf. De cheque zal wel veel goedmaken zeker?

The milkman is back!

Toen we thuiskwamen van de luchthaven stond dit voor de deur:
En dit zat erin:
Sinds vorige week zijn wij "aangesloten" bij Aussie Farmers Direct, een organisatie (of lees: business) die producten van de Aussie landbouwers rechtstreeks aan huis levert. Principe is dat iedereen er wel bij vaart. De boeren leveren rechtstreeks (zonder tussenkomst van grote supermarktketens) en verdienen zo iets meer. Zij staan hier al jaren sterk onder druk om wille van de aanhoudende droogte en kunnen alle steun gebruiken.
Ook de klant is beter af: de producten zijn supervers, worden aan huis geleverd én zijn nog goedkoper ook. Buiten de vaste stukken fruit en groente zoals bv. aardappelen, appels, weet je niet wat er in de doos zal zitten. Dus het is ook best een beetje spannend!
OK, het is misschien een tikkeltje van "eigen boer eerst", maar totnutoe niets dan lof over de service.

Afscheid

Vandaag zijn Tine, Goof en Bob terug richting België vertrokken. Gelukkig hebben ze gisteren nog een stralende dag gehad in Sydney. Wij voelen ons namelijk persoonlijk verantwoordelijk voor het weer als er gasten zijn ;-) .
De kinderen hebben deze morgen nog eventjes met Bob gespeeld en hebben dan afscheid genomen. Toon en Willem hadden elk een tekening gemaakt. Toon had een collage gemaakt, zelf alles getekend (momenten uit Tine en Goof's reis), daarna uitgeknipt en dan opgeplakt. Zo fier als ne gieter! Papa moest de tekening zeker zien, dus bij deze...We zullen Tine, Goof en Bob missen. Het was leuk om nog eens een babbel in het authentiek Minderhouts te kunnen doen, wat roddelen, herinneringen ophalen, je kent dat. De kinderen (wij niet minder uiteraard) vonden Bob het einde, en de liefde leek wederzijds. Elke morgen kwam Bob kraaiend de living binnen"gestapt" en dan werd hij vrolijk onthaald door zes grijpgrage handjes.
By the way, we hopen maar dat de veiligheidsdiensten op de luchthaven geen aanstoot nemen aan Bob's coole t-shirt. Er hangen tegenwoordig immers borden in luchthavens dat grapjes over de veiligheidsmaatregelen niet geapprecieerd worden :-) .

De weg naar de luchthaven is voor ons de spannendste in heel Sydney. De ene keer is iedereen opgewonden want er komt bezoek. De volgende keer, x-aantal weken later, is iedereen een beetje gespannen want er vertrekt iemand. That's life, I guess.
Morgen vertrekken we weeral, heel opgewonden. Dan komt Moeke May!

Back to school!

Veel te kort die vakantie, maar niets aan te doen.
Deze morgen was het weer van datte, de schrik van elke moeder: bokes smeren, fruit en snacks klaarmaken, drinkebussen vullen.Ik heb wel verschillende pogingen moeten ondernemen om het kroost uit bed te krijgen, inclusief Jan die deze namiddag naar de US-Zwitserland-België-US vertrok.
De ochtendroutine ging redelijk vlot, zo vlot zelfs dat er nog tijd was (dachten ze toch) om met de go-kart te gaan rijden. Na de obligate eerste-schooldagfoto's kwamen we uiteindelijk toch nog te laat, want het parkeren was een hel.
Toen Willem zijn nieuwe klas binnenging keek hij even wat sip. Ik denk dat het tot hem doordrong dat hij niet zijn vertrouwde klas met de vertrouwde juf binnen mocht.
Maar alles is goed verlopen. Ze kwamen deze namiddag allemaal enthousiast terug. Houden zo!

Laatste vakantiedag

Op de laatste vakantiedag hebben we gedaan waar we tijdens de hele vakantie nog niet echt toe gekomen waren: "hanging out" zeggen ze hier, gewoon thuis zijn en wat niksen.
In de namiddag hadden we wel (of tenminste de kinderen) hun eerste zwemles van het jaar. Het enthousiasme was niet overdonderend, maar zoals altijd krijgen ze dan te horen "swimming is not negotiable". Over zwemmen valt niet te onderhandelen, want 1) zo hebben ze wat beweging, 2) het is veiliger en 3) zo leren ze fatsoenlijk zwemmen terwijl ik het zelf nooit verder heb gebracht dan mijn oude-vrouwen-schoolslag.

