Vorige zaterdag zijn we thuisgekomen van een prachtige vakantie in Tasmania; binnenkort meer daarover; moet mijn foto's (zo'n kleine 700) en gedachten nog ordenen.
We kwamen niet alleen thuis met de gebruikelijke berg was en andere rommel (die we ondertussen min of meer "verwerkt" hebben), maar het hele huis stond ook nog flink op zijn kop als gevolg van de schilderwerken. In de living en de keuken stonden de grootste meubelstukken in het midden van de kamer. Alle ramen en vloeren zaten onder een fijn laagje stof en de slaapkamers van de kinderen waren volgepropt met stoelen, tafeltjes, matten en de inhoud van alle kasten. Niet echt "thuis" komen, maar daar stond wel tegenover dat alles netjes geschilderd was, een werk dat onszelf wéken zou kosten en er -met dat vooruitzicht- nog lang niet van zou gekomen zijn.
Zaterdagavond hebben we ons wat beholpen, vlug wat gegeten en ons een weg gebaand naar ons bed.
Zondag hebben we de hele dag gepoetst, meubels terug op hun plaats gezet, wasmachines gevuld, enzovoorts. 's Avonds was het huis al iets leefbaarder, maar gezellig in de zetel zitten kon nog niet echt. We hebben namelijk geen gordijnen meer in de living, met als gevolg dat we ons in een visbokaal wanen. Volgende week worden nieuwe gordijnen geleverd, de week daarna roller blinds die ons ook overdag privacy moeten geven (geen overbodige luxe, zeker met dit weer; kan Jan rustig in zijn "onderlijfke" in de zetel op zijn laptop werken).
Gelukkig was de temperatuur zondag draaglijk. Het was namelijk al heel warm geweest de afgelopen week, toen wij nog in het frissere Tasmania zaten. Gevolg van dit warme en droge weer waren de eerste bosbranden. Ook in onze gemeente Ku-ring-Gai heeft het gebrand, in Killara, hier vlakbij. Gelukkig zijn er geen slachtoffers gevallen en zijn ook de huizen gespaard gebleven. De dreiging voor bosbranden is er altijd met dit weer. Alles is extreem droog. Daarbij nog wat wind en het minste vonkje zet een heel bos binnen de kortste keren in lichterlaaie.
Vanaf maandag was het weer prijs: tropische temperaturen! We schommelen al de hele week rond de 35°C (in de schaduw). Het heeft een paar keer serieus ge-onweerd, maar na wat verkoeling 's avonds is het de volgende ochtend weeral even warm. Ons huis heeft enkel airco in een paar kamers. We proberen het altijd zo lang mogelijk zonder te stellen door zoveel mogelijk ramen tegenover elkaar open te zetten en een tocht te creëren, maar die tocht voelde deze week eerder als een haardroger en maakte het binnen nog warmer en benauwder. Om toch een redelijke nachtrust te hebben, hebben we in onze slaapkamer (de enige kamer die zowat de hele dag in de zon ligt) airco en fan aangezet.
Het tempo gaat serieus naar beneden, moet ik zeggen. Alles op het gemakske, véél drinken en voor de kinderen véél zwemmen. We hebben ook elke dag een ontsnappingspoging gedaan naar het shoppingcenter waar het lekker koel is. Dinsdagnamiddag zijn we schoolschoenen gaan kopen. Woensdag zijn we naar de film "The tale of Desperaux" geweest, heel mooi. Gisteren hebben we allerlei boodschappen gedaan: autopapieren voor 2 auto's en camper-trailer in orde gebracht, mijn auto weggebracht voor inspectie (viel trouwens in panne recht voor de garage dus kon me ineens een andere batterij aanschaffen). De garage ligt net naast het shoppingcentrum dus ondertussen konden de kinderen daar "plaster painting" doen, een gipsen beeldje kiezen en schilderen. Auto terug afgehaald, vlug naar huis, wat gezwommen en dan terug de auto in, want we hadden een driedubbele afspraak bij de kapper.
Vandaag hebben we Jan's auto voor inspectie afgeleverd en zijn we ondertussen -weeral in St. Ives Shopping Village- naar een gratis voorstelling van Captain Bandanna gaan kijken. Tijdens de vakantie zijn er allerlei activiteiten om de kids zoet te houden. Deze was wel leuk, maar op een iets jonger publiek gericht. Daarna nog wat schoolgerief gekocht en terug naar huis, gegeten, en dan de kids weeral het zwembad in voor de rest van de dag.
Ik ben niet zo'n zwemmer, maar de laatste dagen heb ik ook een duik genomen (zonder mijn haar nat te maken natuurlijk :-) ).
Morgen zou het nog 36°C worden, maar tijdens het weekend wordt ook onweer verwacht en begin volgende week zou het iets koeler zijn.
Maandag is het Australia Day, de nationale feestdag laat ons zeggen. Gezien de Aussies over het algemeen veel vaderlandslievender zijn dan wij Belgen feest iedereen hier mee. Elke gemeente heeft zijn eigen festiviteiten en bij de mensen thuis wordt er uiteraard volop gebarbecued.
Nog een dagje respijt na de feestelijkheden en dan terug naar school, op 28 januari dus. De vakantie is ongelooflijk snel gegaan. De eerste twee weken heb je natuurlijk nog Kerst en Oud-Nieuw, dus die tijd is sowieso al gevuld. Als je dan nog even (twee weekjes of zo :-) ) weg bent, schiet er niet meer veel tijd over om gewoon niks te doen, gewoon wat vriendjes op bezoek te hebben en wat te lanterfanten. Acht-negen weken zoals in België is misschien wel heel lang, vooral voor gezinnen waar beide ouders werken, maar 5,5 week vind ik te kort en ik ben niet de enige.
Het is me ook een raadsel waarom de school niet altijd op 1 februari begint. Elk jaar is het een andere datum, die ook nog eens verschilt van school tot school. Gisteren stond er een advertentie in de krant voor ouders van staatsscholen. Als ze niet weten wanneer precies hun kind naar school moet, kunnen ze een bepaald nummer bellen. Hoe belachelijk is dat? Waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan, niet?
Friday, 23 January 2009
* Op de foto wordt het mega-pak stiften heel zorgvuldig en diplomatisch verdeeld tussen Toon en Marie. Willem's lijst met benodigdheden voor Year 1 was nog heel beperkt, maar toch voelde hij zich apetrots met zijn paar kaftjes, gom en "glue sticks"
Saturday, 3 January 2009
De plannen
... zijn nog niet helemáál gesmeed (we moeten onze reputatie toch hoog houden, nietwaar?), maar morgen zijn we ermee weg.
We hebben de hele dag ingepakt én uitgeladen. De living, keuken en "family room", alles moest grondig opgeruimd en geledigd worden want tijdens onze vakantie wordt er geschilderd.
Onze vakantiebestemming is Tasmania, een eiland ten zuiden van de oostkant van Australië (oeioei, 't is laat). We rijden met de auto en camper-trailer naar Melbourne want sinds een paar jaar zijn de ferries vanuit Sydney afgeschaft. Halverwege stoppen we in Albury, waar we Buddy in een kennel achterlaten. Zondagavond gaan we dan aan boord van de Spirit of Tasmania, voor wat ze "one of Australia's great journeys" noemen. Als je niet zeeziek bent natuurlijk. Daar heb ik namelijk het meeste schrik voor (of toch het tweede meeste, maar over de rest zullen we het maar niet hebben...). Toen we een paar jaar geleden van Kangaroo Island kwamen met de ferry was Jan de enige die zich nog enigszins OK voelde. Drie van ons moesten hun toevlucht nemen tot zakjes. Dat waren 40 ellendige minuten met land in zicht, deze keer is het 9 uur waarvan het laatste stuk op een pittig stukje zee, the Bass Strait. Hopelijk is het schip inderdaad groot genoeg om niet te veel deining te voelen én helpen onze gember- en andere pillen. We hebben 2 cabines (mét patrijspoort) dus hopelijk slapen we er doorheen.
Tasmania zelf moet echt de moeite zijn. Het zal er wel wat frisser zijn, dus we zijn op alles voorzien. Mogelijk krijgen onze kinderen zelfs sneeuw te zien op Mount Wellington, en niet alleen op het topje.
Welke plaatsen we precies zullen bezoeken moeten we nog bekijken maar we hebben onderweg tijd genoeg om onze route uit te stippelen.
Op vrijdag 16 januari nemen we terug de boot richting Melbourne en op zaterdagavond zouden we dan terug thuis moeten zijn.
Jan moet op maandagmorgen terug present zijn op zijn werk.
Wordt vervolgd!
We hebben de hele dag ingepakt én uitgeladen. De living, keuken en "family room", alles moest grondig opgeruimd en geledigd worden want tijdens onze vakantie wordt er geschilderd.