Na het zwemmen hebben de kinderen op tijd gegeten zodat ze ook op tijd naar bed konden voor hun eerste schooldag.
Toen Tine en Goof (en Bob uiteraard) terugkwamen uit Sydney met een echt vlaggetje voor ieder van hen (op Australia Day zelf hadden we er geen kunnen bemachtigen), spurtten de jongens meteen naar buiten. Jan had dit weekend een aanhangwagen voor hun go-kart gemaakt en mocht daar zodra hij thuis was 2 gaatjes inboren. En dit is het resultaat: apetrots!
En zo'n aanhangwagen is zó handig. Tijdens het rijden pikken ze alle takken en schors op en verzamelen het -gesorteerd uiteraard- in bakken zodat we bij de volgende kampeertrip geen hout meer moeten sprokkelen.
Ondertussen heb ik een pavlova (meringue-taart) gemaakt, eigenlijk met een dag vertraging. Pavlova is het nationale Aussie dessert, hoewel de Nieuwzeelanders ook die eer opeisen. Anna Pavlova was een Russische ballerina die in 1926 Nieuw-Zeeland bezocht tijdens een wereldtoernee. Volgens de kiwi's zou een kiwi-chef het dessert voor haar uitgevonden hebben. Volgens de Aussies was het een Aussie chef die er voor het eerst mee op de proppen kwam in 1935. Anyway, gisteren heb ik dus een Belgische versie gemaakt, waarmee ik niet de geschiedenis zal ingaan, maar hij zag er toch echt uit en was bovendien best te pruimen.
Zo ging hij de oven in. Dit is het gemakkelijke gedeelte.
Het uit de oven halen of tenminste van de ovenschaal af halen ging niet zonder complicaties: de bodem bleef aan het bakpapier plakken en de harde "schelp" barstte. De binnenkant moet namelijk zacht blijven (zoals marshmallow) en de buitenkant krokant.
Maar met wat camouflage is dat euvel snel verholpen. En de smaak was OK!

Advance Australia Fair*

* volkslied.

26 januari is het Australia Day! Het weer zag er 's morgens allesbehalve feestelijk uit, maar er moest eerst toch nog gewerkt worden. Tine en Goof moesten hun camper nog poetsen en kregen de bereidwillige hulp van Toon, Marie en Willem, vooral toen de tuinslang eraan te pas mocht komen.Ikzelf heb me in de keuken teruggetrokken. Eerst een bananencake gebakken want er lagen weer een paar bijna zwarte bananen en dan "sausage rolls", mini-worstenbroodjes met kippengehakt, ricotta en basilicum. Ik had het recept in mijn New Idea (natuurlijk de enige reden waarom ik roddelboekskes koop) zien staan als typische Australische kost voor de nationale feestdag. Mijn allereerste sausage rolls waren goed gelukt, al zeg ik het zelf.

Na de middag zijn we met z'n allen naar de stad gereden. Onderweg begon het een beetje te drizzelen, maar niet getalmd. We hadden net de echte botenparade gemist (waar we niet speciaal voor gekomen waren maar toch), maar er was nog meer dan genoeg te beleven...Tegen de tijd dat we de brug over gewandeld waren was het echt aan het regenen, geen stortbui maar een druilerige regen die gewoonlijk voor de rest van de dag is. En ja, nog een korte pauze, maar toen hield het niet meer op. De feestdag waarvoor zoveel activiteiten werden georganiseerd en waarvoor zoveel feestvierders uitgedost in de "national colours" gekomen waren, zag er heel wat minder uit.Iedereen haastte zich van de ene plaats naar de andere en zocht beschutting op overdekte terrassen. In plaats van te wandelen zijn we met de ferry van Circular Quay naar Darling Harbour gegaan. Een half uur wachten want ook deze boot hadden we weer net gemist. We dachten dat Sydney Aquarium nu dé plaats was om te bezoeken maar de laatste boot zou al over een uur vertrekken, dus de Aquarium viel ook al in het water. Na een ijsje/koffie zijn we dus terug de boot opgegaan en naar huis gereden. Het was niet echt onze dag. Gelukkig maakte het kangoeroegebraad (wat kan er typischer Australisch?) veel goed. We houden van kangoeroes, dus je mag er niet te veel bij stilstaan, maar kangoeroevlees wordt gepromoot als zijnde een ecologisch verantwoorde keuze. Het is gezond, zuiver vlees (geen hormonen of andere rotzooi) dus "Good for You", en bovendien vervuilen kangoeroes de atmosfeer niet door -zoals runderen- massaal veel methaangassen uit te scheiden, dus ook "Good for the Environment".

Moraal van het verhaal: ook in Australië kan het weer je parten spelen...

Bezoek!

Zondagnamiddag kwamen onze gasten Tine, Goof en baby Bob (bijna 10 maanden) aan. Na een tussenstop in Singapore bij Koen en Inge zijn ze op 1 januari naar Adelaide gevlogen en van daaruit met een camper afgezakt naar Sydney.
Onze kinderen hadden al lang uitgekeken naar de komst van Bob die oh zo schattig is. Ze zouden hem het liefst de hele tijd op schoot houden en knuffelen, maar Bob heeft ondertussen ontdekt dat er nog andere posities zijn dan zitten en staat nu het liefst op eigen benen.