Onze vakantiebestemming is Tasmania, een eiland ten zuiden van de oostkant van Australië (oeioei, 't is laat). We rijden met de auto en camper-trailer naar Melbourne want sinds een paar jaar zijn de ferries vanuit Sydney afgeschaft. Halverwege stoppen we in Albury, waar we Buddy in een kennel achterlaten. Zondagavond gaan we dan aan boord van de Spirit of Tasmania, voor wat ze "one of Australia's great journeys" noemen. Als je niet zeeziek bent natuurlijk. Daar heb ik namelijk het meeste schrik voor (of toch het tweede meeste, maar over de rest zullen we het maar niet hebben...). Toen we een paar jaar geleden van Kangaroo Island kwamen met de ferry was Jan de enige die zich nog enigszins OK voelde. Drie van ons moesten hun toevlucht nemen tot zakjes. Dat waren 40 ellendige minuten met land in zicht, deze keer is het 9 uur waarvan het laatste stuk op een pittig stukje zee, the Bass Strait. Hopelijk is het schip inderdaad groot genoeg om niet te veel deining te voelen én helpen onze gember- en andere pillen. We hebben 2 cabines (mét patrijspoort) dus hopelijk slapen we er doorheen.
Tasmania zelf moet echt de moeite zijn. Het zal er wel wat frisser zijn, dus we zijn op alles voorzien. Mogelijk krijgen onze kinderen zelfs sneeuw te zien op Mount Wellington, en niet alleen op het topje.
Welke plaatsen we precies zullen bezoeken moeten we nog bekijken maar we hebben onderweg tijd genoeg om onze route uit te stippelen.
Op vrijdag 16 januari nemen we terug de boot richting Melbourne en op zaterdagavond zouden we dan terug thuis moeten zijn.
Jan moet op maandagmorgen terug present zijn op zijn werk.
Wordt vervolgd!
Friday, 2 January 2009
Nieuwjaarsdag
Vandaag komen Antonio en María-José op bezoek met hun kinderen... María-José (7,5) en Antonio (5 op 5-jan).
Antonio werkt al jaren voor Cochlear België, maar wel in Valencia. In 2000 gingen we naar hun trouwfeest in Valencia. Antonio komt hier wel eens vaker op bezoek, maar het is de eerste keer dat zijn gezin meekomt.
Het is 35°C warm dus de kinderen zwemmen een paar keer, spelen een tijdje binnen, kijken wat tv, alles in bijna-stilte omdat de Janssens geen Spaans en de Ruízes geen Engels spreken.
Op weg naar het station gaan we nog naar de vleermuizen (eigenlijk "flying foxes") kijken aan de brug in Gordon, slechts op een paar minuutjes van hier, maar toch de eerste keer dat we de dagelijkse uittocht net na zonsondergang zien. Bij ons thuis zie je er ook altijd overvliegen, maar hier zijn er duizenden die uit de grotten komen, bijna geruisloos. Wauw!
Antonio werkt al jaren voor Cochlear België, maar wel in Valencia. In 2000 gingen we naar hun trouwfeest in Valencia. Antonio komt hier wel eens vaker op bezoek, maar het is de eerste keer dat zijn gezin meekomt.
Het is 35°C warm dus de kinderen zwemmen een paar keer, spelen een tijdje binnen, kijken wat tv, alles in bijna-stilte omdat de Janssens geen Spaans en de Ruízes geen Engels spreken.Op weg naar het station gaan we nog naar de vleermuizen (eigenlijk "flying foxes") kijken aan de brug in Gordon, slechts op een paar minuutjes van hier, maar toch de eerste keer dat we de dagelijkse uittocht net na zonsondergang zien. Bij ons thuis zie je er ook altijd overvliegen, maar hier zijn er duizenden die uit de grotten komen, bijna geruisloos. Wauw!
Van Oud naar Nieuw
Afspraak met de dappersten onder de Belgen om naar het vuurwerk te gaan in de stad.
Filip en Jan vormen de voorhoede en reserveren een plaatsje in het Balls Head Reserve in Waverton, met riant zicht over de haven en brug. De eerste "buren" waren er al om half negen 's morgens. Volgend jaar zijn we er ook vroeger bij. Blijkbaar kan je op een van de eilanden in de haven 2 nachten kamperen boeken.
Zelfs zonder vuurwerk is dit uitzicht grandioos.
Geen echt professionele foto's, maar "you get the picture". Wij hadden ons statief meegenomen, maar er was niet genoeg plaats om het te gebruiken...
Na het gezinsvuurwerk terug naar huis met de trein. Nog een flinke wandeling naar het station. Ondertussen nog flink heet. Thuisgekomen eerst een verfrisssende duik in het zwembad (mijn laatste kans om in de zomer van 2008 nog te zwemmen) en dan om 12 uur voor de buis om het échte vuurwerk te zien. Volgend jaar toch een plaatsje veroveren met de tent. 
Filip en Jan vormen de voorhoede en reserveren een plaatsje in het Balls Head Reserve in Waverton, met riant zicht over de haven en brug. De eerste "buren" waren er al om half negen 's morgens. Volgend jaar zijn we er ook vroeger bij. Blijkbaar kan je op een van de eilanden in de haven 2 nachten kamperen boeken.
Zelfs zonder vuurwerk is dit uitzicht grandioos.
Geen echt professionele foto's, maar "you get the picture". Wij hadden ons statief meegenomen, maar er was niet genoeg plaats om het te gebruiken...
Na het gezinsvuurwerk terug naar huis met de trein. Nog een flinke wandeling naar het station. Ondertussen nog flink heet. Thuisgekomen eerst een verfrisssende duik in het zwembad (mijn laatste kans om in de zomer van 2008 nog te zwemmen) en dan om 12 uur voor de buis om het échte vuurwerk te zien. Volgend jaar toch een plaatsje veroveren met de tent. 
Gezinsuitbreiding!
Zaterdag zijn we uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Emma, tweejarige dochter van Jessica en Michael Goorevitch (werkt bij Cochlear; hebben een jaar -2002- in A'pen gewoond). Uiteindelijk wordt het een kleine delegatie: Marie en ikzelf. Jan en de jongens hebben thuis nog een klus te klaren.
Ondertussen kennen we al enkele gezichten uit de familie- en vriendenkring, maar ik babbel het meest met een Fransman die in Sydney is om zijn dochter te bezoeken. Hij is van de Elzas, waar we een paar maanden nog op vakantie waren met onze familie: een kleine wereld!
's Avonds ga ik babysitten bij Marie, altijd een makkie: Patrick en Nicholas gedragen zich als engeltjes en gaan slapen zonder enig probleem.
Zondag wordt er hard verder gewerkt in onze tuin en na de middag is het zover: wij gaan onze kippen afhalen bij de familie Harris (Pat zit bij Willem in de klas). Twee kippen van ongeveer 3 maanden krijgen de namen Hanna (naar Hanna Montana, een tieneridool) en Lilly. Ik ken ze niet uit elkaar, maar de kinderen hebben zo hun trucjes.
Jan heeft een kippenhok gemaakt dat bestand is tegen slangen, possums en andere ongenode gasten. De eerste dag zitten niet alleen de kippen in het hok, maar ook 3 Janssen-kids.
Nu nog kippen-sitters vinden voor de vakantie... De timing is natuurlijk niet ideaal, maar als het aanbod er is, wat doe je dan?
Ondertussen kennen we al enkele gezichten uit de familie- en vriendenkring, maar ik babbel het meest met een Fransman die in Sydney is om zijn dochter te bezoeken. Hij is van de Elzas, waar we een paar maanden nog op vakantie waren met onze familie: een kleine wereld!
's Avonds ga ik babysitten bij Marie, altijd een makkie: Patrick en Nicholas gedragen zich als engeltjes en gaan slapen zonder enig probleem.
Zondag wordt er hard verder gewerkt in onze tuin en na de middag is het zover: wij gaan onze kippen afhalen bij de familie Harris (Pat zit bij Willem in de klas). Twee kippen van ongeveer 3 maanden krijgen de namen Hanna (naar Hanna Montana, een tieneridool) en Lilly. Ik ken ze niet uit elkaar, maar de kinderen hebben zo hun trucjes.
Jan heeft een kippenhok gemaakt dat bestand is tegen slangen, possums en andere ongenode gasten. De eerste dag zitten niet alleen de kippen in het hok, maar ook 3 Janssen-kids.
Nu nog kippen-sitters vinden voor de vakantie... De timing is natuurlijk niet ideaal, maar als het aanbod er is, wat doe je dan?
Derde week van december
Het is de laatste week van het schooljaar: ongelooflijk hoe snel het is gegaan! De hele week krijgen de kinderen al hun werk mee naar huis + de "inboedel" van de klas: alle naambordjes, posters, enz.
Ik ben druk bezig met een "albumpje" dat Mrs. Elliott, Toon's juf, zal krijgen als aandenken aan haar klas. Elk kind heeft een kerstfiguur versierd en op de achterkant een persoonlijke dankboodschap geschreven. Voor de voor- en achterkant van het album heb ik een collage gemaakt met foto's van alle kinderen. Ik ben er weeral een aantal dagen mee zoet. Spijtig genoeg krijg ik van al dat typen -en vooral "muizen"- veel RSI-klachten (Repeated Strain Injury): tintelingen in handen, krampen in handen en polsen, stijve armen, schouders en nek. Narelle (mijn geweldige osteopate) weet alle pijnlijke plaatsen precies te vinden... Domenica is heel blij met de attenties en dat is wat telt, toch?
* Op woensdag mogen alle kinderen naar hun klas en juf van volgend jaar.
Willem zal in een grote klas zitten. Omdat de school een leerkracht minder dan dit jaar heeft toegewezen gekregen, is er gesnoeid in het aantal klassen. Het aantal kindies was te laag om nog twee klassen te verantwoorden, dus komen ze alle 30 in één klas te zitten. Leerkracht is Ms McDermott, een jonge juf waar Marie 2 jaar geleden bij in Year 1 zat (toen ze nieuw was op school). Zij krijgt wel elke dag assistentie van een hulpleerkracht.
Marie gaat naar Year 3 en zit bij Mrs. Elliott, Toon's juf, een fantastische leerkracht én persoon.
Marie zat ook bij haar in Kindy en vindt haar geweldig. Natuurlijk zal ze als Year 3-leerkracht iets andere eisen stellen dan in Kindy...
Toon gaat naar Year 4 en komt in een graad-klas Year 3-4 te zitten. Dit had de directrice vorige week al aan mij laten weten, met de vraag of we er bezwaar tegen hadden. Geen probleem.
Zijn juf wordt Ms. Farrell, die er een jaartje tussenuit is geweest met loopbaanonderbreking. Of ze met de ouders goed over de baan kan, daar zijn de meningen over verdeeld, maar iedereen is het er wel over eens dat ze een prima leerkracht is die goed discipline houdt.
* Donderdag 18 december: kerstfeestje Year 3
Nog op het nippertje georganiseerd, maar een voltreffer. Wij komen mét kinderen bijeen in Terrey Hills Tavern. Blijkbaar een goede formule want de opkomst is heel goed: zo spaar je natuurlijk een babysitter uit die je al gauw 10 dollar per uur betaalt.
* Vrijdag 19 december: laatste schooldag
's Morgens al afscheid genomen van Mrs. Lawrence, Willem's juf. Ik heb de hele week al een beetje getreurd omdat er een einde komt aan het fantastische eerste jaar dat Willem achter de rug heeft. Mrs. Lawrence was echt een super-juf voor de kindies: lief maar ook streng, meevoelend, altijd een welgemeende glimlach. Ik zal haar missen, Willem ook :-) . Hopelijk komen we haar nog eens in een andere klas tegen.
Voor de moeders is deze dag nog een laatste kans om zonder kinderen hun kerstinkopen te gaan doen en ik kom er dan ook een handvol tegen in het shopping center. Na veel korte shopmomenten ("Ik moet dit en dat nog, maar ik heb nu écht geen tijd. Kom volgende week wel terug.") moet ik nu knopen doorhakken. Opdracht volbracht.
Goed op tijd naar school in de namiddag, want de zesdejaars worden officieel uitgeleide gedaan uit de school. Om 3 uur vormt de hele school een erehaag vanaf de deur van de zesde klas. Dan komen de zesdejaars erdoor gelopen en hun lagere school-carrière zit erop. Een emotioneel moment (lijkt misschien melig, maar ik kan er niet aan doen.): door de vele activiteiten op en buiten de school, en door hun rol als school captains leer je de kinderen heel goed kennen. Doordat ik voor het jaarboek een pagina heb gemaakt rond de kindies en hun buddies (uit year 6) heb ik extra tijd met deze jongens en meisjes gespendeerd.
Het is fijn dat de hele school stilstaat bij het afscheid (hun graduation dinner hebben ze vorige week al gehad met hun ouders). Als ik terugdenk aan ons zesde jaar, kan ik mij niets herinneren van enige 'plechtigheden'. Hoe gebeurt dat nu in België?
Ik ben druk bezig met een "albumpje" dat Mrs. Elliott, Toon's juf, zal krijgen als aandenken aan haar klas. Elk kind heeft een kerstfiguur versierd en op de achterkant een persoonlijke dankboodschap geschreven. Voor de voor- en achterkant van het album heb ik een collage gemaakt met foto's van alle kinderen. Ik ben er weeral een aantal dagen mee zoet. Spijtig genoeg krijg ik van al dat typen -en vooral "muizen"- veel RSI-klachten (Repeated Strain Injury): tintelingen in handen, krampen in handen en polsen, stijve armen, schouders en nek. Narelle (mijn geweldige osteopate) weet alle pijnlijke plaatsen precies te vinden... Domenica is heel blij met de attenties en dat is wat telt, toch?
* Op woensdag mogen alle kinderen naar hun klas en juf van volgend jaar.
Willem zal in een grote klas zitten. Omdat de school een leerkracht minder dan dit jaar heeft toegewezen gekregen, is er gesnoeid in het aantal klassen. Het aantal kindies was te laag om nog twee klassen te verantwoorden, dus komen ze alle 30 in één klas te zitten. Leerkracht is Ms McDermott, een jonge juf waar Marie 2 jaar geleden bij in Year 1 zat (toen ze nieuw was op school). Zij krijgt wel elke dag assistentie van een hulpleerkracht.
Marie gaat naar Year 3 en zit bij Mrs. Elliott, Toon's juf, een fantastische leerkracht én persoon.
Marie zat ook bij haar in Kindy en vindt haar geweldig. Natuurlijk zal ze als Year 3-leerkracht iets andere eisen stellen dan in Kindy...
Toon gaat naar Year 4 en komt in een graad-klas Year 3-4 te zitten. Dit had de directrice vorige week al aan mij laten weten, met de vraag of we er bezwaar tegen hadden. Geen probleem.
Zijn juf wordt Ms. Farrell, die er een jaartje tussenuit is geweest met loopbaanonderbreking. Of ze met de ouders goed over de baan kan, daar zijn de meningen over verdeeld, maar iedereen is het er wel over eens dat ze een prima leerkracht is die goed discipline houdt.
* Donderdag 18 december: kerstfeestje Year 3
Nog op het nippertje georganiseerd, maar een voltreffer. Wij komen mét kinderen bijeen in Terrey Hills Tavern. Blijkbaar een goede formule want de opkomst is heel goed: zo spaar je natuurlijk een babysitter uit die je al gauw 10 dollar per uur betaalt.
* Vrijdag 19 december: laatste schooldag
's Morgens al afscheid genomen van Mrs. Lawrence, Willem's juf. Ik heb de hele week al een beetje getreurd omdat er een einde komt aan het fantastische eerste jaar dat Willem achter de rug heeft. Mrs. Lawrence was echt een super-juf voor de kindies: lief maar ook streng, meevoelend, altijd een welgemeende glimlach. Ik zal haar missen, Willem ook :-) . Hopelijk komen we haar nog eens in een andere klas tegen.
Voor de moeders is deze dag nog een laatste kans om zonder kinderen hun kerstinkopen te gaan doen en ik kom er dan ook een handvol tegen in het shopping center. Na veel korte shopmomenten ("Ik moet dit en dat nog, maar ik heb nu écht geen tijd. Kom volgende week wel terug.") moet ik nu knopen doorhakken. Opdracht volbracht.
Goed op tijd naar school in de namiddag, want de zesdejaars worden officieel uitgeleide gedaan uit de school. Om 3 uur vormt de hele school een erehaag vanaf de deur van de zesde klas. Dan komen de zesdejaars erdoor gelopen en hun lagere school-carrière zit erop. Een emotioneel moment (lijkt misschien melig, maar ik kan er niet aan doen.): door de vele activiteiten op en buiten de school, en door hun rol als school captains leer je de kinderen heel goed kennen. Doordat ik voor het jaarboek een pagina heb gemaakt rond de kindies en hun buddies (uit year 6) heb ik extra tijd met deze jongens en meisjes gespendeerd.
Het is fijn dat de hele school stilstaat bij het afscheid (hun graduation dinner hebben ze vorige week al gehad met hun ouders). Als ik terugdenk aan ons zesde jaar, kan ik mij niets herinneren van enige 'plechtigheden'. Hoe gebeurt dat nu in België?
Thursday, 1 January 2009
Tweede week december
* Maandag 8 december:
Na het lezen bij Willem in de klas ben ik naar de begrafenis gegaan van Susana de Luca, grootmoeder van vrienden van school. Na de begrafenis leukere dingen: een reflexologie-sessie bij Gretel. Het duurt niet lang of ik bevind me in een toestand tussen slapen en waken: zalig!
* Dinsdag 9 december: Open Class in de hele school.
Elke klas geeft een presentatie van het werk dat ze gedurende het hele trimester gedaan hebben in de "integrated units". Dit trimester werkten ze allemaal rond Science & Technology, ieder op zijn niveau natuurlijk, maar elk volgens hetzelfde stramien: research, gegevens verzamelen, noteren, enz.
Eerst mochten we op bezoek in Willem's klas. Aan de muur hing het resultaat van al hun noeste arbeid. Zij hadden het over verschillende plaatsen gehad (op school, de winkels, de straat, het strand) en wat de gevaren/leuke kanten ervan zijn, welke voorzorgen je kan nemen als je ernaar toe gaat, enz. De kindies stelden zelf alles voor aan de ouders: één voor één legden ze een stukje uit van de hele puzzel: ze deden het fantastisch en iedereen was onder de indruk.
Na hun presentatie konden ze elk hun eigen werk tonen aan hun bezoekers.
Na een half uur begon de voorstelling in Marie's klas. Zij hadden een heel trimester rond "mensen die in de gemeenschap werken" gewerkt en rond geluid. Ook daar weer kwam elk kind van de klas aan het woord. De meeste kinderen vertelden hun boodschap zonder een spoor van nervositeit. Het feit dat ze hier veel aandacht besteden aan spreken in het openbaar (public speaking) werpt zeker zijn vruchten af. Ik zou het bestorven hebben.
Een half uur later bij Toon in de klas. Hier kregen de kinderen wel wat last van plankenkoorts (de leeftijd zeker?). Zij werden heel verlegen en spraken heel stilletjes. Zij hadden rond technologie in de brede zin van het woord gewerkt en hadden indrukwekkend veel informatie vergaard en verwerkt. In het begin van het trimester was Jan gastspreker geweest voor de hele graad. Jan had een hele presentatie gemaakt van hoe hij er toe gekomen was om wetenschapper te worden en dan uitgelegd hoe het er in de praktijk aan toegaat. Natuurlijk ook uitgebreid verteld over het gehoorimplantaat. Alle kinderen vonden het fantastisch en blijkbaar werd er in de klasssen nog heel vaak naar verwezen.
's Avonds kerstfeestje met de ouders (vooral mama's) van Marie's jaar. Jan kon niet mee want die is ondertussen druk aan het repeteren met the Cochlear Band.
* 11 december: mijn eerste P&F vergadering. Het P&F staat voor "Parents & Friends Association", het oudercomité dus. Op 26 november was ik officieel aangesteld als lid van "the Executive Committee". We moesten al meteen aan de slag, vooral om het te hebben over de Art & Fun Fair die volgend schooljaar al op 3 mei plaats heeft.
* vrijdag 12 december: End of Year Mass voor de hele school. Een mooie viering om te bedanken voor het voorbije schooljaar. Na de viering krijgen de zesdejaars hun getuigschrift en worden de school captains voor het volgend jaar voorgesteld. Die worden elk jaar verkozen uit de huidige vijfdejaars door alle leerlingen van de school. Zij moeten de school vertegenwoordigen op enkele gelegenheden buiten de school (bv. jaarlijks bezoek aan het parlement), ze leiden de wekelijkse schoolbijeenkomsten (assemblies), leiden de schoolraad waarin alle klassen vertegenwoordigd zijn, bereiden de slogans voor voor de zwem- en atletiekdag, enz. Het komt erop neer dat de laatstejaars leren om een "echte leiderspositie" op te nemen, iets wat belangrijk wordt beschouwd voor hun ontwikkeling.
Na de misviering naar de kapper!
* zaterdag 13 december: Cochlear Christmas Party
Het is weer zover: we mogen ons nog eens optutten voor een wel heel groot kerstfeest: zo'n 1000 man schuift de knieën onder 100 tafels voor een lekker diner. Er wordt niet alleen eten voorgeschoteld. We krijgen ook een goeie portie entertainment. Eerst is er de Cochlear Band waar Jan deel van uitmaakt sinds we hier voet aan wal zetten. Jan speelt gitaar. Het was al een paar jaar geleden sinds ze nog op het kerstfeest speelden omdat het muzikale brein van de groep een tijd in Europa heeft gewerkt. Ze speelden een heel nieuw repertoire en de dansvloer stond in een mum van tijd vol!
De "echte" band die het daarna overnam, had heel wat meer moeite om iedereen op de been te houden. Het voordeel van de thuisploeg natuurlijk!
Er kwam ook nog een goochelaar (blijkbaar de beste van heel Australië) en toegegeven: hij was een echte krak (ik ben niet zo'n goochelfanaat, maar hij was subliem, en zag er ook "cute" uit).
Dan staat er op het programma "we dance the night away", met dien verstande dat om 12 uur stipt alles gedaan is: Australische gewoonte.
Na het lezen bij Willem in de klas ben ik naar de begrafenis gegaan van Susana de Luca, grootmoeder van vrienden van school. Na de begrafenis leukere dingen: een reflexologie-sessie bij Gretel. Het duurt niet lang of ik bevind me in een toestand tussen slapen en waken: zalig!
* Dinsdag 9 december: Open Class in de hele school.
Elke klas geeft een presentatie van het werk dat ze gedurende het hele trimester gedaan hebben in de "integrated units". Dit trimester werkten ze allemaal rond Science & Technology, ieder op zijn niveau natuurlijk, maar elk volgens hetzelfde stramien: research, gegevens verzamelen, noteren, enz.
Eerst mochten we op bezoek in Willem's klas. Aan de muur hing het resultaat van al hun noeste arbeid. Zij hadden het over verschillende plaatsen gehad (op school, de winkels, de straat, het strand) en wat de gevaren/leuke kanten ervan zijn, welke voorzorgen je kan nemen als je ernaar toe gaat, enz. De kindies stelden zelf alles voor aan de ouders: één voor één legden ze een stukje uit van de hele puzzel: ze deden het fantastisch en iedereen was onder de indruk.
Na hun presentatie konden ze elk hun eigen werk tonen aan hun bezoekers.
Na een half uur begon de voorstelling in Marie's klas. Zij hadden een heel trimester rond "mensen die in de gemeenschap werken" gewerkt en rond geluid. Ook daar weer kwam elk kind van de klas aan het woord. De meeste kinderen vertelden hun boodschap zonder een spoor van nervositeit. Het feit dat ze hier veel aandacht besteden aan spreken in het openbaar (public speaking) werpt zeker zijn vruchten af. Ik zou het bestorven hebben.
Een half uur later bij Toon in de klas. Hier kregen de kinderen wel wat last van plankenkoorts (de leeftijd zeker?). Zij werden heel verlegen en spraken heel stilletjes. Zij hadden rond technologie in de brede zin van het woord gewerkt en hadden indrukwekkend veel informatie vergaard en verwerkt. In het begin van het trimester was Jan gastspreker geweest voor de hele graad. Jan had een hele presentatie gemaakt van hoe hij er toe gekomen was om wetenschapper te worden en dan uitgelegd hoe het er in de praktijk aan toegaat. Natuurlijk ook uitgebreid verteld over het gehoorimplantaat. Alle kinderen vonden het fantastisch en blijkbaar werd er in de klasssen nog heel vaak naar verwezen.
's Avonds kerstfeestje met de ouders (vooral mama's) van Marie's jaar. Jan kon niet mee want die is ondertussen druk aan het repeteren met the Cochlear Band.* 11 december: mijn eerste P&F vergadering. Het P&F staat voor "Parents & Friends Association", het oudercomité dus. Op 26 november was ik officieel aangesteld als lid van "the Executive Committee". We moesten al meteen aan de slag, vooral om het te hebben over de Art & Fun Fair die volgend schooljaar al op 3 mei plaats heeft.
* vrijdag 12 december: End of Year Mass voor de hele school. Een mooie viering om te bedanken voor het voorbije schooljaar. Na de viering krijgen de zesdejaars hun getuigschrift en worden de school captains voor het volgend jaar voorgesteld. Die worden elk jaar verkozen uit de huidige vijfdejaars door alle leerlingen van de school. Zij moeten de school vertegenwoordigen op enkele gelegenheden buiten de school (bv. jaarlijks bezoek aan het parlement), ze leiden de wekelijkse schoolbijeenkomsten (assemblies), leiden de schoolraad waarin alle klassen vertegenwoordigd zijn, bereiden de slogans voor voor de zwem- en atletiekdag, enz. Het komt erop neer dat de laatstejaars leren om een "echte leiderspositie" op te nemen, iets wat belangrijk wordt beschouwd voor hun ontwikkeling.
Na de misviering naar de kapper!
* zaterdag 13 december: Cochlear Christmas Party
Het is weer zover: we mogen ons nog eens optutten voor een wel heel groot kerstfeest: zo'n 1000 man schuift de knieën onder 100 tafels voor een lekker diner. Er wordt niet alleen eten voorgeschoteld. We krijgen ook een goeie portie entertainment. Eerst is er de Cochlear Band waar Jan deel van uitmaakt sinds we hier voet aan wal zetten. Jan speelt gitaar. Het was al een paar jaar geleden sinds ze nog op het kerstfeest speelden omdat het muzikale brein van de groep een tijd in Europa heeft gewerkt. Ze speelden een heel nieuw repertoire en de dansvloer stond in een mum van tijd vol!
De "echte" band die het daarna overnam, had heel wat meer moeite om iedereen op de been te houden. Het voordeel van de thuisploeg natuurlijk!
Er kwam ook nog een goochelaar (blijkbaar de beste van heel Australië) en toegegeven: hij was een echte krak (ik ben niet zo'n goochelfanaat, maar hij was subliem, en zag er ook "cute" uit).
Dan staat er op het programma "we dance the night away", met dien verstande dat om 12 uur stipt alles gedaan is: Australische gewoonte.
Subscribe to:
Posts (Atom)